What do you think?
Rate this book
The Name of the World
The acclaimed author of Jesus' Son and Already Dead returns with a beautiful, haunting, and darkly comic novel. The Name of the World is a mesmerizing portrait of a professor at a Midwestern university who has been patient in his grief after an accident takes the lives of his wife and child and has permitted that grief to enlarge him.
Michael Reed is living a posthumous life. In spite of outward appearances -- he holds a respectable university teaching position; he is an articulate and attractive addition to local social life -- he's a dead man walking.
Nothing can touch Reed, nothing can move him, although he observes with a mordant clarity the lives whirling vigorously around him. Of his recent bereavement, nearly four years earlier, he observes, "I'm speaking as I'd speak of a change in the earth's climate, or the recent war."
Facing the unwelcome end of his temporary stint at the university, Reed finds himself forced "to act like somebody who cares what happens to him. " Tentatively he begins to let himself make contact with a host of characters in this small academic town, souls who seem to have in common a tentativeness of their own. In this atmosphere characterized, as he says, "by cynicism, occasional brilliance, and small, polite terror," he manages, against all his expectations, to find people to light his way through his private labyrinth.
Elegant and incisively observed, The Name of the World is Johnson at his best: poignant yet unsentimental, replete with the visionary imaginative detail for which his work is known. Here is a tour de force by one of the most astonishing writers at work today.
Michael Reed is living a posthumous life. In spite of outward appearances -- he holds a respectable university teaching position; he is an articulate and attractive addition to local social life -- he's a dead man walking.
Nothing can touch Reed, nothing can move him, although he observes with a mordant clarity the lives whirling vigorously around him. Of his recent bereavement, nearly four years earlier, he observes, "I'm speaking as I'd speak of a change in the earth's climate, or the recent war."
Facing the unwelcome end of his temporary stint at the university, Reed finds himself forced "to act like somebody who cares what happens to him. " Tentatively he begins to let himself make contact with a host of characters in this small academic town, souls who seem to have in common a tentativeness of their own. In this atmosphere characterized, as he says, "by cynicism, occasional brilliance, and small, polite terror," he manages, against all his expectations, to find people to light his way through his private labyrinth.
Elegant and incisively observed, The Name of the World is Johnson at his best: poignant yet unsentimental, replete with the visionary imaginative detail for which his work is known. Here is a tour de force by one of the most astonishing writers at work today.
129 pages, Paperback
First published January 1, 2000
67 people are currently reading
1709 people want to read
About the author
Denis Johnson
60 books2,487 followersPoet, playwright and author Denis Johnson was born in Munich, West Germany, in 1949 and was raised in Tokyo, Manila and Washington. He earned a masters' degree from the University of Iowa and received many awards for his work, including a Lannan Fellowship in Fiction (1993), a Whiting Writer's Award (1986), the Aga Khan Prize for Fiction from the Paris Review for Train Dreams, and most recently, the National Book Award for Fiction (2007).
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 308 reviews
November 25, 2020
Pointless
There may be significance to this book but I suspect only for the author. As a fictionalised memoir, it lacks development. As a novel, it has neither plot nor character. It is as flat as the mid-western plains on which it takes place.
A middle aged, bereaved husband and father finds some sort of psychic oblivion as a part time university lecturer. The post is apparently a sinecure which allows the author to get in a few digs about government-funded higher education. There are no lectures to give so he simply ruminates - for four years - about his loss. He hates his life and muses “Soon I’d have to start acting like a person who cared about what happened to him.” He’d better because the reader is not going to waste the time.
Then, in quick succession, he gets fired, develops an obsessive but abortive relationship with a wild child student who could have been molested at age four, attacks a group of celebrating teenagers, and absconds in a stolen car to Alaska, thus fulfilling his own prophecy earlier in the day: “I needed one more aberration in the round I’d been following, one more liberating aberration, before I broke gently free and continued on a new path. I’d say I was almost conscious of needing it. Almost consciously looking for trouble.” Yep, sure, and... ? Is this a mature man or an errant 16 year old?
The level of emotion is something the reader has to take on faith since he shows none. He appears to act out of impulse not feeling. What feelings he has are... well trivial and misplaced. Driving an automobile for the first time since his family had been killed in an accident while driving with a friend, he feels guilt. “I can’t think of any more significant betrayal in my life, that is, any clearer contradicton of a former self, than owning this car after four years’ mourning two victims of a car crash.” What! Guilt about not saying goodbye, or the fight during breakfast, or the hours of overtime at work, one might understand. But driving a car? Hardly.
It could be of course that Johnson’s novel is meant as a send-up for the culture in which it is placed, a sentimental but unfeeling culture which doesn’t know a priority from an eggshell, a culture whose individuals are manipulated by circumstances to do bizarre things. If Name of the World is in fact sarcasm masquerading as slice of life rapportage, or some sort of Jungian allegory which completely escapes me, I can only apologise to the author. Otherwise, it is indeed pointless.
There may be significance to this book but I suspect only for the author. As a fictionalised memoir, it lacks development. As a novel, it has neither plot nor character. It is as flat as the mid-western plains on which it takes place.
A middle aged, bereaved husband and father finds some sort of psychic oblivion as a part time university lecturer. The post is apparently a sinecure which allows the author to get in a few digs about government-funded higher education. There are no lectures to give so he simply ruminates - for four years - about his loss. He hates his life and muses “Soon I’d have to start acting like a person who cared about what happened to him.” He’d better because the reader is not going to waste the time.
Then, in quick succession, he gets fired, develops an obsessive but abortive relationship with a wild child student who could have been molested at age four, attacks a group of celebrating teenagers, and absconds in a stolen car to Alaska, thus fulfilling his own prophecy earlier in the day: “I needed one more aberration in the round I’d been following, one more liberating aberration, before I broke gently free and continued on a new path. I’d say I was almost conscious of needing it. Almost consciously looking for trouble.” Yep, sure, and... ? Is this a mature man or an errant 16 year old?
The level of emotion is something the reader has to take on faith since he shows none. He appears to act out of impulse not feeling. What feelings he has are... well trivial and misplaced. Driving an automobile for the first time since his family had been killed in an accident while driving with a friend, he feels guilt. “I can’t think of any more significant betrayal in my life, that is, any clearer contradicton of a former self, than owning this car after four years’ mourning two victims of a car crash.” What! Guilt about not saying goodbye, or the fight during breakfast, or the hours of overtime at work, one might understand. But driving a car? Hardly.
It could be of course that Johnson’s novel is meant as a send-up for the culture in which it is placed, a sentimental but unfeeling culture which doesn’t know a priority from an eggshell, a culture whose individuals are manipulated by circumstances to do bizarre things. If Name of the World is in fact sarcasm masquerading as slice of life rapportage, or some sort of Jungian allegory which completely escapes me, I can only apologise to the author. Otherwise, it is indeed pointless.
March 8, 2013
The protagonist of this slim novel, Michael Reed, is currently a history professor in a Midwestern college. His wife and young daughter have died in an auto wreck. He’s somewhat numb. He meets a young (20ish) woman who is, well, exotic. Her ‘name’ is Flower Cannon. He’s drawn to her but not sure exactly why; maybe sexually but not exactly. The plot gets a little dreamy. He winds up with her ‘at her place’ which is like an abandoned school away from anywhere else. She asks him, unexpectedly, “Would you like me to tell you the story of my name?”
It’s the name of the world. The Name of the World.
This book is exquisite. It’s also written without chapters, so one scene just morphs into another. Before you know it, you’ve run out of pages.
Our protagonist actually meets many more people although the oxymoron Flower Cannon is the key to the story and whatever profundity is intended. And he also has many more jobs than college professor. He once worked, prominently, for a conservative legislator. This makes some people wary of him. But when asked directly what he thought of his former employer, Reed offers, “I had stayed with the Senator at first in the hope of having influence, later in the hope of being there on the day of his defeat, finally in hope of gathering evidence to bring him down. But he was clean, and it wouldn’t be fair to omit saying that he was even a good man. It’s just his principles were small and his horizon was November.”
And of government in general: There’s a perfect stillness at the center of Washington….It’s natural to talk about it in paradoxes…. Everything in the world is going on there, but nothing’s happening. It’s all essential, but it’s all completely pointless. The motives are virtuous, but whatever you do just stinks. And then you retire with great praise.
I don’t know if I understood the allegory correctly. And even if I did, I wouldn’t tell you. That would require more plot spoiling than is decent.
But it’s about a whole lot more than government. We are taught that mankind was not made for close confines. And much more.
