Prince Christian becomes king of Denmark against his will, succeeds his alcoholic father to the throne and is destined to continue what the author describes as a "void of power" where the incompetent king merely acts as an actor performing their duties, while the actual governance of the country is done by his courtiers. An abused, mentally ill child, (allegedly suffering from schizophrenia) dreaming that one day he will be freed.
The Danish court may have been too small to influence and define the international political scene. Love can be crushed by obstacles and adversities. But a castle can more easily be destroyed than an idea if the idea is deeply rooted in people's consciousness. And this is the true and essential significance of the Danish Revolution and the proof that the most crucial changes can be initiated by an inspiring leader but can only come to fruition via the maturity and consensus of the People.
Ο συγγραφέας στην εναρκτήρια παράγραφο του έργου του αποκαλύπτει τα πάντα για το περιεχόμενο ιστορίας του, συμπεριλαμβανομένου και του τέλους της:
"Ο Johann Friedrich Struensee διορίστηκε ως βασιλικός γιατρός του βασιλιά Χριστιανού (Christian) του 7ου και τέσσερα χρόνια μετά, εκτελέστηκε".
Ενδεχομένως να θεωρούσε πως το αρχικό κοινό του, οι Σουηδοί, γνώριζαν ήδη την υπόθεση που βασίζεται πράγματι σε αληθινά ιστορικά γεγονότα. Ο Per Olov Enquist γεννημένος σε ένα από αυτά τα μικρά Σουηδικά χωριά των οποίων το όνομα δυσκολεύομαι ομολογουμένως να προφέρω, ορφανός από πατέρα, μεγαλωμένος από μια δεσποτική, θρησκόληπτη μητέρα, γράφει χρησιμοποιώντας μια ενδιαφέρουσα τεχνική όπου συνίσταται κυρίως από ένα μείγμα μαρτυρίας (είτε αυτοβιογραφικά, είτε ιστορικά γεγονότα με ενδελεχή μελέτη των πηγών) και αυτοαναφορικότητας, όπου οι εσωτερικοί μονόλογοι, οι επαναλήψεις φράσεων και λέξεων και ο στοχασμός των ιστορούμενων προσώπων έχουν πρωτίστως ως στόχο να εκφράσουν τις προσωπικές του αγωνίες, ενοχές και προβ��ηματισμούς.
Η αμαρτία, η ενοχή που αυτή επιφέρει, η έννοια του σωστού και του λάθους, το τίμημα της ανυπακοής και οι συνέπειες της γνώσης, συνδυάζονται με ποιητικές περιγραφές, μοιάζουν με πίνακες ζωγραφικής, με τις λέξεις να παίζουν τον ρόλο είτε των χρωμάτων είτε τον ρόλο μιας επίπονης και εμμονικής εξομολόγησης, ως μέσο ψυχικής και συναισθηματ��κής εκτόνωσης. Αυτά είναι τα βασικά θέματα της συγγραφικής του παλέτας, με τα οποία δημιουργεί παραλλαγές ενός υβριδικού μυθιστορηματικού είδους, πολύ κλασικό για να θεωρηθεί μοντέρνο και πολύ μοντέρνο για χαρακτηριστεί κλασικό, όπου η αναλογία ποικίλει ανάλογα με τον αν αντλεί το θέμα του από την προσωπική του ζωή ή από τη ζωή των άλλων.
Ο πρίγκιπας Christian γίνεται παρά τη θέλησή του βασιλιάς της Δανίας, διαδέχεται στον θρόνο τον αλκοολικό πατέρα του και προορίζεται να συνεχίσει απρόσκοπτα αυτό που ο συγγραφέας χαρακτηρίζει ως "κενό εξουσίας" όπου ο ανίκανος βασιλιάς λειτουργεί απλώς διεκπεραιωτικά, ως ηθοποιός που απαγγέλει γραμμές που άλλοι έγραψαν για λογαριασμό του, την στιγμή που την αληθινή διακυβέρνηση της χώρας ορίζουν οι αυλικοί του - μεταξύ των οποίων δίνεται η πραγματική μάχη για τη διεκδίκηση και κατοχύρωση της αληθινής εξουσίας. Ένα κακοποιημένο παιδί, ένας ψυχικά ασθενής (εικάζεται πως έπασχε από σχιζοφρένεια) όπου ονειρεύεται πως κάποια μέρα θα αποκαλυφθεί το γεγονός πως είναι απλώς το παιδί ενός χωρικού που μπερδεύτηκε με το πραγματικό βασιλόπουλο κατά τη γέννα:
"Κανένας δεν υποστήριζε την ιδέα πως ένας βασιλιάς δεν πρέπει να εξασκεί την εξουσία του. Όμως όλοι πίστευαν πως ήταν παράφρονας, βαρύτατα αλκοολικός ή χωρίς διάθεση να εργαστεί. Αν δεν ίσχυε τίποτε από αυτά, τότε η θέλησή του έπρεπε τσακιστεί. Έτσι η απάθεια των βασιλέων και η παρακμή τους ήταν άλλοτε κληρονομική κι άλλοτε σκόπιμα καλλιεργημένη. Ο Reverdil (σσ. ο παιδαγωγός του πρίγκιπα) περιγράφει τις μεθόδους που χρησιμοποιούνταν ως "μια συστηματική διαπαιδαγώγηση που στοχεύει στην πρόκληση αδυναμίας και αποβλάκωσης ώστε η διακυβέρνηση να παραμείνει στα χέρια των πραγματικών εξουσιαστών". Σύντομα διαπίστωσε πως η αυλή της Δανίας ήταν διατεθειμένη να θυσιάσει την πνευματική υγεία του νεαρού πρίγκιπα για να πετύχει τα αποτελέσματα που είχαν προϋπάρξει στους προηγούμενους βασιλείς".
