What do you think?
Rate this book
Kuzynki #3
Dziedziczki
Stanisława z pomocą przyjaciół próbuje odbudować rodową siedzibę w Kruszewicach, zasadzić drzewo i odnaleźć własne miejsce na ziemi.
Sielsko-anielską atmosferę burzy powrót Bractwa Drugiej Drogi. Tym razem niebezpieczeństwo grożące Michałowi wydaje się nie do pokonania. Przeciwko dziedziczkom stają również mieszkańcy Kruszewic, a z Moniką dzieją się rzeczy tyle niepokojące, co niebezpieczne.
Sielsko-anielską atmosferę burzy powrót Bractwa Drugiej Drogi. Tym razem niebezpieczeństwo grożące Michałowi wydaje się nie do pokonania. Przeciwko dziedziczkom stają również mieszkańcy Kruszewic, a z Moniką dzieją się rzeczy tyle niepokojące, co niebezpieczne.
300 pages, Paperback
First published October 4, 2005
About the author
Andrzej Pilipiuk
89 books471 followersPolish humoristic fantasy and science fiction writer. According to university degree an archeologist.
Debuted in 1996 with short story Hiena, first appearence of Jakub Wędrowycz - an alcoholic, civil exorcist - who later become a character of many short stories gathered in 5 books.
In 2002 he got Janusz A. Zajdel Award for short story Kuzynki (Cousins), extended later into book and sequels. Kuzynki, Księżniczka (Princess) and Dziedziczki portray the adventures of 3 women: an over 1000-years old teenage vampire, a 300-year old alchemist-szlachcianka, and her relative, a former Polish secret agent from CBŚ (Polish 'FBI'). A recurring character in the series alchemist Michał Sędziwój, and the universe is the same as the one of Wędrowycz (who makes appearances from time to time).
Debuted in 1996 with short story Hiena, first appearence of Jakub Wędrowycz - an alcoholic, civil exorcist - who later become a character of many short stories gathered in 5 books.
In 2002 he got Janusz A. Zajdel Award for short story Kuzynki (Cousins), extended later into book and sequels. Kuzynki, Księżniczka (Princess) and Dziedziczki portray the adventures of 3 women: an over 1000-years old teenage vampire, a 300-year old alchemist-szlachcianka, and her relative, a former Polish secret agent from CBŚ (Polish 'FBI'). A recurring character in the series alchemist Michał Sędziwój, and the universe is the same as the one of Wędrowycz (who makes appearances from time to time).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 16 of 16 reviews
September 21, 2024
Seria Kuzynki Andrzeja Pilipiuka może nie należy „do orłów” nie należy, ale jeśli podejdziemy do niej jako do lekkiego czytadła, które ma umilić czas po pracy, sprawdza się znakomicie. Z taką właśnie intencją sięgnęłam po trzecią część cyklu, Dziedziczki.
Odbudowa rodzinnej rezydencji.
Stanisława z pomocą przyjaciół próbuje odbudować rodową siedzibę w Kruszewicach, zasadzić drzewo i odnaleźć własne miejsce na ziemi.
Sielsko-anielską atmosferę burzy powrót Bractwa Drugiej Drogi. Tym razem niebezpieczeństwo grożące Michałowi wydaje się nie do pokonania. Przeciwko dziedziczkom stają również mieszkańcy Kruszewic, a z Moniką dzieją się rzeczy tyle niepokojące, co niebezpieczne.
Home sweet home.
Jestem pozytywnie zaskoczona.
O ile pierwsze dwa tomy byłam momentami skłonna zakwalifikować jako infantylne i dziecinne, tak w przypadku Dziedziczek musiałam zmienić zdanie co do tej serii. ;)
Jest doroślej, fabuła przestała być miałka, a wręcz „rozszczepiła się” na kilka wątków i nabrała odrobiny rumieńców. Zrobiło się też poważniej, przez co „cukierkowość” niektórych sytuacji odeszła w zapomnienie.