Denis Johnson, for me, is either hit or miss. I really liked Tree of Smoke but thought Fiskadoro was complete (and intentional, shame on him) gibberish. So this was a surprise, random hit for me. But I like it when I feel an author is speaking directly to me, as Johnson is here, when he writes:
My habit when I’ve been humiliated is to go out and buy a book.
It’s the name of the world. The Name of the World.
This book is exquisite. It’s also written without chapters, so one scene just morphs into another. Before you know it, you’ve run out of pages.
Our protagonist actually meets many more people although the oxymoron Flower Cannon is the key to the story and whatever profundity is intended. And he also has many more jobs than college professor. He once worked, prominently, for a conservative legislator. This makes some people wary of him. But when asked directly what he thought of his former employer, Reed offers, “I had stayed with the Senator at first in the hope of having influence, later in the hope of being there on the day of his defeat, finally in hope of gathering evidence to bring him down. But he was clean, and it wouldn’t be fair to omit saying that he was even a good man. It’s just his principles were small and his horizon was November.”
And of government in general: There’s a perfect stillness at the center of Washington….It’s natural to talk about it in paradoxes…. Everything in the world is going on there, but nothing’s happening. It’s all essential, but it’s all completely pointless. The motives are virtuous, but whatever you do just stinks. And then you retire with great praise.
I don’t know if I understood the allegory correctly. And even if I did, I wouldn’t tell you. That would require more plot spoiling than is decent.
But it’s about a whole lot more than government. We are taught that mankind was not made for close confines. And much more.
Denis Johnson, for me, is either hit or miss. I really liked Tree of Smoke but thought Fiskadoro was complete (and intentional, shame on him) gibberish. So this was a surprise, random hit for me. But I like it when I feel an author is speaking directly to me, as Johnson is here, when he writes:
My habit when I’ve been humiliated is to go out and buy a book.
February 20, 2016
Second time reading this novella, and: even better. It's a strange, wonderful book. Strange in that the narrative wanders, Johnson seems merely to be following his narrator, Mike Reed, wherever whim takes him; but where it takes him tends to be interesting (this is Johnson, after all). The novella contains several amazing set pieces: a scene in which Reed follows a much-younger woman he knows only slightly but is fixated on (her name, wait for it, is Flower Cannon) to a religious sing-along that blows Reed's mind -- his soul, really -- and ironically makes him realize, with exhilaration, that there is no God; and a scene, one of the most interesting "almost sex" scenes you'll ever read, in which Reed joins Flower Cannon at her art studio in the basement of a former school. Of course, sentence by sentence, Johnson is the best. Jesus' Son is his masterpiece, Tree of Smoke is second, and his two novellas -- Train Dreams and The Name of the World -- are in close third. What appeals to me about The Name of the World -- over, say, Already Dead -- is that Mike Reed is a somewhat normal man. As much as I love Johnson's writing, he can overpopulate some of his novels (again: Already Dead) with SO many off-kilter characters, weirdos galore, that it can become predictable. Anyway, he's the best.
July 1, 2020
De beste dagen uit het leven van Michael Reed zijn al geweest. De hoogleraar geschiedenis doolt verloren rond, doet min of meer wat er van hem verwacht wordt, gaat naar de feestjes en diners waar men op hem rekent, toont zich welbespraakt en geduldig, maar intussen voelt hij zich dof, soms zelfs volkomen afwezig. Zelf spreekt hij over een ‘verlamming’ die hij eerst ‘nog met eenvoudig verdriet verwarde’. Reed is in de rouw.
Winters geleden, op een ijskoude dag, verloor hij zijn dochter en echtgenote bij een auto-ongeluk, waarvan flarden zich nog altijd bij hem blijven aandienen. Hij keek toe hoe ze wegreden, met hun ook omgekomen buurman. Het schuldgevoel is bij die terugblikken nooit ver weg: had hij ze maar even tegengehouden. Had hij de woorden waarmee hij de buurman op een ander weggetje wilde wijzen maar hardop uitgesproken en niet ingeslikt. Tegelijk is Reeds hardste, schrijnendste verdriet al geluwd. Zoals hij zelf aan het begin van De naam van de wereld formuleert, in kenmerkend kalme bewoordingen: ‘Het was bijna vier jaar geleden, lang genoeg om weer op de markt te zijn. Dat leken andere mensen in elk geval te vinden, en dat liet ik maar zo.’
In zekere zin is De naam van de wereld het verslag van een geduldig man die probeert de buitenwereld weer iets meer toe te laten. Die zelfs – na jaren waarin hij alle gedachten aan seks meteen verwierp – een verbond aangaat met een innemende roodharige kunstenares genaamd Flower Cannon, tevens studente en stripper. Maar hoe prettig hun contact ook is, Reed beseft dat zijn verdriet aan hem zal blijven kleven. En laat het maar aan Denis Johnson over om grote begrippen als rouw en leegte fijnzinnig in te vullen.
Laat het maar aan Johnson over om grote begrippen als rouw en leegte fijnzinnig in te vullen
Er valt bijna geen stuk over Johnson (1949-2017) te vinden waarin hij niet wordt omschreven als typische writer’s writer of waarin zijn stijl niet wordt geroemd – ook ik kan daar moeilijk omheen; hij is een groot stilist, nauwkeurig en strak, gespecialiseerd in het oproepen van sfeer. Het leverde een toonvast, vitaal oeuvre op waarvan de romans het zwaartepunt vormen; enkele verschenen er al in het Nederlands, maar het verhaal van Michael Reed bleef jarenlang onuitgegeven. Nu heeft het kleine, altijd boeiende Koppernik – alweer Johnsons derde Nederlandse uitgeverij in de laatste tien jaar – De naam van de wereld (2001) alsnog laten vertalen. Het doet vermoeden dat Johnsons eerdere uitgevers er vooral in commercieel opzicht geen brood in zagen: de roman bezit weliswaar niet de beeldende kracht van Johnsons roemruchte Treindromen (2002) of de rauwheid van zijn bekende verhalenbundel, Jezus’ zoon (1992), maar De naam van de wereld vertelt wel een heel eigen, compact en intrigerend verhaal.
In weloverwogen zinnen, scherp geformuleerd, neemt Reed je vanaf de eerste pagina’s in vertrouwen. Hij vertelt over de politieke arena te Washington D.C., waar hij als hoofd van de juridische staf werkte voor een inmiddels in opspraak geraakte senator; over zijn hoogleraarschap in het Midwesten van Amerika, over het ongeluk van zijn vrouw en kind, over de bedwelmende Flower Cannon – ondanks zijn dofheid klinkt hij nergens duf. Door het eerstepersoonsperspectief kom je dicht bij hem zonder dat hij zich helemaal laat vatten. Eigenlijk is deze roman een lange monoloog, een vloeiend vertaalde verzameling losse herinneringen en overpeinzingen: er zijn geen verschillende hoofdstukken, geen witregels, Reed maakt soms moeiteloos tijdsprongen van maanden of zelfs jaren, en het voelt allemaal heel natuurlijk aan, alsof het op geen andere manier verteld kon worden.
Het maakt De naam van de wereld een vreemd boek, zowel toegankelijk als moeilijk peilbaar, tegelijkertijd losjes en strak gecomponeerd, dramatisch en plotloos. Af en toe moest ik terugbladeren om te zien bij welke scène Reed inmiddels was beland, het volgende moment zette ik weer volop bewonderende streepjes in de kantlijn. Het knappe aan het boek is dat Johnson – en misschien geldt dit wel voor alles wat hij heeft geschreven – nergens voor de makkelijke oplossing kiest. Nadrukkelijke symboliek of grootse gebaren rondom Reeds rouw worden vermeden. Er is geen eenduidige closure of climax. Het geijkte verloop van zijn band met Flower Cannon zou zijn dat zij hem seksueel bevrijdt: de oude, stilgevallen man die wordt overrompeld door de jongere, onweerstaanbare schoonheid. In plaats daarvan ontvouwt zich een verhaal over het loskomen van religie, over de onmogelijkheid om je helemaal te ontdoen van het klevende verdriet.
‘Ik blijf iemand die de geschiedenis bestudeert, meer dan ooit nu onze eeuw zich aan haar cocon heeft ontworsteld en te mooi is geworden om zich te laten onderzoeken’, overpeinst Reed op het einde van de roman, in zinnen die allesomvattend aanvoelen maar gelukkig nergens worden geduid. ‘Voorspellen op welke manier haar grootste uitbarstingen ons de volgende keer zullen opschrikken is niet langer het belangrijkste. Het belangrijkste is nu dat we met haar meeliften, de lucht in.’
