Η ιστορία ενός σούπερ μάρκετ

by Dimitris Sotakis, Δημήτρης Σωτάκης

O Ροβήρος Άνθρωπος, συντάκτης του φοιτητικού περιοδικού Νέξους, πλησιάζει τα σαράντα. Η ζωή του είναι ήσυχη και ανιαρή. Κατά τη διάρκεια ενός επαγγελματικού ταξιδιού το πλοίο στο οποίο επιβαίνει βουλιάζει. Ο Ροβήρος είναι ο μοναδικός επιζών. Ναυαγός, βρίσκει καταφύγιο σε ένα ερημονήσι. Εκεί, έπειτα από πολλή σκέψη, ήρεμος πλέον και χωρίς το άγχος της καθημερινότητας, σκέφτεται να κάνει ένα μεγάλο βήμα για το μέλλον του: να διεισδύσει στον κόσμο των επιχειρήσεων. Αποφασίζει, λοιπόν, να ανοίξει ένα σούπερ μάρκετ, να κερδίσει φήμη και χρήμα, επιδιώκοντας να ανέβει στα ψηλότερα σκαλοπάτια της κοινωνίας, όπως πάντα ονειρευόταν. Ένα μυθιστόρημα για τη φλογερή επιθυμία του σύγχρονου ανθρώπου να εκπληρώσει τα όνειρά του και να ζήσει τη ζωή που πάντα επιθυμούσε. Ο ήρωας, μέσα από καταστάσεις ακραίες, κωμικές και ενίοτε σουρεαλιστικές, πασχίζει να σταθεί όρθιος και να βγει νικητής σε μια άνιση μάχη με την πραγματικότητα. Κέδρος, 2015 208σ. 21x14εκ. ISBN 9789600446494

Genres: Fiction, Greece

208 pages, Paperback

Published January 1, 2015

About the author

Γεννήθηκε το 1973 στην Αθήνα. Σπούδασε μουσική στο Λονδίνο. Το πρώτο του μυθιστόρημα, Το Σπίτι, εκδόθηκε το 1997. Τα έργα Η Πράσινη Πόρτα (2002), Έντεκα Ερωτικοί Θάνατοι (2004), Ο Θόρυβος (2005) και Ο Άνθρωπος από την Αίγυπτο (2007) έλαβαν θετικές κριτικές, μεταφράστηκαν σε άλλες γλώσσες και απέσπασαν βραβεία. Το 2010 τιμήθηκε με το Βραβείο Λογοτεχνίας Athens Prize for Literature και το 2011 με το Βραβείο Λογοτεχνίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το Το Θαύμα της Αναπνοής, που κυκλοφόρησε το 2009, καθιέρωσε τον Σωτάκη ως έναν από τους σημαντικούς συγγραφείς της εποχής του.

1973’te Atina’da doğdu. Londra’da müzik eğitimi aldı. İlk romanı Ev 1997’de yayımlandı. Yeşil Kapı (2002) ve On Bir Erotik Ölüm (2004), Gürültü (2005), Mısır Adam (2007) başlıklı çalışmaları olumlu eleştiriler aldı, başka dillere çevrildi, ödüller kazandı. Yazar, 2010’da Vincitore dell’ Athens Edebiyat Ödülü’nü, 2011’de de Avrupa Birliği Edebiyat Ödülü’nü aldı. 2009 yılında yayımlanan Soluğun Mucizesi ise Sotakis’i çağının önemli yazarlarından biri haline getirdi.

Reviews

[A. Raca · Rating 4 out of 5]

Sotakis beye aşığım sanırım.
Issız bir adaya düşüp süpermarket açma fikri mi (buraya random gülme eklemek istiyorum)... 😁😁
Bütün o AVM düşkünlüğümüze lafı atmış.

[Thomas · Rating 3 out of 5]

Βαθμολογία: ★★★

Ένας άνθρωπος, ο Άνθρωπος, ναυαγεί σε ένα νησί και αποφασίζει να ανοίξει ένα σούπερ μάρκετ. Ο Σωτάκης ακολουθεί τη γνωστή συνταγή του και δημιουργεί ένα αλληγορικό, σουρεαλιστικό μυθιστόρημα. Το απόλαυσα όπως πάντα, αλλά με άφησε με μια αίσθηση ανολοκλήρωτου, ενώ πολλά σημεία ένιωσα την ανάγκη να τα προσπεράσω.

