В этой небольшой книге собрано практически все, что Вальтер Беньямин написал о Кафке. У людей, знавших Беньямина, не возникало сомнений, что Кафка - это `его` автор (подобно Прусту и Бодлеру). Конечно, объем написанного невелик, а напечатанного при жизни - еще меньше. Тем не менее, среди сотен текстов, написанных Беньямином о литературе, написанное о Кафке занимает свое, и немаловажное место. Чтобы полностью оценить работу, проделанную Беньямином, следует учитывать и общий контекст, и его личную ситуацию. Именно поэтому в сборник включены не только законченные тексты о Кафке, но и заметки (отчасти воплощенные в этих текстах, отчасти так и оставшиеся набросками), а также письма.
"Junto a mi cama tengo a Kafka como ángel de los enfermos. Estoy leyendo El proceso", dice Walter Benjamin en una carta que le envía a Gershom Scholem en noviembre de 1927. Este libro contiene en abundancia la pasión que le despertaba al filósofo, escritor y ensayista alemán la obra del eterno Franz Kafka. Benjamin se deshace en elogios por un lado, mientras que por el otro intenta desenmarañar la cautivante narrativa kafkiana, brindándonos verdaderas revelaciones sobre el autor checo: "Quién fue Kafka, ni él quiso decirlo claramente, ni él mismo quiso decirlo, ni él mismo se designó más que a media voz, tímida y fugazmente con la K. murmurada de su nombre, que en las grandes novelas es la del nombre del héroe, ni tampoco lo sabemos nosotros mismo. De modo que aquí tampoco lo sabrán por mí." Increíblemente, la frase anterior no fue incluida por el autor en su ensayo, pero define claramente gran parte del Kafka empírico y real. Los tres ensayos incluidos en este libro adquieren la relevancia necesaria para adentrarnos en la vida de Kafka y profundizan claramente en los textos (sean sus novelas y sus relatos), para aportar cierta luz que no siempre es total tratándose de semejante autor, pero a la vez nos da ciertos aspectos que definen certeramente el concepto de la novela kafkiana afirmando que son "Las tres novelas de la soledad: si uno quiere. Pero esta soledad no es del tipo romántico. Es la soledad impuesta desde afuera, no la interior, del alma, la que caracteriza a sus héroes." o también esta otra, encuadrando la obra en un patrón teológico, tomado de Willy Haas: "El poder superior, la esfera de la gracia fue representada por él en su gran novela El castillo; la inferior, la esfera del tribunal y de la condenación en su también gran novela El proceso. La tierra entre ambas, el destino terrenal y sus difíciles exigencias es lo que ha intentado ofrecer, en estricta estilización, en una tercera novela: América." Creo que dicha apreciación es brillante, dado que sólo este tipo de eruditos pueden penetrar profundo en núcleo literario de escritores como Kafka. Además de los ensayos, se puede leer una gran cantidad de correspondencia relacionada a los estudios que Benjamin estaba escribiendo sobre Kafka, dirigidos a otras eminencias como Theodor W. Adorno, Gershom Scholem y Werner Kraft así también como abundantes conversaciones con el escritor y dramaturgo Bertold Brecht. Naturalmente, está también disertada la condición judía y todo lo que la cultura de los judíos incide o se desprende de la obra kafkiana y hacia el final del libro, podemos leer los apuntes y borradores que Benjamin llevaba para elaborar los ensayos finales. Cabe destacar la elevada erudición de Benjamin hizo que se dificultara mi comprensión de algunos textos, sin embargo, cuando de Franz Kafka se trata, intento en todo momento prestar la máxima atención posible. Para los que seguimos en todos los detalles lo concerniente a la vida y la obra de Franz Kafka, este libro debe tomarse como un excelente punto de apoyo.