Winters geleden, op een ijskoude dag, verloor hij zijn dochter en echtgenote bij een auto-ongeluk, waarvan flarden zich nog altijd bij hem blijven aandienen. Hij keek toe hoe ze wegreden, met hun ook omgekomen buurman. Het schuldgevoel is bij die terugblikken nooit ver weg: had hij ze maar even tegengehouden. Had hij de woorden waarmee hij de buurman op een ander weggetje wilde wijzen maar hardop uitgesproken en niet ingeslikt. Tegelijk is Reeds hardste, schrijnendste verdriet al geluwd. Zoals hij zelf aan het begin van De naam van de wereld formuleert, in kenmerkend kalme bewoordingen: ‘Het was bijna vier jaar geleden, lang genoeg om weer op de markt te zijn. Dat leken andere mensen in elk geval te vinden, en dat liet ik maar zo.’
In zekere zin is De naam van de wereld het verslag van een geduldig man die probeert de buitenwereld weer iets meer toe te laten. Die zelfs – na jaren waarin hij alle gedachten aan seks meteen verwierp – een verbond aangaat met een innemende roodharige kunstenares genaamd Flower Cannon, tevens studente en stripper. Maar hoe prettig hun contact ook is, Reed beseft dat zijn verdriet aan hem zal blijven kleven. En laat het maar aan Denis Johnson over om grote begrippen als rouw en leegte fijnzinnig in te vullen.
Laat het maar aan Johnson over om grote begrippen als rouw en leegte fijnzinnig in te vullen
Er valt bijna geen stuk over Johnson (1949-2017) te vinden waarin hij niet wordt omschreven als typische writer’s writer of waarin zijn stijl niet wordt geroemd – ook ik kan daar moeilijk omheen; hij is een groot stilist, nauwkeurig en strak, gespecialiseerd in het oproepen van sfeer. Het leverde een toonvast, vitaal oeuvre op waarvan de romans het zwaartepunt vormen; enkele verschenen er al in het Nederlands, maar het verhaal van Michael Reed bleef jarenlang onuitgegeven. Nu heeft het kleine, altijd boeiende Koppernik – alweer Johnsons derde Nederlandse uitgeverij in de laatste tien jaar – De naam van de wereld (2001) alsnog laten vertalen. Het doet vermoeden dat Johnsons eerdere uitgevers er vooral in commercieel opzicht geen brood in zagen: de roman bezit weliswaar niet de beeldende kracht van Johnsons roemruchte Treindromen (2002) of de rauwheid van zijn bekende verhalenbundel, Jezus’ zoon (1992), maar De naam van de wereld vertelt wel een heel eigen, compact en intrigerend verhaal.
In weloverwogen zinnen, scherp geformuleerd, neemt Reed je vanaf de eerste pagina’s in vertrouwen. Hij vertelt over de politieke arena te Washington D.C., waar hij als hoofd van de juridische staf werkte voor een inmiddels in opspraak geraakte senator; over zijn hoogleraarschap in het Midwesten van Amerika, over het ongeluk van zijn vrouw en kind, over de bedwelmende Flower Cannon – ondanks zijn dofheid klinkt hij nergens duf. Door het eerstepersoonsperspectief kom je dicht bij hem zonder dat hij zich helemaal laat vatten. Eigenlijk is deze roman een lange monoloog, een vloeiend vertaalde verzameling losse herinneringen en overpeinzingen: er zijn geen verschillende hoofdstukken, geen witregels, Reed maakt soms moeiteloos tijdsprongen van maanden of zelfs jaren, en het voelt allemaal heel natuurlijk aan, alsof het op geen andere manier verteld kon worden.
Het maakt De naam van de wereld een vreemd boek, zowel toegankelijk als moeilijk peilbaar, tegelijkertijd losjes en strak gecomponeerd, dramatisch en plotloos. Af en toe moest ik terugbladeren om te zien bij welke scène Reed inmiddels was beland, het volgende moment zette ik weer volop bewonderende streepjes in de kantlijn. Het knappe aan het boek is dat Johnson – en misschien geldt dit wel voor alles wat hij heeft geschreven – nergens voor de makkelijke oplossing kiest. Nadrukkelijke symboliek of grootse gebaren rondom Reeds rouw worden vermeden. Er is geen eenduidige closure of climax. Het geijkte verloop van zijn band met Flower Cannon zou zijn dat zij hem seksueel bevrijdt: de oude, stilgevallen man die wordt overrompeld door de jongere, onweerstaanbare schoonheid. In plaats daarvan ontvouwt zich een verhaal over het loskomen van religie, over de onmogelijkheid om je helemaal te ontdoen van het klevende verdriet.
‘Ik blijf iemand die de geschiedenis bestudeert, meer dan ooit nu onze eeuw zich aan haar cocon heeft ontworsteld en te mooi is geworden om zich te laten onderzoeken’, overpeinst Reed op het einde van de roman, in zinnen die allesomvattend aanvoelen maar gelukkig nergens worden geduid. ‘Voorspellen op welke manier haar grootste uitbarstingen ons de volgende keer zullen opschrikken is niet langer het belangrijkste. Het belangrijkste is nu dat we met haar meeliften, de lucht in.’
July 17, 2019
Leí hace dos años "Sueños de Trenes" y me pareció una gran obra; una novela con aire de poesía.
En cambio, la presente obra está lejos de la belleza que me despertó aquél libro.
Acá tenemos la historia de un duelo, un grito contenido. Fluyen las páginas y me quedo esperando que pase algo más, pero no, el relato no me llega a satisfacer.
Hay un par de frases muy interesantes y profundas. No encontré más.
En cambio, la presente obra está lejos de la belleza que me despertó aquél libro.
Acá tenemos la historia de un duelo, un grito contenido. Fluyen las páginas y me quedo esperando que pase algo más, pero no, el relato no me llega a satisfacer.
Hay un par de frases muy interesantes y profundas. No encontré más.
December 18, 2023
Fragmento de una lucidez sublime sobre la repetición de comportamientos porque nos funcionaron en el pasado y actualmente carecen de frutos. El brillante párrafo que podría considerarse esencia y piedra angular del libro:
«(...) viéndolo desde la perspectiva de una madurez ya avanzada, todo eso acerca de los peligros de imitarse a uno mismo, repitiendo los mismos trucos, aferrándose a rutinas y a ritos mucho después de que hayan dejado de parecernos interesantes y ya no sean ellos los que nos cautivan sino nosotros los que los mantenemos cautivos. Sobre el peligro de esconderse a uno mismo lejos de la vasta náusea de la consciencia de la vida humana».
«(...) viéndolo desde la perspectiva de una madurez ya avanzada, todo eso acerca de los peligros de imitarse a uno mismo, repitiendo los mismos trucos, aferrándose a rutinas y a ritos mucho después de que hayan dejado de parecernos interesantes y ya no sean ellos los que nos cautivan sino nosotros los que los mantenemos cautivos. Sobre el peligro de esconderse a uno mismo lejos de la vasta náusea de la consciencia de la vida humana».
May 5, 2022
I came to this book as part of my publication order (re-)read of all Johnson’s poetry and novels. This is novel number seven (yes, I am counting Jesus’ Son as a novel) and is one of the novels I am reading for the first time in this little project. It’s a strange beast, it has to be said.
Our narrator is Michael Reed, a college professor who hardly ever teaches and whose life has been on hold in the years since his wife and daughter were taken from him in a car crash. This is, at least in part, the story of Michael Reed’s search for meaning.
One of the things Reed does frequently is visit the art museum to look at one specific piece. It’s an artwork consisting of a series of concentric hand-drawn squares. Because they are hand-drawn, no square is perfectly aligned with the one inside it and…
“Each unintended imperfection in an outline had been scrupulously reproduced in the next, and since each square was larger, each imperfection grew larger too, until at the outermost edges the shapes were no longer squares, but vast chaotic wanderings.”
This is, in fact, a good summary of what reading the book feels like because, by the time you get to the end, it feels like any semblance of order is rapidly disappearing, although it is hard to put your finger on exactly when it starts to be a bit weird.
And when the book does actually finish, it feels more like you are in the middle of something even if that “something” is not what most of the preceding pages have been about. For most of the book, Reed has episodic encounters with a variety of different people on or near his campus, most notably the amazingly named Flower Cannon. But in the last few pages we head away and, in fact, all over the place!
