Άλλες γυναίκες φοράνε τα φουστάνια σου

by Λάκης Λαζόπουλος

Όσο τα πράγματα δυσκόλευαν, οι μέρες που είχαμε περάσει όμορφα έμοιαζαν σαν πολύτιμοι λίθοι στο περιδέραιο που μας είχε χαρίσει ο χρόνος. Η αισιοδοξία είχε ντυθεί καρναβάλι και δεν έλεγε να βγάλει τα αποκριάτικα. Είναι μια βιωματική ιστορία. Όλα είναι αληθινά. Πώς η ζωή ενός ανθρώπου που δεν ξέρεις φωτίζει τη ζωή ενός ανθρώπου που νομίζεις ότι ξέρεις. Πόσα δάκρυα είναι κρυμμένα πίσω από ένα γέλιο. Βραδιές, ταξίδια, παραστάσεις, χειροκροτήματα, γέλια, ανάσες, απιστίες, γιατροί- σωτήρες που εμφανίζονται από το πουθενά σε μια διαδρομή που σου κόβει την ανάσα. Ακριβώς όπως μια μελωδία λίγο πριν γίνει το μουσικό μοτίβο της πιο σκληρής σκηνής! Ακριβώς όπως ένα σκοινί γίνεται απότομα θηλιά. Όλα ήταν αλήθεια και ψέματα μαζί. Ένα σχιζοφρενικό ασανσέρ συναισθημάτων. Μέχρι εκείνο το καλοκαίρι που έμεινε μόνο η αλήθεια να σε κοιτάει κατάματα. Και εκείνη είχε πια φύγει. Έμειναν μόνο τα γράμματά της να μιλούν για όλα τα ανείπωτα μιας ζωής. Και τα φουστάνια της, που άλλες γυναίκες πια θα φοράνε. Η πάλη με τον καρκίνο είναι μια πάλη με ένα θηρίο που δεν μπορείς να του κάνεις τον μάγκα. Μία ελπίδα έχεις μόνο. Να σε λυπηθεί το θηρίο και να σε αφήσει. Μια αφήγηση στην οποία η φωνή του αντηχεί σε κάθε γραμμή. Μια ιστορία που δίνει το σκληρότερο μάθημα ζωής. Η στιγμή που όλοι φοβόμαστε. Πώς θα είναι αυτή η στιγμή; σκέφτηκα. Άναψε πράσινο, σκούπισα τα δάκρυα βιαστικά, όπως συνήθιζα να κάνω τον τελευταίο πολύ καιρό, και έβαλα το χαμόγελο επάνω μου, σαν ξένο ρούχο. Καιρός πολύς που ένιωθα ότι είμαι κάτι σαν άγαλμα, που επειδή οι άνθρωποι έχουν συνηθίσει να με βλέπουν χαμογελαστό, δεν θα έπρεπε εγώ σε καμία περίπτωση να πειράξω τη σχεδόν μαρμάρινη όψη μου, χαραγμένη από μια άλλη συναισθηματική μου πλευρά. Τα δάκρυα δεν υπάκουσαν παρ’ όλα αυτά και έκαναν μια ανθρώπινη βόλτα στο πρόσωπό μου, με χίλιες δυο προφυλάξεις, ώστε να μη με δουν από τα διπλανά αυτοκίνητα. Ο Λάκης Λαζόπουλος γίνεται διάφανος, μοιράζεται τις αναμνήσεις μιας ολόκληρης ζωής με έναν άνθρωπο που αγάπησε βαθιά και μαζί

Genres: Audiobook, Biography, Ebooks

364 pages, Paperback

First published May 26, 2021

Reviews

[Ειρήνη Βαρδάκη · Rating 5 out of 5]

