Από το πουθενά

by Michel Fais, Μισέλ Φάις

Ένας άντρας και μια γυναίκα συναντώνται επί μια δεκαετία, στο ίδιο πάντα δωμάτιο, τις ίδιες πάντα μέρες, την ίδια πάντα ώρα, κάθονται διαγωνίως απέναντι σε δυο όμοιες πολυθρόνες και συνομιλούν. Η σχέση αναλυόμενου - αναλυτή απλώς σχεδιάζει το ψυχικό και χρονικό πλαίσιο εντός του οποίου κινούνται ιστορίες, στιχομυθίες, παραμιλητά, σπαράγματα ζωής αντλημένα από τα μήκη και τα πλάτη του κόσμου, από τη σκηνογραφία του ονείρου, από το καταχωνιασμένο ημερολόγιο μιας διασπασμένης συνείδησης. Ένα ανάλαφρα σκοτεινό μυθιστόρημα αρθρωμένο σε δέκα κεφάλαια, δέκα ψυχαναλυτικές συνεδρίες, δέκα παράπλευρες, αναπάντεχες περιπλανήσεις. Ο συγγραφέας, μέσα από ένα ψηφιδωτό θεατρικών και κινηματογραφικών σκηνών, επινοεί μια πολυσυλλεκτική πρόζα που σπειροειδώς μας μεταφέρει από το "πουθενά" του εαυτού στο "οπουδήποτε" του κόσμου και στο "παντού" της αφήγησης. Εν τέλει, το ψυχαναλυτικό δωμάτιο γίνεται ιπτάμενο χαλί και πετάει πάνω από έναν θρυμματισμένο κόσμο ή, λιγότερο φαντασμαγορικά, αυτός ο κόσμος εμπλέκεται στα όρια μιας ανήσυχης συζήτησης, μιας ανήσυχης μνήμης, μιας ανήσυχης φωνής;

216 pages, Paperback

Published November 1, 2015

About the author

Michel Fais (born 1957 in Komotini, Thrace) is a Greek novelist, short story writer, playwright, screenwriter, and literary critic. He works as editor of the books section for the Greek newspaper "Efimerida ton Syntakton" and teaches creative writing.
Fais' original literary work is comprised mainly of novels, short stories and theatre plays. For the collection "From the Same Glass and Other Stories" Fais was awarded the Greek State Literature Prize for the Short Story (2000). His work has been translated into French, Spanish, Romanian and English. Several of Fais' short stories were included in anthologies (e.g. Angelic & Black: Contemporary Greek Short Stories, 2006) or published in (literary) magazines all over the world, including China, Czech Republic, Germany, and the U.S.A.
Recently, his two most acclaimed novellas, “Aegypius monachus” and “Lady Cortisol”, appeared in English translation: “Mechanisms of Loss” (Yale University Press, 2021)

Ο Μισέλ Φάις (Κομοτηνή, 1957) είναι υπεύθυνος των σελίδων βιβλίου στην "Εφημερίδα των Συντακτών" και διδάσκει δημιουργική γραφή (Ελληνικό Ανοιχτό Πανεπιστήμιο, Πανεπιστήμιο Δυτικής Μακεδονίας, “Σχόλη” στις Εκδόσεις Πατάκη).
Το 2000 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο Διηγήματος.
Πεζογραφία: "Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου" (1994· αναθεωρημένη επανέκδοση Πατάκης, 2005), "Απ' το ίδιο ποτήρι" (1999· αναθεωρημένη επανέκδοση Πατάκης, 2011), "Aegypius Monachus" (2001· αναθεωρημένη επανέκδοση Πατάκης, 2013), "Το μέλι και η στάχτη του Θεού" (2002), "Ελληνική αϋπνία" (2004), "Πορφυρά γέλια" (2010), "Kτερίσματα" (2012), "Από το πουθενά" (2015), Lady Cortisol (2016), “ Όπως ποτέ” (2019), “Η Ερευνήτρια” (2020).
Το μυθιστόρημα "Αυτοβιογραφία ενός βιβλίου μεταφράστηκε στα γαλλικά και στα ρουμάνικα, η συλλογή διηγημάτων "Απ' το ίδιο ποτήρι και άλλες ιστορίες" στα γαλλικά, ισπανικά και αγγλικά. Διηγήματά του συμπεριλήφθηκαν σε ισπανικές, γερμανικές, αγγλικές, γαλλικές, τσέχικες και κινεζικές ανθολογίες και δημοσιεύτηκαν σε αμερικανικά περιοδικά.
Πρόσφατα μεταφράστηκαν δυο νουβέλες του στις ΗΠΑ υπό τον τίτλο “Mechanisms of Loss” (Yale University Press, 2021, μτφρ. David Connolly).
Μετάφραση: "Χαϊκού για τη βροχή, το χιόνι, τον άνεμο, τον ήλιο, το φεγγάρι" (με εικόνες του Χρόνη Μπότσογλου, Μπάστας Πλέσσας, 1994).
Θέατρο: "Το παγκάκι του κανένα" (Θέατρο 104, 2014, σκην. Αλεξία Καλτσίκη), "Είμαι αριστερόχειρ ουσιαστικά" (Παράσταση για τον Μανόλη Αναγνωστάκη. Φεστιβάλ Φιλίππων-Θάσου, 2012, Θέατρο Θησείον, 2012, δραματουργική επεξεργασία, σκην. Αλ. Καλτσίκη), "Κάποιος να τους πονέσει" (24hour plays Athens, 2012, σκην. Κ. Μπερδέκα), "Πουπουλένιο τίποτα" (Εθνικό Θέατρο - Αναγνώσεις, 2011, σκην. Ν. Κουρής-Μ. Καλλιμάνη-Αλ. Καλτσίκη), "Μετά τις τελευταίες μας λέξεις" (Συνεργείο, 2011, σκην. Λ. Μελεμέ), "Πέστροφα Δουνάβεως" (Φεστιβάλ Φιλίππων, 2010, σκην. Λ. Μελεμέ), "Το κίτρινο σκυλί" (Από Μηχανής Θέατρο, 2009, σκην. Λ. Μελεμέ, Θέατρο Αμαλία, 2011, σκην. Α. Σπυριδάκης, ΔΗΠΕΘΕ Σερρών, 2013, σκην. Παν. Μέντης, Θεατρική Ομάδα Pinata, 2014, Ναύπλιο), "Ελληνική αϋπνία" (Θέατρο Εμπρός, 2006, σκην. Ρ. Πατεράκη), "Η πόλη στα γόνατα" (Θέατρο Αμόρε-Δοκιμές, 2006, σκην. Θ. Αναστόπουλος), "Αντρόγυνα" (Μονόλογοι Πολιτιστικής Ολυμπιάδας, Θέατρο Μεταξουργείο, 2003, σκην. Π. Χούρσογλου).
Κινηματογράφος: Συνεργάστηκε με τον Νίκο Παναγιωτόπουλο στο σενάριο των ταινιών "Delivery" (Επίσημη Συμμετοχή Φεστιβάλ Βενετίας και Μόντρεαλ, 2004), "Αθήνα-Κωνσταντινούπολη" (2008) και "Η κόρη του Ρέμπραντ" (2015).
Φωτογραφία: Ύστερο βλέμμα, 1996 και Η πόλη στα γόνατα, 2002 (Λευκώματα και ατομικές εκθέσεις στον Χώρο Τέχνης 24). Συμμετείχε στη Photosynkyria 2003 και έλαβε μέρος στις εξής ομαδικές εκθέσεις φωτογραφίας-ζωγραφικής: "Καλοκαίρι, μια συνάντηση" (με τους Κώστα Παπανικολάου και Τάσο Μαντζαβίνο, Χώρος Τέχνης 24, 2006), "Αυτοπροσωπογραφία ενός άλλου" (με τον εικαστικό Τάσο Μαντζαβίνο, Χώρος Τέχνης 24, 2007), "Κτερίσματα" (με τους Καλλιόπη Ασαργιωτάκη και Τάσο Μαντζαβίνο, Χώρος Τέχνης 24, 2013).