I’m really not quite sure what I made of the whole experience. The book is actually very short and it probably deserves a re-read at some point. It doesn’t have the same level of poetry as I tend to expect in Johnson’s writing, although there is a scattering of quite amazing sentences.
At one point, a character called Seth is criticising novels written by one of the other characters and we read:
”Or, okay, I’ll say the characters are morally uninstructive - “
“Hey, come on, Seth. They're fictional. Do you really hope to get your moral lessons from people who don't exist?”
I guess those of us who read a lot of fiction would answer yes to that question (and possibly argue that that’s the point of fiction). And we’d agree with the character who says My habit when I’ve been humiliated is to go out and buy a book.
A slightly confused 3-star rating for now, but one for which I will at some point set aside a day for a re-read.
Our narrator is Michael Reed, a college professor who hardly ever teaches and whose life has been on hold in the years since his wife and daughter were taken from him in a car crash. This is, at least in part, the story of Michael Reed’s search for meaning.
One of the things Reed does frequently is visit the art museum to look at one specific piece. It’s an artwork consisting of a series of concentric hand-drawn squares. Because they are hand-drawn, no square is perfectly aligned with the one inside it and…
“Each unintended imperfection in an outline had been scrupulously reproduced in the next, and since each square was larger, each imperfection grew larger too, until at the outermost edges the shapes were no longer squares, but vast chaotic wanderings.”
This is, in fact, a good summary of what reading the book feels like because, by the time you get to the end, it feels like any semblance of order is rapidly disappearing, although it is hard to put your finger on exactly when it starts to be a bit weird.
And when the book does actually finish, it feels more like you are in the middle of something even if that “something” is not what most of the preceding pages have been about. For most of the book, Reed has episodic encounters with a variety of different people on or near his campus, most notably the amazingly named Flower Cannon. But in the last few pages we head away and, in fact, all over the place!
I’m really not quite sure what I made of the whole experience. The book is actually very short and it probably deserves a re-read at some point. It doesn’t have the same level of poetry as I tend to expect in Johnson’s writing, although there is a scattering of quite amazing sentences.
At one point, a character called Seth is criticising novels written by one of the other characters and we read:
”Or, okay, I’ll say the characters are morally uninstructive - “
“Hey, come on, Seth. They're fictional. Do you really hope to get your moral lessons from people who don't exist?”
I guess those of us who read a lot of fiction would answer yes to that question (and possibly argue that that’s the point of fiction). And we’d agree with the character who says My habit when I’ve been humiliated is to go out and buy a book.
A slightly confused 3-star rating for now, but one for which I will at some point set aside a day for a re-read.
December 23, 2009
This novella reads like an extension to Jesus' Son, Johnson's volume of short stories. It is a return to the spiritual geography of the Middle West. The characters are off kilter and damaged--strangers even to themselves. The plot turns more and more unhinged (without feeling too causation dependent). And still, this book made me laugh several times.
One of Johnson's genius strengths is to make very dissimilar themes seem suddenly inseparable. He has a poet's sense of movement, and a child's delight in spontaneity. Simply said, I loved this book. I could hardly put it down. It felt cathartic to read (especially after a first semester of MFA-tion) something so improvisational and fun, and yet the themes are big and suitable anguished. Somehow, I've never found myself feeling jealous of Denis Johnson. He earns every sentiment that he probes in The Name of the World, and line for line the words seem to levitate by strength of their affection for one another. He's cool.
One of Johnson's genius strengths is to make very dissimilar themes seem suddenly inseparable. He has a poet's sense of movement, and a child's delight in spontaneity. Simply said, I loved this book. I could hardly put it down. It felt cathartic to read (especially after a first semester of MFA-tion) something so improvisational and fun, and yet the themes are big and suitable anguished. Somehow, I've never found myself feeling jealous of Denis Johnson. He earns every sentiment that he probes in The Name of the World, and line for line the words seem to levitate by strength of their affection for one another. He's cool.
July 2, 2020
Een dolende ziel
Sinds zijn vrouw en dochter vier jaar eerder zijn omgekomen bij een auto-ongeval, is de vijftiger Michael Reed een dolende ziel. Hij sleept zichzelf zieltogend door het leven dat nog altijd in het teken staat van de nevelen van de rouw en zijn woede op Onze Lieve Heer. Zijn leven, verdriet en gedachten heeft hij nog altijd niet op regel en hij lijkt zich te bewegen in de desolate toestand van een naargeestige droom. Verdoofd door zijn verdriet, stoned door het verlies, geamputeerd van het beste deel van zichzelf en achterblijvend met een vernietigend schuldgevoel.
'Op de dag van het ongeluk pikte onze buurman Anne en Elsie, mijn vrouw en dochter, op voor ons huis [...] Ik wuifde dat ze moesten stoppen en boog me naar het bestuurdersraampje. Het had de afgelopen nacht geijzeld. De straten waren gevaarlijk.'
Als universitair docent Geschiedenis zit hij een aantal jaar gebakken, maar hij raakt zijn aanstelling kwijt wanneer hij te horen krijgt dat er geen verlenging van zijn contract meer inzit. Wanneer hij de jongere en roodharige celliste Flower Cannon ontmoet, raakt hij geïntrigeerd door haar verschijning en op verrassende - magische? - wijze komt hij haar vervolgens in allerlei gelegenheden tegen. Eens is ze serveerster bij een diner, dan ziet hij haar zichzelf - en plein publique en zonder enige gêne - ontdoen van haar schaamhaar en op een ander moment werkt ze in een casino als stripper. Gebiologeerd gaat hij graag in op haar vriendschap en lijkt haar te overal volgen, zoals naar een kerkdienst, waar hij tot het besef komt dat zijn boosheid jegens God eigenlijk ongegrond is.
'Terwijl het gezang om me heen wuifde als tarwe in de wind betrapte ik mezelf erop dat ik de aanwezigen telde. [...]. Ik vroeg me af hoe het zou klinken op de lege groene velden onder de onbewolkte hemel, hoe hartverscheurend klein zelfs zo'n menigte stemmen zou klinken als die opsteeg naar de oneindige onverschilligheid van de ruimte. Ik voelde me eenzaam voor ons allemaal, en opeens wist ik dat er geen god was.'
Het perspectief ligt bij Reed, in de eerste persoon enkelvoud, waardoor je hem het dichtst op de huid zou moeten zitten - de lezer is deelgenoot van elke stap die hij zet en van zijn gedachten -, maar toch blijft hij ongrijpbaar, want het is duidelijk dat hij niet goed weet wat hij met zichzelf aan moet.
Het doorlopende verhaal volgt een meanderende route, waarbij je Reed bijna met je ogen dicht volgt, om dan te ontdekken dat je je ineens in een heel ander decor bevindt. Zijn herinneringen rijgen zich naadloos aaneen en hij is zich ervan bewust dat hij het niet allemaal even helder beschrijft.
'En nu denk ik dat dit verhaal coherent kan worden als ik je vraag er dit visioen mee te verbinden: lichtgevende beelden, opgeroepen en afgevoerd in een vloeiende vaagheid. Met dat verschil dat ik Flower niet voor een boodschap hield, maar voor een geest, de geest van mijn dochter - ja, en ze kwam en ging enige tijd in de stroom van gebeurtenissen zoals mijn Elsie in de stille waterval van de herinnering.'
The name of the world is al verschenen in 2000 en nu, twintig jaar later, door Uitgeverij Koppernik postuum uitgegeven als De naam van de wereld in een vloeiende vertaling van Peter Bergsma.
Denis Johnson (München, 1949) had een aversie tegen praten over zichzelf, hij schreef zijn boeken, maar was wars van de merchandise er omheen. In verband met de politieke loopbaan van zijn vader zat hij wereldwijd op internationale scholen en heeft hij les gehad van Raymond Carver, die invloed op het werk van Johnson heeft gehad. Alcoholverslaving en leverkanker werden Johnson in 2017 fataal.
Het kostte me extra tijd en moeite om de draad te volgen. De eerste helft van het verhaal komt het wat wonderlijk op gang en het ontrolt zich op een bevreemdende manier, alsof er eigenlijk maar weinig gebeurt, maar het bouwt zich langzaam op en dwingt je tot bewust lezen en zelfs passages herlezen om ten volle de strekking te pakken te krijgen. Dergelijke korte novellen zijn een feest om, zodra de laatste bladzijde is gelezen, meteen weer overnieuw te beginnen, om het maximale te absorberen van wat het proza heeft te bieden; proza dat niet gespeend is van humor en cynisme en waarbij het bij tijd en wijlen een poosje heerlijk kauwen is op de ontwikkeling van de protagonist. Deze sleurt zichzelf op het apathische af verder, met een intense en vastgegroeide treurigheid, doelloos en geleid door sociale verplichtingen die zijn leven nog een beetje sturing geven. Toch is het een rijk verhaal om langzaam te genieten van de vele prachtige zinnen en taalbommetjes die Johnson met grote precisie tussen de zinnen laat doorschemeren. Niet door het uit te schrijven, maar door de beelden en gevoelens op te roepen met zijn lyrische, maar vederlichte, lucide proza.
