Бред какой-то!

by Sjoerd Kuyper, Шурд Кейпер

Салли Мо тринадцать. В три года она научилась читать и с тех пор только этим и занимается — буквально живет в книгах. Ее страсть к чтению всегда поощрял самый близкий человек —любимый дедушка Давид, с которым можно было обсудить любую книгу и поговорить по душам. Когда дедушка уходит из жизни, Салли Мо справляется с горем с помощью чтения и понемногу начинает терять связь с реальным миром. Мама отводит Салли Мо к психологу доктору Блуму, и тот предлагает ей три месяца не притрагиваться к книгам. Можно только наблюдать за миром, думать и писать в дневнике. И тогда Салли Мо решает: а не написать ли ей самой книгу, раз читать запретили? Вот только грань между правдой и выдумкой в ее истории так тонка, что иногда и не понять: то ли всё было на самом деле, то ли Салли Мо это придумала.

Роман Шурда Кёйпера в 2020 году был удостоен премии «Серебряный грифель» за лучшую детскую книгу.

Genres: Young Adult, Childrens, Fiction, Read For School

319 pages, Kindle Edition

First published January 1, 2019

Reviews

[De Grote Vriendelijke Podcast]

In de negende aflevering van De Grote Vriendelijke Podcast vertelt Sjoerd Kuyper over de totstandkoming van deze eigenzinnige, hartstochtelijke jeugdroman. Luister nu naar het gesprek via Spotify, iTunes, TuneIn, je podcast-app of http://www.degrotevriendelijkepodcast...

[Merel Schouten · Rating 5 out of 5]

Alles in dit boek was bizar. En mooi. En nu moet ik een beetje huilen.

[Jeske · Rating 4 out of 5]

Gelezen op aanraden van een leerling.

Een boek met veel ups en downs. Het vespreekt goede thema's, maar vaak voelt het alsof even wordt vergeten dat de hoofdpersoon pas 13 is. Dat maakt dat sommige passages voor mij erg gekuntseld leken. Desondanks brengt het ook goede stof tot nadenken met zich mee en het spel tussen waarheid/illusie houdt het zeker boeiend.

[Deborah · Rating 5 out of 5]

Wat een boek. Ik moet eerst even op adem komen voor ik er over ga schrijven!
Hier lees je mijn bespreking:
https://www.boekielezen.nl/gelezen/ge...

[An · Rating 2 out of 5]

Het begon al niet goed, met die cover, de lelijk vormgegeven titel en de wat mij betreft foute bladspiegel binnenin. Maar iedereen lijkt het een goed boek te vinden, dus dan zit ik klaar met open hart en armen. Niet dus. Prachtige zinnen, heerlijke beelden, en veel schoons om over na te denken - onder andere over boeken, dus yeah, laat maar komen. Het probleem is alleen dat ik geen sikkepit van Sallie Mo geloof. Sallie Mo bestaat niet. Dit is Sjoerd Kuyper die zich vermomd heeft in een dertienjarig hoogbegaafd meisje dat de hele wereldliteratuur achter de kiezen heeft. En het kostuum past niet. Na een pagina of 100 hou ik het voor bekeken.

[Marcella]

Dit was poging 3; ik denk niet dat er nog een poging 4 komt. Hoewel ik het taalgebruik enorm kan waarderen, is het geen boek voor mij.

[Christoph Segers · Rating 2 out of 5]