"'Biz tanrının kafasında beliren nihilist, intihara meyilli fikirleriz,' dedi Kafka. Bu, başta aklıma gnostik dünya görüşünü getirdi: Tanrı kötücül bir efendi, dünya ise onun düşüşü. 'Yo, hayır,' dedi Kafka, 'dünyamız tanrının kötü bir ruh hali sadece, kötü geçen bir günü.' 'O halde dünyanın bildiğimiz bu tezahürünün dışında bir yerlerde umut var.' Gülümsedi. 'Oh elbette umut var, hem de sonsuz umut var... da bizim için değil.'" (s.7)
Entre 1929 y 1939 Walter Benjamín dedica su tiempo y sus fuerzas a la lectura e interpretación de la obra de Franz Kafka. De este trabajo sus más destacables ensayos son: 'Franz Kafka: en el décimo aniversario de su muerte' (1934) y 'Franz Kafka: la construcción de la muralla china' (1931).
En el primero, Benjamín despliega algunos de los temas que para su entender declara la obra de Kafka; los funcionarios, el padre, los animales, la decadencia del mundo moderno, el lugar de lo femenino, el olvido y la mirada oblicua ejercida sobre un mundo distorsionado. Para Benjamín "el mundo de Kafka es un teatro del mundo", ideas que desarrolla en este ensayo por diversas vías.
Para el caso del segundo ensayo, Benjamín apunta al aspecto poético y profético de su obra. Según esto, la escritura de Kafka bordea con las formas de la parábola, ella como indicativo de una revelación, pero, para este caso, es la revelación de una nada; las parábolas allí carecen de doctrina.
Otros ensayos menos destacables serían 'Moral caballeresca' (1929) y 'Max Brod: Franz Kafka' (1937).
Estos ensayos, varias cartas (a Adorno, Kraft, Scholem), notas, apartados del diario personal de Benjamín están contenidos en este libro.
Estas notas y ensayos son especializados y se valen de un lenguaje acorde a ello. Se disfruta mucho la lectura si ha existido un acercamiento previo a la obra de Kafka, si no fuese así, seguramente, llega a representar retos significativos para el lector y exigirá además, conocimientos amplios en filosofía, algo de historia, teología y un poco, de las tradiciones y doctrinas judías.
Walter Benjamín no se vale de una lectura teológica de la obra de Franz, más bien, la crítica. A pesar de ello, puede dejarse traslucir en su forma de escritura algo que evoca lo místico, y que en su complejidad es en algunas ocasiones, inconclusa.
«همیشه چیزها در خانه طور دیگری است. موطنِ کهنهٔ انسان، اگر با آگاهی در آن زندگی کند، با آگاهی کامل نسبت به بستگیها و وظیفههایش در برابر دیگران، همیشه تازه است. انسان در واقع تنها از این راه، از راهِ بستگی هاست که آزاد میشود..» گفتگو باکافکا، اثر گوستاو یانوش
it was a great form of analysis, i really like kafka and he is the prince of expressionism. It was very nice that benjamin walters' analyzes were in this direction as well.
Un libro sobresaliente. Los estudios de Kafka emprendidos por Walter Benjamin son brillantes en sí mismos. Sin embargo, su valor abarca no sólo a nuestra comprensión actual de Kafka sino también a nuestra comprensión de Benjamin y de la literatura actual. Muchas son las virtudes de este libro. En mi opinión, una de ellas consiste en que no cierra temas, sino que abre discusiones muy bien fundamentadas. La crítica literaria estándar ha interpretado a la producción de Kafka como la de un religioso profano, un moderno que sufre el desamparo ontológico. Benjamin, sin embargo, avanza en su lectura hacia niveles más sutiles, complejos, dialécticos que van y vienen desde la influencia mística hasta la psicología del escritor. Este libro compila ensayos, cartas y notas de Walter Benjamin en relación con la lectura de la obra de Kafka. Resulta admirable la dinámica de la discusión con pares y maestros como Scholem, Kraft, Adorno. Es por ello que otra virtud de este libro es que muestra un pensamiento vivo, honesto, en evolución. Benjamin siempre se mostró dispuesto a revisar e incluso a reformular sus reflexiones, incluso sus conjeturas fundamentales. Creo que se podría investigar la aproximación de la teoría de Harold Bloom sobre la angustia de las influencias a la lectura que Benjamin hace de Kafka. Opino que se trata de un libro de excepcional calidad. La edición de Eterna Cadencia es prolija y muy bien cuidada. Un libro excelente.