'Dit eiland is een grote dorre eenzame rots die smeekt om de komst van een beeldhouwer.
Een magnifieke, verstilde, soms ondoorgrondelijke, maar beklijvende novelle voor wie meer wil lezen dan alleen woorden.
Sinds zijn vrouw en dochter vier jaar eerder zijn omgekomen bij een auto-ongeval, is de vijftiger Michael Reed een dolende ziel. Hij sleept zichzelf zieltogend door het leven dat nog altijd in het teken staat van de nevelen van de rouw en zijn woede op Onze Lieve Heer. Zijn leven, verdriet en gedachten heeft hij nog altijd niet op regel en hij lijkt zich te bewegen in de desolate toestand van een naargeestige droom. Verdoofd door zijn verdriet, stoned door het verlies, geamputeerd van het beste deel van zichzelf en achterblijvend met een vernietigend schuldgevoel.
'Op de dag van het ongeluk pikte onze buurman Anne en Elsie, mijn vrouw en dochter, op voor ons huis [...] Ik wuifde dat ze moesten stoppen en boog me naar het bestuurdersraampje. Het had de afgelopen nacht geijzeld. De straten waren gevaarlijk.'
Als universitair docent Geschiedenis zit hij een aantal jaar gebakken, maar hij raakt zijn aanstelling kwijt wanneer hij te horen krijgt dat er geen verlenging van zijn contract meer inzit. Wanneer hij de jongere en roodharige celliste Flower Cannon ontmoet, raakt hij geïntrigeerd door haar verschijning en op verrassende - magische? - wijze komt hij haar vervolgens in allerlei gelegenheden tegen. Eens is ze serveerster bij een diner, dan ziet hij haar zichzelf - en plein publique en zonder enige gêne - ontdoen van haar schaamhaar en op een ander moment werkt ze in een casino als stripper. Gebiologeerd gaat hij graag in op haar vriendschap en lijkt haar te overal volgen, zoals naar een kerkdienst, waar hij tot het besef komt dat zijn boosheid jegens God eigenlijk ongegrond is.
'Terwijl het gezang om me heen wuifde als tarwe in de wind betrapte ik mezelf erop dat ik de aanwezigen telde. [...]. Ik vroeg me af hoe het zou klinken op de lege groene velden onder de onbewolkte hemel, hoe hartverscheurend klein zelfs zo'n menigte stemmen zou klinken als die opsteeg naar de oneindige onverschilligheid van de ruimte. Ik voelde me eenzaam voor ons allemaal, en opeens wist ik dat er geen god was.'
Het perspectief ligt bij Reed, in de eerste persoon enkelvoud, waardoor je hem het dichtst op de huid zou moeten zitten - de lezer is deelgenoot van elke stap die hij zet en van zijn gedachten -, maar toch blijft hij ongrijpbaar, want het is duidelijk dat hij niet goed weet wat hij met zichzelf aan moet.
Het doorlopende verhaal volgt een meanderende route, waarbij je Reed bijna met je ogen dicht volgt, om dan te ontdekken dat je je ineens in een heel ander decor bevindt. Zijn herinneringen rijgen zich naadloos aaneen en hij is zich ervan bewust dat hij het niet allemaal even helder beschrijft.
'En nu denk ik dat dit verhaal coherent kan worden als ik je vraag er dit visioen mee te verbinden: lichtgevende beelden, opgeroepen en afgevoerd in een vloeiende vaagheid. Met dat verschil dat ik Flower niet voor een boodschap hield, maar voor een geest, de geest van mijn dochter - ja, en ze kwam en ging enige tijd in de stroom van gebeurtenissen zoals mijn Elsie in de stille waterval van de herinnering.'
The name of the world is al verschenen in 2000 en nu, twintig jaar later, door Uitgeverij Koppernik postuum uitgegeven als De naam van de wereld in een vloeiende vertaling van Peter Bergsma.
Denis Johnson (München, 1949) had een aversie tegen praten over zichzelf, hij schreef zijn boeken, maar was wars van de merchandise er omheen. In verband met de politieke loopbaan van zijn vader zat hij wereldwijd op internationale scholen en heeft hij les gehad van Raymond Carver, die invloed op het werk van Johnson heeft gehad. Alcoholverslaving en leverkanker werden Johnson in 2017 fataal.
Het kostte me extra tijd en moeite om de draad te volgen. De eerste helft van het verhaal komt het wat wonderlijk op gang en het ontrolt zich op een bevreemdende manier, alsof er eigenlijk maar weinig gebeurt, maar het bouwt zich langzaam op en dwingt je tot bewust lezen en zelfs passages herlezen om ten volle de strekking te pakken te krijgen. Dergelijke korte novellen zijn een feest om, zodra de laatste bladzijde is gelezen, meteen weer overnieuw te beginnen, om het maximale te absorberen van wat het proza heeft te bieden; proza dat niet gespeend is van humor en cynisme en waarbij het bij tijd en wijlen een poosje heerlijk kauwen is op de ontwikkeling van de protagonist. Deze sleurt zichzelf op het apathische af verder, met een intense en vastgegroeide treurigheid, doelloos en geleid door sociale verplichtingen die zijn leven nog een beetje sturing geven. Toch is het een rijk verhaal om langzaam te genieten van de vele prachtige zinnen en taalbommetjes die Johnson met grote precisie tussen de zinnen laat doorschemeren. Niet door het uit te schrijven, maar door de beelden en gevoelens op te roepen met zijn lyrische, maar vederlichte, lucide proza.
'Dit eiland is een grote dorre eenzame rots die smeekt om de komst van een beeldhouwer.
Een magnifieke, verstilde, soms ondoorgrondelijke, maar beklijvende novelle voor wie meer wil lezen dan alleen woorden.
June 9, 2016
Denis Johnson staat bekend als een kameleon omdat elk boek weer totaal anders is dan al zijn andere, en als een beestachtig goede stilist die helaas veel te weinig wordt gelezen. Ik ken zelf ook lang niet al zijn boeken, maar wel zijn overweldigend-groteske Vietnamboek "The tree of smoke", ruim 600 geniale en ongehoord spectaculaire bladzijden dik, en de prachtige novelle "Traindreams", krap 90 verstilde bladzijden die rijker zijn dan menige roman. Sterker nog, er staan zinnen in die beter zijn dan menig oeuvre. Nu heb ik dan "The name of the world" van hem gelezen, minder bekend maar volgens de NRC een van zijn meesterwerken. En ja, totaal anders dan die twee andere boeken die ik van hem ken, maar net zo ongelofelijk goed. Vol zinnen waardoor ik even helemaal geen adem meer had, en waar ik helemaal euforisch van werd ondanks hun vaak erg desolate inhoud. Vol beelden die zo origineel en overweldigend waren dat ik even pauze moest nemen en kreetjes moest slaken van bewondering. En dat alles ingebed in een verhaal dat zo verstild, ongrijpbaar en onvoorspelbaar verloopt dat je soms niet meer weet waar je kijken moet. Het boekje is 129 bladzijden dun, op veel bladzijden opmerkelijk onspectaculair, en toch had ik na afloop het gevoel alsof ik in een achtbaan had gezeten.