Άστο, έλεγα μέσα μου. Άστο μωρέ, δεν είναι η κατάλληλη στιγμή για να το διαβάσεις. Πιο μετά, ναι, πιο μετά. Επειδή όμως τελευταία, οι ακατάλληλες στιγμές… τείνουν να πληθαίνουν, αποφάσισα να ξεμπερδεύω μαζί του μια και καλή. Ήταν το βιβλίο που ο τίτλος του με σημάδεψε κατευθείαν στο δόξα πατρί. Δεν ξέρω αν ποτέ άλλοτε άκουσα τίτλο να μου φωνάζει τόσο δυνατά. Ύστερα ήταν και το άλλο. Αυτή η πανούργα ατάκα από πωλήτριες που ψώνιζα στα διάφορα μαγαζιά …αυτό το φουστάνι μοιάζει σα να ράφτηκε μόνο για εσάς! Στα τόσα φουστάνια το ίδιο ψέμα, το ίδιο φριχτό ψέμα. Κι αν κάτι ξέρω πια με σιγουριά είναι πως όλα του κόσμου τα φουστάνια είναι δανεικά. Το σώμα μας, το δέρμα, τα σπλάχνα, όλα δανεικά. «Να σε λυπηθεί το θηρίο και να σε αφήσει» γράφει κάπου το βιβλίο. Είναι ποτέ δυνατόν; Αναρωτήθηκα. Εγώ δεν θα ζητούσα ποτέ να με λυπηθεί το θηρίο, να με φοβηθεί θα ‘θελα. Μόνον αυτό. Να φοβηθεί εμένα, και πιο πολύ εκείνους που αγαπώ. Εγώ έχω άλλο τρόπο να σιμώνω στα θηρία. Πάω με τα νερά τους, ξέρω καλά πως δεν μπορούν να αισθανθούν λύπη για κανέναν. Γιατί το θηρίο -το τέρας- δεν έχει καρδιά. Αυτό το βιβλίο θα μπορούσε να κλείνει με ευχολόγια, με μια δόση ελπίδας, έστω και σε στάδιο προνύμφης. Όμως όχι. Το σκαμπίλι που σου ρίχνει από την πρώτη κιόλας σελίδα επανέρχεται για να σε χτυπήσει ακόμη πιο δυνατά. Γιατί αυτή είναι η αλήθεια της απώλειας, γιατί όσο κι αν το θέλουμε, και με όποια φουστάνια κι αν την ντύσουμε, η απώλεια θα παραμένει το ίδιο βάναυση και τυραννική. Φριχτή μέσα στην τόση της ασχήμια. Ο γολγοθάς της αρρώστιας, οι μεγάλοι άσπροι και κίτρινοι φάκελοι με τις εξετάσεις αίματος, με τις αξονικές, τις μαγνητικές, και τις τόσες απογοητεύσεις. Μια χαρτούρα φριχτών ειδοποιητηρίων. Σαν κάποιος να σου κάνει έξωση από το ίδιο σου το σώμα. Κάτι σαν «έλα, ξεκουβάλα, καλά ήταν ως εδώ». Ακούσια ή μη κοιτάς τους δικούς σου με άλλο βλέμμα, τους αποχαιρετάς. Μέρα με τη μέρα, στιγμή με την στιγμή αποχαιρετάς. Και δεν υπάρχει τίποτε πιο επώδυνο από τους παρατεταμένους, μακρόσυρτους αποχαιρετισμούς. Κάποιοι σου απαντούν με το ίδιο γαμημένο βλέμμα. Αντίο εσύ, αντίο κι εγώ. Να με θυμάσαι, θα σε θυμάμαι. Πάντα θα σε θυμάμαι. Αρκεί; Μπορεί και να αρκεί. Γιατί τον Θεό τον νικάμε στην μνήμη, γιατί όσα κι αν παλέψει να σου πάρει, κάποια έχουν ήδη ριζώσει στην καρδιά. Βγάλε μου την καρδιά για να μην σε θυμάμαι. Βγάλε την καρδιά σου και πέτα την, για να μη με θυμάσαι ούτε εσύ. Αυτή είναι η μόνη μας νίκη στον θάνατο. Ή αυτό είναι απλώς ο,τι μας απομένει από τον θάνατο. Το ξεροκόμματο που μας πετά, μόνο και μόνο για να πούμε ότι δεν μας διέλυσε, και ότι δεν μας τα πήρε όλα. Βλέπεις, θέλει κι αυτός λιβανιστήρια και θυμιάματα. Σου παίρνει εκατό, σου αφήνει ένα. Έτσι, για να λες ότι σε λυπήθηκε. Ποτέ, μα ποτέ κανείς να μην πιστέψει το χυδαίο του ψέμα. «Άλλες γυναίκες φοράνε τα φουστάνια σου» …ήσουν ένα πολύ σκληρό και άδικο βιβλίο.