[Bezimena knjizevna zadruga · Rating 4 out of 5]

Premijerno iskustvo sa modernom knjizevnoscu zemlje u koju sam vecno zaljubljen, jedine zemlje koja ima smisla, u startu je dozivelo brodolom ocekivanja kada sam shvatio da je autor radnju smestio nautickim miljama daleko od carobne grcke obale, u neotkriveni arhipelag iza ili ispred Novog Zelanda, ili gde god vec.

Brodolom glavnog junaka koji zapocinje svoj novi zivot na pustom ostrvu pod imenom Robinzon, sa zeljom da na njemu otvori supermarket, postane poslovan covek, da smisao zivotu koji se pre toga svodio na pivo, fudbal i novinarske reportaze, vec je malo popravlio raspolozenje.

Cinjenica da nakon toga pratite Robinzona koji se hrani pecenim drvenim korama, masta o svom novom poslu, pazljivo i predano se upusta u njegovo ostvarivanje, trci, pliva, tu i tamo isprzi i neku ribicu, zaljubi se u medvedicu koja se niotkud pojavi i nazad u niotkud nestane, mahnito, direktno i namerno tera u teatar apsurda, u niz morbidnih scena, u kafkijansko ludilo koje pokrece kotrljajuci niz pitanja i tema koje bi pak mnogo vise prijale javnim i bucnim diskusijama, amfiteararskim nadgornjavanjima i debatama no li ispraznom licnom prikazu poput ovog.

Malo je danas takve literature, otvorene za zajednicka citanja, spremne da neuvijeno maltretira uspavanu autisticnu publiku. Valjda su zato i promocije, debate i rasprave koje pokrecu knjige tako retke. Ova ih je koliko sam naknadno otkrio imala, autor je proputovao zemlju i govorio na tribinama, u knjizarama, no moja je lenjost to propustila i sada za time iskreno zali.

Procitacete je u danu i na kraju imati zelju da je uvalite bukvalistima koji ce vas nakon pokusaja citanja gadjati istom jer niste normalni kakve im ludosti savetujete za dolazeca uzivanja na plazama. A povez je tvrd, i udarac bi mogao da boli, pa vi vidite.

[Ezgi · Rating 4 out of 5]

Dimitri Sotakis’in küçük hacimli kitaplarında başardığı işler beni çok şaşırtıyor. Bir Süpermarketin Hikayesi isminin hakkını veriyor. Süpermarketin doğuşuna şahit oluyoruz. Roviros, bir dergide çalışıyor, sıradan da bir hayat sürüyor. Bir gün Papua Yeni Gine’deki bir ayaklanmayı rapor etmesi için gemi yolculuğuna çıkıyor. Yolculuğu hiç de beklediği gibi gitmiyor, gemi kaza yapıyor.

Roviros bir adada uyanıyor. Kendine gelip adayı keşfettiğinde yalnız olduğunu fark ediyor. Beklenenin tersine Roviros kendini bir kurban olarak görmüyor. Hatta burada kendini gerçekleştirebileceğini düşünüyor. Roviros’un hayatta en çok istediği şey bir süpermarketi olması ve adada bunu yapmaya başlıyor. Öncelikle inşa etmesi gerekiyor. Adada bulduğu malzemelerle marketini inşa ediyor, rafları zevkine göre düzenliyor. Roviros’un iç sesi olan anlatım beni çok eğlendirdi. Beklenmedik sorun olarak müşteri sorunu düşünmesi çok komikti. Ama düşüneceğinizin aksine müşteri sorunu, insanların adaya gelemeyeceği ile ilgili değil. Aksine çok müşteri geleceğine inanan Roviros park yeri sorunu olacağını düşünüyor. Elbette buna da çare buluyor.

Roviros marketini açıyor. Adadaki hayvanlardan et reyonu bile hazırlıyor. Bu sırada denizden ilginç bir ziyaretçisi çıkıyor. Turuncu kürkü olan güzeller güzeli bir yaratık. Yaratık diyorum çünkü yaşananlar fantastik duruyor. Roviros başarılı olursa yanında olmasını istese de ziyaretçisi onu terk ediyor. Roviros’un deliliğinin tek göstergesi bu.

