What do you think?
Rate this book
Φτωχή Μάργκο
Αυτή εδώ είναι η ιστορία της Μάργκο Κρουπ, μιας έφηβης απ' τα μεσοδυτικά που αφήνει την πατρίδα της, το Μάουντ Πλέζαντ του Μίσιγκαν, για να πάει στο Χόλλυγουντ. Στο τέλος του δρόμου βρίσκονται ο Σήζαρ, ο νεαρός Μεξικανός που ερωτεύεται τρελά, κι ο Μαξ, ένας φανατικός κινηματογραφόφιλος που μανατζάρει ένα ροκ συγκρότημα, τους Gringos, καθώς κι ο Γκρεγκ Τζόουνς, ένας πρώην ρόουντι των Grand Funk που γράφει τ' απομνημονεύματά του· και κάμποσοι άλλοι παράξενοι κι ευάλωτοι άνθρωποι που γεμίζουν, άθελά τους, τη ζωή της Μάργκο με τρυφερότητα, αναστάτωση και απόγνωση. Και παρ' όλο που η Φτωχή Μάργκο μιλάει για το πώς είναι να είσαι νέος, κι ανήσυχος και έκπληκτος μέσα στη μεγαλούπολη, δεν πρόκειται για ένα μυθιστόρημα πάνω στο σεξ, τα ναρκωτικά και το ροκ εν ρολ, αλλά μάλλον για το χρονικό μιας ενηλικίωσης, μιας ελεύθερης πτώσης κι ενός ανεκπλήρωτου έρωτα.
- GenresFiction
389 pages, Paperback
First published October 1, 2001
3 people are currently reading
62 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 13 of 13 reviews
February 16, 2020
"Γι' αυτό άρχισα να κρατάω ημερολόγιο: έχω ακούσει ότι άμα γράφεις ό,τι αισθάνεσαι δεν αρρωσταίνεις, κι εγω νομίζω όπου να' ναι θ' αρρωστήσω"
------------------
Τρία αστερια αυτή τη φορά
(θα ήθελα να υπαρχει το 3,5 στο goodreads- συχνά το χω χρειαστεί)
αν και αγαπώ τη Σώτη, ειδικά την παλιά, καλή Σώτη, αλλά εχω διαβάσει και πιο δυνατή Σώτη,
ισως γι αυτό μονο 3*.
Μου αρεσε η road φάση του, που θυμιζε λίγο Κερουακ meets Μπάροουζ (ή τουλαχιστον θα' θελε)
τα nineties και την Αμερικη και τους Μεξικανους και τη μουσική σκηνη και το ΕΙΤΖ και ολα τα ναρκωτικά - ενταξει, ισως λιγο να το παρακανε με τα ναρκωτικά, λιγο βαρεθηκα στο μισο βιβλιο+ να διαβαζω μονο "τρυπιομασταν" "ηρωινη" "σπασμους" "ανορεξία", υπαρχει νομιζω, -τουλαχιστον για μενα- ενα προσωπικό οριο για το ποσες φορες μπορω να διαβασω συγκεκριμενες λεξεις να επαναλαμβάνονται διαρκώς
- ισως εκει ήταν που ηθελε να θυμιζει Μπαροουζ, και ισως γι αυτο κι εγω δε διαβαζω πια Μπαροουζ, γιατι δε μου παει-
αλλα συνολικα διαβαζοταν ευκολα, ειχε γρηγορη ροη, το διαβασα σε 5 μερες καθημερινης, με σχεδόν μηδεν ελευθερο χρονο, μου αρεσε το ευρημα με το ημερολογιο, ηταν σαν μαρτυρια, εμοιαζε λιγο αληθινη ιστορια (παρα τις υπερβολες) μου αρεσε που ηταν rebellious και free spirited,
εκει σκέφτηκα οτι η Μάργκο αποτελεί ενα γενικο συμβολο της νεολαιας των 90s, η πολιτική αμφισβητηση και ο αντικατοπτρισμος του στη μουσική της εποχης, η αντιθεση και η ρηξη του με τον επισης υπαρχοντα κομφορμισμο, και η αντιστοιχη μουσική σκηνη που εκφραζει και εκεινη την Αμερική, και εκεινη την κοινωνια που συνυπαρχει παραλληλα, αλλά οχι και αρμονικά,
μου αρεσε ο *παρα λιγο* έρωτας με το ανεκπλήρωτό του, το πικρό, το για παντα που μενει άγουρο κι αντι να ωριμασει καποτε σαπιζει μεσα μας, το ματαιο, το κενόδοξο
ολες αυτες ηταν ωραιες στιγμες, που τις εχει , γενικά η Σωτη Τριανταφύλλου.