[Αναστασια · Rating 5 out of 5]

Ο κύριος Λαζοπουλος μου έχει χαρίσει άπειρες στιγμές γέλιου..Πόσες φορές γέλασα με την σάτιρα του..Με αυτό το βιβλίο όμως μου κόπηκε κάθε γέλιο που έχω ρίξει εξαιτίας του δεν περίμενα ποτέ ότι από τον ίδιο άνθρωπο θα καταρακωνομουν τόσο συναισθηματικά!. Ο τίτλος του βιβλίου ειναι ένα προμυνημα βέβαια ότι θα βιωσεις κάτι τόσο εντονο..Το βιβλίο του ηταν μια γροθιά στο στομάχι,μια δική του σπαρακτικη κατάθεση ψυχής για τον άνθρωπο του και τον αγώνα που έδωσε γενναια πανω από όλα αλλά και για τις δυσκολίες που έχει ο ίδιος βιωσει. Ξεγυμνωσε πραγματικα την ψυχή του και θέλει μεγάλα κότσια για αυτο..Με συγκίνησε με την γραφή του με προβλημάτισε με έκανε να τον αισθανθώ,κάποιες φορές με θύμωσε αλλά μου έδωσε σπουδαία μαθήματα ζωής!! Αυτό το βιβλίο είναι μια μεγάλη κατάθεση ψυχής από έναν άνθρωπο που έχει γευτεί τα πάντα αλλά και μια ωδή σε μια σπουδαία γυναικα που τον αγαπησε,την αγαπησε και πάλεψε γενναία και λεβεντικα με το θηρίο αλλά η ψυχή της πάντα θα ζει εδώ ανάμεσα μας!!

[Margaret · Rating 5 out of 5]

Γιατί είναι συγκλονιστική η καταγραφή της απελπισίας μπροστά στο αναπόφευκτο.

[Vicky Ziliaskopoulou · Rating 5 out of 5]

Αναμενόμενα στενάχωρο βιβλίο, δεν θα μπορούσε φυσικά να είναι κάπως αλλιώς. Είναι σαν να προσπαθεί ο συγγραφέας να μιλήσει στη νεκρή γυναίκα του, να της θυμίσει όμορφες στιγμές που ζήσανε μαζί, να της εξηγήσει κάποιες άσχημες συμπεριφορές του. Είναι λίγο σαν εξομολόγηση. Από τη μια περιγράφει τη φριχτή αυτή αρρώστια, κυρίως τις προσπάθειες που κάνανε για να βρουν θεραπεία, και από την άλλη ανοίγει την ψυχή του και μιλά μπροστά σε όλους μας για όσα έγιναν κατά τη διάρκεια της κοινής τους ζωής και πλήγωσαν την γυναίκα του. Μπράβο του που μίλησε για τόσο προσωπικά θέματα, δεν είναι εύκολο να πάρεις μια τέτοια απόφαση όταν είσαι τόσο γνωστός στον κόσμο όσο ο κ. Λαζόπουλος.


Τα πέντε αστεράκια που έβαλα δεν αφορούν την λογοτεχνική αξία του βιβλίου, ξεκάθαρα μπήκαν σαν ένα ας πούμε "ευχαριστώ" και ένα "μπράβο" στον άνθρωπο που κατέγραψε τις αναμνήσεις του από ένα θέμα που τον πονά.