Deliliğin tek maddi göstergesi hayal mi anlayamadığımız ziyaretçisi olsa da iç sesi adım adım deliliğe gittiğini fark ettiriyor. Geride bıraktığı sıradan yaşamını anlatırken Sotakis çok başarılı bir modern yaşam eleştirisi geliştiriyor. Rutin insanı düzenleyen bir gereklilik olsa da uzun süreler buna sıkışmak ve bu rutinde yenileyici hiçbir alan bulamamak büyük bir sorun. İnsanı, ıssız adada dünyanın zirvesine çıktım hissi yaratacak ölçüde bıktıran da bir düzen bu. Roviros tam olarak bundan kaçıp adada huzur buluyor. Camus okusa ne kadar komik bir varoluş sancısı diye överdi.

Roviros günler geçse de hala marketine inanıyor. Deniz polisi onu bulduğunda zorla markete sokması çok üzücü bir sahneydi. Bozulmuş ürünleri gören polis bir gariplik olduğuna emin oluyor. Ama Roviros’u inandırmak mümkün değil. Zaten polislerle gitmeyi de tercih etmiyor. Sotakis kara mizahı çok başarılı bir şekilde uyguluyor. Okuduğum iki kitabında da karakterlerin patetik hallerini çarpıcı bir şekilde ortaya çıkarıyor. Ama bunu öyle komik sahnelerle süslüyor ki hiç beklemediğimiz anda darbe almış gibi oluyoruz. Umarım daha fazla yazar da edebi dehasını daha fazla görebiliriz.

[Nikola Jovic · Rating 3 out of 5]

Znate onog lika što ispod pančevačkog mosta od smeća pravi 'umetničke instalacije' (YT: Marka žvaka - Umetnik je prisutan)? E sad, zamislite da se takva ličnost pomeša sa naratorom insomnijakom, opsednuitm potrošačkom kulturom poznog kapitalizma, iz Borilačkog kluba, i da jednu takvu mešavinu osećanja i misli bacite na pusto ostrvo. To je otprilike neki najopštiji opis glavnog junaka, a osnovna premisa opisana je u samom naslovu: čovek reši da na ostrvu otvori supermarket. Premisa zvuči vickasto i blesavo, zar ne? Svakako, ali druga misao koja se javlja nakon pomisli da to jeste blesavo sigruno je: ali šta tu zapravo može da se dogodi? Iako premisa intrigira, jednako intrigira mogućnost da sama priča pokuša da sa jako malo komponenti (jedan čovek, jedno ostrvo, jedan cilj) napravi ishod koji može da iznenadi, i u tom smislu roman u jednokoj meri ispunjava jedan od svojih tematskih zadataka dok u isto vreme ostavlja nezadovoljavajuć utisak jer se staza kojom će sve ići unapred vidi, ostavljajući nas sa dugim deonicama gde čitamo unutrašnje monologe koji liče jedni na druge i ishodima koji su unapred telefonirani unapred. Što je, opet ću naglasiti, čak tematski opravdano; ali je u mom slučaju češće bilo enzanimljivo nego vickasto. Na koje je to načine opravdano temastski?

Od samog početka, naslovni junak Robinzon Čovek, u svojim unutrašnjim monolozima temazizuje pitanja determinizma i indeterminizma, sudbine i kontigencije. Za sebe kaže: "bio sam koji sam bio", da je: osuđen na uspeh, da: "uslovi koji su me doveli ovamo nisu bili ništa drugo do gotovo unapred iskonstruisani scenario", a "glava je pucala od svete obaveze prema sebi i nepozantom Bogu koji je vukao konce"... Po njemu je 'čudna konstelacija vukla konce sudbine' koji su učinili da se motor broda pokvari i da oluja obori brod kojim je putovao i odvuče ga na ostrvo. Jedan zanimljiv odnos prema sudbini uopšte gde se ono nepoznato ne upisuje u prirodu, kako to tradicionalno ide, već u samo tehnologiju. Nisu prirodne nepogode te koje su nepredvidljive, pa da je posredstvom njih usdbina njega poslala na ostrvo, već je sudbina u domenu tehnologije. Kasnije tokom svojih radova na izgradnji supermarketa, imaće paranoične misli toga kojoj li poreskoj službi koje zemlje pripada, da li ga različiti sindikati, regulaciona tela i marketinški stručnjaci, drže na oku tokom njegovih osvajanja novih dostignuća u polju promocije, planiranja i vođenja posla supermarketa, pitaće se Robinzon Čovek: "I možda sam ja opremao svoju prodavnicu u iluziji da me niko ne prati, međutim, specijalni naučni timovi su me vrlo verovatno već locirali [...] ko može da pobegne od radara najnovije tehnologije."

