Dost Mektupları

by James Baldwin, Engin Cezzar, Seçkin Selvi (Translator)

James Baldwin’le Engin Cezzar, Baldwin’in ikinci kitabı Giovanni’nin Odası’nın yayımlanmasından bir yıl sonra, 1957’de New York’ta tanıştılar. Baldwin romanı Cezzar’la birlikte oyunlaştırdı ve başrol için de onu önerdi. Giovanni’nin Odası hiçbir zaman sahnelenmedi ama Baldwin’in Cezzar ile dostlukları Jimmy’nin otuz yıl sonraki ölümüne kadar sürdü. Jimmy itilip kakılmış, bir beyazla gerçekten dost olunabileceğine dair inancı kalmamış, karşısındakine güvensiz yaklaşan biriydi. Dostluğu tanımlayamıyordu. Bir gün içimden geldi ve şöyle dedim: “Yeni dost edinmek zor iş. Tam oldu zannedersin, olmayıverir. Sana bir teklifim var. Arkadaş nedir bilmiyor olabilirsin belki ama kardeş nedir biliyorsun. Bir sürü kardeşin var. Gel, biz de kan kardeşi olalım. Sen Afrikalısın. Ne kadar ciddi olduğumu anlayabilirsin. Kardeş olalım da bugün nasıl birlikte hareket ediyorsak, hayat boyu birbirimize destek olalım...” “Peki” dedi. Kestim kollarımızı, sürttük birbirimize. Kardeş oluverdik.

164 pages, Paperback

First published November 1, 2007

About the author

Librarian Note: There is more than one author in the Goodreads database with this name. See this thread for more information.

Works of American writer James Arthur Baldwin, outspoken critic of racism, include Go Tell It on the Mountain (1953), a novel, and Notes of a Native Son (1955), a collection of essays.

James Arthur Baldwin authored plays and poems in society.

He came as the eldest of nine children; his stepfather served as a minister. At 14 years of age in 1938, Baldwin preached at the small fireside Pentecostal church in Harlem. From religion in the early 1940s, he transferred his faith to literature with the still evident impassioned cadences of black churches. From 1948, Baldwin made his home primarily in the south of France but often returned to the United States of America to lecture or to teach.

In his Giovanni's Room, a white American expatriate must come to terms with his homosexuality. In 1957, he began spending half of each year in city of New York.

James Baldwin offered a vital literary voice during the era of civil rights activism in the 1950s and 1960s.
He first partially autobiographically accounted his youth. His influential Nobody Knows My Name and The Fire Next Time informed a large white audience. Another Country talks about gay sexual tensions among intellectuals of New York. Segments of the black nationalist community savaged his gay themes. Eldridge Cleaver of the Black Panthers stated the Baldwin displayed an "agonizing, total hatred of blacks." People produced Blues for Mister Charlie , play of Baldwin, in 1964. Huey Newton, co-founder of the Black Panther Party, defended Baldwin.

Going to Meet the Man and Tell Me How Long the Train's Been Gone provided powerful descriptions. He as an openly gay man increasingly in condemned discrimination against lesbian persons.

From stomach cancer, Baldwin died in Saint-Paul-de-Vence, France. People buried his body at the Ferncliff cemetery in Hartsdale near city of New York.

Reviews

[Zeynep T. · Rating 5 out of 5]

Engin Cezzar ile yakın arkadaşı, kan kardeşi James Baldwin arasındaki yazışmalar. James Baldwin'in dünyaya bakışı, ruh hali, yaşadığı sıkıntılar hakkında aydınlatıcı metinler. Engin Bey'in arkadaşının "beni çevirmek zordur" demesine karşı "hem çok yerel (Afro-Amerikan) hem de çok edebi (Henry Jamesvari) bir üslubu vardı çünkü" yorumunu yapması dikkatimi çekti. Kitabın fotoğraflarla desteklenmesi yerinde olmuş.

Çeviren Seçkin Selvi'nin, editör Dürrin Tunç'un, düzeltiyi yapan Eser Demirkan'ın emeklerine sağlık.

[Yaprak · Rating 4 out of 5]

James Baldwin'in ismini ilk kez duyup, Giovanni'nin Odası'nı okuma telaşına düştüğümde üniversitedeydim. Romanın o sıralar baskısı yoktu. Ben de okuduğum İstanbul Üniversitesi'nin kütüphanesinden kitabı istemiş, tüm romanın fotokopisini çektirerek okumuştum. (Ödünç almak gibi bir şey mümkün değildi o esnada) Şimdi -neredeyse- 2026'dan dönüp bakınca, her şeye erişimin çok kolaylaştığı dünyamızda bu çabamı, bir romanı okumak için verdiğim emeği çok sevimli ve değerli buluyorum.

O günden bugüne ben ara ara Baldwin'i okumaya, onunla ilgili çekilmiş belgeselleri izlemeye devam ettim. Engin Cezzar'la olan mektupları da aklımda canlandırdığım Baldwin'le gerçeğinin neredeyse aynı olması beni çok eğlendirdi. Ben hep çabuk parlayan ama çabuk sönen bir Baldwin hayal etmiştim. Zeynep Oral'la yaşadığı olay da bu düşüncemi pekiştirdi. Engin ve Jimmy'nin birbirine yazdığı bu mektuplar sanat, dostluk, tiyatro ve şehirlerle dolu. Sahneye konulacak oyunlar, geçim sıkıntısı, aşk, yaşama dair her şey var mektuplarda. Sanki bir romanda iki karakterin birbirine mektuplarını okuyormuşum gibi hissettim. Bu yıl Clara'ya Mektuplar ve Dost Mektupları keyifle okuduğum mektup türündeki kitaplar oldu.