[Book2chance · Rating 5 out of 5]

Θέλησα να το διαβάσω σαν ένα ακόμη βιβλίο ,να πάρω τις αποστάσεις μου ,αλλά δεν τα κατάφερα...
Από τις πρώτες λέξεις είχα δίπλα μου τον κύριο Λαζόπουλο να μου αφηγείται τις αναμνήσεις του από την γυναίκα της ζωής του ,την Τασούλα και τα σκαλοπάτια που κατέβαινε ( ή ίσως ανέβαινε?) μέχρι τον τελικό χαμό της. Τις αγωνίες ,τις χαρές ,τις λύπες ,τις τύψεις ,τις ενοχές και τις ελπίδες...Μια απογύμνωση...
Πώς να μη σεβαστείς τον πόνο, το συναίσθημα και τη διάθεση έκθεσης κομματιών του εσωτερικού εαυτού του? Ακόμη και οι πίνακες του τυπωμένοι στις αρχές των κεφαλαίων έντονα εκφραστικοί αποτελούν κομμάτι της αφήγησης του.
Η συγγραφική δεινότητα αριστουργηματική!
Σαν πεζή ποίηση που σε παρασέρνει σε ένα όμορφο αν κ δύσκολο ταξίδι,σε ταράζει, σε συνθλίβει ,σε αποδυναμώνει αλλά με πείσμα συνεχίζεις...δεν μπορούσα να σταματήσω να ρουφάω λαίμαργα το κείμενο λέξη ,λέξη...
Διάβασα ότι ο συγγραφέας θεωρεί αυτό το πρώτο του βιβλίο. Το πρώτο σημαίνει ότι θα υπάρξει και δεύτερο και ελπίζω ότι θα ακολουθήσουν και άλλα. Εμείς οι λάτρεις του ταλέντου περιμένουμε... Περιμένουμε την αποδέσμευση από την ανάλωση σε αντιπαλότητες και ευχαριστούμε...

[Maria Komelidou · Rating 5 out of 5]

Το βιβλίο του γνωστού σε όλους μας Λάκη Λαζόπουλου είναι αφιερωμένο στην άγνωστη σε εμάς Τασούλα. Την πρώην σύζυγό του που έφυγε από την επάρατη νόσο.
Μια κατάθεση ψυχής που τρέχει από το όμορφο παρελθόν, το γεμάτο γέλιο και έρωτα, σε ένα παρόν γεμάτο πόνο και έλλειψη χρόνου.
Ο Λαζόπουλος δεν φοβάται να εκτεθεί στο βιβλίο. Μιλάει στην Τασούλα, μιλάει σε εμάς και ο αναγνώστης έχει την εντύπωση ότι τον έχει απέναντι σε μια εκ βαθέων εξομολόγηση.
Παράλληλα έχει κανείς την αίσθηση ότι γράφει σε αυτήν όσα δεν πρόλαβε να πει. Ότι προσπαθεί να συστήσει στον αναγνώστη την γυναίκα που προστάτευε όλα αυτά τα χρόνια απο τα φώτα της δημοσιότητας.
Ένα άκρως συγκινητικό βιβλίο που μιλά για την απώλεια και τον τρόπο που αφήνει το σημάδι του ο Γολγοθάς του καρκίνου. Για τα λάθη που πρέπει να προλάβουμε όσο ζούμε εμείς και οι δικοί μας άνθρωποι.
Ο τίτλος του βιβλίου προδιαθέτει τον αναγνώστη για το αναπόφευκτο που έχει σαν έθιμο το μοίρασμα των ρούχων αυτού που έφυγε. Μια διαδικασία δύσκολη γιατί έχει αναμνήσεις, μυρωδιά και ίσως κάτι από την ψυχή του αγαπημένου προσώπου.
Σε όλη την διάρκεια της ανάγνωσης είχα παγώσει. Μπαίνεις στην θέση αυτού που στέκεται απέναντι από τον θάνατο. Οι περιγραφές της νιότης τους και του πόσο γέλασαν μόνοι ή με φίλους μου έφερνε στο μυαλό μια έκφραση από το βιβλίο του Backman "Όταν κάποιος πεθαίνει, που πάνε τα γέλια;"
Στο βιβλίο υπάρχουν πίνακες ζωγραφικής του Λάκη Λαζόπουλου, φωτογραφίες του με την Τασούλα από τα πρώτα χρόνια τους μέχρι και τον θάνατο της και τα γράμματα που άφησε στον άντρα που αγάπησε.
Όσον αφορά τα φουστάνια της, πρέπει να διαβάσεις το βιβλίο για να μάθεις ποιες γυναίκες τα φοράνε.

[_annagourouna · Rating 5 out of 5]

Δεν έχω κλάψει περισσότερο με βιβλίο...