Reviews

[Sweet Jane]

"Λυών, βραδιάζει. Ξυπόλυτος, ρακένδυτος άστεγος, με μακρυά μαλλιά και πυκνά γένια, έξω από σούπερ μάρκετ.

Ψωνίστε, ψωνίστε! Όλα κόπρανα και θλίψη θα γίνουν. Τίποτα δεν θα μείνει."

Το ξεκίνησα με αρκετά μεγάλη επιφύλαξη, για να είμαι ειλικρινής, αλλά ήδη από τις πρώτες σελίδες, όταν έπιασα το νόημα, μου κίνησε το ενδιαφέρον.
Σίγουρα δεν είναι ένα βιβλίο για όλους, εξού και ο αρκετά χαμηλός μέσος όρος του εδώ στο GR.
Το προτείνω σε εκείνους που τους αρέσει η μικρή φόρμα, οι ανακατεμένες εικόνες και η mindfuck πλοκή. Όπως και να χει, δεν νομίζω ότι θα χάσει κάποιος από την ανάγνωση του.

[Aggeliki · Rating 3 out of 5]

Πριν καν το ξεκινήσω, είχα την αίσθηση ότι έχω στα χέρια μου ένα βιβλίο σκοτεινό. Νομίζω πως δεν έκανα λάθος. Σίγουρα δεν έχει και την πιο συνηθισμένη δομή, που μάλιστα ίσως ξενίζει σε κάποιους αναγνωστες. Έτσι κι αλλιώς, η ιστορία κινείται σε βάθος χρόνου όπου αναλυτής και αναλυόμενος μας βάζουν για λίγο στο κεφάλι τους. Τη δική τους ιστορία πλαισιώνουν οι επιμέρους ιστορίες του κάθε κεφαλαίου που προσωπικά μου θύμισαν εικόνες όπως τις βλέπει κανείς μέσα από ένα καλειδοσκόπιο. Το πουθενά και το κάπου κινείται στο χώρο και τον χρόνο εντελώς κινηματογραφικά. Τόσο που θεωρώ ότι αν αυτό το βιβλίο γινόταν ταινία, θα ήταν σίγουρα ασπρόμαυρη.
Ο Fais παίζει με το μυαλό του αναγνώστη του και μάλιστα το κάνει πολύ καλά. Αυτό από μόνο του αρκεί για να κρατήσει ζωηρό και το ενδιαφέρον της ανάγνωσης. Δεν είναι και το πιο ευκολόπεπτο ανάγνωσμα, όμως σίγουρα βάζει το κεφάλι σου να δουλεύει σε περίεργες στροφές.

[Maria Ch · Rating 2 out of 5]

Για να είμαι ειλικρινής, δεν μου άρεσε ιδιαίτερα το βιβλίο. Δεν προλάβαινα να δεθώ με τις ιστορίες, με τους χαρακτήρες, με την ίδια τη γραφή που σε σημεία ήταν πολύ ενδιαφέρουσα αλλά και πολύ κατακερματισμένη.