Hoofdpersoon is Michael Reed, die -zoals zoveel personages bij Denis Johnson - de weg kwijt is in de wereld, met name omdat hij vier jaar geleden zijn vrouw en dochter verloren heeft vanwege een onnozel en achteraf vermijdbaar auto-ongeluk. Het ongelofelijk prachtige van dit boekje is dan dat het verdriet en vooral de totale ontheemding en vervreemding van Michael volkomen voelbaar gemaakt wordt, maar tussen de regels door en zonder openlijke huilbuien of andere conventionele uitingen van openlijk verdriet. Michael is door deze tragedie lamgeslagen, op de dool, volslagen van doel en richting beroofd, wezenloos, en precies die wezenloosheid wordt opgeroepen in de ene na de andere ongrijpbaar prachtige zin. Bovendien, ook veel personages om hem heen lijken van wezenloosheid doordesemd, ook als zij geen tragedie hebben meegemaakt: alsof de hele wereld zinloos is, ook voor hen die geen verdriet hebben te dragen, en alsof iedereen gedwongen is maar wat rond te dwalen op de tast. Ziehier een dialoog tussen de droevige Michael en de maatschappelijk uiterst geslaagde Tiberius Soames. Laatstgenoemde verrast Michael tijdens een volkomen wezenloos feestje met de volgende aparte uitspraak:"I've just got no more stomach for the bitter charade. When my mother died her body was eaten by dogs". Hierop weet Michael, in zijn totale - en begrijpelijke- verbijstering, even niet wat te doen, dus herhaalt hij vragend: "dogs?". Waarop Soames vervolgt met: "That's my message to the world. Why should it be otherwise? Should I disguise the facts concerning our universe?"
Een wel heel onverwachte en ongrijpbare dialoog, die naar mijn smaak wel heel pregnant een gevoel van treurnis en zinloosheid overbrengt. Dat geldt ook voor terloopse natuurbeschrijvingen als: "The sky had that relentless emptiness the sky can have on a hot day over the endless farms. This island is a big arid solitary rock that pleads for a sculptor to come". Zo'n beschrijving vind ik dan ook nog eens behoorlijk briljant qua woordkunst. Ook prachtig is hoe de fascinatie wordt beschreven van Reed voor een doofstomme jongen, die hij in doventaal ziet communiceren in een sektarische kerk: "I was fascinated. Without voices to help them they used whatever they had, both their faces animated, exploding with emotion, while the quick lively gestures shot down their arms and out their fingers; they worked at it like silent-film actors, and suddenly, reminded of the old silent films, I was struck with an understanding of the empty peace the boy inhabited". Prachtig, die fascinatie voor leegte en stilte van de gekwelde Michael Reed. En ook dat verlangen daarnaar. Dat alles komt later nog wat pregnanter terug, zodra er in die sektarische kerk - waar Michael ook maar door puur wezenloos toeval terecht is gekomen- een gezang wordt aangegeven. Want dat roept bij Michael dan het volgende op: "Nearly three hundred people, all singing beautifully. I wondered what it must sound like out in the empty green fields under the cloudless blue sky, how heartrenderingly small even such a crowd of voices must sound rising up into the infinite indifference of outer space. I felt lonely for us all, and abrubtly I knew there was no God". Werkelijk geweldig vind ik dat, niet alleen door de zin zelf maar ook door hoe deze scène is voorbereid: steeds heb je meegeleefd met Michaels dwaaltochten in zijn eigen desolaat lege hoofd, en daardoor word je des te harder geraakt door dit prachtig geformuleerde BEWUSTE besef van zinloosheid en leegte. Een besef dat voor Michael, nu het een BEWUST besef is geworden, ook als bevrijdend inzicht wordt omarmd: "We praised the empty universe. I felt our hearts going up and up into an endless interval with nothing to get in the way. All my happy liberated soul came out of my throat." Michael bejubelt dus de leegte van het universum OMDAT het een leegte is, en wordt helemaal euforisch van de gedachte dat er juist geen God de Vader is die over hem waakt. Een bijna Nietzscheiaanse amor fati, waarin het leven en lot in al zijn redeloosheid wordt bejubeld.
Een prachtig boekje, vol van dit soort schitterende zinnen en vol van niet na te vertellen zo vreemde wendingen, mijmeringen, gebeurtenissen en gevoelens. Vol ook van kwelling, eenzaamheid, en van zinloosheid die tot op de bodem wordt gepeild. En ook met een naar mijn gevoel mooi slot, dat ik niet ga verklappen, waarin Michael toch een bepaald soort verlossing vindt. Niet door de zinloosheid en leegte te overwinnen, maar door deze op een bepaalde manier te aanvaarden en zich erin te storten. Iets wat zelfs na de boven beschreven amor fati voor mij nog als een intrigerende verrassing kwam. Dit smaakt naar meer, mensen, dus ik ga binnenkort meer lezen van Denis Johnson!
Hoofdpersoon is Michael Reed, die -zoals zoveel personages bij Denis Johnson - de weg kwijt is in de wereld, met name omdat hij vier jaar geleden zijn vrouw en dochter verloren heeft vanwege een onnozel en achteraf vermijdbaar auto-ongeluk. Het ongelofelijk prachtige van dit boekje is dan dat het verdriet en vooral de totale ontheemding en vervreemding van Michael volkomen voelbaar gemaakt wordt, maar tussen de regels door en zonder openlijke huilbuien of andere conventionele uitingen van openlijk verdriet. Michael is door deze tragedie lamgeslagen, op de dool, volslagen van doel en richting beroofd, wezenloos, en precies die wezenloosheid wordt opgeroepen in de ene na de andere ongrijpbaar prachtige zin. Bovendien, ook veel personages om hem heen lijken van wezenloosheid doordesemd, ook als zij geen tragedie hebben meegemaakt: alsof de hele wereld zinloos is, ook voor hen die geen verdriet hebben te dragen, en alsof iedereen gedwongen is maar wat rond te dwalen op de tast. Ziehier een dialoog tussen de droevige Michael en de maatschappelijk uiterst geslaagde Tiberius Soames. Laatstgenoemde verrast Michael tijdens een volkomen wezenloos feestje met de volgende aparte uitspraak:"I've just got no more stomach for the bitter charade. When my mother died her body was eaten by dogs". Hierop weet Michael, in zijn totale - en begrijpelijke- verbijstering, even niet wat te doen, dus herhaalt hij vragend: "dogs?". Waarop Soames vervolgt met: "That's my message to the world. Why should it be otherwise? Should I disguise the facts concerning our universe?"
Een wel heel onverwachte en ongrijpbare dialoog, die naar mijn smaak wel heel pregnant een gevoel van treurnis en zinloosheid overbrengt. Dat geldt ook voor terloopse natuurbeschrijvingen als: "The sky had that relentless emptiness the sky can have on a hot day over the endless farms. This island is a big arid solitary rock that pleads for a sculptor to come". Zo'n beschrijving vind ik dan ook nog eens behoorlijk briljant qua woordkunst. Ook prachtig is hoe de fascinatie wordt beschreven van Reed voor een doofstomme jongen, die hij in doventaal ziet communiceren in een sektarische kerk: "I was fascinated. Without voices to help them they used whatever they had, both their faces animated, exploding with emotion, while the quick lively gestures shot down their arms and out their fingers; they worked at it like silent-film actors, and suddenly, reminded of the old silent films, I was struck with an understanding of the empty peace the boy inhabited". Prachtig, die fascinatie voor leegte en stilte van de gekwelde Michael Reed. En ook dat verlangen daarnaar. Dat alles komt later nog wat pregnanter terug, zodra er in die sektarische kerk - waar Michael ook maar door puur wezenloos toeval terecht is gekomen- een gezang wordt aangegeven. Want dat roept bij Michael dan het volgende op: "Nearly three hundred people, all singing beautifully. I wondered what it must sound like out in the empty green fields under the cloudless blue sky, how heartrenderingly small even such a crowd of voices must sound rising up into the infinite indifference of outer space. I felt lonely for us all, and abrubtly I knew there was no God". Werkelijk geweldig vind ik dat, niet alleen door de zin zelf maar ook door hoe deze scène is voorbereid: steeds heb je meegeleefd met Michaels dwaaltochten in zijn eigen desolaat lege hoofd, en daardoor word je des te harder geraakt door dit prachtig geformuleerde BEWUSTE besef van zinloosheid en leegte. Een besef dat voor Michael, nu het een BEWUST besef is geworden, ook als bevrijdend inzicht wordt omarmd: "We praised the empty universe. I felt our hearts going up and up into an endless interval with nothing to get in the way. All my happy liberated soul came out of my throat." Michael bejubelt dus de leegte van het universum OMDAT het een leegte is, en wordt helemaal euforisch van de gedachte dat er juist geen God de Vader is die over hem waakt. Een bijna Nietzscheiaanse amor fati, waarin het leven en lot in al zijn redeloosheid wordt bejubeld.
