Ο πρώτος τόμος χωρίζεται σε 3 μέρη και το καθένα σε κάμποσα κεφάλαια. Το 1ο μέρος ξεκινάει με μια υπέροχη περιγραφή της κοιλάδας του Σαλίνας. Δε μ'αρέσουν οι περιγραφές, βαριέμαι αφόρητα. Αυτή όμως ήταν σαν πίνακας, θα ήθελα να είμαι εκεί να τα βλέπω όλα αυτά μπροστά μου, να τα αγγίζω, να μυρίζω τα λουλούδια....Αχ, ρε καταπληκτικέ Στάινμπεκ..!
Στη συνέχεια μας εισάγει στην οικογένεια Τρασκ: αυστηρός, πωρωμένος με το στρατό πατέρας, δύο αδέρφια τελείως διαφορετικά (από διαφορετικές μητέρες),αντιπαθείς τον Τσάρλυ, λυπάσαι τον Άνταμ. Είναι μια σχέση Κάιν&Άβελ. Η δολοφονία δεν έγινε ποτέ (τουλάχιστον στον Α΄τόμο απ'όσο ξέρω), αλλά οι απογοητεύσεις και η προδοσία ήταν εκεί...
Έπειτα παρουσιάζεται η οικογένεια Χάμιλτον: μια αχτίδα ευτυχίας στο έργο. Ο Στάινμπεκ υιοθετεί του προσωπείο του εγγονού τους ως αφηγητή με επίθετο μάλιστα το ίδιο το δικό του!!
Τελευταία γνωρίζουμε την Κέιτ ή Κάθυ: δυνατή, έντονη ιστορία... τη μισείς εύκολα, απορείς μαζί της, αγνοείς τα κίνητρά της και από πού πηγάζει τόσο μίσος. Σχεδόν χαίρεσαι για την κακοποίηση που υπέστη και μετά απορείς με τον εαυτό σου (μα τι σόι άνθρωπος είσαι τέλος πάντων;)
Αφού λοιπόν ο αφηγητής μας έχει δώσει ό,τι χρειαζόμαστε για τους ήρωές μας ξεκινάει το βασικό κομμάτι: Ο έρωτας του Άνταμ για την Κάθυ και πόσο ηλίθιο και τυφλό μπορεί να σε κάνει τελικά αυτός ο θεός Cupid. Δεν έχω καταλάβει γιατί είναι τόσο δόλια η Κάθυ...τι θέλει; Και αυτόν τον Άνταμ να τον λυπηθείς ή να σκεφτείς "καλά να πάθει τόσο χαλβάς που είναι";
Η αφήγηση ρέει γοργά, διάλογοι, στιχομυθίες, εξέλιξη δράσης και χαρακτήρων. Ο Λι, ο Κινέζος υπηρέτης, είναι ένα θραύσμα σοφίας: Τι είναι τα στερεότυπα; Γιατί υπάρχουν; Ποιον εξυπηρετούν; Είμαστε ρατσιστές επειδή είμαι αδαείς ή επειδή απλά μισούμε το ξένο; Ελέγχει κάποιος τις σκέψεις μας και τις αντιλήψεις μας;
Προς το τέλος του 2ου μέρους πλατιάζει λίγο η ιστορία, εισάγονται ηθογραφικές περιγραφές του τόπου και κάποιων συγκεκριμένων ηθών...είναι το μοναδικό κομμάτι που κουράστηκα αλλά κράτησε μόνο 3-4 σελίδες και ευτυχώς κατέληξε κάπου!!
Το τελευταίο μέρος παρουσιάζει τη ζωή των Χάμιλτον μετά από κάποια χρόνια, που έχουν ήδη περάσει άσχημες στιγμές. Ο Σάμουελ έχει γεράσει, έχει κουραστεί, έχει χάσει το ψυχικό του σθένος και αποφασίζει να φύγει πλέον, καθώς έκανε και τον κύκλο του στην ιστορία...μας έδωσε ό,τι καλύτερο και πολυτιμότερο είχε. Οι σκηνές του αποχαιρετισμού με τον Άνταμ και τον Λή είναι νομίζω οι πιο συγκινητικές του Α' τόμου.
Γενικότερα για τη συγκεκριμένη έκδοση: Υπήρχαν κάποια γραμματικά και συντακτικά λάθη (επιθετικός προσδ. σε λάθος πτώση, ερωτήσεις χωρίς ερωτηματικά, χάνονται κόμματα κλπ). Ήταν όμως αυτό ακριβώς, ένα λάθος του επιμελητή, οπότε δε θα τα υπολογίσω στα αστεράκια μου.
Ξεκίνησα αμέσως τον Β' Τόμο...!!!
Και να σε τι πιστεύω:πως το ελεύθερο και ερευνητικό πνεύμα του ανθρώπινου ατόμου είναι το πολυτιμότερο πράγμα στον κόσμο. Και να για ποιο θ' αγωνιστώ: για να 'ναι ελεύθερο το πνεύμα να πάρει οποιαδήποτε διεύθυνση θέλει, χωρίς να το κατευθύνουν. Και να τι θα καταπολεμήσω: οποιαδήποτε ιδέα, θρησκεία ή κυβέρνηση που περιορίζει ή εξοντώνει το άτομο.[...]Αν η φλόγα μπορεί να σκοτωθεί πάμε χαμένοι.