What do you think?
Rate this book
Die Abenteuer des Ruben Jablonski. Ein autobiographischer Roman.
German
325 pages, Paperback
First published April 1, 1999
4 people are currently reading
73 people want to read
About the author
Edgar Hilsenrath
21 books82 followersEdgar Hilsenrath (born 1926) was a German-Jewish writer. His main works are Night, The Nazi and the Barber, and The Story of the Last Thought.
Hilsenrath was born in Leipzig. In 1938 his mother escaped with her two children to Siret (Sereth), in Romanian Bukovina, where they enjoyed a respite from persecution. At the time that he should have received an entrance card to higher education, he and his mother were interned in the ghetto of Cernăuţi (Czernowitz).
He began to write about the Holocaust after his liberation when he moved to Paris. Hilsenrath also lived in Palestine, Israel, and New York.
According to Dagmar C. G. Lorenz, Simon Wiesenthal Center, "Hilsenrath calls things by their proper names and portrays life first and foremost as physical existence, of whose details the reader is constantly made aware: birth, nursing, feeding, sex, and excretion accompanied by feelings of pleasure and pain. The rhetoric of politicians and political theory are shown to be the schemes of beings ultimately dependent on these bodily processes and subject to physical desires. Hilsenrath's very approach is a protest against disrespect toward the mortal body, against the tyranny of the mind over matter."
Hilsenrath was born in Leipzig. In 1938 his mother escaped with her two children to Siret (Sereth), in Romanian Bukovina, where they enjoyed a respite from persecution. At the time that he should have received an entrance card to higher education, he and his mother were interned in the ghetto of Cernăuţi (Czernowitz).
He began to write about the Holocaust after his liberation when he moved to Paris. Hilsenrath also lived in Palestine, Israel, and New York.
According to Dagmar C. G. Lorenz, Simon Wiesenthal Center, "Hilsenrath calls things by their proper names and portrays life first and foremost as physical existence, of whose details the reader is constantly made aware: birth, nursing, feeding, sex, and excretion accompanied by feelings of pleasure and pain. The rhetoric of politicians and political theory are shown to be the schemes of beings ultimately dependent on these bodily processes and subject to physical desires. Hilsenrath's very approach is a protest against disrespect toward the mortal body, against the tyranny of the mind over matter."
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 12 of 12 reviews
June 12, 2022
4,75 sterren Nederlandse hardcover
Quote: Het duurt niet lang of we zijn in Oost-Anatolië.'zei ik, dat was ooit Armeens gebied. Het heette zelfs Armenië, maar de naam is uitgewist. Hij staat op geen enkele landkaart meer.'
'Waarom is de naam gewist?'
'Omdat er in dat gebied geen Armeniërs zijn, zei ik.
'Waar zijn de Armeniërs?'
'De Turken hebben ze allemaal vermoord.'
'Dat bestaat niet.'
'Jawel, zei ik, 'tijdens de Eerste Wereldoorlog.'
'Eigenlijke waren het de Joden van Turkije'
‘En niemand weet dat? ‘vroeg Iwonna
'De misdaad wordt doodgezwegen.'zei ik.
In het boek 'De belevenissen van Ruben Jablonski’ van Edgar Hilsenrath maak ik een intrigerende reis met Ruben Jablonski vanuit Halle an der Saale in Duitsland.
Het begint als hij in 1938 door zijn vader met zijn moeder en broertje naar hun grootouders in Sereth Roemenie wordt gestuurd. Het is het jaar waarin er nog ontzag was voor de Joodse families, dat zou veranderen. De dreiging spreekt al tussen de regels door.
Al in juni 1941 wordt de Joodse gemeenschap gedeporteerd, vermoord of opgesloten in het getto van de ‘geruïneerde Oekraïense stad Mogiliev-Podolski aan de oostelijke oever van de Dnjestr’.
Ruben Jablonski en zijn familie is daarbij.
Hij overleeft.
Na de capitulatie vertrekt Ruben te voet naar Sereth het was ‘alsof het stadje zijn ziel had verloren’ en later naar Boekarest. Hij treft er familie aan, hij verteld over de achterblijvers en summier over de doden, ze zijn er gewoon niet meer. Hij luistert naar de verhalen van slachtoffers van Nazi-Duitsland, hij ziet de verminkingen van een jonge vrouw, Iwonna en neemt haar mee.
