This is going to hit you into your face. And that is what it is supposed to do, after all.
The thirteen year old Nagisa Yamada believes that she already knows all about how cruel life can be. After all, she has already lost her father and her brother never the house in years. She's bitter and she tries to stay away from others. She believes her future is already set in stone, and that it will not be bright. Her views on life are challenged when a new girl joins her class. Mokuzu is the weirdest person Nagisa has ever seen. Still, the two girls slowly become friends. But this is not the beginning of a happily ever after...
If you are searching for a manga that isn't bright and colorful, but instead serious and dark, this is what you are looking for. There are no fantasy elements in this, and there is nothing to comfort you when things get dark. The rather simple, but still very pretty drawing style only adds to this. There are no distractions from the cruelty of life displayed in this. However, this manga does not leave you hopeless. It leaves you crying, yes, but it will also make you want to change something. It will make you think.
And that is what makes it so powerful.
~
Dieses Buch fühlt sich an wie ein Schlag ins Gesicht. Und genau deswegen gehört es zu meinen Favoriten.
Die dreizehnjährige Nagisa Yamada ist überzeugt davon, dass sie bereits alles Nötige über das Leben und seine Grausamkeit weiß. Immerhin hat sie in ihrem kurzen Leben bereits ihren Vater verloren, und ihr Bruder verlässt seit Jahren nicht mehr das Haus. Sie ist verbittert, distanziert und ist felsenfest davon überzeugt, dass ihre Zukunft bereits in Stein gemeißelt ist – und nicht sonderlich strahlend sein wird. Ihre Einstellung zum Leben wird jedoch vollkommen auf den Kopf gestellt, als die junge Mokuzu in ihre Klasse wechselt. Nagisa hat noch nie in ihrem Leben ein dermaßen merkwürdiges Mädchen kennengelernt. Dennoch werden die beiden nach einigen Anfangsschwierigkeiten schnell zu Freunden. Dies ist jedoch nicht der Anfang eines glücklichen Endes...
Ich empfehle diesen Manga jedem, der etwas außerhalb des typisch Bunten und Schrillen sucht. Er ist düster und ernst und er tut weh. Und es gibt nichts in dieser Reihe, das einen von der grausamen Realität ablenken könnte. Allerdings ist der Manga auch kein einziger Gewitterschauer. Es gibt durchaus einen Hoffnungsschimmer, der sich durch alles hindurchzieht. Es ist ein Manga, der einen zum Weinen bringt, aber der einen auch zum Nachdenken anregt.
Deswegen empfehle ich ihn guten Gewissens an jeden, der einmal einen etwas anderen Manga kennenlernen möchte. Auch denen, die mit diesem Format sonst nicht so viel anfangen können.
Supongamos que existe un hombre. No importa cómo o por qué, pero él muere. Bang. En el funeral, su esposa y pequeño hijo saludan a muchas personas que él supuestamente conocía, pero que nunca habían conocido anteriormente. Los ojos de la esposa cayeron sobre uno de sus colegas en particular. A pesar de que su esposo había muerto tan recientemente, el colega la hizo sentir tranquila y pronto ella empezó a sentir atracción hacia él. Esa misma noche, la esposa repentinamente asesinó a su propio hijo. ¿Por qué haría tal cosa?
Si no conoces la respuesta a éste acertijo, considérate afortunado, pues es una respuesta — que según Un Dulce o Una Bala — sólo los sociópatas pueden saber. La violencia y la psicología son los temas centrales en esta historia de pérdidas y mentiras, que a pesar de su trágica intensidad y aflicción detrás de cada línea, es extrañamente reconfortante.
Es sobre todo una historia de juventud sobre una hermosa amistad que sin embargo se niega a retractarse de algunos de los temas más oscuros que he visto en una novela hasta ahora. Una advertencia, si te sientes incómodo con temas de trauma y abuso, esta podría no ser la historia para ti.
Un Dulce o Una Bala protagoniza a Nagisa Yamada, una adolescente cínica proveniente de una familia pobre, que desea unirse a la milicia tan pronto se gradué de la secundaria. Su padre murió en un accidente pescando hace 10 años, mientras que su hermano mayor es un vago que aprovecha su carisma e inteligencia para ser mantenido por su familia, pero de alguna manera él es el único con quien ella se considera cercano. Eso es, hasta que conoce a Mokuzu Umino, una excéntrica estudiante que se acaba de transferir, que sucede es hija de una estrella de pop conocido solamente por una canción, y quien dice ser una sirena (la nueva estudiante, no su papá). Aunque inicialmente está frustrada con lo que ella considera las mentiras infantiles de Mokuzu, Nagisa pronto descubre la oscura verdad detrás de las revoltosas palabras de Mokuzu y la letra de aquella canción olvidada de su padre.