Szkoda tylko, że do tego obrazu nie dobiły poziomem główne bohaterki, które w wielu aspektach wciąż mają podobne spojrzenie na świat.
Stasia traktuje swoich pracowników jak chłopów pańszczyźnianych, albo może nawet gorzej. Katarzyna zaś przy „prostowaniu” łamiących prawo urzędników, sama wymachuje na prawo i lewo swoją (już dano nieważną) legitymacją CBŚ, wymuszając tym swoje racje.
Mimo tego zgrzytu z bohaterkami jest dobrze i całą historię fajnie i lekko się czyta.
Więc jeżeli macie ochotę na ten rodzaj fantastyki, to Dziedziczki Andrzeja Pilipiuka powinny przypaść Wam do gustu.
Polecam!
https://unserious.pl/2024/09/dziedzic...
Odbudowa rodzinnej rezydencji.
Stanisława z pomocą przyjaciół próbuje odbudować rodową siedzibę w Kruszewicach, zasadzić drzewo i odnaleźć własne miejsce na ziemi.
Sielsko-anielską atmosferę burzy powrót Bractwa Drugiej Drogi. Tym razem niebezpieczeństwo grożące Michałowi wydaje się nie do pokonania. Przeciwko dziedziczkom stają również mieszkańcy Kruszewic, a z Moniką dzieją się rzeczy tyle niepokojące, co niebezpieczne.
Home sweet home.
Jestem pozytywnie zaskoczona.
O ile pierwsze dwa tomy byłam momentami skłonna zakwalifikować jako infantylne i dziecinne, tak w przypadku Dziedziczek musiałam zmienić zdanie co do tej serii. ;)
Jest doroślej, fabuła przestała być miałka, a wręcz „rozszczepiła się” na kilka wątków i nabrała odrobiny rumieńców. Zrobiło się też poważniej, przez co „cukierkowość” niektórych sytuacji odeszła w zapomnienie.
Szkoda tylko, że do tego obrazu nie dobiły poziomem główne bohaterki, które w wielu aspektach wciąż mają podobne spojrzenie na świat.
Stasia traktuje swoich pracowników jak chłopów pańszczyźnianych, albo może nawet gorzej. Katarzyna zaś przy „prostowaniu” łamiących prawo urzędników, sama wymachuje na prawo i lewo swoją (już dano nieważną) legitymacją CBŚ, wymuszając tym swoje racje.
Mimo tego zgrzytu z bohaterkami jest dobrze i całą historię fajnie i lekko się czyta.
Więc jeżeli macie ochotę na ten rodzaj fantastyki, to Dziedziczki Andrzeja Pilipiuka powinny przypaść Wam do gustu.
Polecam!
https://unserious.pl/2024/09/dziedzic...
March 23, 2021
Tu už začínajú na novom-starom mieste, na pôvodnej usadlosti. Zase mi prišlo, tak ako v prvej časti trochu pritiahnuté za vlasy, s akou ľahkosťou sa prekonávajú byrokratické a iné papierovačky okolo stavby ich dedičného statku, keď najmladšia vytasí svoj preukaz...Alebo ako sa okolo nich objavujú iné bytosti. Táto časť mi prišla najslabšia, s erotikou to bolo slabé, asi ani tie vraždy by tak ľahko neprešli...
A hrozne ma rozčuľuje, keď sa o najmladšej upírke hovorí ako o teliatku. To je najdivnejšie prirovnanie v súčasnej dobe, vzhľadom na to, že ho používajú rôzni muži na jej adresu aj v predchádzajúcich častiach. Keby to bol jeden dedinčan, alebo niekto starobylý, nepoviem. Myslím, že toto autor neodhadol, v modernom svete si mestskí ľudia asi ťažko budú vymýšľať dobytkárske prirovnania na nevinne vyzerajúcu šestnástku. Ešte tak ovečka, alebo jahniatko, mačiatko... ale teľa? Veď je to je malá krava! A viete aká je krava veľká? Darmo má veľké oči. Nemá ich modré (no dobre, však aj Princezná má dvojfarebné) ale ani nemá husté plavé vlasy! No nič, nechám to tak.