Στα θετικα και οι ωραιες εικονες του Ειρηνικού, του Χολυγουντ, ηταν σα να περασα κι εγω με μια Πλυμουθ απο το Ροντεο Ντραιβ, σα ν ακουσα τον Ωκεανό, ηταν γενικά ενα ευχαριστο ταξίδι.
Αλλά εχω διαβασει και ωραιοτερα της, αυτό ηθελα βασικά να πω, κι αυτό ηταν που με πικρανε και λίγο. Πάντα, νομιζω η πιο σκληρη αναμετρηση, και ο μεγαλύτερος ανταγωνισμός ειναι με τον εαυτο μας. Ειναι αυτο που θέτει τον πήχυ και ολες τις προσδοκίες.
-------------------
" 22 Μαρτιου 1992
Ο Σηζαρ μου τηλεφωνησε σημερα το πρωι, μου είπε οτι ακυρώθηκε η προβα και να παμε μια βολτα με το αυτοκίνητο. Ειναι άνοιξη, η πόλη ειναι στα καλύτερά της, γαλανη και διάφανη και χωρίς νέφος - ποπό πολυ το γουστάρω το Λ.Α. Νομιζω πως ειναι, πως να το πω, σωστή έμπνευση: εχει κάτι παιχνιδιάρικο, που απειλεί διαρκώς να γυρίσει σε τραγωδία.
Αλλά μπορεί και να υπερβάλλω. "
------------------
Τρία αστερια αυτή τη φορά
(θα ήθελα να υπαρχει το 3,5 στο goodreads- συχνά το χω χρειαστεί)
αν και αγαπώ τη Σώτη, ειδικά την παλιά, καλή Σώτη, αλλά εχω διαβάσει και πιο δυνατή Σώτη,
ισως γι αυτό μονο 3*.
Μου αρεσε η road φάση του, που θυμιζε λίγο Κερουακ meets Μπάροουζ (ή τουλαχιστον θα' θελε)
τα nineties και την Αμερικη και τους Μεξικανους και τη μουσική σκηνη και το ΕΙΤΖ και ολα τα ναρκωτικά - ενταξει, ισως λιγο να το παρακανε με τα ναρκωτικά, λιγο βαρεθηκα στο μισο βιβλιο+ να διαβαζω μονο "τρυπιομασταν" "ηρωινη" "σπασμους" "ανορεξία", υπαρχει νομιζω, -τουλαχιστον για μενα- ενα προσωπικό οριο για το ποσες φορες μπορω να διαβασω συγκεκριμενες λεξεις να επαναλαμβάνονται διαρκώς
- ισως εκει ήταν που ηθελε να θυμιζει Μπαροουζ, και ισως γι αυτο κι εγω δε διαβαζω πια Μπαροουζ, γιατι δε μου παει-
αλλα συνολικα διαβαζοταν ευκολα, ειχε γρηγορη ροη, το διαβασα σε 5 μερες καθημερινης, με σχεδόν μηδεν ελευθερο χρονο, μου αρεσε το ευρημα με το ημερολογιο, ηταν σαν μαρτυρια, εμοιαζε λιγο αληθινη ιστορια (παρα τις υπερβολες) μου αρεσε που ηταν rebellious και free spirited,
εκει σκέφτηκα οτι η Μάργκο αποτελεί ενα γενικο συμβολο της νεολαιας των 90s, η πολιτική αμφισβητηση και ο αντικατοπτρισμος του στη μουσική της εποχης, η αντιθεση και η ρηξη του με τον επισης υπαρχοντα κομφορμισμο, και η αντιστοιχη μουσική σκηνη που εκφραζει και εκεινη την Αμερική, και εκεινη την κοινωνια που συνυπαρχει παραλληλα, αλλά οχι και αρμονικά,
μου αρεσε ο *παρα λιγο* έρωτας με το ανεκπλήρωτό του, το πικρό, το για παντα που μενει άγουρο κι αντι να ωριμασει καποτε σαπιζει μεσα μας, το ματαιο, το κενόδοξο
ολες αυτες ηταν ωραιες στιγμες, που τις εχει , γενικά η Σωτη Τριανταφύλλου.
