Уколико сте писац и тежите стварању уметничких дела знате, оно што је мени непојмљиво, да је тренутак када речи не долазе у мисли заправо трагедија, крај устаљеног начина живота. Писац је главни јунак ове невелике књиге, он је завршио свој рад, физички, порођајни, мајеутички, за данас, и све своје мисли је ставио на видело папиру, као продукт рада, посматрања претходних дана. Али шта даље? Да ли зидар или столар престају то да буду оног тренутка када посао доведу до краја? Да ли се облаче у цивилна одела и посвећују се свему ономе што породични живот представља? Да ли и писац на сличан начин довршава свој дан? Обиље слика из шетње писца након довршеног посла, обиље нових детаља и нових слика који се претварају у речи након што се током шетње и комуникације са суграђанима сам писац сусреће. У складу са својим реномеом Хандке читавој прии даје свој лични печат, свој начин живота и мисли савременог човека које се крећу од теме до теме и не морају нужно да се крећу праволинијски и у складу са током радње. У периоду периода професионалног цртања, циљ је био један квалитетан цртеж дневно, а да ли сличан циљ имају писци, осам страница на дан, четири реченице, поглавље, неки дијалог, један примећен доживљај дневно, инспиративна шетња до кафане или првог шумарка? Какав је уопште живот или поподне једног писца, како је то бити писац? Интересантна књига која се одликује током радње у складу са током мисли, која покреће бројне теме које се јављају током медитације зване шетња током слободног времена.