Łysa śpiewaczka, Lekcja, Krzesła

by Eugène Ionesco

Zawarte w tym tomie sztuki Lysa spiewaczka Lekcja i Krzesla naleza do najwybitniejszych utworow pisarza Nieprzemijajaca swiezosc mysli Eugenea Ionesco i jego moc chwytania czytelnika za trzewia wynikaja po czesci ze swoistej formy jego dziel w ktorych manifestuje sie zarowno jego nieokielznane poczucie humoru jak i sklonnosc do nihilizmu W swoim pisarstwie nieodmiennie walczyl o prawa czlowieka zagubionego w odhumanizowanych strukturach wspolczesnego spoleczenstwa Porzucil jednak logiczny rozwoj watku i postaci zastepujac to anarchistyczna forma okrutnej komedii Jej bohaterowie nieograniczeni wymogami tradycyjnej narracji dryfuja po obrzezach ustanowionych porzadkow i obnazaja ich kruchosc ich iluzorycznosc

Genres: Drama

Paperback

Published January 1, 2004

About the author

Eugène Ionesco, born Eugen Ionescu, was a Romanian playwright and dramatist; one of the foremost playwrights of the Theatre of the Absurd. Beyond ridiculing the most banal situations, Ionesco's plays depict in a tangible way the solitude and insignificance of human existence.

Excerpted from Wikipedia.

Reviews

[Kajetan Walczak · Rating 2 out of 5]

Too many dad jokes, even for me

[rêverie · Rating 4 out of 5]

bialas sprawił że zmieniam zdanie co do czytania dramatów

[elektrospiro · Rating 4 out of 5]

"Popatrz, już dziewiąta. Na kolację była zupa, ryba, kartofle ze słoniną, angielska sałata. Dzieci napiły się angielskiej wody. Dobrą mieliśmy dzisiaj kolację. Wszystko dlatego, że mieszkamy niedaleko Londynu i nazywamy się Smith."

PAN MARTIN: Edward is a clerck; hist sister Nancy is a typist, and his brother William a shop assistant. (s. 54)
Łysa śpiewaczka. Antysztuka (1949) tł. Jerzy Lisowski
Ionesco wpadł na pomysł napisania Łysej śpiewaczki ucząc się języka angielskiego z angielskiego - a jakże! - podręcznika. Dialogi podręcznikowe jak widać wyprzedzały i inspirowały literaturę absurdu. Ale zagęszczony w tej sztuce absurd nie jest wymyślony. Bo nie tylko Anglicy i Francuzi prowadzą grzecznościowe, nijakie rozmowy o pogodzie i o tym co zjedli. Rozmowy nieistotne, w których każdy z biorących udział nie słucha, co mówi jego partner. Wszyscy tak rozmawiamy, a antysztuka Ionesco tylko to mocniej eksponuje. Nie tylko tematy tych rozmów są nieistotne. Wszystko jest nieważne, zdawkowe, bez głębi, zastanowienia, prawdziwego kontaktu z drugim człowiekiem. (...)

Cała recenzja na stronie: https://nakanapie.pl/recenzje/ciekawa...

[Magda Prz · Rating 5 out of 5]

My first three by Ionesco. Have never read anything like this theatre of absurdum, play with the language and awkward situations.