Στα θετικα και οι ωραιες εικονες του Ειρηνικού, του Χολυγουντ, ηταν σα να περασα κι εγω με μια Πλυμουθ απο το Ροντεο Ντραιβ, σα ν ακουσα τον Ωκεανό, ηταν γενικά ενα ευχαριστο ταξίδι.
Αλλά εχω διαβασει και ωραιοτερα της, αυτό ηθελα βασικά να πω, κι αυτό ηταν που με πικρανε και λίγο. Πάντα, νομιζω η πιο σκληρη αναμετρηση, και ο μεγαλύτερος ανταγωνισμός ειναι με τον εαυτο μας. Ειναι αυτο που θέτει τον πήχυ και ολες τις προσδοκίες.
-------------------
" 22 Μαρτιου 1992
Ο Σηζαρ μου τηλεφωνησε σημερα το πρωι, μου είπε οτι ακυρώθηκε η προβα και να παμε μια βολτα με το αυτοκίνητο. Ειναι άνοιξη, η πόλη ειναι στα καλύτερά της, γαλανη και διάφανη και χωρίς νέφος - ποπό πολυ το γουστάρω το Λ.Α. Νομιζω πως ειναι, πως να το πω, σωστή έμπνευση: εχει κάτι παιχνιδιάρικο, που απειλεί διαρκώς να γυρίσει σε τραγωδία.
Αλλά μπορεί και να υπερβάλλω. "
November 23, 2017
Το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από Σώτη Τριανταφύλλου και δεν με τρέλανε!!
Η Μάργκο μας διηγείται την ζωή της ως έφηβη με όλες τις τρέλες,τα λάθη, και τις αγωνίες που περνάει,κυνηγώντας το όνειρό της και κάπου στο ''ταξίδι'' αυτό ενηλικιώνεται.
Το μισό βιβλίο και λίγο παρακάτω μιλούσε για ναρκωτικά,υπόκοσμο και έρωτες ανεκπλήρωτους και η αλήθεια είναι ότι ψιλό βαρέθηκα,ΟΜΩΣ οι τελευταίες 20 σελίδες μου σπάραξαν την καρδιά.
Η Μάργκο μας διηγείται την ζωή της ως έφηβη με όλες τις τρέλες,τα λάθη, και τις αγωνίες που περνάει,κυνηγώντας το όνειρό της και κάπου στο ''ταξίδι'' αυτό ενηλικιώνεται.
Το μισό βιβλίο και λίγο παρακάτω μιλούσε για ναρκωτικά,υπόκοσμο και έρωτες ανεκπλήρωτους και η αλήθεια είναι ότι ψιλό βαρέθηκα,ΟΜΩΣ οι τελευταίες 20 σελίδες μου σπάραξαν την καρδιά.
May 5, 2018
Ένα coming of age "αμερικάνικο μυθιστόρημα" που παρόμοιά του εκδίδονται κυριολεκτικά μέρα παρά μέρα στις ΗΠΑ. Μία κοπελίτσα απ' την "βαθιά Αμερική" φτάνει στο Los Angeles(τα περί Χόλλυγουντ είναι πρόλογος) και μαγεύεται από τα φώτα της μεγαλούπολης. Το αξιοσημείωτο είναι πως είναι γραμμένο από ελληνίδα συγγραφέα με καλή αίσθηση του τόπου και της εκεί ζωής σε βαθμό που κανείς θα νόμιζε ότι είναι μετάφραση ξένου έργου. Προσεγμένη γλώσσα, δείγμα σωστής επιμέλειας, συμπαθητικό στόρυ, κλισέ τέλος. Ένα επίπεδο πάνω απ' τους εμπορικά επιτυχημένους σύγχρονους Έλληνες συγγραφείς η Σώτη Τριανταφύλλου.
September 25, 2013
Η Σώτη Τριανταφύλλου καταφέρνει και πάλι να μας εκπλήξει ευχάριστα με την ιστορία της “Φτωχής Μάργκο”, ενός κοριτσιού που ξεκινά από το Μάουντ Πλέζαντ του Μίσιγκαν με προορισμό το Χόλλυγουντ, έχοντας στις αποσκευές της μονάχα όνειρα, την αγαπημένη της κιθάρα και τη θέληση για να ζήσει όσο πιο έντονα μπορεί τη ζωή της.