Voor wie is dit boek on hemelsnaam geschreven? Voor kinderen van 13, zoals de protagoniste? Die begrijpen van dit verhaal geen snars... Of het zouden allemaal genieën moeten zijn zoals het meisje in kwestie die op haar derde door haar opa op een middagje leerde lezen en Hamlet analyseert met een achtjarig vriendje op een camping wanneer dit verhaal zich afspeelt. Ik vraag me af of Dhr. Kuyper recent nog meisjes van 13 gesproken heeft, maar de meeste lezen geen Shakespeare.
Dit in boeken levende wonderkind heeft geen band met de actualiteit of de werkelijke wereld behalve via haar, inmiddels overleden, opa. Ze weet dus niets af van die door en door slechte banken en die gemene bankiers die als enige doel hebben mensen bedriegen en miljoenen te stelen van arme luizen. Dit klopt dan weer wel met de gemiddelde 13-jarige. Gelukkig is Sjoerd er om ons dat in het lang en het breed uit de doeken te doen. Wat geforceerd en politiek geïnspireerd overkomt. Als daarna het hoofdpersonage, ondanks haar totale onverschilligheid tegenover de 'echte' wereld een compleet naïeve boom opzet over migratie, kreeg dit boek meer weg van een activistisch pamflet. Totaal overbodig en nogal doorzichtig.
Zoveel dingen in dit boek zijn onlogisch: de gevluchte kinderen in de bunker gelooft toch niemand, een psychiater vertelt geen persoonlijke verhalen aan zijn patiënten, meisjes van 13 die Schoppenhauer citeren, een journalist die meegaat in het hele verhaal van de kinderen, de 'lord of the flies'-rip off...

*spoilers*

De spielerei om het laatste hoofdstuk compleet verzonnen te maken is een goede twist. Maar je suspension of disbelief moet wel erg groot zijn om te slikken dat ze een van de jongens neerknalt, het geld in brand steken en 1 miljoen gewoon achterlaten met een briefje er bij. Dat laatste bewijst overigens haar grenzeloze (pun intended) naïviteit die dan weer in onrealistisch schril contrast staat met haar door de auteur toegedichte hoge intelligentie.

Knap geschreven, mooie zinnen, maar te wankel op z'n benen om een echt goed boek te zijn: te veel onwaarschijnlijkheden, te veel clichés, te veel onnodige politieke boodschappen,...

[Marleen · Rating 5 out of 5]

In een woord GEWELDIG. Een tien met een griffel. Een jeugdboek dat iedereen moet lezen. Sjoerd Kuyper weet maatschappelijke en psychologische issues op zo'n knappe manier te verwerken in een spannend avonturenverhaal, chapeau 👏

[Gijs Van der Hammen · Rating 4 out of 5]

Buitengewoon sterk!

[Marit · Rating 4 out of 5]

Sommige stukken uit dit jeugdboek vond ik echt 6 sterren waard, maar soms vloog het wel een beetje uit de bocht. Daarbij is dit boek wel echt alleen geschikt voor hoogbegaafde kinderen. Desalniettemin; erg van genoten.

[Lalagè · Rating 2 out of 5]

Sallie Mo vertrouwt veel filosofische gedachten aan haar schriften toe. Soms gaat dat wel erg ver en dan klinkt de stem van Sjoerd Kuyper zelf er te veel doorheen, maar ik vind het wel erg leuk hoe ze zaken als vrouwenemancipatie en de bankencrisis uitlegt.
Alles bij elkaar valt dit boek me tegen. Er zijn zeker mooie en verrassende stukjes bij, maar ik had er meer van verwacht.

https://lalageleest.nl/2020/03/22/biz...

[Marijke Plante · Rating 3 out of 5]

Sallie Mo (13) mag van dokter Bloem, de psycholoog die ze bezoekt na het overlijden van haar beste vriend opa David, drie maanden niet lezen. Ze moet leren met haar eigen hoofd te denken. Geen gemakkelijke opgave voor deze boekenwurm, die moeiteloos Shakespeare en Schopenhauer citeert. Maar schrijven kan Sallie Mo ook. Bizar is haar verslag van een roerige zomer.

Sallie Mo is op een eiland op vakantie met haar moeder, haar vader heeft ze al tien jaar niet meer gezien. Terwijl haar moeder met haar vriendinnen in de kroeg op zoek is naar een nieuwe kerel, vermaakt Sallie Mo zich met Beitel (8) en Dylan (16), op wie ze al jaren heimelijk verliefd is. Dylan is volgens Sallie Mo na het overlijden van opa David de enige die weet dat ze bestaat. Haar doel deze vakantie is om hem te veroveren. Het boek dat Sallie Mo schrijft moet een live verslag worden van die verovering.

Klik hier om de rest van mijn recensie te lezen op Jong Literair Nederland!