A čo ma dorazilo, bol ten alchymista. To ako fakt? Teda, ja viem, stálica nebude naveky, ale možno si mohol ešte požiť, bol mi sympatický.
A hrozne ma rozčuľuje, keď sa o najmladšej upírke hovorí ako o teliatku. To je najdivnejšie prirovnanie v súčasnej dobe, vzhľadom na to, že ho používajú rôzni muži na jej adresu aj v predchádzajúcich častiach. Keby to bol jeden dedinčan, alebo niekto starobylý, nepoviem. Myslím, že toto autor neodhadol, v modernom svete si mestskí ľudia asi ťažko budú vymýšľať dobytkárske prirovnania na nevinne vyzerajúcu šestnástku. Ešte tak ovečka, alebo jahniatko, mačiatko... ale teľa? Veď je to je malá krava! A viete aká je krava veľká? Darmo má veľké oči. Nemá ich modré (no dobre, však aj Princezná má dvojfarebné) ale ani nemá husté plavé vlasy! No nič, nechám to tak.
A čo ma dorazilo, bol ten alchymista. To ako fakt? Teda, ja viem, stálica nebude naveky, ale možno si mohol ešte požiť, bol mi sympatický.
August 29, 2017
Czasami bardzo nie lubię w sobie tego, że zawsze kończę to, co zaczęłam. Bywa tak, że robię to nie potrzebnie, ale po prostu nie umiem inaczej. Gdybym potrafiła to pewnie po drugim tomie rzuciłabym cyklem „Księżniczki” w kąt. Jednak, że nie umiem to chcę szybko zakończyć tę średnią serię.
W trzecim tomie Stasia, Kasia i Monika przenoszą się do Kruszewic, gdzie próbują odbudować dawny dwór. Nie podoba się to jedynym mieszkańcom, czyli czwórce obywateli, którzy żyją na koszt państwa. Ogólnie super, że Stanisława i Kasia walczyły o rodzinny dwór, ale robiły to nielegalnie, wszystko załatwiały poprzez szantaż i zastraszanie. W tym samym czasie Michał Sędziwój wybiera się do Tajwanu w celu sprawdzenia, jaką wiedzę na temat alchemii mają tamtejsi uczeni. Niestety na jego drodze znowu staje Bractwo Drugiej Drogi… Niepokojące rzeczy zaś dzieją się z do tej pory spokojną księżniczką Moniką. Jej myśli stają się jeszcze bardziej mroczne niż do tej pory…
Mam wrażenie, że z części na część autor tworzył fantastykę, ale załatwiania spraw w Polsce w XXI wieku. Z kilkoma rzeczami mogę się zgodzić, ale to, w jaki sposób Kruszewskie odzyskały ziemie to już czyste science-fiction. Na dodatek budowały dwór bez pozwolenia, a urzędnika postraszyły fałszywymi dokumentami CBŚ. Zaczęło mnie to już denerwować, bo ile można? Raz, drugi, trzeci, ale setny? Nikt się nie zorientował, że legitymacja Kasi już jest nieważna? Że już nie jest agentką CBŚ?
Akcja ponownie wlekła się niemiłosiernie. Niby coś się działo, ale tak, że usypia czytelnika. Na obecny moment nie rozumiem zachwytów, jakie czytałam na temat twórczości Pilipiuka. Jedyny plus, jaki widzę to ten, że naprawdę szybko się czyta mimo tej mdłej akcji.
