La Vida Es Sueño: El Gran Teatro del Mundo

by Pedro Calderón de la Barca

"La vita è sogno" è un dramma filosofico-teologico in tre atti e in versi scritto nel 1635 da Pedro Calderón de La Barca (1600-1681). L'intera esistenza è sogno, caratterizzata quindi da illusorietà, fugacità del tempo, vanità delle cose terrene. L'unica realtà possibile è la morte, che svela all'uomo la vera natura dell'esistenza, cioè l'illusorietà, e quindi l'inconsistenza del mondo. Per queste idee l'opera teatrale è emblematica del clima culturale dell'età barocca ed è un'opera fondamentale della letteratura barocca europea.

Pedro Calderón de la Barca (Madrid, 17 gennaio 1600 – Madrid, 25 maggio 1681) è stato un drammaturgo e religioso spagnolo.È considerato l'ultima grande voce del Siglo de oro spagnolo.

Traduzione di Giovanni La Cecilia

Paperback

First published January 1, 1635

About the author

Pedro Calderón de la Barca y Henao was a dramatist of the Spanish Golden Age.

Calderón initiated what has been called the second cycle of Spanish Golden Age theatre. Whereas his predecessor, Lope de Vega, pioneered the dramatic forms and genres of Spanish Golden Age theatre, Calderón polished and perfected them. Whereas Lope's strength lay in the sponteneity and naturalness of his work, Calderón's strength lay in his capacity for poetic beauty, dramatic structure and philosophical depth. Calderón was a perfectionist who often revisited and reworked his plays, even long after they debuted. This perfectionism was not just limited to his own work: many of his plays rework existing plays or scenes by other dramatists, improving their depth, complexity, and unity. (Many European playwrights of the time, such as Molière, Corneille and Shakespeare, reworked old plays in this way.) Calderón excelled above all others in the genre of the "auto sacramental", in which he showed a seemingly inexhaustible capacity to giving new dramatic forms to a given set of theological constructs. Calderón wrote 120 "comedias", 80 "autos sacramentales" and 20 short comedic works called "entremeses"

Reviews

[candela celeiro · Rating 4 out of 5]

gran parte das lembranzas que conservo da miña infancia non son cousas que vivín senón pensamentos que tiven. un deles, un dos que máis recordo, expreseino en voz alta: mamá, e se o que soñamos é a vida e o que vivimos un sono? quedoume moi gravado porque recordo que a a miña nai me dixo algo de que un filósofo tamén pensara algo así (??) e logo llo contou todo de volta ao meu pai, que tamén validou o meu pensamento como valioso. sentinme moi lista nese momento, e aínda mo sinto ás veces; especialmente tras ler este libro. trata do libre albedrío, en principio, pero para min vai dese pensamente que andou enredado na miña cabeza durante tanto tempo e que aínda hoxe me asalta de vez en cando. por iso, quizais, me deu tanta pena que, durante a primeira visita de segismundo a palacio, este fose tan hijo de puta, porque collín este libro coa inocencia dunha nena que realmente confiaba en que, incluso baixo unha infancia sen crianza, sería unha persoa decente. por iso e, quizais tamén, porque, despois desa primeira viaxe, é unha persoa bastante lista, que xoga continuamente co paralelismo vida-sono, o que, again, nos meus libros (literalmente) é unha referencia á six-year-old candela celeiro.
en canto a el gran teatro del mundo... estaba bastante convencida de que me ía gustar menos que la vida es sueño e, aínda que si foi así, sorprendeume positivamente polos muitísimos paralelismos que lle puiden atopar coa nosa sociedade actual (excepto polo da relixión que, ironicamente, é considerado o tema principal lol). a historia de la vida es sueño é indudablemente mellor e máis orixinal (polo menos a día de hoxe, non sei no século XVII), pero esta fíxome reflexionar máis. diría que foi máis thought-provoking, que é unha palabra que lle encanta á cristi.
as expected, dado que estas historias se escribiron hai 4 séculos, que se dice pronto; houbo cousas que me tocaron a fibra woke, dúas en concreto (de novo, excluíndo a relixión porque finxín demencia durante toda a segunda obra e decidín ignorala). unha, como ao final de la vida es sueño, rosaura e estrella (sobre todo estrella) son literalmente moedas de cambio para arranxar matrimoños e dirixir nacións (??). e outra, e está si que me toca a cona de verdade, como se idealiza a pobreza durante el gran teatro del mundo ou, por defecto, como se alaba ao pobre por ser humilde. non, non é máis noble vivir unha vida de miseria da que queres marchar canto antes (dito textualmente polo 'pobre'). é unha situación inxusta que temos os medios para remediar. non somos os pobres obxecto de pena, senón de ira e culpa. non había de haber ninguén que se quera literalmente morir (é que é moi forte) por falta de recursos. pero claro, máis vale ser pobre e non pecador a rico e ávaro......... en fin, unha proba máis de que o cura da túa parroquia é o mellor amigo do sistema que sostén ao teu caseiro e explotador, por muito que fale de compartir pan entre canción e canción de misa.

[Ana Santiago · Rating 4 out of 5]

la vida es sueño 9/10
el gran teatro del mundo 6.5/10
“que toda la vida humana representaciones es”

[Fernanda · Rating 5 out of 5]

Clásico de la literatura. Esta obra de teatro nos ofrece un debate filosófico sobre la vida, y como nos formamos. Segismundo, príncipe de Polonia, es encerrado desde su nacimiento en una torre, ya que por designios del hado y las estrellas se espera que sea cruel y violento. Pero Basilio su padre, intenta ver bondad en él para así liberarlo y que cumpla con linaje. Al principio Segismundo viéndose con la fortuna de su lado al ser liberado y saberse príncipe heredero se muestra déspota y cruel, porque lo Basilio, lo de vuelve a su torre y le hace creer que todo fue un sueño. Pero los hechos transcurren de un modo en que al verse liberado nuevamente decide ser más cauto pero siempre pensando que es un sueño.
Hay un gran soliloquio, y si bien en un principio es difícil el ritmo por la prosa y el lenguaje barroco, una vez superado esto, es una obra grandiosa.
También esta la obra teatral El Gran Teatro Del Mundo, que es más una crítica con mucho de filosofía sobre las personas y sus roles en el mundo y como desempeñan ese papel. Sumamente interesante ambas obras y muy ricas en el valor filosófico que entregan.