Ako se te opšte instance moći, oni Drugi, koriste tehnologijom, to zaista otvara dobro pitanje: može li se od toga pobeći? Šta li je ideologija ako ne radar na kojem smo uvek nepogrešivo locirani bez šanse bežanja, jer je i sama ideja skrovišta već unutar tog imanentnog polja? Kako je to Pijaže znao da kaže: dete je u društvu uvek samo, a odrasla osoba je čak i u samoći uvek u društvu. U tom je smislu sve već unapred zatvoreno u svakom smislu. Sve je isporučeno, i već tu. Ali način tog isporučivanja je teški nesporazum, što dovodi do duge tematske celine.

Kao u ranije parafraziranoj rečenici Pijažea, on jeste nepogrešivo osuđen na mreže društvenih odnosa u kojima je živeo, kao i na kapitalističku sliku uspeha, gde iako ih sve vreme na nivou teksta kritikuje, njih se odriče i beži im, na niovu objektivne prakse on se uvek orijentiše spram budućnosti pomoću virtuelnih relacija sa tim svetom koji je ostao negde sa druge strane horizonta. Tu je paradoksalnot tog lika, gde on ima svu slobodu praznog ostrva da ostvari štagod poželi, ima "minimalnu priliku" kako to on sam kaže, ali ta minimalna prilika samo je pdoražavanje struktura i sistema od kojih ga je sudbina odvukla na pusto ostrvo, ostajući ubeđen da kroz robovanje tim relacijama koje kritikuje, on stiče slobodu. Vidi se, ili barem ja tako isčitavam s obzirom na sopstveni svetonazor, ironijski otklon prema tom hustle i achievment mentalitetu savremenog društva. Napokon suočen sa slobodnim vremenom tokom kojeg bi mogao da uzme i pretrese neke kutke svoje svesti i života za koje često nije nalazio vremena, ili da se prosto zapita zašto su mu neke stvari bile od značaja, nakon vrlo kratke introspekcije glavnom junaku ostaje samo da nema nikakav zaključak, osim da ga je sve vodilo ka tome da otvori supermarket, što će reći, u društvu postignuća je čak i slobodno vreme potencijalni kapital, pa i vreme tokom kojeg razmišljamo o sebi, spavamo, strepimo, je samo rudnik neiskorišćenog potencijala. Ukoliko bi pokušao da stvarno izađe iz tih relacija, morao bi izmašta nešto sa druge strane onog radara, da se prepusti maštanju zarad maštanja, čega u društvu postignuća nema, već samo valjanog raspoređivanja resursa. U takvom svetu različitih predstava za nekog drugog, glavni junak je kao 'reprodukcija drugog umetničkog dela', ' reditelj filma o idealnoj slici o sebi', 'član pozorišne trupe gde šalje statistu sa njegovim imenom i likom da ga igra'. Sve je u virtualnim, simboličkim i polu prisustvima.

Ali ukoliko jeste toliko pragmatičko u smislu raspoređivanja tih resursa, koji je pragmatizam supermarketa koji ničemu ne služi (uodnosu na koji drugi dućan je taj market superiorniji, pa da bude super?), čemu beskoristno korišćenje i izrabljivanje prirodnih resursa? Za njega ima nekakav značaj epifanijske prirode, ali sa distance je paradoksalno i komično. I to je valjda ona poslednja 'minimalna prilika' u kojoj mašta valjda još može da se nastali.

Uprkos svemu rečenom, roman retko kada dolazi transparentno sa svojim namerama, te nije jedan od onih savremenih romana koji ima teoriju svega kojom objašnjava savremene društvene probleme (iako se iz romana daju isčitati na više načina). Pisan je vrlo ejdnostavnim jezikom, bez previše ulepšavanja, iz prvog lica. Upečatljivih citata na nivou čitavog romana mislim da nema više od 5 komada, a teranje nekih hipotetičkih scenarija do granica apsurda je na momente stavrno smešno (ne baš smehotresno, ali smešno).

Ukoliko roman sve odo daje u manje do 150 stranica, šta je odna problem? Davljenje i dosada i konstanta ponavljanja maltene istih monologa su neoprostivi, iako ih razumem s obzirom da pričamo o čoveku koji je zarobljen sam sa sobom na pustom ostrvu, ali ove stvari uz činjenicu da je putanja romana telefonirana unapred od svoje premise, da je stil više običan nego što angažuje čitaoca i da imamo momente koji samo sinu da šokiraju i onda se se vrate bez ikakvog objašnjenja... dovodi do toga da je roman korektan, nekada smešan, nekada intrigantan, sa nekim zanimljivim opservacijama o savremenom društvu ali sve u svemu: nit' smrdi, nit' miriše.