Een prachtig boekje, vol van dit soort schitterende zinnen en vol van niet na te vertellen zo vreemde wendingen, mijmeringen, gebeurtenissen en gevoelens. Vol ook van kwelling, eenzaamheid, en van zinloosheid die tot op de bodem wordt gepeild. En ook met een naar mijn gevoel mooi slot, dat ik niet ga verklappen, waarin Michael toch een bepaald soort verlossing vindt. Niet door de zinloosheid en leegte te overwinnen, maar door deze op een bepaalde manier te aanvaarden en zich erin te storten. Iets wat zelfs na de boven beschreven amor fati voor mij nog als een intrigerende verrassing kwam. Dit smaakt naar meer, mensen, dus ik ga binnenkort meer lezen van Denis Johnson!
July 10, 2022
Dit was een boek waar mijn man zo van hield, maar mij niet wist te vangen. Alsof ik de zender wel hoorde langskomen, maar de juiste frequentie maar niet te pakken kreeg en er bleef maar ruis op de lijn.
'Het was met inkt op een groot wit beddenlaken getekend en bestond uit één minuscuul volmaakt vierkantje midden op het doek, omringd door concentrische uit de losse pols getekende omtrekken. Een tekenaar die het juiste gereedschap gebruikte zou duizenden concentrische vierkantjes hebben gemaakt waarvan de omtrekken zich op maar vier of vijf millimeter van elkaar bevonden. Maar deze tekening was, zoals ik al zei, op het middelste vierkantje na uit de losse pols gemaakt: elke onbedoelde imperfectie in een omtrek was scrupuleus gereproduceerd in de volgende, en aangezien elk vierkant groter was, werd elke imperfectie ook groter, totdat aan de uiterste randen de vormen niet langer vierkanten waren, maar uitgestrekte chaotische omzwervingen.'
February 24, 2013
Denis Johnson took the flattest of dull, male fantasies - the flailing, lonley professor gets in a spell-casting match with the wild, arty, enigmatic co-ed - and managed to fold it into mental origami, sense and even time folding back on itself into a flower. It is about a girl named Flower, in fact, and he makes that work, too. The creases in his folding of reality don't exactly line up at the end and the resulting flower of a story is shimmeringly and organically imperfect for it. And its just the right length at ~120 pages, enough to shoot through a whole life in a day. And it is cockablock with lyrical wonders like:
I'd offered to witness to power's corrupting influence, but apparently no such witness was required.
I thought I just liked the Denis Johnson of Jesus' Son and lesser so, the one of Fiskadoro, and then I read Train Dreams and whoa, and then this is just as whoa and I realized I have a bunch of his books to read: Tree of Smoke, Resuscitation of a Hanged Man and that poetry collection with the great name of The Throne of the Third Heaven of the Nations Millennium General Assembly: Poems Collected and New.
I'd offered to witness to power's corrupting influence, but apparently no such witness was required.
I thought I just liked the Denis Johnson of Jesus' Son and lesser so, the one of Fiskadoro, and then I read Train Dreams and whoa, and then this is just as whoa and I realized I have a bunch of his books to read: Tree of Smoke, Resuscitation of a Hanged Man and that poetry collection with the great name of The Throne of the Third Heaven of the Nations Millennium General Assembly: Poems Collected and New.
December 6, 2013
Started off a bit slower than Jesus' Son and at first I didn't think I liked this book as much, but, then in came some of Johnson's amazingly beautiful prose and all was good in the world. This guy is magic!!
August 26, 2020
Second read was a must. 3 stars to 5. Goddamn Denis Johnson was a genius.
August 26, 2023
Denis Johnson, for me, is one of those writers whose work is fairly inconsistent. Some of his books are exceptional while others are less so. This book just wasn't as good as most of his, in my opinion. It's the story of a fifty three year old man whose wife and daughter had died in a car accident a few years previously and his life has been in a tailspin ever since. He is on the verge of losing his teaching position because he hasn't attained tenure and seems to be indifferent to it. He becomes infatuated with a young girl in her twenties named Flower Cannon who he sees at different venues and eventually meets. They form a curious short friendship that eventually leads nowhere and he carries on with his life after that.
July 6, 2016
El nombre del mundo recoge tanto algunos de los pasajes más ridículamente absurdos que he leído en lo que va de año como interesantes y profundas reflexiones sobre el proceso de duelo y la pérdida de propósito vital. Dicho en otras palabras, en este libro Denis Johnson es capaz de lo mejor y de lo peor. Lo mejor: la premisa, que nos mete en la piel de un profesor universitario que trata de superar el fallecimiento de su mujer y su hija en un accidente de tráfico; el estilo, acoplado casi siempre de manera perfecta al discurso intelectual y meditativo del protagonista; el final, bastante acertado y coherente con la clásica estructura del monomito donde el objetivo a alcanzar es una completa y purificadora renovación interior. Lo peor: la inconsistencia de la trama, un interminable soliloquio sin ningún tipo de subdivisión temática que salta de un sitio a otro con la optimista pretensión de que el lector no pierda el hilo en ningún momento; y, por otra parte, los desvaríos lynchianos que de vez en cuando salpican la narración, una serie de esperpénticos acontecimientos de carácter experimental que involucran diálogos disparatados, fantasías sexuales dignas de peritaje psicológico y una performance conceptual en la que una estudiante se depila el coño ante decenas de atentos espectadores. Vamos, que no hay por dónde coger muy bien este libro a menos que yo me haya perdido algo de una relevancia crucial. En cualquier caso, seguiré probando otras novelas del autor con la firme esperanza de que El nombre del mundo sea una anecdótica excepción y no una muestra representativa de lo que me va a seguir ofreciendo Denis Johnson en el futuro.
January 1, 2025
For a book that has only 123 pages, I was able to get to around page 50 before throwing in the towel. I've liked what I've read from Denis over the years, but I just didn't find anything worth continuing with in these short pages. A man loses his family, but the emotion was lacking in the writing and in regards to writing style? It was extremely bland. The characters themselves were annoying and that's enough for me to lose interest. If this had a mind-blowing ending, then I'll just have to miss it.
November 12, 2007
i really liked johnson's description of college life, especially since it is from an outsiders POV. it has been a long time since I had read something that just keep me going on the writing alone w/out the story pulling me along.
that said, the final flower cannon scene in the book is a total mistake and letdown. in fact, the whole character of flower is a cliche and doesn't fit in here in this spare book that is only vulgar and obvious when she is around. otherwise, it's fresh and exact and words aren't wasted. i am so sick of the loose and wild woman who is ALWAYS young and beautiful and skinny that the man has to encounter in order to feel alive.
now that i'm writing, i think this book is alot like a new stepphenwolf, which i really need to read again.
that said, the final flower cannon scene in the book is a total mistake and letdown. in fact, the whole character of flower is a cliche and doesn't fit in here in this spare book that is only vulgar and obvious when she is around. otherwise, it's fresh and exact and words aren't wasted. i am so sick of the loose and wild woman who is ALWAYS young and beautiful and skinny that the man has to encounter in order to feel alive.
now that i'm writing, i think this book is alot like a new stepphenwolf, which i really need to read again.
January 2, 2023
Johnson at some way below his best.
Despite its scanty page count it struggled to hold my attention.
Despite its scanty page count it struggled to hold my attention.
December 30, 2021
Hoe de draden van rouw zich verknopen in het voortgaande leven totdat de tijd zelf in opstand komt en iets van een fout antwoord genereert. Maar in ieder geval een antwoord.
February 22, 2016
Boring and artful. I am as interested in a good character piece as anyone else, but this was just not even a character piece. It was a dreamy-landscape of semi-sensical ramblings by a hard to like main character. It was pretty, but it was also pretty dull.
However, Johnson does have some great insight and wonderful ramblings (such as his description of his deep relationship with the security guard at the art museum...with whom he has never actually spoken): "Exile, detachment, paralysis, fear--all the qualities people projected onto my flat white surface--they really played no part in anything that happened after the accident that took my wife and daughter. Everything occurred despite its complete impossibility." Yes, everything is perception and our interactions with people are tainted by their expectations of our mental states. And yet, sometimes these perceptions are wrong. And, of course, sometimes they are not, but we perceive that they are.
Johnson also gets in a few political digs (the best of which has also been quoted by others): "There's a perfect stillness at the center of Washington....Everything in the world is going on there, but nothing's happening. It's all essential, but it's all completely pointless. The motives are virtuous, but whatever you do just stinks. And then you retire with great praise."
