Las historias de este autor viajan por todo el mundo, transitan de ciudades populosas a todo tipo de pampas, desiertos y baldíos por los que los personajes deambulan, se pierden, se esconden, huyen y, sobre todo, se hallan en perpetua búsqueda, aunque la mayoría de las veces no sepan a ciencia cierta de qué... aunque es muy probable que se estén buscando a sí mismos. Los cuentos de Roberto Bolaño habitan un tiempo inventado por él, en el que las situaciones más corrientes y cotidianas se tiñen de un halo onírico que los transforma en misterios inquietantes, en el que las tramas más extrañas transcurren con tal tranquilidad que nos parecen lo más normal del mundo. Sus protagonistas son poetas, escritores y aspirantes, algo lógico en un autor para el que la literatura es lo único que importa de verdad. Los cuentos de Bolaño son la introducción perfecta para aquellos que aún no se han aventurado en el peculiar universo del escritor, o el complemento ideal para los que ya se han enfrentado a sus grandes obras.
For most of his early adulthood, Bolaño was a vagabond, living at one time or another in Chile, Mexico, El Salvador, France and Spain. Bolaño moved to Europe in 1977, and finally made his way to Spain, where he married and settled on the Mediterranean coast near Barcelona, working as a dishwasher, a campground custodian, bellhop and garbage collector — working during the day and writing at night.
He continued with his poetry, before shifting to fiction in his early forties. In an interview Bolaño stated that he made this decision because he felt responsible for the future financial well-being of his family, which he knew he could never secure from the earnings of a poet. This was confirmed by Jorge Herralde, who explained that Bolaño "abandoned his parsimonious beatnik existence" because the birth of his son in 1990 made him "decide that he was responsible for his family's future and that it would be easier to earn a living by writing fiction." However, he continued to think of himself primarily as a poet, and a collection of his verse, spanning 20 years, was published in 2000 under the title The Romantic Dogs.
Regarding his native country Chile, which he visited just once after going into voluntary exile, Bolaño had conflicted feelings. He was notorious in Chile for his fierce attacks on Isabel Allende and other members of the literary establishment.
In 2003, after a long period of declining health, Bolaño passed away. Bolaño was survived by his Spanish wife and their two children, whom he once called "my only motherland."
Although deep down he always felt like a poet, his reputation ultimately rests on his novels, novellas and short story collections. Although Bolaño espoused the lifestyle of a bohemian poet and literary enfant terrible for all his adult life, he only began to produce substantial works of fiction in the 1990s. He almost immediately became a highly regarded figure in Spanish and Latin American letters.
In rapid succession, he published a series of critically acclaimed works, the most important of which are the novel Los detectives salvajes (The Savage Detectives), the novella Nocturno de Chile (By Night In Chile), and, posthumously, the novel 2666. His two collections of short stories Llamadas telefónicas and Putas asesinas were awarded literary prizes.
In 2009 a number of unpublished novels were discovered among the author's papers.
