Χίλιες και μία νύχτες Ι: Η ωραία Σαχραζάτ

Χίλιες και μία νύχτες #1

by Anonymous, Κώστας Τρικογλίδης (Translator)

Η ιστορία της Σαχραζάτ και τα πρώτα από τα μαγευτικά της παραμύθια, όπως "ο ψαράς και το τελώνιο", "οι περιπέτειες του Σιντιμπάντ" και "ο μαγεμένος πρίγκιπας", μαζί με τις απίστευτες ιστορίες του Χαλίφη Χαρούν-Ερ-Ρασσίντ.

Genres: Fantasy

272 pages, Paperback

First published January 1, 900

About the author

Books can be attributed to "Anonymous" for several reasons:

* They are officially published under that name
* They are traditional stories not attributed to a specific author
* They are religious texts not generally attributed to a specific author

Books whose authorship is merely uncertain should be attributed to Unknown.

See also: Anonymous

Reviews

[Dimitra · Rating 4 out of 5]

Παραμύθια της Χαλιμάς...ίσως και ένα ρακούν 😳
Κάποιες περιγραφές τόπων, ανθρώπων και τοπίων είναι άξιες προσοχής. Δυστυχώς η θέση της γυναίκας φανερά υποδεέστερη, οπότε και διαφωνώ με την ανάγνωση όλων των ιστοριών από παιδιά. Θέλω να διαβάσω μελλοντικά και τους άλλους τόμους ή και σε άλλη μετάφραση/γλώσσα.
Από τη μετάφραση Τρικογλίδη στεναχωρέθηκα που αφαιρέθηκε η επανάληψη της φράσης για το διαχωρισμό των Νυχτών «ως περιττή» ενώ στο αραβικό κείμενο μάλλον έχει τη σημασία της!

[Lucifer Morningstar]

[ΑΠΑΝΤΑ "Χίλιες και μία Νύχτες"]

Τελειώσα και αυτό το γνωστό έργο της Ανατολής. Νόμιζα ότι οι τομοι ήταν οκτώ αλλά τελικά ήταν εφτά, οπότε τα είχα τελειώσει μια εβδομάδα αφού μπήκαμε στην καραντίνα και περίμενα να ξανα ανοίξει η Κεντρική βιβλιοθήκη του Δ. Αθηναίων για να πάρω τον τελευταίο ανύπαρκτο τόμο. Ο τελευταίος 7ος τόμος εμπεριείχε τις δύο πασίγνωστες ιστορίες του Αλαντίν (από την Κίνα, όχι από την Μέση Ανατολή όπως μας λέει το Hollywood) και του Αλή Μπαμπά.

Επιπλέον, όπως διαβάζουμε και στα σχόλια, για την ελληνική έκδοση πρέπει να νοιώθουμε περήφανοι, διότι είναι κατευθείαν μετάφραση από το συλλογικό έργο, όπως το μάζεψαν από όλη την ανατολή οι ίδιοι οι Άραβες. Η μετάφραση του Κ. Τρικογλίδη από το αραβικό πρωτότυπο είναι εμπλουτισμένη με ιδιαίτερα προσεγμένες εξηγήσεις των αραβικών παραδόσεων και εμπειριών του μεταφραστή, όπως τα βίωσε μεγαλώνοντας στην ελληνική κοινότητα της Αιγύπτου. Διάβασα τις εκδόσεις Ηριδανός τις παλιές, διότι αυτές διέθεται η βιβλιοθήκη.

Γενικά, μου άρεσε. Επίσης, δεν θα ξεχάσω ποτέ τα πρότυπα της ομορφιάς, μέσα από τις περιγραφές στις ιστορίες. Από τις ελάχιστες επαφές μου με την Ανατολή, αλλά άλλη μία που επιβεβαιώνει ότι σύνορα δεν υπάρχουν στην λογοτεχνία και πολλά από αυτά που θεωρούμε δυτικά, τα βρίσκουμε εκατοντάδες χρόνια πριν στις παραδόσεις της Ανατολής. Ίσως όχι με τον συστηματικό τρόπο καταγραφής που έχουμε στην Δύση, αλλά μέσω από μύθους, παραμύθια και ιστορίες βασιλιάδων (χρονικά των βασιλέων)

[Lina · Rating 3 out of 5]

Ο Ζουργός έχει μια σπάνια ικανότητα να μετατρέπει την Ιστορία σε ζωντανή αφήγηση, να δίνει φωνή σε τόπους που χάθηκαν και να τους ξαναστήνει μπροστά μας με ακρίβεια, νοσταλγία και μια ελαφριά μελαγχολία. Στο Λίγες και μία νύχτες το κάνει ξανά – μόνο που, αυτή τη φορά, η γλώσσα και η δομή δείχνουν πιο απαιτητικές, πιο φορτωμένες, ίσως και πιο κουραστικές απ’ όσο χρειαζόταν.
Η ιστορία έχει γοητεία: ο έκπτωτος σουλτάνος, το μικρό κορίτσι, το αγόρι που κρυφακούει, η Θεσσαλονίκη των Εξοχών που δεν υπάρχει πια. Υπάρχει μια ωραία, υπόκωφη αίσθηση μυστηρίου, μια αφήγηση που κινείται ανάμεσα στο πραγματικό και το φανερά αφηγηματικό. Υπάρχει και μια τρυφερή, σχεδόν παλιομοδίτικη διάθεση να κοιτάξει ο συγγραφέας τη ζωή μέσα από τα σπίτια, τα αντικείμενα, τα χνάρια όσων πέρασαν. Κι όμως, όσο όμορφη κι αν είναι η γλώσσα, συχνά βαραίνει. Εκεί που θες να αφεθείς στην ιστορία, το ύφος σε τραβάει πίσω, η αφήγηση απλώνεται περισσότερο από όσο αντέχει το υλικό της. Το αποτέλεσμα είναι ένα βιβλίο ατμοσφαιρικό, με ωραίες στιγμές, αλλά λιγότερο ρέον από άλλα του συγγραφέα.
Δεν λείπουν οι ποιητικές εικόνες, ούτε η ιστορική ευαισθησία. Λείπει όμως εκείνη η αβίαστη μαγεία που κάνει τον αναγνώστη να θέλει να μείνει ξάγρυπνος για να διαβάσει «άλλη μία νύχτα». Εδώ, κάποιες νύχτες κρατάνε λίγο παραπάνω από όσο χρειάζεται.
Παρόλα αυτά, για όποιον αγαπά τη Θεσσαλονίκη, την πατίνα του χρόνου και τις αφηγήσεις που μιλούν για το χαμένο και το αναπόφευκτο, το βιβλίο έχει τη δική του θέση, έστω κι αν ζητά λίγη περισσότερη υπομονή.