Uno de esos libros de consulta a los que volver para buscar interpretaciones si es que uno tiene ganas de escribir algún textito. Walter Benjamin parece ponerse a defender a Kafka frente a las interpretaciones meramente teológicas que, por alguna razón, algunas personas de la época insistían en reducirlo.
Tiene un intercambio con Adorno en el que Theodor prácticamente le roba el micrófono en el libro y se convierte en un interesantísimo capítulo extra donde se explaya de invitado.
La parte de "apuntes" es casi una fuente primaria.
Entiendo que el año 1934 requería con urgencia una valorización inmediata de Kafka, por otro lado, y esto es algo que no digo casi nunca de los análisis culturales (mucho menos de un genio comprometido como Walter Benjamin), tuve la sensación constante de que estaban sobreanalizando la obra de un tipo que escribió entre sátiras y parábolas un montón de textos ridículamente dolorosos, sin una intencionalidad demasiado clara más allá del amor irrenunciable a la escritura.
Pero bueno, Benjamin precisamente se interpone en varias ocasiones y baja a tierra la obra de Kafka como la de un ser humano, hijo de su tiempo, que escribió en el ocaso del cine mudo y el albor del fascismo que pronto vendría a silenciar por varios años a una fracción importante del planeta. Y se entiende por qué desde el judaísmo la valorización teológica de Kafka era tan urgente.
En todo caso, unen a Benjamin y a Kafka el destino de lo inconcluso y del optimismo frente al horror. Por eso tiene sentido volver una y otra vez a textos potenciales que jamás van a tener un cierre, y quizá es precisamente por esa cuestión que se adaptan como un oráculo a tantos momentos históricos.
"Contasse que numa noite, numa aldeia hassidica, no final do Sabat, os judeus estavam reunidos numa casa miserável. Eram todos do lugar excepto um, a quem ninguém conhecia , paupérrimo, andrajoso, que permanecia acocorado no canto mais escuro. A conversa incidira sobre os temas mais diversos. De súbito, alguém animou o serão com uma pergunta interessante: qual o desejo que cada um formularia se pudesse satisfazê-lo? Um queria dinheiro, o outro um genro, um terceiro uma nova banca de carpinteiro, e por aí a fora, à volta do círculo. Depois de todos terem falado, sobrou o mendigo, no seu canto escuro. Hesitante e de má vontade lá acabou por responder também:
- Queria ser um rei poderoso reinar um grande país estar uma noite a dormir no seu Palácio enquanto o inimigo violava as fronteiras e a sua cavalaria me cercava o castelo antes do amanhecer sem encontrar resistência; desperto pelo terror, sem tempo sequer para me vestir, fugia em camisa de dormir, perseguido por montes, vales, bosques, e colinas, sem trégua nem repouso, até chegar são e salvo a esta terra. Era isso que queria. Os outros olharam-no desconcertados. - E que terias ganho com isso?, perguntaram. - Uma camisa. Respondeu."
نام کتاب گویاست: کافکا به روایت بنیامین! شامل مقاله ها دست نوشته ها و نامه هایی از والتر بنیامین در مورد کافکا پژوهی. بنیامین به شما اطلاعاتی دست اول و شنیده نشده از کافکا نمی دهد. انتظار نداشته باشید در این کتاب موضوعی شنیده نشده از کافکا بیابید. اما شیوه نگرشی دقیق بنیامین به آثار وی باعث می شود کافکا را صحیح تر بشناسید.
عمر بیکرانی که در دنیای تمثیلات، ایماها و انگارههای کافکایی وجود دارد، باعث محقق شدن داستانهای کافکا در هر برههای از تاریخ میشود. چنانکه بنیامین شرح میدهد، همیشه این احتمال هست که هیولای دورنمان بر ما چیره شود و در صبح یک روز معمولی، به حشرهای نکبتبار تبدیل شویم.