[Marit Tuik · Rating 2 out of 5]

Moeilijk om er lekker in te komen, alles boeit net niet genoeg. De personages zijn raar, vlak of je snapt ze niet. Het verhaal is ook vreemd. Ik denk niet dat kinderen dit een leuk boek vinden. Het boek was anders dan ik had gedacht na het lezen van de achterkant, maar voor mij niet op een positieve manier.

[Kirsten Paoline König · Rating 5 out of 5]

Jeetje. Bizar goed boek.

Boek van de Week bij De Kinderboekwinkel:
https://youtu.be/LzfBOZWaorQ

[Paula · Rating 4 out of 5]

Recensie: http://www.bookbreak.nl/kind-jeugd/re...

[Marijke · Rating 4 out of 5]

Met recht een bizar boek. De titel klopt. Inhoudelijk sterk, goeie Sjoerd Kuyper-taal. Maar soms moet je goed opletten om niet de draad kwijt te raken in het verhaal.

[Arielliasa · Rating 5 out of 5]

Если не задумываться, сегодня — прекрасный день. В смысле, если не расстраиваться, что на свете существуют и другие люди.

Это такая книга, в которой ты до конца так и не понимаешь, для кого она писалась. Она не детская и не подростковая, и конечно же не взрослая. Она застыла где-то в вечности и возможно, подходит для каждого, если этот самый человек найдёт дорогу к ней (или она к нему, что тоже вполне может случиться). Также ты не совсем понимаешь, о чём она. Точнее, тебе кажется, что ты-то всё понимаешь, но книга каждый раз такая: «а теперь фокус, смотри внимательно и не моргни». Я старалась не отвлекаться и естественно не моргать, но это никак не подготовило меня к финалу. Спасибо что ли, получила ногой прямо в живот и чуть не задохнулась.

Жила девочка Салли Мо и у неё умер дедушка. Она мало говорила с другими, проводила большую часть времени читая книги и это не понравилось взрослым. Не то, чтобы до смерти старика, она болтала со всеми без умолку, но, когда смерть коснулась героини, её мама забеспокоилась. И вот врач запретил ей читать книги и вместо этого написать свою: любую, какая только в голову придёт. Девочка взялась за личный дневник, где в конце она признается в любви своему другу и они станут самыми счастливыми людьми на планете.

Но так ли это на самом деле? Как бы, да, но и нет тоже. Салли Мо непростая тринадцатилетняя девочка. Она необычный ребёнок, который одновременно ни о чём не беспокоится и беспокоится обо всём на свете. Её интересует прошлое, настоящее и будущее. Смерть и жизнь. Любовь и семья. Войны и мир. Дружба и вражда. «Абсолютно всё» подойдёт сюда отлично и это также ответит на вопрос: а книга-то о чём? В формате личного дневника, героиня делится происходящим с ней и её знакомыми. Иногда она привирает, объясняя позже для чего это сделала и это так забавно (пока не становится грустно).

По сути ещё совсем маленькая девочка размышляет о тяжести жизни и о приближающийся смерти. О жестокости воин и о возможности мира. О детях и о взрослых, о том, как они никогда не понимают друг друга. О любви и о том, как она заканчивается. О иммигрантах и интеграции. О политике и о себе. Если бы я читала это в бумаге, пришлось бы покупать новые стикеры, ведь старых просто не хватило бы. В книге слишком много отличных цитат, чтобы не сохранить их и не перечитать когда-нибудь в будущем.

- Политика делает из людей мерзавцев, - продолжила я. – Поначалу ты можешь быть хорошим человеком. У тебя полно идеалов и планов, как усовершенствовать мир. Но чтобы их реализовать, тебе нужно пробиться туда, где это возможно, где у тебя будет власть. А чтобы туда попасть, нужно идти на компромиссы, врать, предавать правду и красоту. Дорога к власти кишит змеями, которые впрыскивают в тебя свой яд.

Можно сказать, что такие книги сохраняют во мне любовь к детской литературе. Они удивляют и поражают воображение. Доказывают, что не всегда ты вырастаешь из чего-то. Иногда оно может тебя научить новому. Салли Мо прекрасно справилась со своей миссией и я, определённо, влюблена в каждую строчку романа.