W trzecim tomie Stasia, Kasia i Monika przenoszą się do Kruszewic, gdzie próbują odbudować dawny dwór. Nie podoba się to jedynym mieszkańcom, czyli czwórce obywateli, którzy żyją na koszt państwa. Ogólnie super, że Stanisława i Kasia walczyły o rodzinny dwór, ale robiły to nielegalnie, wszystko załatwiały poprzez szantaż i zastraszanie. W tym samym czasie Michał Sędziwój wybiera się do Tajwanu w celu sprawdzenia, jaką wiedzę na temat alchemii mają tamtejsi uczeni. Niestety na jego drodze znowu staje Bractwo Drugiej Drogi… Niepokojące rzeczy zaś dzieją się z do tej pory spokojną księżniczką Moniką. Jej myśli stają się jeszcze bardziej mroczne niż do tej pory…
Mam wrażenie, że z części na część autor tworzył fantastykę, ale załatwiania spraw w Polsce w XXI wieku. Z kilkoma rzeczami mogę się zgodzić, ale to, w jaki sposób Kruszewskie odzyskały ziemie to już czyste science-fiction. Na dodatek budowały dwór bez pozwolenia, a urzędnika postraszyły fałszywymi dokumentami CBŚ. Zaczęło mnie to już denerwować, bo ile można? Raz, drugi, trzeci, ale setny? Nikt się nie zorientował, że legitymacja Kasi już jest nieważna? Że już nie jest agentką CBŚ?
Akcja ponownie wlekła się niemiłosiernie. Niby coś się działo, ale tak, że usypia czytelnika. Na obecny moment nie rozumiem zachwytów, jakie czytałam na temat twórczości Pilipiuka. Jedyny plus, jaki widzę to ten, że naprawdę szybko się czyta mimo tej mdłej akcji.
May 16, 2020
Třetí díl Sestřenek už mě až tak nebavil. Četlo se to sice pořád docela pěkně, ale příběhu bylo pomálu a ani té zábavy nebylo tolik jako v předchozích knížkách.
Holt nevstoupíš potřetí do jedné sestřenky, jak se tak nějak říká. A jestli se to tak neříká, tak by se asi mělo :)
Holt nevstoupíš potřetí do jedné sestřenky, jak se tak nějak říká. A jestli se to tak neříká, tak by se asi mělo :)
June 21, 2020
Bylo to OK, ale malinko mi to přišlo, jako by najednou cílovka serie měla omládnout o nejmíň pět-deset let. Nebo se uplně změnila na něco co nechápu. Když už po několikáté se rozebírá jak vypadá patnáctileté tělo v různém spodním prádle... přišlo mi to hrozně nudné.
Aspoň to stavění statku byla sranda.
Aspoň to stavění statku byla sranda.
February 3, 2021
W mojej ocenie odstaje poziomem od poprzednich części, niepotrzebne i nieudane wątki romansowe, zagmatwana fabuła i bohaterki do których sympatia jakoś tak ulatuje z biegiem czasu, być może zwyczajnie dano za mało miejsca ich refleksjom i uczuciom. Czuję się troszkę zmęczona tą książką, zdecydowanie potrzebuję przerwy przed lekturą tomu wieńczącego serię.
August 9, 2021
Stále čtivé, stále mě to bavilo. A i když ukončení série bylo správně epické, mínusů bylo o dost víc než v minulých dvou knihách.
Jeden za všechny - dějová linka s Monikou mi přišla jak na přání fanoušků, prvoplánová a nudná.
Jeden za všechny - dějová linka s Monikou mi přišla jak na přání fanoušků, prvoplánová a nudná.
February 28, 2018
Cudownie naiwna i nietrzymająca się kupy książka.
October 22, 2020
Przewidywalny schemat, po dwóch wcześniejszych tomach można się było tego spodziewać. Fajne nawiązania do kultur, jednak postać Księżniczki wydaje się trochę przesadzona.
September 30, 2024
Zart ----> "Dla Ciebie mógłbym zostać zadeklarowanym pedofilem." podsumowuje poziom autora.
November 23, 2025
3.7 stars, rounded up
November 18, 2021
2/5 ⭐
January 9, 2013
Po przeciętnych „Kuzynkach” i kiepskiej „Księżniczce” przyszedł czas na trzeci, ostatni tom cyklu o Katarzynie, Stanisławie i Monice. „Dziedziczki” są na szczęście najciekawszą odsłoną przygód trzech nietypowych dam, ale to wciąż mało wymagająca lektura na jeden raz.
