Die grandios erzählte Generationengeschichte einer Star-Journalistin, die nach einer Gehirn-Operation ihren eigenen verdrängten Erinnerungen und den Geheimnissen ihrer Familie auf die Spur kommt.
Evelyn Roll, eine der großen Autorinnen der Süddeutschen Zeitung, schreibt das Buch ihrer einer Generation, die im Wirtschafts-Wunderland erwachsen wurde, und in der Verdrängung, nicht Erinnerung an der Tagesordnung war.
Nach einer lebensbedrohlichen Gehirn-Blutung und Not-Operation kämpft sie sich ins Leben zurück und fängt an, sich zu erinnern. Die Autorin – die sich nahezu obsessiv für Gehirn und Gedächtnis interessiert hat – kommt ihren eigenen, verdrängten Erinnerungen ganz neu auf die Spur. Als Journalistin ist sie es gewohnt, durch Denken und Schreiben Kontrolle, Ordnung und Sinn herzustellen. Dabei stößt sie unweigerlich auf die Geschichte ihrer eigenen Familie. Sie geht den NS-Verstrickungen beider Großväter auf den Grund, sie entdeckt, dass es einen verleugneten Halbbruder gibt und nie betrauerte große Lieben der Eltern, in der ehemaligen DDR findet sie plötzlich neue Verwandte.
Es sind die Lebenslügen, Geheimnisse und blinden Flecken einer ganzen Generation, die Evelyn Roll aufspüren muss als Preis für ihr Überleben, der Preis, den sie zahlen muss, aber auch der Preis, den sie gewinnt. Die bewegende Geschichte einer beeindruckenden Frau über die Macht der Erinnerung.
Enorm goed geschreven boek, waarbij de schrijfster een hersenbloeding net overleeft - ze je op onvoorstelbaar gedetailleerde wijze meeneemt in haar tijd in het ziekenhuis. En je prikkelt met haar jarenlange onderzoek naar de werking van het brein. Uiteindelijk neemt ze de lezer mee naar Polen, waar ze op zoek gaat naar het verleden van haar familie. Maar eigenlijk naar verbinding met haar vader. “Kennis is verzoening” zoiets schreef ze.
Vier en geen vijf sterren, omdat ze soms te veel wil vertellen.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Ik las dit autobiografische boek in het Nederlands. Ik vond het een bijzonder, informatief en boeiend verhaal met veel interessante lagen. Via het gezondheidsprobleem (aneurysma) van de auteur kom je uit bij haar verleden en dat van haar ouders en grootouders. Over oorlogstrauma’s en geheimen die nooit gedeeld zijn. Soms is Roll een tikkeltje zelfgenoegzaam, bijvoorbeeld als het gaat om de talenten die ze na het medische incident ontwikkelt, maar vaak ook open en kwetsbaar waar ze schrijft over haar jeugd en haar verdere leven.
Prachtig geschreven verhaal over persoonlijk ervaringen gecombineerd met feitenkennis over hersen'beschadiging' en intergenerationeel oorlogstrauma. Zo mooi hoe ze danst tussen haar persoonlijke ervaring en feitelijke gebeurtenissen. En dat alles enorm mooi verwoord.
Interessant en boeiend verhaal ik was onder indruk vsn de beschrijving en aannames van transgenerationel overdracht zoals de schrijfster veronderstelr dat die bestaat …
Gaat over een vrouw, een succesvolle journaliste, die een hersenbloeding krijgt. Wonder boven wonder overleeft ze die en geneest ze helemaal. Ze wordt wel een tikje een ander mens en gaat zich in haar verleden verdiepen en de geschiedenis van haar familie, dus het gaat over nazi's en ossi's.
Een van de meest interessante dingen vond ik dat ze als kind het altijd koud kreeg als ze over de dam van een stuwmeer reden, op weg naar hun weekendhuisje. Als ze ontdekt dat op de bodem van het stuwmeer een strafkamp heeft gegaan voor dwangarbeiders, dat gebouwd is door haar opa, snapt ze waarom ze het koud krijgt. Ze voelt de spanning van haar ouders die daaraan denken, iedere keer als ze de dam over rijden. Ze ziet dat als een voorbeeld van onverwerkte gevoelens die overgeërfd worden. Epigenetica heet dat. Heeft iets met DNA te maken.
Een andere schok was dat alle Duitsers met een beetje geld tijdens de oorlog één of meer dwangarbeiders hadden, waar ze niet per se heel goed mee omgingen. Alle Duitse mannen waren aan het front en er zijn bijna drie miljoen Russen en Polen gedwongen om voor Duitse bedrijven, maar dus ook families te werken. Die hebben dus ook lekker geprofiteerd van de oorlog.
De auteur zelf ben ik niet heel sympathiek gaan vinden. Ik vind dat ze iets geëxalteerds heeft, iets hypers. Ze is altijd bezig, altijd interessante dingen aan het doen met interessante mensen. De familieleden die ze ontdekt van vaderskant, allemaal ossi's, blijken ook al enorm interessant. Haar ouders waren wel een triest stel, maar wel mooie mensen. Dat gaat een beetje vervelen, maar alles bij elkaar is het een boeiend boek - lees bijvoorbeeld hoe ze haar LSD-trip beschrijft - en ze schrijft natuurlijk goed, als ervaren journalist.