[Lefki Sarantinou · Rating 4 out of 5]

To βιβλίο Άλλες γυναίκες φοράνε τα φουστάνια σου είναι, στην ουσία, το χρονικό ενός προαναγγελθέντος θανάτου. Πρόκειται για την σπαρακτική διήγηση του Λάκη Λαζόπουλου, μιας διάσημης προσωπικότητας στη χώρα μας, ο οποίος αποφασίζει να μοιραστεί με τους αναγνώστες του, ξεγυμνώνοντας συναισθηματικά την ψυχή του, καρέ καρέ όλο το χρονικό της πάλης της συζύγου του Τασούλας με το “θηρίο” του καρκίνου.

Ο Λάκης Λαζόπουλος αφιερώνει το πόνημά του στη μνήμη της και επιδίδεται σε μία συρραφή αναμνήσεων από τη ζωή του, των οδυνηρών του παρόντος- λόγω της ασθένειας-από τη μια, και του ευτυχισμένου παρελθόντος που αναπολεί από την άλλη, ενός παρελθόντος το οποίο, όμως, έχει χαθεί, δυστυχώς, οριστικά και αμετάκλητα, με τον θάνατο της αγαπημένης γυναίκας του.

Πρωταγωνιστής, φυσικά, σε όλες αυτές τις αναμνήσεις είναι η γυναίκα του, η Τασούλα. Ξεκινά την εξιστόρηση από τη γνωριμία τους στη Νομική Σχολή του Πανεπιστημίου της Κομοτηνής, την αρχή της σχέσης τους, τον γάμο, τη συγκατοίκηση και ορισμένα περιστατικά του κοινού τους βίου, μέχρι και τις δυσάρεστες αναμνήσεις του παρόντος, αυτές στις οποίες πρωτοστατεί η θλίψη, ο πόνος και η απελπισία.

Αναμφισβήτητα η πρωτοπρόσωπη αφήγηση του Λαζόπουλου ενέχει και τον χαρακτήρα της εξιλέωσης. Παρ’ όλο που πόνεσε απίστευτα με τον χαμό της και στάθηκε στο πλευρό της σε όλην αυτή την οδυνηρή τριετή πορεία της καθόδου της προς τον Άδη, δεν παύει να αισθάνεται τύψεις για τα καλά χρόνια που έζησαν μαζί, τα χρόνια δηλαδή που ήταν μεν δίπλα της, αλλά όχι μαζί της με τρόπο ουσιαστικό. Αυτό τουλάχιστον αποκάλυψαν τα γράμματά της ίδιας της Τασούλας, μία μόλις μέρα μετά από τον θάνατό της. Αυτά τα γράμματα τα έγραφε για να ξορκίσει τη μοναξιά της και να πει στον Λάκη της όσα αυτός αδυνατούσε να ακούσει.

Ο αναγνώστης, που δεν έχει γνωρίσει την Τασούλα, βγάζει το συμπέρασμα ότι επρόκειτο για άτομο κλειστό και μοναχικό, με αρκετό συσσωρευμένο θυμό μέσα της, έναν θυμό ο οποίος πιθανότατα ήταν αυτός που προξένησε και τη θανατηφόρα επάρατη νόσο, σύμφωνα τουλάχιστον με τη θεωρία η οποία θέλει τα αίτια του καρκίνου να είναι και ψυχοσωματικά κατά ένα μεγάλο μέρος τους.

Ο Λάκης Λαζόπουλος δεν προσπαθεί να ωραιοποιήσει τη θέση του, ούτε και να ξορκίσει τις ευθύνες που του αναλογούν. Περιγράφει τα συναισθήματά του με άκρως λογοτεχνικό και αλληγορικό πολλές φορές τρόπο, καταφέρνοντας να συγκινήσει πολλάκις τον αναγνώστη και να τον κάνει να συμπάσχει με τον πόνο του, τον δικό του και της άτυχης Τασούλας, η οποία υπέμεινε στωικά, σύμφωνα με τον συγγραφέα, όλη την τραγική της μοίρα και την πορεία προς την άβυσσο.
Η υπόλοιπη κριτική στο literature.gr