[Майя Ставитская · Rating 5 out of 5]

The heroine of "Some kind of Nonsense" (Bizar) Sally-Mo is thirteen. She is the daughter of a single mother and a father who has long disappeared into space. In fact, the girl was brought up by her grandfather, an artist, although in fact grandfather David is her great-grandfather, with grandparents it's still a mess, someone emigrated to Australia, someone died of grief, someone returned, got married, put up a child at home and left again. Anyway, they were happy together, the old lady, until grandfather got tired of life at 92 and resorted to euthanasia. Sally-Mo, having lost her only loved one, went through a deep crisis and the fact that she inherited the house, bypassing her son, grandson and other living descendants of David, does not comfort. The girl was sent to a psychologist and he insisted on stopping reading for the summer - she spends too much time with books, let her live in reality.

And so they go to the Island. This is such a resort place "for the simple", Sapli Mo and her mother and two of her friends, each with their children, stay there, setting up a tent camp, every summer. A strong female friendship and the love of mothers for libations with amorous adventures was not even broken by the fact that the husband of one cheated on her with another, after which he was expelled (husband, not girlfriend, men around the crowd, but try to find a reliable friend). The heroine has been in love with Dylan, a year older than her, since birth, although they see each other once a year. Eight-year-old Beitel, a visionary and an inventor, is about as in love with the heroine, and his older half-brother Donny from another father, who is seventeen, loves only himself, it seems in a physical sense too, anyway, he spends most of his time in his tent with his magazines.

Since books are banned for the narrator, she decides to finally fall in love with Dylan, and since she can no longer live without texts, she writes a diary. This is some kind of Nonsense - a diary, sometimes turning into frank writing, we read. Here is another nuance, the girl is obsessed with "Hamlet" and the book is riddled with allusions to the play in a variety of, sometimes unexpected variations. What begins as a sweet pastoral will turn into many adventures, during which the characters will get acquainted with a runaway banker's daughter who took two younger brothers - the trio is hiding in an old Nazi bunker during World War II. Sally-Mo will know jealousy and experience a moment of world harmony, shock everyone and lose someone dear.

The truth in her diary is so intertwined with fiction, and the past with the present and the future, that it is sometimes difficult to separate one from the other. But it's worth it.

Маленький Гамлет
Принудить людей интегрироваться – значит заставить их избавиться от стольких прекрасных вещей! Уж я-то знаю. Ведь если меня вынудят интегрироваться, мне придется выбросить все, что я прочитала – только так я смогу общаться на равных с теми, кто ничего не читал.
Это вторая книга нидерландского писателя Шурда Кёйпера, которого я нипочем не узнала бы, когда бы, когда бы Литрес не сыграл однажды в аттракцион немыслимой щедрости и не подарил его "Отель "Большая эль". Так бывает, и нередко: ты ждешь какой-то разрекламированной книги, о которой все, кто есть кто-то уже написали и сплошь хвалебное, обретаешь ее наконец... находя внутри пустоту с некоторым количеством ароматизаторов и пенопластом для объема.

Чаще реальность более или менее соответствует ожиданиям, но порой случается сделать чудесное открытие. Как в случае, когда книга голландца, о котором отродясь не слышала, да вдобавок пишущего для подростков, внезапно оказывается умной и глубокой, забавной и чуткой. На самом деле, вовсе не странно, у себя на родине, в компактном, но чрезвычайно хорошо устроенном пространстве голландского языка (кстати, голландцев потеря имперского статуса не заставила лить крокодиловы слезы на тему "такую державу у нас отобрали") Кёйпер известен как автор книг для детей и взрослых, поэт-песенник, сочинитель мюзиклов и лауреат всех возможных литературных премий. Потому, чуть только на горизонте замаячила его вторая книга, я схватила ее, не заглядывая в аннотацию.

