Ο τρόπος που ο Γιάννης Μαρής κατάφερνε να ταξιδεύει τον αναγνώστη στην μεταπολεμική Αθήνα και να την κάνει να φαίνεται ως η πιο όμορφη πόλη του κόσμου, είναι μοναδικός. Σίγουρα δεν είναι το κορυφαίο μυθιστόρημα του Γιάννη Μαρή, αλλά αυτό δε σημαίνει και κάτι. Το Νυχτερινό τηλεφώνημα κυκλοφόρησε σε συνέχειες σε εφημερίδα, όπως συνηθιζόταν εκείνες τις δεκαετίες. Γνωρίζοντας αυτήν τη λεπτομέρεια, διακρίνει κανείς και τη γοητεία σε αυτήν την ιστορία μυστηρίου με ολίγον από ρομάντζο. Μία ακόμη φορά, ο Μαρής με έκανε να νιώθω ότι παρακολουθώ μια νουάρ ταινία, που ακόμα και αν υποπτευόμουν εξ αρχής που θα καταλήξει, συνέχισα να την παρακολουθώ με αμείωτο ενδιαφέρον μέχρι το τέλος.
Γρήγορη και ενδιαφέρουσα πλοκή, χαρακτήρες πλασμένοι πειστικά, για να τους αγαπήσεις ή να τους αντιπαθήσεις, και άρωμα Αθήνας μιας παλιότερης εποχής που θυμίζει ελληνική ταινία. Το βιβλίο αυτό ήταν μια ευχάριστη ανακάλυψη!
Αν και κατάλαβα από την πρώτη στιγμή ποιος και τι, δεν έχασα ούτε στιγμή το ενδιαφέρον μου. Δεν ξέρω αν συμπάθησα ιδιαίτερα κάποιον χαρακτήρα, αλλά σίγουρα σιχάθηκα με έναν κι ένιωσα λύπηση για κάποιον άλλο, νομίζω με τους σωστούς.
Νομίζω πως έχω διαβάσει πολύ καλύτερες ιστορίες του Γιάννη Μαρή. Ευχάριστα πέρασε η ώρα, με μερικές ωραίες εικόνες από το κέντρο της Αθήνας της εποχής, αλλά ακόμα και αυτές θα μπορούσαν να ήταν πιο γλαφυρές, όπως εξάλλου συνήθιζε αυτός ο ξεχωριστός στυλίστας.