'De Floris ende Blancefloer' is een goed voorbeeld van een hoofse ridderroman. Dit genre ontstaat in de 2e helft van de 13e eeuw in Frankrijk. Na de waardering voor de krijgshaftigheid in de voorhoofse ridderromans begint men de voorkeur te geven aan verhalen waarin beschaafde omgangsvormen en de verering voor de vrouw een grote rol spelen. De hoofse ridderromans worden naar de herkomst van de vertelstof wel in 4 soorten onderverdeeld: a. Klassieke Ridderromans; b. Britse of Keltische romans; c. Sprookjesromans; d. Oosterse romans.
Dit boek is uiteraard een Oosterse ridderroman. Het nogal sentimentele verhaal gaat over een allesoverheersende liefde tussen twee kinderen: een meisje uit het christelijke Frankrijk en een koningszoon uit het islamitische Spanje. Diens vader wil deze liefde verijdelen en verkoopt het meisje als slavin naar het Midden-Oosten. Floris gaat op zoek naar de voor hem onmisbare geliefde en krijgt haar na vele avonturen terug.
Anno 2025 is het al te veel gevraagd om een bosje bloemen te verwachten met valentijn, terwijl Floris de hele wereld afreist en zichzelf vermomt als bloemenmand voor zijn geliefde. Do better guys, kijk naar Floris!
Ik geef wel eerlijk toe dat dit verhaal beter zou zijn indien ik vlot Middelnederlands zou kunnen.
Drie sterren voor het verhaal (één zuchtende puber gaat de andere zuchtende puber vijfduizend kilometer achterna) Eén ster voor het Middelnederlands Eén ster omdat ik er een maand over heb gedaan Vijf sterren omdat ik het EINDELIJK uit heb AMAI
"Eenieder die er getuige van zou zijn geweest hoe gelukkig die kinderen elkaar kusten en omhelsden en die hun immense vreugde had gezien, zou het bestaan van Cupido, Venus' zoon en de enige echte god van de liefde, niet betwijfeld hebben."
Zoals voor velen geldt, is dit, nu ik dit in 2022 schrijf, een verre herinnering aan de tijd op de middelbare school, toen wij tijdens de lessen Nederlands in de literatuurgeschiedenis in de Middeleeuwen waren beland. Daar troffen we mysteriespelen, ridderromans en stukken waarin de hoofse liefde werd beschreven. Een voorbeeld van het laatste genre is ‘Floris ende Blancefloer’. Het is een ingekleurde vertaling van de Franse tekst ‘Floire et Blancheflor’ uit ongeveer 1160, over een christin en een moslim – en dat in de tijd van de kruistochten. Genoeg conflictstof, maar de liefderijke gevoelens van genoemde hoofdpersonen staan centraal. Uit de aard der periode is hun liefde hoofs, dus per definitie deugdzaam en geïdealiseerd. Deze achtergrond beseffende vind ik het met deze tekst aangenaam verpozen, bij gelegenheid aan een knapperend haard- of kampvuur gezeteld. JM
Nog wel tof om te lezen, hoewel het echt traag ging gewoon omdat mijn concentratie kapot is. En hoe raar is het dat de moeder van Blancefloer niet zei tegen Floris dat ze niet echt dood was. I mean, ik snap dat de koning had gezworen haar te doden als ze dat deed, maar still, moederliefde??
Middelnederlandse vertaling naar een Frans episch gedicht over de koningskinderen Floris (zoon van de koning van Andalusië) en Blancefloer (dochter van een door hem geschaakte Franse edelvrouw), die samen opgroeien en onafscheidelijk zijn, door hun ouders gescheiden worden (Blancefloer wordt verkocht, Floris wijsgemaakt dat ze dood is), maar elkaar in de harem van een emir in 'Babylonië' weer vinden.
Dit gedicht over echte (niet hoofse!) liefde is niet bijster mooi of spannend en wordt driemaal onderbroken door ellenlange beschrijvingen van achtereenvolgens een (nep)praalgraf, Floris' paard en het kasteel van de emir.
Het verhaaltje is erg dun en de karakters ontzettend plat (Floris en Blancefloer zijn beide mooi, goed, edel enz.). Niettemin bevat het gedicht fraaie passages als Floris' rouw om Blancefloer en beider smeekbeden aan de emir op het eind.
Het verhaal was verrassend leuk en boeiend, ondanks dat het in de middeleeuwen is geschreven. Echter, alles is wel érg idealistisch. Daarnaast kun je goed lezen dat dit verhaal vroeger werd voorgedragen, omdat de auteur jou als lezer daadwerkelijk toespreekt. Dit was voor de verandering wel eens leuk!