Od zakończenia akcji „Księżniczki” minęło trochę czasu. Łowcy wampirów wyruszają na kolejną misję, alchemik Michał Sędziwój boryka się z niedobitkami Bractwa Drugiej Drogi, a kuzynki Kruszewskie postanawiają wykupić rodzinny majątek i odbudować posiadłość. Nie będzie to jednak proste zadanie — były PGR Kruszewice zamieszkują gnuśne, rozpite chłopy, nie tylko niegarnące się do pracy na ziemi dziedziczek, lecz także gotowe zrobić wszystko, by pozbyć się tych, które zakłóciły ich spokojną egzystencję i odebrały przysługujący bezrobotnym zasiłek. Tymczasem z wampirzycą Moniką zaczyna dziać się coś niepokojącego — dziewczyna staje się nadmiernie gwałtowna i nad wyraz pożądliwa, co nie pasuje do wcześniejszego wizerunku wiekowej księżniczki. Pozostali są jednak zbyt pochłonięci swoimi sprawami, by zwrócić na to uwagę.
W ostatniej części trylogii wątki zostały poprowadzone zgrabnie i z pomysłem, choć bardzo łatwo można domyślić się ich zakończenia. Bawi stereotypowe ujęcie leniwych mieszkańców Kruszewic, dla których najważniejsze jest kombinowanie, jak tu się przypadkiem nie przepracować. Ich tok myślenia i próby wypędzenia dziedziczek to główna siła napędowa powieści. Zabrakło — na całe szczęście — zbędnego moralizatorstwa, będącego największą wadą „Księżniczki”. Finał znajdują także historie rozpoczęte w poprzednich tomach, jak choćby ta dotycząca najsłynniejszego polskiego alchemika. Jedynie epizody poświęcone Laszlo i Arminiusowi mogą wydawać się dodane na siłę i nie łączą się one zbyt mocno z pozostałymi elementami książki.
Trzecim tom, podobnie jak cały cykl, jest pozycją niewysokich lotów, zdolną umilić deszczowe popołudnie i szybko wyparować z pamięci. Książki autorstwa Pilipiuka napisane zostały w sposób prosty i lekki, lektura nie wymaga szczególnej koncentracji, akcja wartko posuwa się do przodu i nie trzeba się pochylać nad wyszukaną konstrukcją stylistyczną czy dającą do myślenia problematyką. Sagę o Kruszewskich mogę polecić jedynie oddanym fanom pisarza; miłośnicy fantastyki ambitniejszej nie mają tu czego szukać.
---
Zarówno tę recenzję, jak i wiele innych tekstów znajdziecie na moim blogu: http://oceansoul.waw.pl/ Serdecznie zapraszam!
Od zakończenia akcji „Księżniczki” minęło trochę czasu. Łowcy wampirów wyruszają na kolejną misję, alchemik Michał Sędziwój boryka się z niedobitkami Bractwa Drugiej Drogi, a kuzynki Kruszewskie postanawiają wykupić rodzinny majątek i odbudować posiadłość. Nie będzie to jednak proste zadanie — były PGR Kruszewice zamieszkują gnuśne, rozpite chłopy, nie tylko niegarnące się do pracy na ziemi dziedziczek, lecz także gotowe zrobić wszystko, by pozbyć się tych, które zakłóciły ich spokojną egzystencję i odebrały przysługujący bezrobotnym zasiłek. Tymczasem z wampirzycą Moniką zaczyna dziać się coś niepokojącego — dziewczyna staje się nadmiernie gwałtowna i nad wyraz pożądliwa, co nie pasuje do wcześniejszego wizerunku wiekowej księżniczki. Pozostali są jednak zbyt pochłonięci swoimi sprawami, by zwrócić na to uwagę.