Boníssim el Kafka de Benjamin, de vegades difícil de comprendre però una el sent encerclant, al cel, la memòria de Kafka, i els cercles tenen cada vegada menys diametre, fins que... Fins que bé, Benjamin albira el nucli del torturat Kafka, o gairebé, i és que caracteritzant-lo com un home arrossegat d'una banda per la vida moderna cosmopolita i d'altra per la tradició, Kafka és alhora modern i etern, però sobretot interminable.
Si bé la poncella esdevé flor en desplegar-se, el vaixell de paper doblegat que s’ensenya a fer als nens es converteix en un full llis en desplegar-se. I aquest segon tipus de desplegament és el realment adequat a la paràbola, al plaer del lector en aplanar-la de manera que el significat reposi desplegat al palmell de la mà. Però les paràboles de Kafka es despleguen en el primer sentit, tal com la poncella esdevé flor. p.31-32
Kafka'nın karanlık evrenine girip çıkmışlığımız vardır. Hem onun romanlarındaki karakterlerinde hem de gerçek hayatın bayat ofis maceralarında bunu hissetmemiz çok normal. Tutkumuzun bizi esir ettiği odacıklar ve hiç bir zaman gerçekleşmeyen adalet düzeni. Walter Benjamin'in bu uzun denemesi ve Kafka Efekt'in birleşimi Kafka okumalarının ne kadar önemli olduğunu bir kez daha haykırmakta. Bir böcek ya da başka bir yaratığa dönüşmeden önce yaşamın farklı boyutlarında karanlıkta kaybolmamak umuduyla okunmalı.
Беньямин написал о Кафке совсем немного, но его планы выглядели внушительно. Наиболее ценными в этой тоненькой книге кажутся именно наброски к будущим статьям. Именно с их помощью можно последовать за мыслью Беньямина, которая, весьма вероятно приведет самых упорных и проницательных к новым концептам.
Интересно и то, что беньяминовские заметки в определенном смысле перекликаются с отрывочностью прозы самого К., что придает особую "мистическую" связь двум (итак) таким похожим авторам.
هرچند من نوشتههای بنیامین را معمولا دوست دارم و البته به گفتگو در باب کافکا هم بسیار علاقمند هستم، اما در مجموع این کتاب خیلی مناسب مطالعه آزاد نیست. شاید برای برخی پژوهشگران تخصصی در باب جزییات اندیشه بنیامین مرجعی قابل اعتنا به حساب بیاید، اما برای اغلب مخاطبان احتمالا بیش از نیمی از کتاب کاملا بلااستفاده است
Kafka’nin butun eserlerini yorumlayan bir inceleme. Kafka okuduktan sonra, Kafka okurken, Kafka okumadan evvel okuyamaya deger bir Walter Benjamin calışmasi.
„Kafka‘nin yazilari arasinda yolunu bulmaya calisan kimse basiretli, tedbirli ve temkinli olmalidir.“ W. Benjamin
Доволі хаотична річ, що втім гарно пасує відомим романам Кафки, які через передчасну смерть творця не тільки лишилися недописаними, а й були довільним чином скомпонованими. Такі обставини надають ще більше можливостей для інтерпретацій, у чому досвідчений читач безумовно переконається. Записи Беньяміна теж залишились незавершеними, причому з тієї ж причини, що й у винуватця їх появи. Сьогодні вони нагадують величні руїни, на яких кожен бажаючий може збудувати свій "Замок".
It would be too bold to call this publication a book, this is a collection that contains everything that the literary critic and critic Walter Benjamin wrote about his hero: essays, essays, correspondence about him with publishers and editors, notes, transcripts, conversations with Bertold Brecht. The playwright interpreted Kafka as, in some way, a thing in itself and considered Dostoevsky's influence on him indisputable. Well, yes, both are gloomy, but for the sake of such revelations it is hardly worth reading this volume. As for Benjamin's correspondence, it almost entirely consists of the author's reaction to editorial comments on his articles, and not once about Kafkaesque prose.