[huzeyfe · Rating 4 out of 5]

Aslında ben kitabın kapağını görünce tropikal ya da yazlık bir adada veya bi tatil yöresinde işletilen bir süpermarketin hikayesi gibi düşünmüştüm. Kitap okurken bir şeyi yapmayı adet edindim. Genelde kitap hakkında hiçbir şey okumadan kitaba girerim. Buna editörün önsözü de dahil. Özellikle ismini vermek istemediğim bazı yayınevlerinin kitap kadar önsöz yazdığına hatta bu önsözlerde okurlara adeta "siz bu kitaptan bir şey anlamazsınız bakın aslında bu böyle" minvalinde bizim beynimizi bir güzel yıkadıktan sonra kitaba girmesine şahit olduktan sonra bu kararımın beni her zaman mutlu ettiğini defalarca şahit oldum. Tabii ki bu adetimin böyle küçük sürprizlere ve tatlı ters köşelere maruz kalmama neden olduğu açık. Bu nedenle kitabın içeriği büyük sürpriz oldu benim için. Sizler de benzer durumdaysanız diye de bu yorumu spoiler içine gizledim.

Hikaye tipik bir Robinson Crusoe hikayesi gibi başlıyor ve tabii ki amacı Robinson Crusoe hikayesini yeniden yazmak olmadığı için Daniel Defoe'nun anlatımına göre birçok şey çok basit ve havada kalıyor. Ama sonradan olayın daha çok psikolojiye girdi��i noktada kitabı daha çok sevmeye başladım.

Kitabın kahramanı Bay Roviros bir adada mahsur kalınca hep hayalini kurduğu süpermarketi açmak için fırsat bulur. İşte bu noktadan itibaren kitap bir anda beni sarmaya başladı. İşsiz bir adanın ortasındaki bu marketi planladığı, ürünleri hazırladığı ve en güzel yeri de müşterileri sabırla beklediği nokta. Bir müddet sonra da olayın takıntıya dönmeye başladığı ama içindeki o umudu hiçbir zaman kaybetmediği nokta. Gerçekten bir şey sabırla beklemek vazgeçmemek nasıl bir şey hissediyorsun. Marquez'in Albaya Mektup Yok kitabını okuyanlar bilir bu bekleyiş nasıl anlatılıyor.

Beni en çok vuran yer ise adaya gelen iki sahil polisi ve onlar ile yaşadığı diyalog. Bunlardan bir tanesi adamı anlayıp onun dünyasına girmeye çalışırken diğeri adeta adama deli muamelesi yaparak (ki haklı doneleri olmuş olabilir) adamı hiç anlamaya çalışmadan bir an önce oradan ayrılmak istediği yer. Daha yazacak çok şey var aslında ama belki bir fasıladan sonra tekrar birkaç satır daha eklerim.

Özetle, güzel bir okuma oldu benim için.

[Ümit Mutlu · Rating 4 out of 5]

Sotakis harika bir yazar. Saramago'nun suyundan geliyor. Aynı onun gibi, basit ve yaratıcı bir fikri alıp alegorilerle süsleyerek köpürtüyor ve ortaya çok başarılı parodi ve eleştiriler çıkarıyor. Geliştirmesi gereken tek şey belki üslubu ve zaten o da yazarak, daha çok yazarak gelişecek bir şey.

Soluğun Mucizesi'nde (bkz: https://www.goodreads.com/review/show...) müthiş bir tüketim toplumu eleştirisi vardı; Bir Süpermarketin Hikâyesi ise ondan daha sürreal ve daha absürt. Burada da yine tüketime dair eleştiriler yoğun ama Sotakis bu kez, hedefine kapitalizmi kaydırmış.

'Issız bir adaya düşseniz yanınıza ne alırdınız' sorusunun daha saçma ve ironik bir yanıtı olamazdı herhalde. Kimselerin uğramayacağı bir süpermarket açmak.

AVM'ler öpsün bizi.

