Το πρώτο βιβλίο Τούρκου συγγραφέα το διάβασα εξαιτίας μιας τηλεοπτικής σειράς.Το ελληνικό κανάλι Αντ1 το φθινόπωρο του 2010 άρχισε να προβάλει τα απογεύματα την τούρκικη σειρά ''Κισμέτ''.Κατά τύχη παρακολούθησα τα πρώτα επεισόδια μου άρεσαν και χωρίς να το καταλάβω έπιασα τον εαυτό μου να κάθεται κάθε απόγευμα στον καναπέ και για δύο ώρες να παρακολουθεί με αμείωτο ενδιαφέρον τις περιπέτειες της Λάμια,του Τζεμίλ,Του Κενάν,της Μακμπουλέ,του στρατηγού και των άλλων ηρώων.Με έκπληξη ανακάλυψα ψάχνοντας στο ίντερνετ πως η σειρά είναι μεταφορά του ομώνυμου βιβλίου του Τούρκου συγγραφέα Reşat Nuri Güntekin.Βέβαια η σειρά προσαρμόστηκε στα σημερινά δεδομένα γιατί το βιβλίο γράφτηκε δεκαετίες πριν.Με χαρά ανακάλυψα πως ο εκδοτικός οίκος Λιβάνη με αφορμή την επιτυχία της σειράς στην Ελλάδα αποφάσισε να εκδώσει στα ελληνικά το βιβλίο.Έτσι επειδή αγαπούσα τη σειρά και τους ήρωες αποφάσισα να το πάρω.
Όσο ικανοποιημένη είμαι με τη σειρά τόσο με στενοχώρησε το βιβλίο.Υπάρχουν τρομερές αλλαγές ανάμεσα σε αυτά τα δύο.Οι τηλεοπτικοί παραγωγοί πήραν την κεντρική ιστορία,τον ανεκπλήρωτο έρωτα της Λάμια και του Κενάν αλλά άλλαξαν όλα τ'άλλα κρατώντας μόνο το τέλος.Χαρακτήρες του βιβλίου σημαντικοί για την ιστορία δεν εμφανίζονται στη σειρά και άλλοι που αναφέρονται μόνο μια φορά π.χ. Τζεμίλ έχουν πρωταγωνιστικό ρόλο.Η πιο σημαντική διαφορά είναι πως το ερωτικό τρίγωνο Λάμια-Κενάν-Τζεμίλ δεν υπάρχει αλλά βέβαια έχοντας τελειώσει το βιβλίο θεωρώ σωστή την απόφαση των παραγωγών να κρατήσουν τον κεντρικό κορμό του βιβλίου αλλά από εκεί και πέρα να δημιουργήσουν μια καινούρια διαφορετική ιστορία.Ίσως να ήταν διαφορετική η γνώμη μου αν είχα διαβάσει πρώτα το βιβλίο και είχα δει μετά τη σειρά συνέβη όμως το αντίθετο και η αλήθεια είναι πως δεν με ικανοποίησε στο βαθμό που με ικανοποίησε η σειρά.
Για τον Τούρκο συγγραφέα δεν ξέρω τίποτα μόνο αυτά που λέει το βιβλίο καταλαβαίνω όμως ότι στη χώρα του είναι αρκετά γνωστός και πολυδιαβασμένος.Δυστυχώς όμως εγώ στο βιβλίο του θα δώσω δύο αστεράκια γιατί καθ όλη τη διάρκεια του δεν μπόρεσα να αποβάλλω το αίσθημα της έλλειψης,κάτι μου έλειπε,κάτι δεν μου άρεσε,κάτι δεν με ικανοποιούσε.Έχοντας πλέον ολοκληρώσει την ανάγνωση ξέρω ότι μου έλειπε ο αγαπημένος μου χαρακτήρας:ο Τζεμίλ,ο ''κακός'' της σειράς που λάτρεψα.Το είπα και πριν δυστυχώς άρχισα να το διαβάζω και ήμουν ήδη προκατειλημμένη,ήθελα αυτά που έβλεπα στη σειρά να τα δω και γραπτώς,δεν ήξερα για τις αλλαγές που είχαν γίνει.Η μεγάλη μου λοιπόν αγάπη για τη σειρά και τους χαρακτήρες της με εμπόδισε να δω το βιβλίο σαν ένα κομμάτι αυτούσιο και ξεχωριστό.Δυστυχώς το μυαλό μου το συνέδεε με τη σειρά.Έτσι δεν απόλαυσα την ιστορία και τις περιπέτειες της Λάμια και του Κενάν,δεν ευχαριστήθηκα ούτε και ένιωσα τον απαγορευμένο έρωτά τους.Αυτό που μου άρεσε βέβαια είναι που το βιβλίο χωρίζεται σε τρία μέρη και που παρακολουθούμε την ιστορία και από τη μεριά των δύο βασικών χαρακτήρων.Έτσι τους καταλαβαίνουμε καλύτερα και τολμώ να πω ότι στο βιβλίο κατάλαβα καλύτερα την τελική απόφαση του Κενάν κάτι που δεν έγινε στη σειρά.
