De geschiedenis van de Vlaamse Letterkunde behandelt de ontwikkeling van de zogenaamde 'Vlaamse Letterkunde' tussen 12 mei 1136 en 17 oktober 1984, en werd ook in deze periode geschreven, met name vooral gedurende de laatste drie maanden van dit tijdperk, als u begrijpt wat hiermee bedoeld wordt. Het boek werd echter pas voor het eerst gepubliceerd in 1988, toen Herman Brusselmans al lang een cultfiguur was in beide Vlaanders en Nederland. In de provincie Antwerpen ook, eigenlijk. Bij nader inzien zelfs in Limburg en een gedeelte van Brabant. Enfin, hoe dan ook reageerde de pers unaniem verdeeld, getuige volgende artikelen, of eerder fragmenten eruit:
'Dit soort geraas en gebral zou zelfs mijn eventuele 12-jarige zoontje op papier kunnen krijgen, maar helaas kan ik geen kinderen krijgen.' (M.R. in K.)
'Het boek een mijlpaal noemen zou overdreven zijn. Laten we het houden op een paal. Of nee, twéé palen. Inderdaad, het boek is twee palen. Verder leest het lekker weg.' (J.N. in De S.)
'Naast Hugo Claus, Humbert lampo, Tom Lanoye, Gerald Walschap, Monika Van Paemel, Kamagurka en Mark Cassiman stond Herman Brusselmans eens te pissen in de lange toilettenrij in de Vooruit te Gent. Ondanks alles heeft hij een fantastisch boek geschreven' (C.A. in Het V.)
Herman Brusselmans is een Vlaamse schrijver, dichter en columnist. Hij debuteerde in de jaren tachtig en groeide uit tot een van de meest productieve en herkenbare stemmen in de Nederlandstalige literatuur. Brusselmans schrijft romans, verhalen, poëzie en columns, waarin autobiografische elementen, satire en maatschappijkritiek regelmatig samenkomen. Hij schuwt controverse niet en was meermaals onderwerp van publieke discussies en rechtszaken, wat zijn imago als polemisch auteur versterkte. Tegelijkertijd wordt hij geprezen om zijn taalgevoel, timing en vermogen om banaliteit en existentiële vervreemding te combineren. Hij geldt als een eigenzinnige, invloedrijke figuur binnen de Vlaamse literatuur, die bewust buiten het literaire establishment opereert.
Eindelijk klaar, dit is maanden lang mijn toiletbezoekboek geweest. Daar was het perfect voor. Denk alleen dat maar weinig zal blijven hangen. In het begin veel gegrinnikt. De laatste paar hoofdstukken leken te samen te vallen met de fase waar hij in zat net nadat 'De Man Die Werk Vond' uitgekomen was, dat maakte het wel tof.
Voor mij één van zijn minste boeken. Heb er me echt door moeten ploegen. Enkel het laatste deel kon me boeien, maar dat was dan ook terug meer een roman dan een studie van de Vlaamse letterkunde.
Zoals iemand al zei in een eerdere review, is het geschikt om telkens een kort stukje te lezen en weer weg te leggen. Er is namelijk geen echt verhaal. Het gaat alle kanten uit.
Mooi verhaal over zijn eigen manier van leven als schrijver waar hij terug in de tijd gaat. Een heuse aanrader voor iedereen die zich geroepen zou voelen. Lees maar.