Έτσι η μέθοδος διαπαιδαγώγησης του πρίγκιπα περιελάμβανε μαστίγωμα και διάφορες άλλες σωματικές τιμωρίες καθώς και άσκηση ψυχικής και λεκτικής βίας. Ο ίδιος σε όλη τη διάρκεια της ζωής του, έζησε ανάμεσα σε φάσεις απόλυτης κατατονίας που εναλλάσσονταν από βίαια ξεσπάσματα οργής και σε ένα επινοημένο, φανταστικό σύμπαν, το μόνο καταφύγιο που είχε προκειμένου να δραπετεύει από τους εφιάλτες του.
Ωστόσο όλοι όσοι φρόντισαν να καλλιεργήσουν αυτήν την αξιοθρήνητη κατάσταση, όσοι επέλεξαν, για λογαριασμό του νεαρού βασιλιά, μια αγγλίδα πριγκίπισσα (Caroline Mathilde) που θεωρούσαν πως είναι εξίσου απλοϊκή και ανόητη και εκείνοι που διάλεξαν τον Γερμανό γιατρό Struensee με κύριο μέλημα τη διατήρηση των προσχημάτων, απέτυχαν να προβλέψουν τις κατοπινές εξελίξεις.
Ο Struensee δεν είναι ένας τυχαίος άνδρας. Έχει ασπαστεί πλήρως τα ιδεώδη του Διαφωτισμού. Όλη του ζωή περιστρέφεται γύρω από αυτό ακριβώς το φιλοσοφικό δίπολο:
"Αν ο Διαφωτισμός είχε ένα λογικό και σκληρό πρόσωπο, την πίστη στη Λογική και στον Εμπειρισμό της ιατρικής, των μαθηματικών, της φυσικής και της αστρονομίας, ωστόσο είχε επίσης κι ένα απαλό πρόσωπο, είναι ο Διαφωτισμός ως ελευθερία της σκέψης, η ανεκτικότητα, η ελευθερία".
Ο Διαφωτισμός και η δράση του ενάντια στο πιετιστικό περιβάλλον των θρησκόληπτων προτεσταντών, οι ενέργειές του για τη βελτίωση των συνθηκών διαβίωσης των αδύναμων κοινωνικών στρωμάτων, η ελευθερία του Τύπου, η μείωση της κατασπατάλησης των δημοσίων εσόδων και η αναδιάρθρωση του φορολογικού συστήματος, έγιναν πραγματικότητα μέσα στα τέσσερα χρόνια που κατέλαβε την κορυφή της εξουσίας, αθόρυβα και ξαφνικά, χωρίς να προηγηθεί καμία επαναστατική δράση ή βίαιη στρατιωτική παρέμβαση, απλώς επειδή βρέθηκε πολύ κοντά στον Βασιλιά - Παιδί, κέρδισε την εμπιστοσύνη του ή μάλλον την τυφλή υπακοή του, όπως άλλοι είχαν κάνει πριν από αυτόν κι όπως άλλοι θα συνεχίσουν να κάνουν μετά το τέλος του τετραετούς αυτού πραξικοπήματος, που οι Δανοί χαρακτηρίζουν (κι εδώ δεν μπορώ παρά να γελάσω) ως "Δανέζικη Επανάσταση".