Γραμμένο με το γνωστό ασθματικό τρόπο των περισσοτέρων γραπτών της Τριανταφύλλου το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα σύγχρονο αμερικάνικο μυθιστόρημα και, για να πω την αλήθεια, περνά σαν τέτοιο. Η “Μάργκο” γράφτηκε στα αγγλικά, η ιστορία και οι περιγραφές της φέρνουν στο νου σκηνικά από αμερικάνικα βιβλία, αλλά και ταινίες, και τέλος τέλος μιλά για πολύ ροκ εν ρολ, πολλά ναρκωτικά και ολίγον σεξ, αν και σύμφωνα με την ίδια τη συγγραφέα: “Δεν πρόκειται για ένα μυθιστόρημα γύρω από το σεξ, τα ναρκωτικά και το ροκ εν ρολ, αλλά μάλλον για το χρονικό μιας ενηλικίωσης, μιας ελεύθερης πτώσης κι ενός ανεκπλήρωτου έρωτα”.
Η ρεαλιστική γλώσσα, αλλά και ο πλούτος πληροφοριών σχετικά με το Λος Άντζελες του σήμερα, τα ναρκωτικά, αλλά και τη ροκ μουσική σκηνή δεν είναι παρά μερικά από τα δυνατά στοιχεία του βιβλίου. Εκείνο που πραγματικά μάς προκαλεί έκπληξη είναι ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας βλέπει και περιγράφει την ονομαζόμενη Πόλη των Αγγέλων. Μέσα απ’ τα μάτια και το ημερολόγιο της Μάργκο μάς μεταφέρει εικόνες άγριας ομορφιάς, αλλά και ασκήμιας, καλοσύνης και απανθρωπιάς. Φτιάχνει την τοιχογραφία της πόλης λες και έζησε τη ζωή της όλη εκεί, και φαίνεται να κερδίζει το στοίχημα του ρεαλισμού. Αλλά, φαίνεται και κάτι άλλο. ότι η καλή συγγραφέας ανοίγει πλέον τα φτερά της για τη διεθνή καταξίωση.
Αλλά, ας επιστρέψουμε στην ιστορία της Μάργκο. Η ηρωίδα ήταν ένα κορίτσι ατίθασο, τρελό, που ένιωθε να πνίγεται στο περιβάλλον της μικρής επαρχιακής της πόλης. Μια χωριατοπούλα που έκανε όνειρα και ζούσε για τη στιγμή που θα τα παρατούσε όλα και θα έφευγε για το Λος Άντζελες, για να κάνει αυτό που αγαπά περισσότερο στον κόσμο: να παίξει κιθάρα, να ζήσει ροκ εν ρολ στιγμές. Όταν, μετά από ένα καυγά με τον πατέρα της εκείνος της λέει να φύγει απ’ το σπίτι - κι ας μην το εννοεί - η Μάργκο αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά, και το κάνει. Το Λος Άντζελες την περιμένει, ή τουλάχιστον έτσι νομίζει. Στην αρχή είναι ασυγχώρητα μόνη, αφού γνωρίζει μόνο έναν άνθρωπο, τον Γκρεγκ, ο οποίος δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα για να τη βοηθήσει, αλλά σιγά σιγά αρχίζει να γνωρίζει κόσμο, και προσλαμβάνεται σαν κιθαρίστρια σ’ ένα συγκρότημα που αποτελείται από δύο μεξικανούς κι ένα μαύρο, κι ακούει στο όνομα Γκρίγκος. Ο ένας μεξικανός, ο Σήζαρ θα γίνει ο μεγάλος ανεκπλήρωτος έρωτας της Μάργκο. Η παρουσία του θα γεμίζει τη ζωή της, η απουσία του θα τη ρίχνει στην κατάθλιψη και στα ναρκωτικά. Κι έτσι ενώ όλα φαίνονται να πηγαίνουν καλά, η Μάργκο θα αρχίσει να παίρνει την κάτω βόλτα, αφού οι ναρκωτικές ουσίες γίνονται η ζωή της, στερούν τη ζωή της. Προτού περάσει πολύς καιρός τα όνειρά της αρχίζουν να ξεθωριάζουν, να γίνονται εφιάλτες: τη διώχνουν απ’ το συγκρότημα, ο Σήζαρ παρόλο που την αγαπά απομακρύνεται από κοντά της, κι εκείνη πέφτει όλο και πιο χαμηλά, μέχρι που θα πιάσει πάτο, αλλά και πάλι δε θα θελήσει τη σωτηρία. Η ζωή της όλη είναι πια τα ναρκωτικά: της δίνουν ζωή και τη σκοτώνουν.