Η γραφή δεν είναι πολύ εύκολη,σε αρκετά σημεία σε κουράζει η ροή της ιστορίας και ο λόγος,έχω την εντύπωση ότι είναι ένα βιβλίο για ενήλικες και ανθρώπους που αγαπούν το απαγορευμένο και τα τραγικά φινάλε,οι ανήλικοι γρήγορα θα κουραστούν και θα το αφήσουν. Παρ όλες όμως τι δυσκολίες στη γλώσσα και στο ύφος ο συγγραφέας παρουσιάζει αρκετά καλά τη ψυχοσύνθεση των χαρακτήρων,όλες οι πράξεις τους καλές ή κακές δικαιολογούνται.Με λίγα λόγια αν έπρεπε να επιλέξω θα επέλεγα τη σειρά το μόνο ενδιαφέρον που βρίσκω στο βιβλίο είναι οι χαρακτήρες και οι προσωπικότητές τους,ο τρόπος που ο συγγραφέας μας τους παρουσιάζει.Κατά τ'άλλα γύριζα βαρετά και χωρίς ενθουσιασμό τις σελίδες.Πάντως σίγουρα το βιβλίο αυτό άνοιξε το δρόμο για την ανάγνωση Τούρκων συγγραφέων.
Reşat Nuri Güntekin:ο συγγραφέας
O Ρεσάτ Νουρί Γκιούντεκιν είναι ένας από τους σπουδαιότερους Τούρκους μυθιστοριογράφους. Γεννήθηκε στην Κωνσταντινούπολη το 1889 και πέθανε στο Λονδίνο το 1956. Αποφοίτησε από το Γαλλικό Λύκειο της Σμύρνης και στη συνέχεια σπούδασε Φιλολογία στο Πανεπιστήμιο της Κωνσταντινούπολης.
Διετέλεσε καθηγητής και διευθυντής σε πολλά λύκεια, ενώ υπηρέτησε και ως επιθεωρητής. Υπήρξε μορφωτικός ακόλουθος της Τουρκίας στο Παρίσι και εκπρόσωπός της στην UNESCO. Έγραψε πολλά μυθιστορήματα, μεταξύ των οποίων ξεχωρίζουν ιδιαίτερα τα Τσαλίκουσου, Κισμέτ και Ο Τεκές των Αναχωρητών.
Πολλά από τα έργα του μεταφέρθηκαν στο θέατρο, στον κινηματογράφο αλλά και στην τηλεόραση. Εκτός από μυθιστορήματα και διηγήματα, έγραψε και θεατρικά έργα, ενώ αρθρογραφούσε σε εφημερίδες και περιοδικά.
Στα πρώτα του έργα αντανακλώνται τα ήθη και τα έθιμα της εποχής του. Μετά το 1928 εστιάζει περισσότερο στα κοινωνικά προβλήματα, παρά στις προσωπικές αναζητήσεις.
Όλα του τα μυ��ιστορήματα είναι γραμμένα σε γλώσσα απλή και απευθύνονται σε όλες τις κατηγορίες των ανθρώπων, γι’ αυτό εξάλλου παραμένει πάντα επίκαιρος.