[Θεωνη Κωνσταντοπουλου · Rating 5 out of 5]

ΑΛΛΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΦΟΡΑΝΕ ΤΑ ΦΟΥΣΤΑΝΙΑ ΣΟΥ

ΛΑΚΗΣ ΛΑΖΟΠΟΥΛΟΣ

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΔΙΟΠΤΡΑ

📚 Η άποψή μου 📚

Ειλικρινά δεν ξέρω πώς να ξεκινήσω...
Κάθομαι εδώ και ώρα κοιτάζοντας την λευκή σελίδα μπροστά μου και δεν μπορώ να γράψω ούτε μια λέξη...
Η θύελλα που επικρατεί μέσα στην ψυχή μου έχει σαρώσει τα πάντα...
Νιώθω τελείως αδύναμη... αδύναμη να μεταφέρω έστω και στο ελάχιστο τα συναισθήματα και τις σκέψεις που μου προκάλεσε η ανάγνωση αυτού του βιβλίου...

Ο κ. Λάκης Λαζόπουλος προβαίνει σε μια κατάθεση ψυχής και συγκλονίζει... Ξεφυλλίζει το βιβλίο της ζωής του και μας κάνει κοινωνούς των αναμνήσεων του. Αναμνήσεις με την γυναίκα του, την Τασούλα του, η οποία έδωσε μάχη με τον καρκίνο, μια μάχη που έχασε τον Αύγουστο του 2019...

✍ " Τώρα είναι η στιγμή να γράψω για την Τασούλα που αγάπησα και έζησα μαζί της τόσες ζωές. Σαν ερωτευμένοι, σαν παντρεμένοι, σαν χωρισμένοι, σαν θυμωμένοι, σαν φίλοι αχώριστοι, σαν πάντα αγαπημένοι. "

Πώς μπορεί να νιώθει κάποιος που περιμένει τον θάνατο;

Πώς αισθάνονται οι δικοί του άνθρωποι;

Σε ποιές θάλασσες τους ταξιδεύει το καράβι της αρρώστιας;

Ποσο εύκολο είναι να διατηρήσεις την ελπίδα και να βρεις την δύναμη να παλέψεις όταν ο προορισμός είναι ο θάνατος;

Ο κ. Λάκης Λαζόπουλος μέσα από γλαφυρές περιγραφές μιλά για τον καρκίνο, το θηρίο που καραδοκεί στις σκιές περιμένοντας την στιγμή που θα βγει μπροστά, αγέρωχο, αμείλικτο με εναν μόνο σκοπό : να κλέψει την ζωή...

✍ "Η πάλη με τον καρκίνο είναι μια πάλη μ’ ένα θηρίο που δεν μπορείς να του κάνεις τον μάγκα. Μια ελπίδα έχεις μόνο. Να σε λυπηθεί το θηρίο και να σ’ αφήσει."

Ο κ. Λάκης Λαζόπουλος με διάθεση εξομολογητική συνθέτει το κάδρο της ζωής με την γυναίκα του, την Τασούλα του. Μίλα για όλα τα στάδια, όλες τις διακυμάνσεις που πέρασε η σχέση τους. Η κατάληξη της μια και μοναδική : η αληθινή, βαθιά αγάπη μεταξύ τους.

✍ " Είμαι ευτυχισμένη γιατί ένιωσα την αγάπη."

✍ " Το σώμα μπορεί να πάει όσες βόλτες θέλει, όμως όπου η ψυχή και η καρδιά σταματήσουν, εκεί είναι η αγάπη."