Όσο για το τέλος αυτής της ιστορίας, θα αφήσουμε εσάς να το ανακαλύψετε. Αρκούμαστε στο να τονίσουμε ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που θα σας συγκλονίσει με τις περιγραφές του, ειδικά εκείνες που αναφέρονται στον σκληρό κόσμο των ναρκωτικών ουσιών. Στα συν του βιβλίου και η πολύ καλή μετάφραση της Αλεξάνδρας Κονταξάκη, που μεταφέρει το κείμενο στην ελληνική γλώσσα, λες και είναι η πρωτότυπη στην οποία έχει γραφτεί.
Γραμμένο με το γνωστό ασθματικό τρόπο των περισσοτέρων γραπτών της Τριανταφύλλου το βιβλίο αυτό θα μπορούσε να χαρακτηριστεί σαν ένα σύγχρονο αμερικάνικο μυθιστόρημα και, για να πω την αλήθεια, περνά σαν τέτοιο. Η “Μάργκο” γράφτηκε στα αγγλικά, η ιστορία και οι περιγραφές της φέρνουν στο νου σκηνικά από αμερικάνικα βιβλία, αλλά και ταινίες, και τέλος τέλος μιλά για πολύ ροκ εν ρολ, πολλά ναρκωτικά και ολίγον σεξ, αν και σύμφωνα με την ίδια τη συγγραφέα: “Δεν πρόκειται για ένα μυθιστόρημα γύρω από το σεξ, τα ναρκωτικά και το ροκ εν ρολ, αλλά μάλλον για το χρονικό μιας ενηλικίωσης, μιας ελεύθερης πτώσης κι ενός ανεκπλήρωτου έρωτα”.
Η ρεαλιστική γλώσσα, αλλά και ο πλούτος πληροφοριών σχετικά με το Λος Άντζελες του σήμερα, τα ναρκωτικά, αλλά και τη ροκ μουσική σκηνή δεν είναι παρά μερικά από τα δυνατά στοιχεία του βιβλίου. Εκείνο που πραγματικά μάς προκαλεί έκπληξη είναι ο τρόπος με τον οποίο η συγγραφέας βλέπει και περιγράφει την ονομαζόμενη Πόλη των Αγγέλων. Μέσα απ’ τα μάτια και το ημερολόγιο της Μάργκο μάς μεταφέρει εικόνες άγριας ομορφιάς, αλλά και ασκήμιας, καλοσύνης και απανθρωπιάς. Φτιάχνει την τοιχογραφία της πόλης λες και έζησε τη ζωή της όλη εκεί, και φαίνεται να κερδίζει το στοίχημα του ρεαλισμού. Αλλά, φαίνεται και κάτι άλλο. ότι η καλή συγγραφέας ανοίγει πλέον τα φτερά της για τη διεθνή καταξίωση.