Un libro que empecé a leer hace diez años y que me leí de un tirón durante abril, 2025. Hay cuentos hermosos, luminosos, como Sensini, sin embargo, los mejores para mí están en "Putas asesinas": El Ojo Silva, Últimos atardeceres en la tierra, Días de 1978, El retorno, Buba, Dentista... increíbles, del Gaucho Insufrible me encanta y maravilla la forma en que Bolaño escribió un cuento gaucho jaja y lo ensayístico que se pone en Los mitos de Cthulhu y lo autobiográfico que se permite ser a lo largo de todos su relatos. Belano, sabemos, es él; pero además en cuentos random habla de su padre boxeador, de los potreros de Quilpué, de la Ciudad de México, de su enfermedad hepática, su extrema pobreza, sus frustraciones de escritor. Me gusta eso. Lo que no me gusta es lo panel de hombres que es para leer, de todo el libro capaz el 1% de los autores citados son mujeres. Al parecer no leía muchas escritoras Bolaño, sus titanes son varones, qué pena. Otra cosa media machirula que me cargó es que casi todas las mujeres del libro son putas o el narrador se las quiere follar. Detesto esa masculindad que anda con la pichula en la mano. También hay unos cuentos dedicados al porno francamente falocentristas e insufribles. No quiero leer párrafos dedicados a la forma del pico de nadie, qué lata. Por otro lado, respecto de la prosa, me llaman la atención detalles, como su uso del pero, a veces después de una coma, a veces sin ninguna coma alrededor. Inventando sus propias reglas gramaticales. En lo bueno, me admiro de su vocación escritural y que sea el hijo de una pareja proleta que se quiso comer el mundo a través de la literatura y lo logró. ¿Qué pensaría Bolaño de sí mismo? Siempre se perfila como el escritor perdedor y sucede que hoy es un totem internacional, best-seller, de renombre. Quizá al final todos nos convertimos en aquello que alguna vez despreciamos. Gracias a mí misma por comprar este libro en una feria del libro en Santiago, hace muchos años atrás.
Ovo izdanje je Marojevićev izbor iz dve Bolanjove zbirke priča: „Telefonski pozivi” i „Kurve ubice.” Sveukupno 11 priča. Prevod je škripav, ali, dobro, oseća se ljubav prevodioca prema Bolanju, pa se to nekako izjednači na kraju. Ko je čitao Bolanja, zna, otprilike, šta ovde može da očekuje, ko nije, pa recimo da je on sve ono što savremeni pisci koji prođu kroz kurseve kreativnog pisanja nisu – nije udvarač, ne poštuje pravila i vrlo je načitan, pri čemu, pod ovim „načitan”, ne podrazumevam samo čitanje „velikih pisaca”, već mislim i na neskriveni uticaj petparačke i žanrovske proze.
Priče preuzete iz „Telefonskih poziva” su, recimo, o međuljudskim susretima i šta se sve može roditi pri takvim susretima. Kako jedna njegova junakinja na razglednici piše: „Viđam stare poznanike i stičem nove”, što je interesatna definicija života, jer baš po tome svi životi liče jedan na drugi iako uvek postoje objektivne i nepomirljive razlike. Ti susreti su nasumični, uglavnom igra slučaja i nisu sudbonosni, čak suprotno, pre bi se moglo reći da su rezultat greške, prouzrokovane time što su svi ljudi u životu uvek na stranputicima, te ne postoji ništa beskorisnije da se podeli tačka gledišta sa drugim i sasvim je jalovo da jedan s-puta-skrenuvši pokazuje drugom s-puta skrenuvšem način da se pronađe put. Shodno tome, ovde nema razjašnjavanje, već samo pripovedanja, i to onog za koje nikad ne znaš kuda će da odvede i kako će da se završi. Meni su bile baš zarazne i nije mi bilo mrsko da ih čitam po nekoliko puta.
Priče preuzete iz zbirke „Kurve ubica” su isto to, samo je u njima jasniji i izraženiji politički tok vezan za Čile i Latinsku Ameriku. Bolanjo, u mladosti politički angažovani levičar, poput svih utopista mogao je samo da konsatuje da su se snovi o stvaranju raja pretvorili u pakao. Pretpostavljam da je Bolanjo u tom nizu levih utopista bio među najmlađima, te je i dobio „privilegiju” da svojim stvaralaštvom zaokruži jedno okrutno vreme koje je opstajalo, bez posebnog razloga, jedino po inerciji.
Bilo mi je baš teško da čitam na početku, činilo mi se i da ću se razočarati, ali posle mi je bilo mnogo lakše, iako se ništa bitno nije promenilo ni u jeziku ni u strukturi priča. Samo mi se čini da sam pogrešna dva pisca čitala naporedo (Krasnahorkaija i njega). To mi se nekad dešava sa Kortasarovim pričama - ponekad su mi sjajne i budem očarana, a kasnije, kad opet čitam te iste, ne budu mi ništa posebno, pa treći put budu i tako.
