What do you think?
Rate this book
Eilanden #2
Eenzaam
In dit boek, zijn tweede eilandenbundel, beschrijft Boudewijn Büch het nagenoeg onmogelijke, het allerbizarste en de complete eenzaamheid. Verder reizen is niet mogelijk, en de lezer kan hem daarbij op de voet volgen...'Wie zich meer reiziger dan toerist voelt zal leesplezier beleven aan Eenzaam, dat ook nog een register op eilandnamen en personen bevat. Kortom, ideale vakantielectuur.' HET VOLK'Boudewijn Büch is ongetwijfeld een van de vreemdste reizigers die het westelijk halfrond heeft voortgebracht.' ONZE WERELD'Toch blijft het bijzonder wat hij presteert.' DE TELEGRAAF 'Büch weet zijn obsessie smakelijk te verwoorden.' OOR'Het is dan ook moeilijk niet in de ban te raken van dit boek.'
Dit boek is een vervolg op het eerdere boek 'Eilanden' (a.i. 95-14-121-9). Hierin worden eilanden beschreven die de schr3ver bezoekt voor het televisieprogramma van de VARA. Het is echter niet zozeer de neerslag van deze uitzendingen maar meer een verzameling eilandkundige curiosa waarvoor in de uitzendingen geen plaats was. Naast veelal onbekende eilanden bezoekt de schr3ver ook vuurtorens in de meest afgelegen delen van de wereld. Naast eigen ervaringen wordt ook r3kel3k verwezen naar en geciteerd uit literatuur. Dit is een aardig boek, soms wat langdradig vanwege de wat studeerkamerachtige citaten, maar vaker levendig door de voorliefde van de auteur voor bizarre details en excentrieke persoonlijkheden. Vanaf de tweede druk bevat dit boek achterin aanvullingen op verschillende hoofdstukken van in totaal 38 bladzijden.
Dit boek is een vervolg op het eerdere boek 'Eilanden' (a.i. 95-14-121-9). Hierin worden eilanden beschreven die de schr3ver bezoekt voor het televisieprogramma van de VARA. Het is echter niet zozeer de neerslag van deze uitzendingen maar meer een verzameling eilandkundige curiosa waarvoor in de uitzendingen geen plaats was. Naast veelal onbekende eilanden bezoekt de schr3ver ook vuurtorens in de meest afgelegen delen van de wereld. Naast eigen ervaringen wordt ook r3kel3k verwezen naar en geciteerd uit literatuur. Dit is een aardig boek, soms wat langdradig vanwege de wat studeerkamerachtige citaten, maar vaker levendig door de voorliefde van de auteur voor bizarre details en excentrieke persoonlijkheden. Vanaf de tweede druk bevat dit boek achterin aanvullingen op verschillende hoofdstukken van in totaal 38 bladzijden.
- GenresTravelNonfiction
208 pages, Paperback
First published January 1, 1992
About the author
Boudewijn Büch
89 books43 followersBoudewijn Maria Ignatius Büch was een Nederlandse dichter, schrijver en televisiepresentator.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
November 26, 2023
Een dikke 10 jaar na Eilanden 1 kreeg Büch een centje van de Nederlandse televisie om van z'n obsessie een carrière te maken. Er is hoop.
Waar de eerste aflevering de soort encyclopedische safari was die het wikipedia-tijdperk nu grotendeels overbodig gemaakt heeft, is dit een veel lossere vertelling. De hoofdstukken zijn langer en vager, grotendeels samen te vatten onder "Filfla", "Selkirk en Crusoe", "Duits Polynesisch imperialisme", "Chili, haar eilanden en Pinochet", "Vuurtorens" — maar Büch laat zich hierdoor niet beperken en klutst er Sovjet-expedities, Curaçao, Helgoland en mondiale bibliomanie doorheen. Je merkt dat de reizen in de eerste plaats voor TV ondernomen werden; het zou anders onverklaarbaar zijn hoe hij de Poolse Antarctische basis bezocht en er nauwelijks twee paragrafen uit destilleerde.
De verklaring in het voorwoord dat dit boek een "anti-eurocentrisch" verhaal brengt, klinkt in 2023 de rigueur. Maar Büch bedoelde hier mee, hoogst onverwacht, dat hij ingaat tegen Westerse lofzangen op 'Allende Gossens' en vervloekingen jegens "Pinochet Ugarte' (ook de naamconventies zijn Latijns-Amerikaans, niet Europees). Waarom dat een plaats heeft in een eilandenboek? Chili is zelf een "stukje Europa buiten Europa", een soort koloniaal preservaat, en heeft daarbij (claims op) eilanden in zowat elke windrichting. Dit bewustzijn is zelf al anti-eurocentrisch, in de zin dat het de vinger legt op een uit Europa weinig zichtbaar proces van territoriaal imperialisme zonder enige economische drijfveer. De Chileense basis op het antarctische "Isla Rey Jorge" had een basisschool, een hospitaal, een postkantoor en zelfs een jeugdherberg, misschien de enige plek op het continent waar geld een onmiddellijk nut heeft — maar voor Chili zelf was het een peperdure en juridisch zinloze aanspraak op een werelddeel waar geen enkel land grondgebied mag claimen. Datzelfde kunstje werd herhaald op Paaseiland, de Islas Juan Hernandez en de onbewoonde zuidertipjes onder Patagonië waarover Chili met Argentinië in de clinch lag.
