Odile ?

by Marie Dorléans

Odile est une petite fille toujours grognon… Pour la distraire, ses parents l'emmènent au muséum d'histoire naturelle. La petite fille y va en traînant les pieds et ni l'ibis, ni le mouflon, encore moins le cochon ne vont réussir à la dérider. Lorsqu'elle arrive devant le crocodile, elle a à peine le temps de lui gratouiller le museau qu'il l'avale tout rond !C'est la panique au musée : ses parents s'évanouissent, les visiteurs hurlent mais une toute petite voix les interrompt… C'est celle d'Odile qui leur demande de ne pas s'inquiéter. Elle est très bien dans le ventre du reptile. Elle y a trouvé l'essentiel : de bonnes choses à manger, une couverture bien chaude et… la paix. Ses parents vont finir par ramener le crocodile chez eux mais toutes leurs habitudes vont être bouleversées.Un beau matin, Odile se sent bizarre. Ses parents lui manquent. Alors elle sort du ventre du crocodile, bien décidé à profiter de la vie ! C'est justement le jour où le cirque s'installe en ville. Quelle rencontre va-t-elle bien pouvoir y faire ?

48 pages, Hardcover

Published March 2, 2017

About the author

Marie Dorléans studied at the School of Decorative Arts in Strasbourg, France. Since her graduation in 2010, she has created children's book as both author and illustrator. The Night Walk won the Landerneau Children's Book Prize, and was shortlisted for the Prix Sorcières. Marie Dorléans breathes poetry and delicacy into her stories with realistic, carefully observed illustrations.

Reviews

[Mehsi · Rating 4 out of 5]

Wat zou jij doen als je eens wat rust wilt in je leven? Nou, Odile weet het wel. Die laat zich gewoon, hap, slik, opeten door een krokodil.

Een heerlijk nonsens boek, ja het is gewoon zo. Een levende krokodil zonder bescherming met zelfs allerlei potjes en dekentjes en zo binnen zich? Of dat iedereen er zo'n heisa van maakt en zelfs een goochelaar inhuren? En dan het einde? En nog tal van andere voorbeelden? Nonsens. Maar wel leuke nonsens.

Nou moet ik wel zeggen dat ik het wel lekker vond dat Odile werd opgegeten, want een vervelend mormel is dat zeg. Oh boohoohoo je ouders willen dat je gewoon gezond blijft, dus sjaal, oh boohoohoo je moet naar een superleuk museum, oh boohooo, je ouders geven om je, wat heb jij het zwaar zeg. Arm, arm kindje. *rolt met haar ogen. Mijn God, je mag blij wezen dat je ouders zo om je geven. Dat ze van alles met je doen. Treurig kind. Sorry hoor, ik snapte gewoon niet waarom Odile zo zat te zeveren. Als haar ouders haar nou mishandelden, of onaardig waren, dan had ik nog wel gesnapt dat ze misschien weg wilde, maar nu? Nee.

Ik vond de ouders echt super, eerst probeerden ze nog Odile uit de krokodil te krijgen, maar al snel lieten ze haar er maar in en kwamen gewoon vaker langs om met haar te praten.

Het einde? Tja, voorspelbaar (nou ja, dat ene stuk, de allerlaatste pagina's daar moest ik toch even om giechelen).

Ik vond de tekeningen wel erg leuk gedaan. Vooral de vele patroontjes op van alles en nog wat (zoals de kledingstukken die mensen dragen, of die hoedjes in de hoedenwinkel).

Ik kan het boek helaas niet heel hoog raten, want Odile. Maar voor de rest is het boek heel erg leuk en heb ik zeker genoten. Als Odile gewoon lief was had ik het boek zeker 4.5 sterren gegeven.

Review first posted at https://twirlingbookprincess.com/