Ne znam da li je ovo dobar početak za upoznavanje sa Bolanjom, ali plan mi je da u naredna dva meseca pročitam sve njegovo što nađem (delimično jer moram, delimično jer želim). Mislim da ću onda imati potpuniji utisak. :)
Este volumen está plagado de cuentos excelentes, pero mi favorito es Sensini. Cada cierto tiempo lo vuelvo a leer porque me encanta. Si no tienes este libro, deja lo que estás haciendo y consíguelo
Los cuentos no son el fuerte de Bolaño, pero su prosa siempre es amena e intensa. No son cuentos que ganen por "knockout", estos te sumergen en realidades cotidianas que resultan hasta familiares, y es por eso que algunas de estas historias las recuerdas como se recuerda a un viejo amigo.
Después de haberlos leído todos, creo que, como dice Pablo Ramos, el mejor cuento de Bolaño es "Sensini". De los tres libros compilados en este tomo, es ese (Llamadas telefónicas) el que me parece más logrado. Destaco "Vida de Anne Moore". En Putas asesinas hay ciertos deslices del Bolaño poeta que me gustan más en la poesía. Por último, EL Gaucho Insufrible tiene un par geniales (el del título y los dos últimos, casi ensayos). Pero a un autor tan magistral como Bolaño, se le disfruta todo.
Imposible quedarme con un solo cuento. Cada uno es de una belleza unica, un mundo diferente y de interes atrapante.Casi mini novelas por derecho propio. Genial para empezar en el mundo Bolaño
Bolaño sin duda escribe muy bien, y hay cuentos excelentes así como hay algunos extraños o no tan interesantes. ¿Hay que leer a Bolaño? Sí, hay que leer a Bolaño.
Trato de releer cada cierto tiempo los libros que me han gustado. Este es uno de ellos. Fue el libro que me hizo entrar en el mundo de Bolaño, más que Detectives Salvajes. Ciertamente, es difícil conseguir en un conjunto que reúne tres volúmenes de cuentos una calidad pareja, pero creo que aquí está presente en una de sus mejores versiones el universo narrativo de Bolaño. Tal vez pueda afirmarse que el orden de los títulos se correlaciona con el orden del logro artístico que consigue Bolaño en sus relatos cortos, pero es discutible. En los tres conjuntos de cuentos se pueden encontrar notables narraciones y algunas más débiles. Me gusta el estilo narrativo, especialmente las vacilaciones o incertidumbres de los narradores. Los personajes son interesantes, con historias cotidianas y disparatadas a veces. Personajes que se trasladan de un lado a otro, relaciones inestables, giros sorprendentes en el curso de sus vidas. Mucha referencia a la literatura y una persistente presencia del mal, de la violencia, de la muerte. Bolaño genera adeptos y enemigos. Yo me considero de los primeros y me alegra haber releído esta obra. Creo que si Chejov, Kafka y Borges se hubieran puesto de acuerdo para escribir un relato, el resultado habría sido parecido al que logra Bolaño.
Los lectores tenemos la suerte y desdicha de caminos únicos y desiguales, ni siquiera podemos presumir andaduras similares. Lecturas previas, edad, situación personal, momentánea, infinitas variables hacen de cada uno de nosotros opinólogos singulares. Bolaño es de esos autores amados o denostados... difícil que su lectura pase sin surtir efecto alguno. Este compendio de tres libros publicados por separado agrupados como cuentos suena más a relatos, crónicas de buen ritmo, lenguaje ameno con esporádicos detalles de complejidad o vocabulario intrincado. Las historias son sencillas, sin finales pomposos ni ficciones visibles, todo pudo haber pasado en forma real o inventada pero eso quedará para quienes indaguen muy a fondo esta obra. La cuestión es que se lee y bien, se disfruta, se aprecia, dejan buen sabor de boca. Es difícil quedarse con un cuento… todos son necesarios y tienen su porqué, algunos brillaran más que otros pero la sumatoria resulta en un buen comienzo para leer al autor o un lindo descanso para seguidores acostumbrados a libros mucho más complejos como Los detectives salvajes o 2666. Pequeña maravilla corriente.