Es en realidad una historia simple, pero una que es contada excepcionalmente. Un Dulce o Una Bala es una tragedia psicológica y en su centro busca hacerte llorar, pero a diferencia de otras historias en su género, ésta irrumpe en tus sentimientos a través del suspenso en vez de con manipulación. Esto se ayuda también por el tamaño de la obra, lo cual resulta en una historia que puedes leer en unas horas pero que te perseguirá por todo un año. Es una historia con un principio, mitad y final muy distinguidos, que usa cada oración para ir construyendo hacia su despedazante clímax.
A pesar de esto, Un Dulce o Una Bala puede ser ocasionalmente un trabajo para leer, más que un pasatiempo. La mayoría de esto, si es que no todo, se puede culpar al diálogo y la narración, los cuales están llenos de metáforas que, aunque quizás sólo sea por mantener el bien mental del lector, no deberían estar ahí la mayoría del tiempo. Nagisa habla de cómo ella "necesita balas en su vida" y de cómo son "su favorito" y describe la agorafobia de su hermano como él siendo "más hermoso que antes."
De su parte, el asimilado hermano atrapado en su casa, o "realeza moderna", como su hermana le gusta llamarle, trae a la mesa su propia parte de palabras poéticas, hablando de como Mokuzu le provee a Nagisa con "munición dulce" y "dispara balas invisibles" hacia ella. Aunque el significado del simbolismo eventualmente se vuelve claro, el hecho de que casi todo ello sea parte de conversaciones que personas comunes y corrientes están teniendo entre ellas hacen que el diálogo se sienta notablemente irrealistico.
Aun así, muchos de las otras metáforas y símiles están más que bienvenidos. Nagisa es una protagonista fuerte, la historia de sirenas de Mokuzu se torna realmente mórbida entre más aprendemos de ella y los títulos de los capítulos, todos referencias a canciones y bandas (My Bloody Valentine, por ejemplo) son un genial recordatorio del padre de Mokuzu y su previa ocupación.
Un Dulce o Una Bala te tomará por la garganta, destrozará tu corazón y le dará vueltas a la navaja con la que te apuñaló en el corazón sin que te dieras cuenta. Con la excepción de una que otra pieza de diálogo, es una historia humana con profundidades tan espeluznantes como sus palabras. Léanlo, y dejen que la tormenta los ahogue hasta que nada pero un miserable monto de espuma quede. Y si pensaste que esa última línea (o todo el trabajo en realidad) no fue exageradamente melodramático, probablemente disfrutes este libro tanto como yo.
Allora, credo che il mio voto per questo primo volume dipenderà in gran parte da come finisce la storia. Perché non credo di aver ancora capito dove gli autori vogliano andare a parare.
Nagisa è orfana di padre e sta finendo le medie. Non vorrebbe continuare a studiare, bensì pensa di arruolarsi nell'esercito di autodifesa per portare subito a casa dei soldi. Deve prendersi cura di un fratello hikkikomori, oltre che di sua madre.
Poi un giorno arriva una nuova studentessa in classe, figlia di un cantante molto famoso originario della zona. 'Sta tipa è molto strana e dice di essere in realtà un sirena. Però mostra degli inquietanti lividi nell'interno coscia.
Per quanto diverse, le due diventano amiche. Nagisa sogna un proiettile, anche se non ho capito cosa deve farci; l'altra racconta un sacco di bugie e Nagisa non sa mai se crederle o meno. Anche se qualcosa di quello che dice è vero, come la sorte toccata al suo cane.
Tornerò a confermare o a modificare il voto dopo aver letto il secondo volume.
The art is beautiful and the story's pacing flows very nicely. I actually binge read this volume in a day because of how captivating it was. The characters are unique and you want to learn more about them. I haven't read the second volume yet but I like how the song of the father seems to be very parallel to him and his daughter.
**spoilers***
She is the mermaid and he is the one who fell in love. But it also makes me afraid of what will happen next because of the song's third verse. This is just predictions but the dog dying made me think that the daughter might be next. I think that when the father loves very much, he will kill them for whatever reason. I really like how the main characters are written.
Tenhle příběh dvou dívek z tuctového přímořského městečka je podaný tak citlivě, s umem, že mít tu knížku fyzicky, tak samým neštěstím (v dobrém) okusuju stránky. Přijde mi, že jsem narazila na časovou kapsli, kde mě styl kresby a oblékání postav s ozvuky pozdních 2000s přivítaly jako doma.
the most heartbreaking thing i’ve ever read what the fuck, i hate her dad and i cried so much :( it’s so cruel for no reason and the ending oml i hate this
This entire review has been hidden because of spoilers.