Героине "Бреда какого-то" (Bizar) Салли-Мо тринадцать. Она дочь матери-одиночки и давно растворившегося в пространстве отца. По сути, девочку воспитывал дед, художник, хотя на самом деле дедушка Давид ее прадед, с дедами-бабками та еще катавасия, кто-то эмигрировал в Австралию, кто-то умирал от горя, кто-то возвращался, женился, заделывал на родине ребенка и снова уезжал. Так или иначе, они были счастливы вместе, старый да малая, пока дед не устал от жизни в 92 года и не прибег к эвтаназии. Салли-Мо потеряв единственного близкого человека пережила глубокий кризис и то, что она унаследовала дом, в обход сына, внука и других здравствующих потомков Давида, не утешает. Девочку направили к психологу и тот настоял на прекращении на лето чтения - слишком много времени она проводит с книгами, пусть-ка поживет в реальности.

И вот они едут на Остров. Это такое курортное место "для простых", Сапли Мо с мамой и двумя ее подругами, каждая со своими детьми, останавливаются там, разбивая палаточный лагерь, каждое лето. Крепкую женскую дружбу и любовь мам к возлияниям с амурными похождениями не разбило даже то, что муж одной изменил ей с другой, после чего был изгнан (муж, не подруга, мужиков вокруг толпы, а надежную подругу попробуй сыщи). В Дилана, годом старше нее, героиня влюблена с рождения, хотя видятся они раз в год. Восьмилетний Бейтел, фантазер и выдумщик, примерно так же влюблен в героиню, а его старший сводный брат Донни от другого отца, которому семнадцать - любит только самого себя, похоже и в физическом смысле тоже, во всяком случае, большую часть времени он проводит у себя в палатке со своими журналами.

Поскольку книги для рассказчицы под запретом, она решает влюбить уже наконец в себя Дилана, а поскольку жить без текстов уже не может - писать дневник. Вот этот самый Бред какой-то - дневник, местами переходящий в откровенное сочинительство, мы и читаем. Тут еще один нюанс, девочка одержима "Гамлетом" и книга пронизана аллюзиями на пьесу в самых разных, порой неожиданных вариациях. То, что начинается как милая пастораль, обернется многими приключениями, в ходе которых герои познакомятся с беглой банкирской дочерью, прихватившей двух младших братьев - троица скрывается в старом нацистском бункере времен Второй Мировой. Салли-Мо познает ревность и переживет момент мировой гармонии, шокирует всех и потеряет кого-то дорогого.

Правда в ее дневнике так переплетется с вымыслом, а прошлое с настоящим и будущим, что порой трудно отделить одно от другого. Но оно того стоит.

[Marianne Brouwer · Rating 4 out of 5]

Dit verhaal wordt verteld door Sally Mo, een 13-jarig meisje dat het liefs de hele dag in boeken leest. Van haar psychiater mag ze een tijdje niet lezen in haar zomervakantie.
Ze schrijft haar belevenissen op in haar dagboek, waar realiteit en fantasie door elkaar lopen
en er parallellen worden gemaakt met andere boeken. De uitdaging in dit verhaal is om het plot
te blijven volgen. Ik vond het een spannend verhaal dat me bleef boeien omdat het verhaal zich zo onverwachts ontvouwde. Het is interessant om te lezen wat er in een groep jongeren gebeurt onder grote psychische druk. Het werkte vervreemdend op mij om te lezen dat de jongeren zulk extreem (machts) gedrag gaan vertonen dat jongeren het leven laten, echt bizar dus zoals de titel aangeeft.
Niet alles wordt meteen verteld en als lezer moet je sommige witte vlekken in het verhaal invullen.
De psychologische ontkenning van de dood van één van mijn favoriete personages aan het einde van het verhaal vond ik een knappe kunstgreep van de schrijver en ik hoopte dat het niet waar was.
Het deed me enigszins denken aan de 'Bijenhouder van Aleppo.' Ik moest wel een traantje laten.
Knap boek! Zou interessant zijn voor leesdossier van onderbouw HAVO/VWO.

[Carolienvanderwaarde · Rating 4 out of 5]

Wat een prachtig en hartverscheurend verhaal. Over het wereldvreemde meisje Sallie Mo dat leeft in eigen wereld van boeken en áls ze dan uiteindelijk in het 'echte leven' stapt, gebeuren er dingen waarvan je wenst dat ze alleen in een boek kunnen gebeuren. En dat is dan ook eigenlijk het geval... De taal is geweldig, de kinderen zijn prachtig neergezet en ik vraag mij af of volwassenen hier wellicht nog meer van kunnen genieten dan de kinderen voor wie het geschreven is. Met uitzondering natuurlijk van die super lezers zoals Sallie Mo. Voor vaders en moeders en hun 12+ kinderen om samen te lezen.