Γυρίζοντας τις σελίδες την μία μετά την άλλη, γνωρίζοντας ολοένα και περισσότερα πράγματα για τους δύο πρωταγωνιστές αυτής της αγάπης, τους ένιωσα σαν δικούς μου ανθρώπους.
Θαύμασα την Τασούλα για την στάση ζωής της και την δύναμη ψυχής που έκρυβε μέσα της. Σπάραξα για τον Γολγοθά που ανέβηκε υπομένοντας στωικά τα πάντα, καθώς και για τα όσα έκρυβε βαθιά μέσα της για πολλά χρόνια...
Ένιωσα την αγωνία και τον πόνο του κ. Λαζόπουλου. Δυστυχώς εάν εχεις χάσει κάποιον πολύ δικό σου άνθρωπο από την επάρατη νόσο, αρκούν λίγες μόνο λέξεις για να ξυπνήσουν μνήμες και συναισθήματα... Η απώλεια δεν ξεπερνιέται...Την κουβαλάμε πάντα μέσα μας...Οι δικοί μας άνθρωποι που έφυγαν συνεχίζουν σαν ολόλαμπροι φάροι να φωτίζουν τα σκοτάδια μας, δείχνοντάς μας το σωστό δρόμο... αρκεί να υπήρχε μεταξύ μας αληθινή αγάπη...τότε δεν θα τους ξεχάσουμε ποτέ...θα μείνουν για όσο ζούμε μέσα στην καρδιά και το μυαλό μας...

Ο κ. Λαζόπουλος θαρρώ πώς μέσα από το βιβλίο του θέλει να περάσει ένα πολύ σημαντικό μήνυμα : να μην κρατάμε μέσα μας αρνητικά συναισθήματα γιατί μπορεί να απειλήσουν την ίδια μας την ζωή και να παλεύουμε για τις σχέσεις με τους δικούς μας ανθρώπους.

✍ " Το θέμα λοιπόν δεν είναι αν θα αρρωστήσεις. Κάποια στιγμή όλοι θα αρρωστήσουμε. Το θέμα είναι τι θα γίνει όταν αρρωστήσεις.
Συναισθήματα πληγωμένα μαζεύονται σε μια γωνιά του μυαλού μας ανεκδήλωτα και γίνονται όγκοι. Έτσι είναι στο μυαλό μου ο όγκος, μια κακή παρέα μαζεύεται σε μια γωνιά για να σου επιτεθεί."

✍ " Έπρεπε να έρθει ο θάνατος για να μιλήσουμε. Να νιώσει πόσο πολύ την αγάπησα, να νιώσω πόσο πολύ με αγάπησε. Περάσαμε απ’ όλους τους δρόμους που πέρασε η αγάπη. Απ’ όλους τους δύσβατους δρόμους. Από τα χρόνια του παθιασμένου έρωτα, ένας έρωτας που πέρασε μέσα από τους χαρακτήρες μας. Που χτυπήθηκε στους διαδρόμους της δουλειάς μου και της δημοσιότητας. Απιστία, βλέμματα, σκέψεις, εντάσεις, δάκρυα, αδιαφορία, χαρές, ταξίδια, κυνηγητό, άγριες καταστάσεις, για να φτάσουμε εδώ."

Δεν θα ήθελα σε καμία περίπτωση να παραλείψω να αναφερθώ στο συγκλονιστικό εξώφυλλο του βιβλίου και τον καθηλωτικό τίτλο του.
Μια φωτογραφία της Τασούλας είναι αυτή που κοσμεί το εξώφυλλο. Το βλέμμα της άκρως διεισδυτικό, σε κράτα δέσμιό του. Δεν μπορείς εύκολα να ξεχάσεις αυτό το βλέμμα. Μίλα απευθείας στην καρδιά σου... Σε καλεί να γνωρίσεις αυτήν την γυναίκα που πέρασε από τη ζωή αφήνοντας ανεξίτηλα σημάδια στις ζωές άλλων ανθρώπων...
Ο τίτλος από την άλλη είναι καθ' όλα ικανός να γεννήσει βαθιές σκέψεις και έντονα συναισθήματα. Πώς μπορεί να νιώσει κάποιος βλέποντας άλλους ανθρώπους να φορούν τα ρούχα ενός πολύ αγαπημένου τους προσώπου που έχει πια χαθεί;

Επίσης θα ήθελα τα επισημάνω πως η συγκλονιστική αυτή εξομολόγηση του κ. Λαζόπουλου συνοδεύεται από προσωπικά γράμματα του ίδιου και της γυναίκας του καθώς και από προσωπικές τους φωτογραφίες αλλά και πίνακες του. Ομολογώ πως δεν ήταν λίγες οι φορές που τα δάκρυα έντυσαν με το διάφανο πέπλο τους το πρόσωπό μου όταν αντίκρισα πολλά από τα παραπάνω... Μια εικόνα είναι πράγματι χίλιες λέξεις αλλά και ακόμα περισσότερα συναισθήματα...