Quote: ( In Palestina zegt zijn lerares Hebreeuws;)
‘Duizenden mensen zullen hun verhaal schrijven en er zal maar weinig bij zitten wat de moeite waard is’. Ze zegt: ’Mijn familie heeft in het getto van Warschau gezeten, ze zijn allemaal omgekomen’.
Het zijn al deze korte, directe dialogen, deze kleine verhalen waarin met weinig woorden veel wordt gezegd, humor niet geschuwd.
Het maakte het draagbaar alle ellende te lezen en toch ook een beetje zonneschijn te zien.
Al deze verhalen over verloren mensen, verloren taal, de schrijnende portretten van de overlevenden, de ruïnes van verwoestte steden en dorpen, de toestand in Palestina, de pogingen van Jablonski om een roman te schrijven; ze voegen zoveel toe.
Er opent een wereld waarover nooit genoeg bekend is. Prachtig! DIKKE AANRADER!!
Quote: Het duurt niet lang of we zijn in Oost-Anatolië.'zei ik, dat was ooit Armeens gebied. Het heette zelfs Armenië, maar de naam is uitgewist. Hij staat op geen enkele landkaart meer.'
'Waarom is de naam gewist?'
'Omdat er in dat gebied geen Armeniërs zijn, zei ik.
'Waar zijn de Armeniërs?'
'De Turken hebben ze allemaal vermoord.'
'Dat bestaat niet.'
'Jawel, zei ik, 'tijdens de Eerste Wereldoorlog.'
'Eigenlijke waren het de Joden van Turkije'
‘En niemand weet dat? ‘vroeg Iwonna
'De misdaad wordt doodgezwegen.'zei ik.
In het boek 'De belevenissen van Ruben Jablonski’ van Edgar Hilsenrath maak ik een intrigerende reis met Ruben Jablonski vanuit Halle an der Saale in Duitsland.
Het begint als hij in 1938 door zijn vader met zijn moeder en broertje naar hun grootouders in Sereth Roemenie wordt gestuurd. Het is het jaar waarin er nog ontzag was voor de Joodse families, dat zou veranderen. De dreiging spreekt al tussen de regels door.
Al in juni 1941 wordt de Joodse gemeenschap gedeporteerd, vermoord of opgesloten in het getto van de ‘geruïneerde Oekraïense stad Mogiliev-Podolski aan de oostelijke oever van de Dnjestr’.
Ruben Jablonski en zijn familie is daarbij.
Hij overleeft.
Na de capitulatie vertrekt Ruben te voet naar Sereth het was ‘alsof het stadje zijn ziel had verloren’ en later naar Boekarest. Hij treft er familie aan, hij verteld over de achterblijvers en summier over de doden, ze zijn er gewoon niet meer. Hij luistert naar de verhalen van slachtoffers van Nazi-Duitsland, hij ziet de verminkingen van een jonge vrouw, Iwonna en neemt haar mee.
Quote: ( In Palestina zegt zijn lerares Hebreeuws;)
‘Duizenden mensen zullen hun verhaal schrijven en er zal maar weinig bij zitten wat de moeite waard is’. Ze zegt: ’Mijn familie heeft in het getto van Warschau gezeten, ze zijn allemaal omgekomen’.
Het zijn al deze korte, directe dialogen, deze kleine verhalen waarin met weinig woorden veel wordt gezegd, humor niet geschuwd.
Het maakte het draagbaar alle ellende te lezen en toch ook een beetje zonneschijn te zien.
Al deze verhalen over verloren mensen, verloren taal, de schrijnende portretten van de overlevenden, de ruïnes van verwoestte steden en dorpen, de toestand in Palestina, de pogingen van Jablonski om een roman te schrijven; ze voegen zoveel toe.
Er opent een wereld waarover nooit genoeg bekend is. Prachtig! DIKKE AANRADER!!