[meltemay · Rating 3 out of 5]

Bir "Soluğun Mucizesi" değil. Ancak bu, Dimitris Sotakis’in dertlendiği yeni bir konuyu daha okumaktan keyif almadığım anlamına gelmez, bilakis yine her türlü deus ex machinaya rağmen “okunabilirdi”. Sotakis’in okurlarını memleketlisi Lanthimos gibi "sevenler ve sevmeyenler” olarak ikiye bölen bir tarzı var. Eğer uzun yazıyor olsaydı bazı kitaplarını okumaya katlanamazdım sanırım. Özellikle Büyük Hizmetkarlar bana bunu düşündürmüştü. Kör kör parmağım gözüne üslubunu umarım Yarım Kalp’te bir doz azaltmıştır.

"Ada, adam, amaç ve tüketim” alegorisi… Olmazsa olmaz. Çağrışımlar, çağırmalardan bu sefer de nasibini Cast Away On The Moon (2009) filmi aldı. Börülce soslu eriştedeki umut, bu sefer yerini Roviros’un süpermarketine bıraktı.

"Dakikalar bir dinginlik getiriyor, saatin anlamı olan bu tik-tak, tik-tak sesleri beni korkutmaksızın, her nefesi daha bir umutla doldururken, bir düşe doğru yaklaşmamı sağlıyordu. Sadece kalabalığın içinde biri olduğumu onaylayan bir önceki günün aynısı bir yaşamın eksikliğini nasıl hissedebilirdim ki? Günde sekiz saat çalışan biriydim, içkisini içen, maç seyreden; yo hayır, ben olaylardaki bu çökmekte olan ilişkiden kaçmış, uzaklaşmıştım, artık tümüyle benim olan başka düşünsel bir yerdeydim, süpermarket başarı için, mutluluk için bir yoldu.”

Anthropos (insan) Roviros, bir kaza sonucu kendini kimsesiz bir adada bulduğunda bile toplumun saygıdeğer bir üyesi, saygın bir iş insanı olma hayalinden vazgeçmiyor. Bu adem yüzünden, her sayfada, insan sen nasıl bir mahluksun, diye çığlık atmak istedim. Modern toplumdan fiziksel olarak uzaklaşmak (anlaşılan, artık iş işten geçmiş) hizasından sapmaya izin vermiyor. Hem derdi para değil, para onu hiç ilgilendirmiyor, sadece farklı koşullarda yaşamak için bir araç hem de süpermarketine gelen ilk paraya "hayatımın başlangıcıydı” diyebiliyor. İnsan tüm ikiyüzlülüklerine rağmen ıssız bir adada bile şayet bir amaç ediniyorsa hayatta kalma prosesiyle yükleniyor. Hele ki rekabet unsuru yok ve tek tanrıysa, tesadüfen bulunduğu o ortamdan ayrılmaya bile direnç gösteriyor.
3/5

[Özlem Güzelharcan · Rating 2 out of 5]

Edebiyatta absürd tınıları ve gerçeklikten kaçış öykülerini severim. İTEF kapsamında tanıştığım ve birlikte çok keyifli zamanlar geçirdiğim Dimitris Sotakis'i de çok sevdim. Ammavelakin bu hikayeyi sevemedim.

Baştan sona hikaye nereye bağlanacak, ne olacak diye bekledim durdum ama umduğum lezzeti alamadım. Muhtemelen Sotakis'in amacı da buydu herhalde; okuru beklenti içinde bırakıp bir şekilde rahatsız etmek. 21. yüz yıl sanrıları..

[Κατερίνα Μαλακατέ · Rating 3 out of 5]

http://diavazontas.blogspot.gr/2016/0...
Σταθερός στον τρόπο του, ο Δημήτρης Σωτάκης γράφει ένα ακόμα μυθιστόρημα αλληγορικό, με πικρό χιούμορ και ειρωνεία. Ένα βιβλίο που επειδή σέβεται τον εαυτό του είναι γεμάτο αναληθοφάνειες, ακραία γεγονότα και ελάχιστα ψήγματα πραγματικής πραγματικότητας.