W ostatniej części trylogii wątki zostały poprowadzone zgrabnie i z pomysłem, choć bardzo łatwo można domyślić się ich zakończenia. Bawi stereotypowe ujęcie leniwych mieszkańców Kruszewic, dla których najważniejsze jest kombinowanie, jak tu się przypadkiem nie przepracować. Ich tok myślenia i próby wypędzenia dziedziczek to główna siła napędowa powieści. Zabrakło — na całe szczęście — zbędnego moralizatorstwa, będącego największą wadą „Księżniczki”. Finał znajdują także historie rozpoczęte w poprzednich tomach, jak choćby ta dotycząca najsłynniejszego polskiego alchemika. Jedynie epizody poświęcone Laszlo i Arminiusowi mogą wydawać się dodane na siłę i nie łączą się one zbyt mocno z pozostałymi elementami książki.
Trzecim tom, podobnie jak cały cykl, jest pozycją niewysokich lotów, zdolną umilić deszczowe popołudnie i szybko wyparować z pamięci. Książki autorstwa Pilipiuka napisane zostały w sposób prosty i lekki, lektura nie wymaga szczególnej koncentracji, akcja wartko posuwa się do przodu i nie trzeba się pochylać nad wyszukaną konstrukcją stylistyczną czy dającą do myślenia problematyką. Sagę o Kruszewskich mogę polecić jedynie oddanym fanom pisarza; miłośnicy fantastyki ambitniejszej nie mają tu czego szukać.
---
Zarówno tę recenzję, jak i wiele innych tekstów znajdziecie na moim blogu: http://oceansoul.waw.pl/ Serdecznie zapraszam!
November 27, 2008
Andrzej Pilipiuk. i've heard of this author from many different people, in many different places. i somehow used to think of him and his works as of something of worse quality. i mean, how can Polish fantasy be in any way good. since i'm that kind of person who needs to really know someting before they voice their opinion on something, i had to read at leat one book of his.
having read a few reader's reviews, i decided i shall begin with the "Kuzynki" trilogy. the volumes are titled as follows: 1. "Kuzynki", 2. "Księżniczka", 3. "Dziedziczki".
the story is set in 2005 Kraków, Poland and it's a story of three women, who are - of course - completely different. there is Kasia - a former secret agent who knows everything about the present, Stanisława - Kasia's older cousin who managed to live a few hundred years thank to the philosopher's stone [yeah, i know] and Monika who seems to be the youngest but really is the oldest of them [she's also a pseudo-vampire but i won't tell anything else]. there are other characters, which whether you believe me or not, cannot be disliked. some of them, of course have to die.
this is not the most ambitious kind of literature, but it surely is a very entertaining kind. i'm really i decided to read the trilogy, it was real fun. the only - for a lack of a better word - bad thing is, that i like the writer's style so much, i might buy all of his books [and that's surely gonna cost].
having read a few reader's reviews, i decided i shall begin with the "Kuzynki" trilogy. the volumes are titled as follows: 1. "Kuzynki", 2. "Księżniczka", 3. "Dziedziczki".
the story is set in 2005 Kraków, Poland and it's a story of three women, who are - of course - completely different. there is Kasia - a former secret agent who knows everything about the present, Stanisława - Kasia's older cousin who managed to live a few hundred years thank to the philosopher's stone [yeah, i know] and Monika who seems to be the youngest but really is the oldest of them [she's also a pseudo-vampire but i won't tell anything else]. there are other characters, which whether you believe me or not, cannot be disliked. some of them, of course have to die.
this is not the most ambitious kind of literature, but it surely is a very entertaining kind. i'm really i decided to read the trilogy, it was real fun. the only - for a lack of a better word - bad thing is, that i like the writer's style so much, i might buy all of his books [and that's surely gonna cost].
June 24, 2021
Light and entertaining literature for intelligent people (but not those have that Oh! I'm so intelligent that you have to listen to me attitude. The cousins are building home in Kruszewice and troubles keep finding them. Friends part, some characters from previous volumes are going on journey.
Displaying 1 - 16 of 16 reviews