One of the biggest and most annoying pieces for me was the confusion over time. This is a book without chapters or breaks; the main character rambles from past to present to future all rather seamlessly. It is clearly "modern", but I am always rather curious about exactly what year the author is pretending to present. At one point (just after he is fired); Mike goes to New York (and this is in the "current" time of the story because he says it is near the end of the academic year and he is at the point where he is cleaning out his office) for a conference. He mentions that the Berlin Wall had come down 16 weeks before, which I put as either marking the beginning of the process (1990) or the end of the process (1992). Later that summer he has his moment at the school with Flower and she tells him about her family and she mentions that "Every July Fourth until '93"...putting this clearly many years post '93 (I would say 2000 at the earliest given her tone and rough age in the story she is telling). So Johnson gives us Spring of early 90s followed by summer of early 2000s...rather annoying.
Overall it is short and there are a few good moments, but I was left feeling more that Johnson was trying hard to produce "ART" (yes, in capital letters AND quotations marks) than that he was producing anything with real value. Maybe it is simply a difference in opinion over the value of literature: I have always believed that real art is that which speaks to the audience; I require my art to be relevant or interesting or spellbinding and Johnson (or Mike, anyway): "realized that what I first require of a work of art is that its agenda--is that the word I want?--not include me. I don't want its aims put in doubt by an attempt to appeal to me, by any awareness of me at all." I guess I'm just not all that impressed with an author who fails to take his reader into account.
However, Johnson does have some great insight and wonderful ramblings (such as his description of his deep relationship with the security guard at the art museum...with whom he has never actually spoken): "Exile, detachment, paralysis, fear--all the qualities people projected onto my flat white surface--they really played no part in anything that happened after the accident that took my wife and daughter. Everything occurred despite its complete impossibility." Yes, everything is perception and our interactions with people are tainted by their expectations of our mental states. And yet, sometimes these perceptions are wrong. And, of course, sometimes they are not, but we perceive that they are.
Johnson also gets in a few political digs (the best of which has also been quoted by others): "There's a perfect stillness at the center of Washington....Everything in the world is going on there, but nothing's happening. It's all essential, but it's all completely pointless. The motives are virtuous, but whatever you do just stinks. And then you retire with great praise."
One of the biggest and most annoying pieces for me was the confusion over time. This is a book without chapters or breaks; the main character rambles from past to present to future all rather seamlessly. It is clearly "modern", but I am always rather curious about exactly what year the author is pretending to present. At one point (just after he is fired); Mike goes to New York (and this is in the "current" time of the story because he says it is near the end of the academic year and he is at the point where he is cleaning out his office) for a conference. He mentions that the Berlin Wall had come down 16 weeks before, which I put as either marking the beginning of the process (1990) or the end of the process (1992). Later that summer he has his moment at the school with Flower and she tells him about her family and she mentions that "Every July Fourth until '93"...putting this clearly many years post '93 (I would say 2000 at the earliest given her tone and rough age in the story she is telling). So Johnson gives us Spring of early 90s followed by summer of early 2000s...rather annoying.
Overall it is short and there are a few good moments, but I was left feeling more that Johnson was trying hard to produce "ART" (yes, in capital letters AND quotations marks) than that he was producing anything with real value. Maybe it is simply a difference in opinion over the value of literature: I have always believed that real art is that which speaks to the audience; I require my art to be relevant or interesting or spellbinding and Johnson (or Mike, anyway): "realized that what I first require of a work of art is that its agenda--is that the word I want?--not include me. I don't want its aims put in doubt by an attempt to appeal to me, by any awareness of me at all." I guess I'm just not all that impressed with an author who fails to take his reader into account.
February 26, 2025
El nombre del mundo del escritor estadounidense Denis Johnson, relata la experiencia íntima del narrador y protagonista Michael Reed, profesor universitario del Medio Oeste estadounidense, posterior al fallecimiento de su esposa e hija. Cuatro años después, la pérdida se vive en calidad de compromiso; la tragedia enquistada irremediablemente en una existencia que muestra casi una total indiferencia a la vida, sino fuera por el encuentro con una extraña estudiante que se cruza en su camino.
Johnson, mediante un extenso racconto sin capítulos de 143 páginas, con un ritmo pausado, introspectivo y meditativo, nos permite asomarnos a las páginas de Reed. Errante, indiferente y en búsqueda de sensaciones que le permitan sobrevivir al tedioso entorno universitario, el protagonista cuenta los insólitos encuentros que mantiene directa e indirectamente con Flower Cannon, estudiante y artista de performances eróticos, personaje que permite al protagonista acercarse, quizás, a la epifanía que busca en su vida, rodeada de fantasmas y cargas personales que lo mantienen suspendido en un presente sin futuro.
Un libro, que pese a la brevedad, se extiende largamente acerca de la experiencia vagabunda y rumiante del personaje en relación a los temas que tibiamente le interesan.
Personalmente no conecté con la historia. Salta entre tema y tema, con personajes que nada me evocan y nada me dejan. Una lectura de un intervalo de vida de un personaje olvidable, en términos particulares.
Johnson, mediante un extenso racconto sin capítulos de 143 páginas, con un ritmo pausado, introspectivo y meditativo, nos permite asomarnos a las páginas de Reed. Errante, indiferente y en búsqueda de sensaciones que le permitan sobrevivir al tedioso entorno universitario, el protagonista cuenta los insólitos encuentros que mantiene directa e indirectamente con Flower Cannon, estudiante y artista de performances eróticos, personaje que permite al protagonista acercarse, quizás, a la epifanía que busca en su vida, rodeada de fantasmas y cargas personales que lo mantienen suspendido en un presente sin futuro.
Un libro, que pese a la brevedad, se extiende largamente acerca de la experiencia vagabunda y rumiante del personaje en relación a los temas que tibiamente le interesan.
Personalmente no conecté con la historia. Salta entre tema y tema, con personajes que nada me evocan y nada me dejan. Una lectura de un intervalo de vida de un personaje olvidable, en términos particulares.
March 7, 2015
There are two decent short stories buried in "The Name of the World" - one about an amateur stripper contest at a low-rent casino in the Midwest, and one about a middle-aged man's erotic encounter with a mesmerizing (but in reality utterly impossible) art student half his age. Both are the kind of vivid, gritty, vaguely stoned narratives at which Johnson excels. Unfortunately, he ties them together with an indifferently written novella about an emotionally detached adjunct teacher in an unnamed Midwest college. Johnson seems to know or care little about academic life, which might explain why the writing is so vague in these short (but not short enough) evocations. He's also writing about a man mourning the death of his wife and daughter. Maybe grief is supposed to have made the narrator so numb that he can't face the horror of spending more than two paragraphs describing the two most important people in his life. Or maybe Johnson is being kind of lazy and is so much more interested in the nudity-friendly little art student that he saves his most vivid writing for her. Not that good.
July 23, 2012
I hate when I read a book, and at the end, I feel like I simply didn't get it. This book was about a depressed college proffesor who half-heartedly struggles to get his zest for life back. As I read that sentence, I wonder why I picked up the book in the first place. The plot and characters seem like they've already been done a million times. The main character dispassionately finds himself in a series of random events that hang together very loosely. He rambles his way into a better life situation which is briefly summed up in the final page and a half. His new situation has nothing to do with where he has been in the past. I found this book slow and wandering. I need a more defined plot I guess.
This entire review has been hidden because of spoilers.
July 6, 2007
Oblique in that great Denis Johnson way, but not hipster prophetic like Jesus' Son. Older, sheltered man who's experienced a loss has a moment in time in a college town. Interesting turn in the narrative focus 2/3s of the way through, great, compelling, engrossing scenes, but the ending falters a little and doesn't pay off the way that the book wanted it to. Love it though, warts and all. Made me want to keep reading and I was involved with the characters.
December 6, 2020
Johnson’s prose is as gorgeous and weighty with meaning as I’d come to expect. This is probably the sweetest of all his works that I’ve read. The pathos comes in little wavelets and gently tugs at you as the soul-stricken character Mike moves through his grief. He lost his wife and daughter in a car accident. That’s all you need to know. It’s also funny in moments. Johnson writes deliciously about Mike’s experience. It becomes odd towards the end, but I appreciate it all the more for its strangeness. The poet in him is strong in his writing, and his images lit up brilliantly in my mind. So good. I feel clearly that Johnson was doing his own thing, he didn’t seem to follow anything but his own instincts.
June 8, 2025
“And although I wasn’t out, didn’t sleep, my thoughts all turned to questions, and I tipped over onto the floor.”
November 6, 2025
Ive read this like 3 times over the past year and I keep forgetting to log it. Its not my favorite book by any means but the world and narrator just feel so alive in a way that I cant get out of my head. Really well structured, and FUNNY!!!!! Avoids and addresses every cliche youre worried it might contain
Displaying 1 - 30 of 308 reviews