September 2, 2015
Minder schrijnend - een beetje toch - dan Nacht en De nazi en de kapper. En toch grijpen de belevenissen je naar de keel,
en doen ze je bij tijd en wijle - wellicht tot grote schrik - ook lachen. Wat een aimabel schrijver en wat een groot, hard mens,
die Hilsenrath. Daarvan getuigt ook dit boek, een portret van de jongeman als would-be schrijver, als ondeugd, als overlever,
als minnaar... Dit boek begint in 1944 en eindigt nog geen tien jaar later als Israel is geboren, maar Hilsenrath gaat veel verder:
verder terug, verder vooruit - eigenlijk tot en met het heden... Volstrekt eigenzinnige, scherpe, splijtende literaar.
en doen ze je bij tijd en wijle - wellicht tot grote schrik - ook lachen. Wat een aimabel schrijver en wat een groot, hard mens,
die Hilsenrath. Daarvan getuigt ook dit boek, een portret van de jongeman als would-be schrijver, als ondeugd, als overlever,
als minnaar... Dit boek begint in 1944 en eindigt nog geen tien jaar later als Israel is geboren, maar Hilsenrath gaat veel verder:
verder terug, verder vooruit - eigenlijk tot en met het heden... Volstrekt eigenzinnige, scherpe, splijtende literaar.
January 7, 2018
Hilsenrath is becoming more popular this day. I only read "Fuck America" and this one. While I like to read it, I read it quickly because it is an easy read. Short sentences. Often a bit harsh. Concise. His typical style. At the end of the book he confides in the reader that this became his writing style after reading Erich Maria Remarque's book "Arc de Triomphe". However, he also notes that Remarque manages to create great characters. And this is lacking in Hilsenrath's books. The writing style is so short and hurried that any depth is lost. No time for thinking or reflecting, because Ruben is already in the next country, at his next job, or, for that matter, having sex with the next girl.
January 27, 2018
Het onderwerp: een jongen van 15 wordt bevrijd uit een ghetto in de Oekraine en komt in Israel terecht en vervolgens bij zijn ouders in Frankrijk. het is een avontuurlijk gebeuren, maar het wordt nooit echt spannend of interessant. Daarbij is het ronduit slecht geschreven. Zo van "en toen gebeurde dit en toen dit" en dat gaat maar door. jammer. Ik had er meer van verwacht. Ook het vaak vrij platvoerse taalgebruik is geen aanbeveling.
October 5, 2017
Wat kan die man vlot schrijven. Meer dan vlot. Maar ook zo verschrikkelijk cru en ruw, op het vulgaire af. Waarom toch ?
September 8, 2024
Thoroughly enjoyed. Felt differently about Ruben on every page.
June 18, 2015
Ik ben gewoon fan van deze schrijver! Het grappige is dat ik eerst zijn boek Nacht heb gelezen, een boek over het leven in de joodse getto's tijdens de tweede wereldoorlog. In dit boek, deels autobiografisch, zie je Ruben opgroeien van kleine jongen tot volwassen man. In de haren dat hij opgroeid raakt hij gescheiden van zijn vader, komt met zijn moeder en andere gezinsleden in een getto terecht en maakt in zijn eentje een omzwerving om uiteindelijk weer met zijn familie verenigd te worden. Al die tijd droomt hij ervan een boek te schrijven over zijn leven in de getto wat iedere keer niet lukte.
December 12, 2015
Most reviews and also the book cover itself does speak of a literary masterpiece, a book of the highest literary quality, ... For me this book is just a book that reads quite easy but certainly not more than that. No masterpiece for me, far from actually. Even with the keen interest i have in everything to do with WWII, the holocaust etc this book didn't touch me for a second.
August 26, 2015
Niet zijn beste boek maar een mooie ondersteuning en kijk op Hilsenraths leven en belevingen.
Een mooi eerste boek voor 'nieuwe' Hilsenrath lezers.
Nog niet zo heftig als andere boeken maar de treurnis zit er al wel in.
Een mooi eerste boek voor 'nieuwe' Hilsenrath lezers.
Nog niet zo heftig als andere boeken maar de treurnis zit er al wel in.
June 6, 2016
Ein richtiger guter Schreibstil, der dich in die Welt zieht und man immer weiter lesen will. Die Frage nach Heimat nach dessen Verlust wird hier ebenso wunderbar dargestellt wie die Opfer-Täter Rolle, die eben stets auch immer eine ambivalente ist.
June 27, 2018
Un style simple et dépouillé comme je les aime, j'ai lu jusqu'à la fin avec l'espoir que je m'attacherais au personnage, ou que je trouverais de la substance. À la fin j'ai l'impression d'être resté coincé dans un ascenseur avec un emmerdeur.
June 21, 2015
Badly written.
Comments on the book are overstatements
Comments on the book are overstatements
Displaying 1 - 12 of 12 reviews