Martin Bril is al een tijdje dood. Bij zijn leven kende ik hem als een veelgelezen Volkskrant-columnist, maar ik was eigenlijk nooit zo van de korte 'observaties' en situatieschetsen. Van rokjesdag had ik natuurlijk wel gehoord, waardoor Bril iets van het cachet van bijvoorbeeld Koot en Bie kreeg, die ook hun stempel op het Nederlands hebben gedrukt. Ook heb ik uit de bieb wel eens zijn boekje over Napoleon geleend, maar tot daadwerkelijk lectuur heeft het niet mogen komen.
Nu vond ik (volgens mij inde kringloop) voor een habbekrats het boekje Meisjes. Er staat een sticker op: MEER DAN 20.000 EXEMPLAREN VERKOCHT. Van een schrijver die een nationale Rokjes waarneemt en daar de natie enthousiast op wijst, mag ik natuurlijk enige bekendheid, of liever expertise van dit onderwerp verwachten. "Verhalen over vrouwen van alle leeftijden." Maar voor Bril blijven meisjes altijd meisjes, waarmee hij zich niet alleen als connaisseur, maar ook als liefhebber afficheert!
De verhalen over meisjes zijn stuk voor stuk het lezen waard. Het gaat niet diep, maar het roerende schetsen over meisjes uit het volk, studentes, jonge moeders, oudere moeders, noem maar op. Vooral de verhalen over jonge meiden, met een korte spanningsboog en een puberale dosis onzekerheid vond ik treffend.
Meisjes is een boekje voor op het nachtkastje. Even een verhaal of drie voor het slapengaan. ZOnder de diepgang van Tsjechov, zet Bril even met een paar penseelstreken de contouren van een paar levensechte meiden op het doek. De inkleuring laat hij aan de lezer over. Maar de liefde waarmee hij zijn meisjes schetst schept een zoete vorm van hoop waarop het altijd fijn inslapen is.