Αλλά, ας επιστρέψουμε στην ιστορία της Μάργκο. Η ηρωίδα ήταν ένα κορίτσι ατίθασο, τρελό, που ένιωθε να πνίγεται στο περιβάλλον της μικρής επαρχιακής της πόλης. Μια χωριατοπούλα που έκανε όνειρα και ζούσε για τη στιγμή που θα τα παρατούσε όλα και θα έφευγε για το Λος Άντζελες, για να κάνει αυτό που αγαπά περισσότερο στον κόσμο: να παίξει κιθάρα, να ζήσει ροκ εν ρολ στιγμές. Όταν, μετά από ένα καυγά με τον πατέρα της εκείνος της λέει να φύγει απ’ το σπίτι - κι ας μην το εννοεί - η Μάργκο αρπάζει την ευκαιρία από τα μαλλιά, και το κάνει. Το Λος Άντζελες την περιμένει, ή τουλάχιστον έτσι νομίζει. Στην αρχή είναι ασυγχώρητα μόνη, αφού γνωρίζει μόνο έναν άνθρωπο, τον Γκρεγκ, ο οποίος δεν μπορεί να κάνει και πολλά πράγματα για να τη βοηθήσει, αλλά σιγά σιγά αρχίζει να γνωρίζει κόσμο, και προσλαμβάνεται σαν κιθαρίστρια σ’ ένα συγκρότημα που αποτελείται από δύο μεξικανούς κι ένα μαύρο, κι ακούει στο όνομα Γκρίγκος. Ο ένας μεξικανός, ο Σήζαρ θα γίνει ο μεγάλος ανεκπλήρωτος έρωτας της Μάργκο. Η παρουσία του θα γεμίζει τη ζωή της, η απουσία του θα τη ρίχνει στην κατάθλιψη και στα ναρκωτικά. Κι έτσι ενώ όλα φαίνονται να πηγαίνουν καλά, η Μάργκο θα αρχίσει να παίρνει την κάτω βόλτα, αφού οι ναρκωτικές ουσίες γίνονται η ζωή της, στερούν τη ζωή της. Προτού περάσει πολύς καιρός τα όνειρά της αρχίζουν να ξεθωριάζουν, να γίνονται εφιάλτες: τη διώχνουν απ’ το συγκρότημα, ο Σήζαρ παρόλο που την αγαπά απομακρύνεται από κοντά της, κι εκείνη πέφτει όλο και πιο χαμηλά, μέχρι που θα πιάσει πάτο, αλλά και πάλι δε θα θελήσει τη σωτηρία. Η ζωή της όλη είναι πια τα ναρκωτικά: της δίνουν ζωή και τη σκοτώνουν.
Όσο για το τέλος αυτής της ιστορίας, θα αφήσουμε εσάς να το ανακαλύψετε. Αρκούμαστε στο να τονίσουμε ότι πρόκειται για ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα που θα σας συγκλονίσει με τις περιγραφές του, ειδικά εκείνες που αναφέρονται στον σκληρό κόσμο των ναρκωτικών ουσιών. Στα συν του βιβλίου και η πολύ καλή μετάφραση της Αλεξάνδρας Κονταξάκη, που μεταφέρει το κείμενο στην ελληνική γλώσσα, λες και είναι η πρωτότυπη στην οποία έχει γραφτεί.
September 14, 2012
Μια ιστορία ενηλικίωσης βουτηγμένη στον υπόκοσμο και ένας ανεκπλήρωτος έρωτας που αφήνει πληγές...
Προσωπικά το θεωρώ από τα πιο απολαυστικά βιβλία της Τριανταφύλλου.
Ακόμα και αν δεν μπορείς να ταυτιστείς απόλυτα με την ηρωίδα σίγουρα θα βρεις κομμάτια του εαυτού σου μες στην ιστορία...
Προσωπικά το θεωρώ από τα πιο απολαυστικά βιβλία της Τριανταφύλλου.
Ακόμα και αν δεν μπορείς να ταυτιστείς απόλυτα με την ηρωίδα σίγουρα θα βρεις κομμάτια του εαυτού σου μες στην ιστορία...
June 5, 2011
Υπέροχο. Σου αφήνει μια γλυκόπικρη γεύση στο τέλος. Η Μάργκο είναι κάθε έφηβη που θέλει να ζήσει το όνειρο και κάπου στην πορεία ενηλικιώνεται.
August 25, 2019
Ήταν σαν να διαβάζω το "για την αγάπη της γεωμετρίας", αλλά αυτή τη φορά στα αγγλικά -για κάποιο λόγο το ereading.nlg.gr είχε μόνο την αγγλική έκδοση. Η γλώσσα διαφορετική, αλλά το μοτίβο απαράλλακτο. Πρωταγωνίστρια σπιρτόζα και ασυμβίβαστη. Πατέρας αυταρχικός, χτυπάει την πρωταγωνίστρια. Μητέρα άβουλη και χαζούλα. Αδερφός, λίγα χρόνια μικρότερος, καλό παιδάκι, αλλά συμβιβάζεται και πάει με τα νερά του αυταρχικού πατέρα. Ξαδέρφη που βλέπει τηλεόραση μαζί με τους γονείς της, και είναι τελείως διαφορετικός χαρακτήρας από την πρωταγωνίστρια, αλλά παρόλα αυτά είναι φίλες. Η πρωταγωνίστρια το σκάει από το σπίτι. Κάτι προσπαθεί να καταφέρει, και κάτι καταφέρνει, κυρίως γιατί είναι έξυπνη και χαρισματική, αλλά μετά τρώει τα μούτρα της. Γκομενάκι που η πρωταγωνίστρια γουστάρει και αυτός γουστάρει την πρωταγωνίστρια, αλλά τελικά παντρεύεται το καλό κορίτσι, που είναι για σπίτι και οικογένεια.