De lotgevallen van Duits-Polynesische nazi's en een Chileense piloot-annex-ondernemer, die 10 jaar na publicatie zou omkomen in een crash, zijn de soort faits diverses waarvoor je Eenzaam oppikt. Hier schemert de meerwaarde door van Büchs reisbudget. Maar over de rest van een boek ligt een vreemde waas, alsof het werkelijk betreden van de geïsoleerde plekjes onthulde dat het gras niet alleen van hetzelfde groen was als dat in Nederland, maar dat de bewoners zelf de projecties van een dwangmatige fantast vermoeiend vinden. Enkel bij z'n apologie voor Pinochet krijgt de tekst weer kleur, maar net dit stuk had gebaat bij uitdieping in plaats van provocatie. Linkse terroristen die 'dagelijks' doodden, Allende's onbetrouwbaarheid in huwelijk en staatsfinancieën, Pinochets voorstel aan Allende om te vluchten in plaats van te sterven, de desillusionering van Chileens intellectueel links jegens Allende — allemaal zeer interessant, maar schrijf dit dan, in plaats van het als hagelslag rond te strooien op een argumententaart die je vergeet te bakken.
Hoe meer Büch schrijft over eilanden (en in deze fase over pseudo-eilandjes naast eilanden, of lichtbakens, de primitieve neefjes van vuurtorens), hoe meer hij eigenlijk over zichzelf schrijft. Wegvluchten in literatuur, zoals in boek 1, daar kan je even mee bezig blijven; wegvluchten naar verre horizonten kan maar tot je er effectief aankomt.
Waar de eerste aflevering de soort encyclopedische safari was die het wikipedia-tijdperk nu grotendeels overbodig gemaakt heeft, is dit een veel lossere vertelling. De hoofdstukken zijn langer en vager, grotendeels samen te vatten onder "Filfla", "Selkirk en Crusoe", "Duits Polynesisch imperialisme", "Chili, haar eilanden en Pinochet", "Vuurtorens" — maar Büch laat zich hierdoor niet beperken en klutst er Sovjet-expedities, Curaçao, Helgoland en mondiale bibliomanie doorheen. Je merkt dat de reizen in de eerste plaats voor TV ondernomen werden; het zou anders onverklaarbaar zijn hoe hij de Poolse Antarctische basis bezocht en er nauwelijks twee paragrafen uit destilleerde.
De verklaring in het voorwoord dat dit boek een "anti-eurocentrisch" verhaal brengt, klinkt in 2023 de rigueur. Maar Büch bedoelde hier mee, hoogst onverwacht, dat hij ingaat tegen Westerse lofzangen op 'Allende Gossens' en vervloekingen jegens "Pinochet Ugarte' (ook de naamconventies zijn Latijns-Amerikaans, niet Europees). Waarom dat een plaats heeft in een eilandenboek? Chili is zelf een "stukje Europa buiten Europa", een soort koloniaal preservaat, en heeft daarbij (claims op) eilanden in zowat elke windrichting. Dit bewustzijn is zelf al anti-eurocentrisch, in de zin dat het de vinger legt op een uit Europa weinig zichtbaar proces van territoriaal imperialisme zonder enige economische drijfveer. De Chileense basis op het antarctische "Isla Rey Jorge" had een basisschool, een hospitaal, een postkantoor en zelfs een jeugdherberg, misschien de enige plek op het continent waar geld een onmiddellijk nut heeft — maar voor Chili zelf was het een peperdure en juridisch zinloze aanspraak op een werelddeel waar geen enkel land grondgebied mag claimen. Datzelfde kunstje werd herhaald op Paaseiland, de Islas Juan Hernandez en de onbewoonde zuidertipjes onder Patagonië waarover Chili met Argentinië in de clinch lag.
De lotgevallen van Duits-Polynesische nazi's en een Chileense piloot-annex-ondernemer, die 10 jaar na publicatie zou omkomen in een crash, zijn de soort faits diverses waarvoor je Eenzaam oppikt. Hier schemert de meerwaarde door van Büchs reisbudget. Maar over de rest van een boek ligt een vreemde waas, alsof het werkelijk betreden van de geïsoleerde plekjes onthulde dat het gras niet alleen van hetzelfde groen was als dat in Nederland, maar dat de bewoners zelf de projecties van een dwangmatige fantast vermoeiend vinden. Enkel bij z'n apologie voor Pinochet krijgt de tekst weer kleur, maar net dit stuk had gebaat bij uitdieping in plaats van provocatie. Linkse terroristen die 'dagelijks' doodden, Allende's onbetrouwbaarheid in huwelijk en staatsfinancieën, Pinochets voorstel aan Allende om te vluchten in plaats van te sterven, de desillusionering van Chileens intellectueel links jegens Allende — allemaal zeer interessant, maar schrijf dit dan, in plaats van het als hagelslag rond te strooien op een argumententaart die je vergeet te bakken.
Hoe meer Büch schrijft over eilanden (en in deze fase over pseudo-eilandjes naast eilanden, of lichtbakens, de primitieve neefjes van vuurtorens), hoe meer hij eigenlijk over zichzelf schrijft. Wegvluchten in literatuur, zoals in boek 1, daar kan je even mee bezig blijven; wegvluchten naar verre horizonten kan maar tot je er effectief aankomt.
August 6, 2024
Boeiend, gedetailleerd, verrassende inzichten en vondsten, rare mensen, objecten en plekken. Deze man is een eilandgek en dat is fantastisch. Maar dit boek is ook wel een omgevallen boekenkast, een ad hoc verzameling breinspruitsels van een feitjes-showman.
September 1, 2021
cijfer: 7,5
February 17, 2025
Ik vind er niet veel aan. Vrij nutteloos
April 16, 2010
I just love his books on islands
Displaying 1 - 5 of 5 reviews