[erynde · Rating 5 out of 5]

Çok sevdiğim bir yazarın benim yaşadığım şehirle bu kadar bağlantılı olmasına, ülkemi bu kadar sevmesine yeniden şaşırdığım bir mektuplar dizisi. Okuyabildiğim için mutluyum.

[nisan]

''umutsuzluğu reddediyorum: ama bu reddedişi her gün yinelemek zorunluluğu kendi umutsuzluğunu kendi içinde taşıyor.''

''seni müthiş özlüyorum. bir an geliyor ki, neredeyse aklımı yitirecek gibi oluyorum. ama galiba insan gerçekten aklını yitirmek zorunda kalıncaya kadar çıldırmıyor.''

[Enes demirkol · Rating 5 out of 5]

Iki guzel dost ve mektuplar.

[Safa Furkan · Rating 4 out of 5]

Forster'ın kitabı beni boğduğu için araya bunu sıkıştırdım. James Baldwin okumaya başlayacağım. Bence iyi bir önsöz gibi oldu bu kitap.

[Emre]

"İyi bir haber: Brando'dan red cevabı almayabiliriz; çünkü hiçbir zaman hiç kimseye cevap vermez." Sf:36

"...Baldwin ona, 'Yaşar, Türkiye'de kendimi özgür hissediyorum,' diyordu; Yaşar Kemal de ona, 'Jimmy, Amerikalı olduğun için öyle hissediyorsun,' diye cevap veriyordu." Sf:106

"istanbul'dayken, oraya sadece, karşı konulmaz yazgımın daha fazla kaçamayacağım yeni bir yüzüyle karşılaşmak için gelmişim duygusuna kapıldım. Bu yüzden de elimden geldiği kadar onurlu davranmak, benim için her zamankinden daha önemliydi. Bunu becerip beceremediğimi bilmiyorum, herhalde hiçbir zaman da bilemeyeceğim. Çünkü onurun ne olduğunu artık gerçekten bilmiyorum; bazı durumlarda onur, korkaklığın bir başka maskesi, pek çok maskesinden biri olabiliyor." Sf:112

[noor · Rating 4 out of 5]

"Sana ne diyebilirim ki cancağızım? Umutsuzluğu reddediyorum: ama bu reddedişi her gün yinelemek zorunluluğu kendi umutsuzluğunu kendi içinde taşıyor."

[Yasemin Yucel · Rating 5 out of 5]

Arkadasliklarini biraz tek tarafli bulsamda cok sevdim ben kitabi/mektuplarini. Biraz kiskanmis Cezzar’i ve cok yardim etmemis gibi hissettim yine de onca sene dayanmis dostluklari

[Ozie]

Writing a play is like lacework—or something similar; you have to keep a million things in mind, shape them, present them, so that they are available when needed. Three times I reached the end of this play, and three times I realized I had failed to prepare the ending I was meant to arrive at.

I have not solved the problem of living and working at the same time. One must do both, that much is certain; but they seem to be at war with each other, and exhaustion is very real—moreover, it can appear in the most unexpected ways.

The worst of it is that I fear I am losing—not my reputation, but that immortal part of my soul: the appetite for adventure, the courage to risk the unknown and the impossible. Instead, I find myself weighing everything—whatever the matter—measuring pros and cons, risks and dangers. Once the mind enters this habit of comparison, you become either completely timid or recklessly bold. In both cases, the result is the same: inertia, immobility.

I wager that all that was needed was sea air. After all, the river flows into the ocean, and once you make peace with the sea, it tells you the whole story.

I began tormenting myself, wondering whether I had said something or done something wrong that made you decide to cut off contact with me. Once you start thinking like that, it becomes impossible to imagine why anyone would want to be your friend.

One of those moments when you feel your brain spinning on its axis inside your skull. When you are caught between two choices, you must do what comes from within. If you truly know what you want, then neither words nor principles should stand in the way.

Work is a magnificent consolation; it leaves you with too little free time to continue hating people.

“J’avais reculé pour mieux sauter.” You must first sink to the bottom in order to leap well.

I may be a miserable bastard, but if I love you, then I love you—that is all there is to it.

There are many ways to make promises—with words, with looks, with body language—and I no longer wish to make promises I cannot keep.

I miss you terribly. There are moments when I feel as though I might lose my mind. But perhaps one does not truly go mad until one absolutely has to.

For now, I cannot leave this city; and leaving cities again and again eventually means leaving this wretched world altogether. I know I will leave this world one day, but I will not allow myself to be chased out of it by the cowardly herd known as humanity.

To witness love—twice—end in disappointment, to see how the world destroys love or how a father is willing to destroy his own son, creates a feeling that demands reckoning. Those who reach this point become either saints, tyrants, or poets.

[mandorla · Rating 4 out of 5]

"Bir böcek yaşasın, bir kurtçuk yaşasın da sen yaşama... Olacak şey değil". Kral Lear'in repliği. Farklı şekillerde çevrilebilir ama özünde sevdiği birini kaybetmenin isyanı ve yaşaması gerekmeyen birçok canlı hayattayken, sevdiğini kaybetmenin çaresizliğini dile getiriyor. Jimmy öldüğündeki hissimi. (...) Bir daha görüşebilsek nasıl olsa barışırdık. Görüşemedik. Jimmy gitti. Kan kardeşimle bozuk ayrıldık... Hafta sonuna denk geldiği için konsolosa ne kadar yalvardımsa da vize alamadım. Cenazesine gidemedim...

[Sena · Rating 4 out of 5]

Baldwin de net bir nerede ne yapılır, ne söylenir sorunu ile birlikte öfke problemi varmış, ayrıca bu kadar plansız ve fütursuz yaşayıp nasıl üretken olabildiğine şaşırmadım değil