Practicamente todas las historias me fascinaron todas tienen una cualidad realmente onirica, no puedo llamarlo de otra manera. Al igual que en 2666, en las historias cortas de Bolaño siempre esta presente la catastrofe que nunca termina de suceder, una que se presenta como una normalidad extrañada.
Leer a Roberto siempre es grato y placentero. Sexo, misterio y creatividad cotidiana son los elementos que desbordan en su narrativa. Bolaño casi siempre me remite a mi cuaderno de notas (o a la app de Google que también uso para lo mismo), y me hace plasmar ideas. Creo que un escritor es bueno para cada quien cuando dicho autor te sacude la cabeza y revuelca la imaginación, nos impulsa a escribir e idear historias sin final o sin sentido. Estos cuentos, su lectura y posteriormente su reminiscencia, me trasladaron varias veces al plano creativo. Y con eso me basta. Es difícil leer una antología tan vasta como ésta, o como cualquier otra, puesto que la fragmentación entre las mismas compilaciones de cuentos no es diáfana. Le doy 4 estrellas porque no recuerdo todos los cuentos. Sin embargo hay varios cuentos que son realmente memorables, desde Sensini hasta los mitos de Chthulu, pasando por Buba, Putas asesinas, El gusano y el cuento de Leprince.
Un conjunto de relatos magnífico, que te atrapa y te sumerge en las historias sin importar lo breves o extensas que puedan ser. En pocas páginas Bolaño siempre consigue que tú sientas lo que sienten sus personajes, es una colección fantástica, y ese final en el que se quita la máscara de cualquier alias o heterónimo y te relata en primera persona sus sentimientos y pensamientos sabiendo que la enfermedad le estaba consumiendo... Decir que es emocionante es quedarse muy corto.
Al ser un compendio de 3 libros distintos es notoria cierta disparidad de temática, ambiente y ánimo; los últimos cuentos de “Gaucho Insufrible” avizoran el destino inevitable del autor. No obstante esa disparidad, hay puntos muy altos que atraviesan todo el libro y lo sumo con mucho placer a mis recomendaciones.
Una muestra contundente de la calidad literaria que distanció a Bolaño de sus pares nacionales, trayendo aire fresco a su generación narrativa mientras clavaba el último clavo en el ataúd de tendencias agotadas. A veces impreciso y denso, pero siempre cautivante y arriesgado. Inimitable.
Es una joya esta obra, se puede sentir la evolución de un escritor, pasa de contarte cosas un tanto intrascendente e incluso aburridas, a contarte sobre futbolistas brujos, ratas policía... Es una joya.
lo que te hace sentir Roberto Bolaño en menos de 12 paginas es INCREIBLE, me atrevo a decir qué Sensini es sin duda alguna su obra maestra más grande, por un poco detras de 2666 y los detectives, si bien los detectives se ponen flojos en cierto punto, todo ese universo le hace merecedor de un podio
Sin duda los relatos de este autor son muy bien realizados, mostrando múltiples facetas de situaciones, personas y sentimientos de la vida cotidiana, e incluso de la vida del mismo escritor.
Muy recomendado para conocer el estilo y la pluma de Bolaño.
"Quienes la escuchaban estaban muertos de miedo, aunque no lo sabían. Pero Josefina estaba más que muerta: cada día moría en el centro del miedo y resucitaba en el miedo."
llamadas telefonicas son els millors. sobretot vida de ann. mito de chtulu especuacular. Hemos crucificado a Borges, mi escritor favorito es sanchez dragó