Ίσως φταίει η χρονική εγγύτητα στην ανάγνωση των δύο βιβλίων, που με έκανε να προσέξω τις ομοιότητες. Ήμουν έτοιμη να βάλω τρία αστεράκια, λόγω του ότι είχα ξενερώσει, αλλά μετά είδα ότι στο "για την αγάπη της γεωμετρίας" είχα δώσει τέσσερα, και θα ήταν άδικο να βάλω τώρα κάτι λιγότερο.
Ίσως φταίει η χρονική εγγύτητα στην ανάγνωση των δύο βιβλίων, που με έκανε να προσέξω τις ομοιότητες. Ήμουν έτοιμη να βάλω τρία αστεράκια, λόγω του ότι είχα ξενερώσει, αλλά μετά είδα ότι στο "για την αγάπη της γεωμετρίας" είχα δώσει τέσσερα, και θα ήταν άδικο να βάλω τώρα κάτι λιγότερο.
July 6, 2022
Όλα τα βιβλία της Σώτης είναι πολύ καλογραμμένα και έχουν ενδιαφέρον· Η Μάργκο ως τη μέση περίπου μου άρεσε πολύ, μετά πήραν τα ναρκωτικά το πάνω χέρι όλο και περισσότερο, και μαζί με την Μάργκο που έχασε τον εαυτό της έχασα και εγώ το ενδιαφέρον μου.
September 14, 2022
Ένα βιβλίο που θα του έβαζα 3 1/2 αστέρια, αν είχα την επιλογή στο goodreads. Επειδή δεν ήθελα να του βάλω 3 αποφάσισα για 4 αστέρια.
Αυτό το βιβλίο το έκανα ένα reread μετά από 20 χρόνια, δηλαδή το ξαναδιάβασα. Τότε μου φάνηκε εξαιρετικό και θα του είχα βάλει άριστα. Ήταν το πρώτο μυθιστόρημα που είχα διαβάσει της Σώτης Τριανταφύλλου τότε. Με τα σημερινά δεδομένα και με την τωρινή μου ματιά πρόκειται για ένα πολύ ωραίο και ευχάριστο βιβλίο. Διαβάζεται εύκολα και ρέει η ιστορία. Δεν αισθάνθηκα κάπου ότι κουράζομαι. Ένα ωραίο βιβλίο ενηλικίωσης (coming of age story θα το ονόμαζαν στις ΗΠΑ). Σε βάζει μέσα στην εποχή των 90s και το πως λειτουργούσε ο κόσμος τότε. Ωραίες αναφορές στην ποπ κουλτούρα και στην μουσική.
Ωστόσο κάτι μου έλειπε. Δεν είχε την χάρη του "Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης" που έχω την αίσθηση ότι είναι ένας απολογισμός για μια εποχή που έχει περάσει ανεπιστρεπτή και σου άφηνε μια γλυκόπικρκη γεύση στο τέλος. Και σίγουρα δεν μπορώ να το συγκρίνω με το καλύτερο της μυθιστορημα "Το εργοστάσιο των μολυβιών". Ενώ είχα την αίσθηση των 90s, αλλά σαν να είναι επιφανειακό όλο αυτό.
Αλλά δεν θα έλεγα σε κάποιον να μην το διαβάσει. Όπως έγραψα παραπάνω ρέει ωραία και ευχάριστα. Ενδείκνυται περισσότερο για μικρότερες ηλικίες, αλλά και για ανθρώπους που θα ήθελαν να ξαναθυμηθούν τα 90s είναι μια χαρά και πιστεύω να το ευχαριστηθούν, αλλά μην έχουν πολλές απαιτήσεις, γιατί θα απογοητευτούν.