Ο Ροβήρος Άνθρωπος (οκ, ναι, το όνομα δεν είναι εξαιρετικά πετυχημένο, καταλαβαίνουμε τον συνειρμό με τον Ροβινσώνα και το επίθετο Μαν χωρίς κάποιος να μας τον δώσει τροφή μασημένη) ζούσε μια μετρημένη και τακτοποιημένη ζωή στην Ν. Ζηλανδία ως συντάκτης σε ένα φοιτητικό περιοδικό, το Νέξους. Όλο αυτό ανατρέπεται όταν βρίσκεται ναυαγός σε ένα νησί στην μέση του πουθενά. Το νησί είναι όλοδικό του, κανένας άνθρωπος δεν κατοικεί εκεί, παρά μόνον μια αγέλη από αγριοκάτσικα και αγριόχοιρους, και ο Ροβήρος μετά το αρχικό σοκ νιώθει καταγοητευμένος. Αποφασίζει να ανοίξει ένα σούπερ μάρκετ - όχι κάτι μεγάλο, ούτε και κάτι μικρό. Είναι καταχαρούμενος με την αλλαγή καριέρας, ευτυχισμένος που επιτέλους του δίνεται η δυνατότητα να κάνει "κάτι με την ζωή του" και να γίνει "κάποιος" και για αυτό στρώνεται στην δουλειά. Το μαγαζί είναι μετά από πολύ κόπο έτοιμο και η ευτυχία του ολοκληρώνεται όταν μια πανέμορφη αρκούδα, η Νάνση, θα βγει ωσάν γοργόνα από την θάλασσα. Σύντομα θα την ερωτευτεί και θα περάσει μια μαγική νύχτα μαζί της.

[] Τότε έσκυψα απαλά και την φίλησα. Και μετά ξανά. Και συνέχισα μέχρι που καταλήξαμε γυμνοί κι αγκαλιασμένοι μπροστά στη φωτιά που αργοπέθαινε, με τον πόθο μας μισοσβησμένο, δυο απελπισμένα σώματα στην άκρη της γης.Την ερτεύτηκα εκείνο το βράδυ. Σχεδόν έκλαψα από ευτυχία. Μείναμε αγκαλιασμένοι μέχρι το ξημέρωμα, γελάσαμε με την καρδιά μας με τις ιστορίες από τη θάλασσα και πριν αποκοιμηθούμε σμίξαμε άλλη μια φορά κάτω από το γυμνό, ουράνιο φως.

Το θέμα του Δημήτρη Σωτάκη είναι και σε αυτό το βιβλίο το διακύβευμα της ευτυχίας. Ο κόσμος μας, καπιταλιστικός και στριμωγμένος που δεν δίνει δυνατότητα να ονειρευτείς και να αλλάξεις το κλειστοφοβικό σου μέλλον, ο τρόπος του καθενός να αναζητήσει τον εαυτό του. Εδώ βέβαια βλέπουμε έναν ήρωα στα όρια της τρέλας που παρ' όλα αυτά δεν μπορεί να ξεφύγει από τα τα τετρημένα, θέλει να γίνει επιχειρηματίας, δεν θέλει να απελευθερωθεί, αντιθέτως, θέλει να πετύχει σε αυτή την κοινωνία.

Ένα σούπερ μάρκετ διαθέτει το απαιτούμενο ειδικό βάρος αναφορικά με το κοινωνικό στάτους του επιχειρηματία, δεν είναι ένας ποταπός ψιλικατζής, δεν συντηρεί ένα μαγαζάκι για να πληρώνει το νοίκι και να καλύπτει τις ανάγκες του και επίσης δεν είναι απ' την άλλη κανένας κολοσσός, δεν έχει ένα τεράστιο -ας πούμε- εμπορικό κέντρο, που ναι μεν περνά τον ιδιοκτήτη σε μια άλλη σφαίρα, εκείνη των κροίσσων, όμως τον αποξενώνει από τον κοινωνικό ιστό, δηλαδή από τους απλούς πολίτες, οι οποίοι τον θεωρούν πια έναν ανάλγητο νεόπλουτο, που δεν υπολογίζει τίποτα άλλο παρά μόνον το χρήμα.


Κείμενο σφιχτοδεμένο, με συνοχή και χιούμορ αγγλοσαξονικού τύπου, θα με εντυπωσίαζε αν τον διάβαζα πρώτη φορά. Καθώς όμως η σχέση μου με τα γραπτά του μετρά πολλά χρόνια, έχει χαθεί το στοιχείο της έκπληξης. Αντίθετα, λες "α, κλασικός Σωτάκης" και το προσπερνάς. Ο Δημήτρης Σωτάκης νομίζω πως έχει όλα τα αφηγηματικά όπλα για να μας εκπλήξει ξανά στο μέλλον. Μόνο που ίσως πρέπει να εγκαταλείψει την - κατά τα άλλα συμπαθέστατη και γοητευτικότατη- αρκούδα και να προσγειωθεί στα καθ' ημάς.