Walter Benjamin is one of the most influential cultural philosophers of the twentieth century and a sacred cow in the interpretation of modernism. His extraordinary, tragic and, in a certain sense, absurdist fate: fleeing from the Nazis in 1940, he tried to travel through Spain to the United States, and committed suicide in a hotel on the Franco-Spanish border after the border guards refused to let him out of occupied France, and a few days later the restrictions on departure were lifted - his fate itself formed the basis of the novel "Angel of History" and the opera "Dark Time". He is loved and revered, and in just five years, from 2005 to 2010, more than three hundred books and articles on Benjamin were published. But I would not recommend this book to anyone who wants to learn more about Kafka, his books, his personality. Because there is something about the Prague Recluse. what enters the mind and heart of those who read it, and no longer lets go, no matter how many books. good and different, it was not read, no matter how many imitators tried to surpass him.
If you want a good book about Franz Kafka, with biographical information, with the history of creation, with a detailed story and analysis of his works, really interesting and written with respect to the reader, I would recommend Maxim Beetle - The Way to the Castle, or a course of lectures about Franz Kafka.
Жизнь как Кафка Конечно, это удивительный, в известном смысле даже естественнонаучный феномен. Не вина делает их столь красивыми и не предчувствие справедливого наказания. Значит, причина в начатом против них деле, это оно их так преображает. Через три дня, 3 июля день рождения Франца Кафки, в этом году дата не круглая, 141 год. И век со дня смерти. Вспоминать человека с привязкой к кончине считается неудачным информповодом - люди не любят про нее ни в каком контексте. Но эта книга писалась к десятой годовщине со дня смерти Кафки, а рассказываю о ней я в год сотой, в промежутке между датами рождения и смерти - он не дожил ровно месяца до сорока одного года. На самом деле, назвать это издание книгой было бы слишком смело, это сборник, в который сложили все, что писал о своем герое литературовед и критик Вальтер Беньямин: эссе, очерки, переписку о нем с издателями и редакторами, заметки, расшифровки стенограмм, разговоров с Бертольдом Брехтом. Драматург трактовал Кафку как, некоторым образом, вещь в себе и считал бесспорным влияние на него Достоевского Ну, как-бы да, тот и другой мрачны, но ради такого рода откровений вряд ли стоит читать этот томик. Что до переписки Беньямина - она почти сплошь состоит из реакции автора на редакторские замечания к его статьям, и ни разу не про кафкианскую прозу.
Вальтер Беньямин один из самых влиятельных философов культуры ХХ века и священная корова в трактовке модернизма. Его необыкновенная, трагичная и, в определенном смысле, абсурдистская судьба: спасаясь от нацистов в 1940 пытался выехать через Испанию в США, и покончил с собой в гостинице на франко-испанской границе после отказа пограничников выпустить из оккупированной Франции, а через несколько дней ограничения на ��ыезд сняли - его судьба сама легла в основу романа "Ангел истории" и оперы "Темное время". Его любят, его чтут, только за пять лет, с 2005 по 2010 было опубликовано больше трехсот книг и статей, посвященных Беньямину. Но эту книгу я не советовала бы никому, кто хочет больше узнать о Кафке, его книгах, его личности. Потому что ведь есть в Пражском затворнике что-то такое. что входит в ум и сердце читавших его, и уже не отпускает, сколько бы книг. хороших и разных, ни было прочитано, как бы не старались превзойти его сонмы подражателей.
Если вы хотите хорошую книгу о Франце Кафке, с биографическими сведениями, с историей создания с подробным рассказом и анализом его произведений, по-настоящему интересную и написанную с уважением к читателю, я бы порекомендовала Жук Максим - Путь к Замку, или Курс лекций о Франце Кафке .
Walter Benjamin abre el camino a una interpretación abierta de Kafka, que podemos evidenciar en nuestro siglo que no ha sido agotada, y todavía tiene mucho para decirnos.