Femke vertelt over haar strijd tegen de eetstoornis anorexia nervosa. Ze kan niet meer stoppen met afvallen en wordt in het ziekenhuis opgenomen. Gebaseerd op de ervaringen van de 14-jarige auteur.
In mijn jeugd heeft dit boek heel veel indruk op me gemaakt. Destijds heb ik ook nog wat contact gehad met deze schrijfster, ze woonde bij mij in de buurt. Zojuist las ik dat ze vorig jaar uit het leven is gestapt, daar schrik ik erg van.
Het was tijd voor een reread om te kijken of het nog wat is voor m’n leerlingen, en het antwoord is ja!
Het is surreal om te bedenken dat dit boek geschreven is door Milou toen ze 14 jaar oud was. Het boek geeft een realistischer, concreter boek dan de meeste andere boeken die ik heb gelezen over jonge mensen met een eetstoornis. Ook vond ik dat het een (zover mijn kennis reikt) realistisch beeld gaf van hospitalisatie in de situatie waarin de hoofdpersoon zich verkeert. Fijn aan dit boek vond ik dat de hoofdpersoon vanaf het begin van het boek serieus werd genomen op het gebied van haar gezondheid, dat is iets wat ik heb gemist in andere boeken (bijv. Feeling Blue van Sofie van Gelderen.) Dit boek heb ik in één avond weggelezen, een heel makkelijk grijpbaar verhaal. (Ondanks het heftige onderwerp.)
Ik heb maar klein stukje gelezen in dit boek en heb het dan weggelegd. Niet omdat ik het slecht vind, vandaar dat ik het ook geen rating ga geven, maar omdat ik persoonlijk vind dat het boek zich echt richt naar tieners, young adults. De schrijfstijl, de leeftijd van de persoon die anorexia heeft, .... En ik ben al heel lang die leeftijd voorbij ;-) . Dat is de enige reden waarom ik dit boek niet verder lees.