De eerste helft van het boek vond ik zo-zo. De kinderjaren werden naar mijn mening met veel te veel details beschreven. (Ja, ja, haar broertjes zijn druk en irritant, nu weet ik het wel.) Vanaf dat ze ging studeren werd het iets beter. Het laatste deel sprak me het meest aan, grappig hoe iedereen aandringt op het krijgen van kinderen terwijl ze er zelf helemaal niet zo gelukkig mee lijken te zijn. Soort gedeelde smart is halve smart? Het einde vond ik suf, een beetje vaag en onlogisch. In het hele boek heb ik wel stukken overgeslagen omdat ze soms zo 'ratelend' schrijft, voornamelijk bij irritante situaties met kinderen. Te veel details en kon me niet boeien. Over het geheel genomen vond ik het wel een aardig boek met een aansprekende boodschap: geen kinderen krijgen is ook ok.
Een rommelig boek... met toch wel een aardig verhaal... De hoofdpersoon is dol op haar motor en schilderen. Ze wil wel een relatie maar geen moeder worden om alles wat ze om haar heen ziet.