"Ποτέ δεν εγκατέλειψε το γραφείο του κι ωστόσο η επανάσταση είχε ήδη ξεκινήσει. Ίσως όλες οι επαναστάσεις να έπρεπε να συμβαίνουν έτσι. Ο στρατός δεν είναι απαραίτητος, ούτε βία, ούτε τρόμος, ούτε απειλές. Απλώς ένας τρελός βασιλιάς με απόλυτη εξουσία και ένα έγγραφο εξουσιοδότησης".
Εκείνη ωστόσο που αφυπνίζεται πρώτη από τις νέες φιλοσοφικές ιδέες, είναι η ίδια η βασίλισσα. Κάτι που θα αφήσει έκπληκτους όλους εκείνους που δεν κατάφεραν να διανοηθούν πως το κλαψιάρικο, τρομαγμένο κοριτσάκι έκρυβε μέσα της μια δυναμική και ανεξάρτητη γυναίκα, ικανή για πολιτικούς ελιγμούς και αποφάσεις, διατεθειμένη να γνωρίσει και να απολαύσει τον έρωτα έξω και πάνω από κάθε πρόσχημα και κοινωνική σύμβαση.
Όταν εξακόσιοι Νορβηγοί ναύτες χάνουν την εργασία τους λόγω των οικονομικών περικοπών στα έξοδα των στρατιωτικών εξοπλισμών, στασιάζουν και εμφανίζονται στα θερινά ανάκτορα για να εκτοπίσουν το καθεστώς, είναι η βασίλισσα που θα παρέμβει προκειμένου με μερικές της λέξεις να αποκαταστήσει την τάξη:
"Απολογήθηκε για τις καθυστερήσεις στην καταβολή της μισθοδοσίας τους, εξέφρασε τη λύπη της για την πείνα και τη δίψα ως συνέπεια του μακρινού τους ταξιδιού και τους ενημέρωσε πως είχε ήδη ορίσει να ετοιμαστεί για εκείνους ένα γεύμα με ψητό αγριόχοιρο και μπύρα. Έλπιζε πως θα απολάμβαναν το γεύμα τους και εξέφρασε την επιθυμία της να επισκεφθεί κάποια μέρα την όμορφη Νορβηγία".
Έπειτα από τις διαβεβαιώσεις της βασίλισσας οι εξεγερμένοι στασιαστές διαλύονται ησύχως και ακολουθεί ένα μεγάλο φαγοπότι. Αυτό που στα κατάστιχα της Δανέζικης ιστορίας έχει διασωθεί καταγεγραμμένο ως εξέγερση - στο πλαίσιο της προσωπικής μου εμπειρίας, αναφορικά με τον δικό μας τόπο - θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως μια συνηθισμένη Πέμπτη. Όπου μια επιτροπή προβαίνει σε στάση εργασίας, μέχρι ο αρμόδιος υπουργός να τους μπουκώσει με υποσχέσεις και ίσως και μερικά ψίχουλα.
Ακόμα κι όταν η πραγματική εξέγερση ξεσπάει στην Κοπεγχάγη, όταν τελικά το καθεστώς του Struensee καταλύεται, κι αυτή μοιάζει να γίνεται συντεταγμένα, διαρκεί μια δυο μέρες κι έπειτα όλα επανέρχονται στη αρχική τους τάξη και ομαλότητα. Νομίζω πως δεν θα διαφωνήσει κανένας μαζί μου, αν υποστηρίξω πως αυτοί οι βορειοευρωπαίοι, ούτε μια επανάσταση της προκοπής δεν είναι ικανοί να κάνουν.
Από την αρχή γνωρίζουμε πως η ιστορία δεν έχει καλό τέλος. Μέσα στον παθητικό πεσιμισμό του ωστόσο, ο συγγραφέας, αναγνωρίζει πως εκεί φυτεύτηκε ο σπόρος που στον μέλλον έφερε τους καρπούς του Διαφωτιστικού ιδεώδους. Η αυλή της Δανίας μπορεί να υπήρξε πολύ μικρή για να επηρεάσει και να καθορίσει το διεθνές πολιτικό σκηνικό. Η αγάπη μπορεί να τσακιστεί από τα εμπόδια και τις αντιξοότητες. Όμως ένα κάστρο μπορεί να ξεθεμελιωθεί με μεγαλύτερη ευκολία, από μια ιδέα, όταν αυτή ριζώσει για τα καλά στη συνείδηση των ανθρώπων.
Κι αυτή είναι η πραγματική και ουσιαστική σημασία της Δανέζικης Επανάστασης και η απόδειξη πως οι πιο καίριες αλλαγές μπορεί να ξεκινούν από κάποιον εμπνευσμένο ηγέτη αλλά πραγματώνονται μόνο μέσα από την ωριμότητα και τη συναίνεση ενός λαού.