[Katerina Davetas · Rating 2 out of 5]

Ενδιαφέρουσα γραφή,με κωμικοτραγική διάθεση.Ένας άνδρας ναυαγεί σε ένα νησάκι στον Ειρηνικό,και αποφασίζει να ξεκινήσει απ'την αρχή τη ζωή του,στήνοντας τη δική του επιχείρηση σούπερ μάρκετ.
Η αιώνια πάλη ανάμεσα στην ωμή πραγματικότητα και στα όνειρα ζωής που εγκαταλείπουμε,συνηθίζοντας στην καθημερινότητα. Το τέλος-αν και δικαιολογείται-με άφησε με το αίσθημα του ανικανοποίητου.

[Αργυρώ · Rating 2 out of 5]

Από τα πιο τρελλά και μη πειστικά βιβλί του πολύ ταλαντούχου κατά τ' άλλα Σωτάκη. προσωπικά, οι ιδέες του κειμένου με βρήκαν αδιάφορη

[Ilknur Kcr · Rating 4 out of 5]

Post modern Robinson.

Bir kaza sonrası kendinizi adada tek başınıza bulsanız,
hayatta kalmaya çalışır ve kurtarılmayı mı beklersiniz yoksa kendi ütopyanızı mı inşa etmeye başlarsınız?

Geçmişte kendisini ait hissetmediği ve çıkış yolu bulamadığı bir hayatı var; tanınmamış bir gazeteci, öksüz, aşktan heyecandan uzak, iş alkol anlamsız futbol muhabbetleri tekrarı içinde boğulmuş.

“Radikal bir değişiklik için ya kıtadan ayrılmalıydım ya da gerçekten sarsıcı bir şey yaşamalıydım.”

Ada onun “ tekrar doğuşunun yeni ülkesi” olur. Özgürlük duygusunu tadarken, adanın olanaklarını kullanarak zenginlik, güç ve saygı elde ederek toplumun kalabalığından ayrışmak hedefine odaklanır. Ada rüyaların gerçekleştiği yerdir.

Beklediği geleceği sağlayacak büyük başarı fikri ise mutlu çocukluk anıları, adanın gelişme potansiyeli için bulduğu ticari bir projedir; bir süpermarket açmak!

Kaybolmuş, gerçeklikle bağı kopuk, sıradan hayat ile sorunu olan birinin sistemin başarı ve mutluluk kriterleri içinde kurabildiği absürd bir ütopya, keyifli bir okumaydı.

[Aslıhan Çelik Tufan · Rating 3 out of 5]

Issız bir adaya düşünce, süpermarket açma fikri günümüzün her köşe başından fırlayan AVM kültürüne benzer..

Benim için umut vaaden bir yazarla tanışma oldu.

[Berna · Rating 2 out of 5]

Bir kaza sonucu Pasifik'te bir adaya düşen ve bunu sıradan hayatını değiştirme fırsatı olarak gören bir adamın fantastik hikayesi.

[Ina · Rating 3 out of 5]

Vildt fabulerende - og sært fascinerende.

[Berna · Rating 3 out of 5]

It had some interesting satiric sections but overall it was a weird book.

[Sophia · Rating 2 out of 5]

Κάπου διάβασα πως "Αν σας αρέσουν τα βιβλία που συνδυάζουν την περιπέτεια με τη φιλοσοφία, τότε το "Η Ιστορία Ενός Σούπερ Μάρκετ" είναι μια εξαιρετική επιλογή." Δεν ήταν για μένα ξεκάθαρα

[Aggelos Tsigkas · Rating 5 out of 5]

Μόνο και μόνο η νοοτροπία και το ψυχολογικό σθένος του πρωταγωνιστή είναι αρκετά για να κατευθύνουν την ιστορία. Αν και βασισμένη σε συνήθη συνταγή συγγραφής τέτοιων μυθιστορημάτων, η ιδέα του σουπερμάρκετ σε ένα νησί διεγείρει συνεχώς το χιούμορ μου σε τέτοιο βαθμό που με καθηλώνει. Έτσι καταλήγω αποκομμένος από τους γύρω μου όπως ο πρωταγωνιστής, καθώς δεν αντιλαμβάνονται μια ενστικτώδη τραγική ειρωνία που περιπαίζει το έργο.

[ejerciendoentrelibros · Rating 3 out of 5]

The story is one of a kind! Original as it can get, plenty of humor and crazy developements. The never ending story of human desires and frustrations told with a unique sense of humor. However I read it on a difficult time for me personally and I have to say it left me a bitter sentiment.