Iemand vindt een zwijgend kind in haar achtertuin. Een meisje fotografeert de huizen van wildvreemde mensen. Op het antwoordapparaat van een vrouw wordt steeds dezelfde, duistere tekst ingesproken. In de verhalen van Maartje Wortel gebeuren merkwaardige dingen. Hoewel de toon meestal droog en registrerend is, hangt overal een onbestemde dreiging. Het draait daarbij steeds om het betreden van het eigen erf, om een inbreuk in de privacy, om het doorbreken van grenzen, om de spanning tussen buiten- en binnenwereld.
Maartje Wortel (1982) volgde de opleiding Beeld & Taal aan de Rietveld Academie in Amsterdam. In 2007 won ze de Write Now!-wedstrijd voor literair talent. Ze publiceerde verhalen in Passionate, De Brakke Hond en De Gids en schreef columns voor NRC Handelsblad. De verhalenbundel Dit is jouw huis is haar debuut. Ze won er de Anton Wachterprijs 2010 mee, en kreeg de Nieuw Proza Prijs Venlo 2010 voor het verhaal 'Kranten', dat in de bundel is opgenomen. Haar roman Half mens werd voor verscheidene prijzen genomineerd. In januari 2014 verscheen haar derde boek IJstijd.
Korte verhalen, daar houd ik normaal niet zo van. Maar dit boek is anders.
Het eerste boek van dit jaar wat ik vijf sterren heb gegeven. Waarom? Misschien komt het door mijn hart wat in stukjes ligt, maar dit boek is mooi. Ik vind het puur, banaal en prachtig geschreven. Betreurd was ik toen het uit was, tegelijkertijd vrolijk. Treurde om het feit dat sommige verhalen zo snel voorbij waren, wetende dat ze precies goed zijn zoals ze nu zijn. Daarom. Daarom is het zo mooi. Daarom verdient het vijf sterren. Omdat het echt is.
Dag 13 van mijn zwangerschapsverlof, ik wacht nog steeds. Kortverhalen lijken dan wel een goed plan bij wachten, je hoeft in feite maar even gefocused te zijn. Toch is dat net omgekeerd bij mij en vind ik ze vaak vermoeiender om te lezen. Het lijkt me een kunst op zich om ze te schrijven. Een aantal vond ik steengoed, een paar verveelden meteen. Ze prikkelen wel naar meer van Maartje Wortel.
Het bezig bijtje op het omslag staat wat anders. Een fijn detail want ook Maartje Wortels verhalen zijn wat anders. In een nuchtere taal vertelt ze verhalen die altijd wat ongemakkelijk zijn. Soms zijn het maar een paar bladzijden soms ook wat meer, maar altijd schuurt het wel een beetje. En ook dat is fijn.
Een bundel kortje verhaaltjes. Naar het einde toe werden ze steeds beter en beter. De eerste 40 pagina's waren mwah. Ik moet wel zeggen: soms, zo af en toe, stond er ineens één onwijs rake zin tussen en dat maakte een hoop goed.
Het zijn korte verhalen, waarvan vaak niet duidelijk is of een man of een vrouw de verteller is - wat interessant is omdat je veronderstelt dat het vrouwen zijn. Ik weet niet of het uitmaakt voor de beleving, ik constateer het. Soms doet het er ook niet toe. De verhalen zijn heel verschillend, qua lengte en qua impact. Soms hebben ze nadrukkelijk een open einde, en de meeste zijn nogal onbestemd: wat moet je ermee. Een spannende vond ik 'Boodschappen doen', over een huisarts die haar patiënten beschouwt, al blijft de uitkomst nogal in de lucht hangen. En 'De schrijver', met een mooie verbeelding van een writer's block. Ik ben bang dat er in mijn hoofd weinig beklijft van deze verhalen. En ik begrijp niet waar de titel op slaat.
'Daarom doe ik de dingen weg voordat ze mij weg kunnen doen. Mensen, bedoel ik ook. Misschien de liefde. Ik weet niet zeker of ik die gekend heb.'
Maartje Wortel schrijft helder, al mist er bij sommige verhalen een kop en/of staart. De bundel kent krachtige openingszinnen bij verhalen waar thuis en 'een huis' centraal staan.
I am a fan of Maartje Wortel’s short stories but this one is just… a bit too steady? BUT still entertaining and made me turn the page eagerly to see what’s next.
Will definitely check more of her works after De groef and Dit Is Jouw Huis.
Love Maartje Wortel, wel een eerder werk. Heerlijke taal, heerlijke verhalen, maar om het contrast met haar laatste boeken groter te maken drie sterren
Sommige verhaaltjes zijn wel grappig, maar het wisselt heel sterk. Het absurde vind ik heel leuk, maar door wisselend 'niveau' over het algemeen niet heel erg leuk.
De sfeer in deze verhalen deed me denken aan de films van Nanouk Leopold. Er rommelt van alles onder de oppervlakte bij de personages, maar het wordt niet altijd uitgesproken of benoemd. Dat geeft het iets mysterieus. Het laat je raden naar wat er echt aan de hand is.
De schrijfstijl is beknopt, en dat bedoel ik als compliment. Er worden geen woorden verspild. Regelmatig staat er een zinnetje tussen dat ik in een notitieboekje zou willen opschrijven.
Hmmm ... dit is het eerste boek dat ik van haar lees. Alleen het eerste verhaal sprak me aan. De rest vond ik meer verhalen waar het begin en eind van af is geknipt. Ik zal nog een complete roman proberen, misschien gaat dat beter, want de toon is raak.
'Kranten' en 'Displaced Persons', prachtig-bondige verhalen en grappig op een indirecte manier. Verhalen roepen zowel gevoel van vervreemding als van eigenheid in eigen binnenwereld bij mij op.