[Margot · Rating 4 out of 5]

Wat een geniaal boek en wat een prachtige zinnen! Het boek bevat maatschappelijke en politieke onderwerpen, zet aan tot nadenken en werkt tegelijkertijd verwarrend. Kortom; ‘Bizar’.

‘Rijke mensen stoppen hun geld in de binnenzak van hun jasje, voor hun hart, om ze te beschermen tegen verdriet.’

‘Als je mensen dwingt om te integreren, dwing je ze om zoveel moois weg te gooien!’

‘Jij hebt het rot in jouw land, dus je bent welkom in mijn land, maar dan moet je eerst precies zo worden als ik. … Als je mensen uitnodigt om bij je te komen eten en die mensen zijn vegetariër, dan zet je ze toch ook geen lappen vlees voor.’

[Mariella Manfré · Rating 5 out of 5]

Bizar verhaal, met prachtige zinnen en woorden! Het eerste wat ik wilde doen na de laatste bladzijde was weer beginnen vanaf het begin. Maar dat zou niet eerlijk zijn tegenover de almaar groeiende te-lezen-stapel, dus eerst daar maar eens wat aan proberen te doen. Een tweede (derde, vierde...) keer lezen komt vast nog weleens!

[Brigitte · Rating 2 out of 5]

Waarschijnlijk waren mijn verwachtingen te hoog, dit boek zou geweldig zijn. Maar de hoogbegaafde dertienjarige hoofdpersoon wordt maar niet geloofwaardig, het verhaal duurt te lang en te vaak zijn er dingen die het verhaal op een zijspoor zetten. Er staan prachtige zinnen in en er worden veel thema's aangeraakt, maar dat was in dit geval niet genoeg om het boek met plezier te lezen.

[Hannah Julia · Rating 3 out of 5]

Mooi boek en leuk dat er wat filosofische gedachten van het hoofdpersonage in voorkwamen. Mooi geschreven! Ik vond het wel wat moeilijk om in het verhaal te komen en er gebeurde dan ook pas veel aan het einde. Het verhaal was niet wat ik had verwacht en het was helaas niet helemaal een boek voor mij.

[Jan-Willem · Rating 4 out of 5]

Je kunt er over twisten of dit nu een boek voor jonge tieners is, of een literair testament voor volwassenen. Daarom lees je het het beste voor wat het is. Laat je meevoeren in de stroom of niet. Volgens mij is dit wat Kuyper moest schrijven, voor wie dan ook.

[Femke Nieuwenhuizen · Rating 3 out of 5]

Ongeloofwaardig, er gebeurt weinig tot op het einde, te veel maatschappelijk gebrabbel, einde dat uit de lucht komt vallen, een rare plottwist die je niet begrijpt waardoor je het boek toch een punt hoger zou geven dan je eerst van plan was. Ik niet.

[Susanne Koster · Rating 4 out of 5]

Met veel plezier gelezen. Kijk voor mijn volledige recensie op:
https://www.boekenbijlage.nl/helemaal...

[Maaike de Vries · Rating 5 out of 5]

Prachtig en VEEL in één jeugdboek. Veel thema’s, veel verwarring, veel emoties. Schitterende leeservaring.

[Mariette Reitsma · Rating 5 out of 5]

Prachtig, prachtig, prachtig!

[Mlien]

Na 100 pagina's gestopt. Ik vond het niet verschrikkelijk of zo, maar ik kwam er niet in. Het verhaal en de personages boeiden niet genoeg en ik merkte dat ik mijn concentratie er moeilijk bij kon houden.
Ook hoorde je de mening van de auteur erg door de pagina's heen.
Het deed me qua sfeer ergens een beetje denken aan een Nederlands literatuur boek dat je vroeger op de middelbare school voor je lijst moest lezen, maar dan in een jongeren-versie.