Μια όμορφη και τρυφερή ιστορία έγραψε η Μαρία Παπαγιάννη, που αναφέρεται στη σημασία της φιλίας. Ήρωες του βιβλίου της, το φεγγάρι και μια πυγολαμπίδα.
Το φεγγάρι αισθάνεται πολύ σπουδαίο και απαξιώνει τη συντροφιά των αστεριών. Προτιμά να μένει μόνο του, αφού θεωρεί τον εαυτό του καλύτερο από όλους στον ουρανό.
Μέχρι που βλέπει μια ηλιαχτίδα και αποφασίζει να ανέβει στην πλάτη της γιατί τη βρίσκει δυναμική και αρκετά διαφορετική. Ούτε που το κατάλαβε πώς έφτασε στη Γη.
Εκεί συνειδητοποιεί πόσο μακριά είναι το σπίτι του και αισθάνεται μοναξιά. Δεν ξέρει πώς να επιστρέψει στον ουρανό και η λύπη είναι διάχυτη στο πρόσωπό του. Θα συναντήσει μια πυγολαμπίδα για πρώτη φορά στη ζωή του και αυτή θα προσφερθεί να το βοηθήσει να βρει τον δρόμο για τον ουρανό.
Μια ιστορία για τη φιλία, που δείχνει σε όλους μας ότι κανείς δεν μπορεί να ζήσει μόνος του όσο καλός κι αν είναι, όσα αγαθά κι αν έχει. Έχει ανάγκη τουλάχιστον από έναν φίλο, έναν συνταξιδιώτη που θα μοιράζεται μαζί του όνειρα, σκέψεις, ταξίδια, λύπες και χαρές. Η εικονογράφηση του βιβλίου είναι παραμυθένια, υπέροχη, και καταφέρνει να παρασύρει τους αναγνώστες στον μαγικό κόσμο των χάρτινων ηρώων.
Μια μικρή ένσταση έχω ως προς την ηλικία που αναγράφεται στο οπισθόφυλλο του βιβλίου. Δεν είμαι σίγουρη αν ένα παιδί τριών χρόνων θα κατανοήσει πλήρως τα μηνύματα του βιβλίου. Ίσως να είναι πιο κατάλληλο για ηλικίες 5+. Σίγουρα όμως είναι ένα βιβλίο που θα αγαπήσουν πολύ όσοι το διαβάσουν.