Αυτό το βιβλίο το έκανα ένα reread μετά από 20 χρόνια, δηλαδή το ξαναδιάβασα. Τότε μου φάνηκε εξαιρετικό και θα του είχα βάλει άριστα. Ήταν το πρώτο μυθιστόρημα που είχα διαβάσει της Σώτης Τριανταφύλλου τότε. Με τα σημερινά δεδομένα και με την τωρινή μου ματιά πρόκειται για ένα πολύ ωραίο και ευχάριστο βιβλίο. Διαβάζεται εύκολα και ρέει η ιστορία. Δεν αισθάνθηκα κάπου ότι κουράζομαι. Ένα ωραίο βιβλίο ενηλικίωσης (coming of age story θα το ονόμαζαν στις ΗΠΑ). Σε βάζει μέσα στην εποχή των 90s και το πως λειτουργούσε ο κόσμος τότε. Ωραίες αναφορές στην ποπ κουλτούρα και στην μουσική.
Ωστόσο κάτι μου έλειπε. Δεν είχε την χάρη του "Σάββατο βράδυ στην άκρη της πόλης" που έχω την αίσθηση ότι είναι ένας απολογισμός για μια εποχή που έχει περάσει ανεπιστρεπτή και σου άφηνε μια γλυκόπικρκη γεύση στο τέλος. Και σίγουρα δεν μπορώ να το συγκρίνω με το καλύτερο της μυθιστορημα "Το εργοστάσιο των μολυβιών". Ενώ είχα την αίσθηση των 90s, αλλά σαν να είναι επιφανειακό όλο αυτό.
Αλλά δεν θα έλεγα σε κάποιον να μην το διαβάσει. Όπως έγραψα παραπάνω ρέει ωραία και ευχάριστα. Ενδείκνυται περισσότερο για μικρότερες ηλικίες, αλλά και για ανθρώπους που θα ήθελαν να ξαναθυμηθούν τα 90s είναι μια χαρά και πιστεύω να το ευχαριστηθούν, αλλά μην έχουν πολλές απαιτήσεις, γιατί θα απογοητευτούν.
December 28, 2024
Στην αρχή ήμουν ενθουσιασμένη , αν και ένιωθα ότι υπάρχει μια επανάληψη στους χαρακτήρες της Σώτης , βρήκα πολλά κοινά στοιχεία με τη κοπέλα στο Για την αγάπη της Γεωμετρίας και ένα παρόμοιο κλίμα με το Σάββατο Βράδυ στην Άκρη της Πόλης. Στη συνέχεια όταν ξεκίνησε τη χρήση έχασα το ενδιαφέρον μου , άρχισε να γίνεται μονότονο , ίσως να μην μπορούσα εγώ να αντέξω κάτι τόσο σκληρό τη δεδομένη στιγμή που το διάβασα. Μου άφησε μια αποκρουστική αίσθηση. Όχι απ' τα καλύτερα της αγαπημένης μου Σώτης.
February 23, 2021
Ένα μυθιστόρημα από τα παλιά της Σώτης Τριανταφύλλου, νοσταλγικό και ταυτόχρονα σκληρό. Ο τρόπος γραφής αντικατοπτρίζει με επιτυχία τη μορφή ενός ημερολογίου, βάζοντας τον αναγνώστη σε μια θέση να αισθάνεται σα να κρυφοκοιτάζει στ'αλήθεια ένα ξένο ημερολόγιο. 5 αστέρια γιατί διεισδύει εντελώς στο πνεύμα της εποχής και της τοποθεσίας που διαδραματίζεται η ιστορία.
March 9, 2023
Ψυχοπλακωτικό!!! Καταθλιπτικό!!! Παρακμιακό!!! Η ασχημότερη όψη της Αμερικής.... Η έφηβη που για να ξεφύγει από τον συντηρητισμό της οικογένειας χάνει τον εαυτό της, την ανθρώπινη ύπαρξή της, ανεξέλεγκτο θύμα των ναρκωτικών. Γραμμένο με το γνωστό ύφος της Σ.Τ., που συνδυάζει απλότητα και ρεαλισμό, διαβάζεται απνευστί, παρόλη την πικράδα του θέματος. Οδηγός ζωής για τους νέους, θα έλεγα.
Read
February 2, 2019Απο τον Ελληνικό Κύκλο Βιβλιόφιλων Λονδίνου. Για περισσότερες πληροφορίες, συναντήσεις κτλ επισκεφτείτε την σελίδα τους στο Facebook
Περισσότερες βιβλιοκριτικές εδώ
Περισσότερες βιβλιοκριτικές εδώ
Displaying 1 - 13 of 13 reviews