Het boek is in de derde persoon geschreven en ik hoop uit de grond van mijn hart dat het niet autobiografisch is, maar men kan er niet omheen dat Janowitz nauwelijks ouder is dan het hoofdpersonage en omgekeerd is zij (Florence Collins) evenzeer geobsedeerd door geld als de auteur zelf. In het New York waarin men makkelijk dat van die andere brat pack-auteurs kan herkennen (Bret Easton Ellis en Jay McInerney b.v.) heeft alles een prijskaartje. Een sieraad of een meubelstuk, maar ook een man of een vrouw. De "gevaarlijke leeftijd" is 32, zeker als de jonge vrouw er haar hele erfenis heeft doorgejaagd. Ze moet dus dringend een rijke man vinden. En dat is niet makkelijk. Mee naar bed gaan wel, maar trouwen! Hoe ging dat liedje ook alweer? "Alle leuke jongens willen vrijen, maar stadhuis is er niet bij." Daar komt nog bij dat Florence zelf ook geen makkelijke tante is, die zich ondanks haar steeds verslechterende toestand blijft vastklampen aan status en uiterlijke schijn. Enfin, hoe het afloopt, moet je zelf maar lezen, tenzij je het boek al bij voorbaat opzij legt omwille van wat hier staat. Ik kan je zeker geen ongelijk geven, maar ik moet toegeven: eens je in het verhaal bent gestapt, wil je blijven doorgaan. Vandaar de drie sterren, waar ik er eerst maar twee wou geven...