Θα ήθελα να κλείσω με δύο αποσπάσματα που χαράχθηκαν βαθιά μέσα στην ψυχή μου :

✍ "Τι είναι έρωτας; Έρωτας είναι δυο άλογα που σέρνουν ένα κάρο μαζί και έτσι τρέχει γρήγορα το κάρο».
«Κι αγάπη τι είναι;» με ρωτούσε η κόρη μου στο έργο.
«Αγάπη είναι όταν φύγουν τα άλογα και πρέπει να κουβαλήσετε το κάρο οι δυο σας, μόνοι σας».
Λοιπόν, το κουβαλήσαμε μαζί το κάρο. Ίσως η ίδια κουράστηκε, αλλά τώρα με βλέπει να κουβαλάω μόνος μου το κάρο της αγάπης μας."

✍ "Δεν με νοιάζει τίποτα. Με νοιάζει που έχασα, που έχασε, που χάσαμε."

Εάν δεν έχετε διαβάσει ακόμα το συγκεκριμένο βιβλίο, μην το καθυστερήσετε άλλο! Έχει να σας προσφέρει πολλά! Εγώ κρατώ μέσα στην καρδιά μου το πόσο τυχ��ρός είναι κάποιος όταν ερωτεύεται σφόδρα και βλέπει τον έρωτα του να παίρνει την μορφή της αληθινής αγάπης...
Θα ήθελα τέλος να υποκλιθώ στο ταλέντο του κ. Λαζόπουλου και να του ευχηθώ ολόψυχα ο,τι καλύτερο!

[Pel · Rating 4 out of 5]

4.5 αστεράκια. Παρόλο που δεν πολυσυμπαθουσα τον Λαζόπουλο τα τελευταία χρόνια, θυμάμαι στα παιδικά μου χρόνια να παρακολουθούμε οικογενειακως τους 10 Μικρούς Μήτσους του,η μουσική της σειράς ακόμα ηχεί στα αυτιά μου. Στο θέατρο δεν έχει τύχει να τον δω ακόμα ώστε να διαμορφώσω μια ολοκληρωμένη άποψη αλλιώς συγγραφέα τον γνώρισα μέσ από αυτό το βιβλίο το οποίο με κέρδισε πραγματικά. Το θέμα καθόλου ευχάριστο, αλλά οι περιγραφές είναι τόσο ζωντανές, τόσο αληθινές, με συγκίνησε βαθιά. Κατάφερε να γνωρίσει σε όλους την 'Τασούλα' του αλλά και τον ίδιο μέσα από ένα άλλο πρίσμα, εκτός τηλεόρασης πλέον. Του εύχομαι να είναι γερός και να μας χαρίσει πολλά ακόμα αναγνώσματα.

[Sophia Tragelli · Rating 4 out of 5]

Ένα βιβλίο που χρειάστηκε πολύ θάρρος και πολλή δύναμη για να γραφτεί.Ειναι πολύ δύσκολο να ξεγυμνώνεις την ψυχή σου σε κοινή θέα, ταυτόχρονα όμως είναι και λυτρωτικό. Μέσα από την τραυματική εμπειρία της ασθενείας και της απώλειας, ο κ.Λαζοπουλος καταφέρνει να μας προβληματίσει, να μας βοηθήσει να σκύψουμε μέσα μας και να ψάξουμε τη δική μας αλήθεια, κι αυτό λέει πολλά.

[Hélène · Rating 5 out of 5]

5 αστερια και λιγα βαζω!! Με άγγιξε πολυ και σίγουρα εβγαλε μια πλευρα του Λακη που δεν ξεραμε.

[Valentini Georgopoulou · Rating 5 out of 5]

Σε αυτό το βιβλίο δεν θα διαβάσετε μια απλή ιστορία. Μέχρι τώρα κανείς δεν γνώριζε το παραμικρό για την προσωπική ζωή του κ. Λαζόπουλου και είναι η πρώτη φορά που ο ίδιος θέλησε να ανοίξει την πόρτα του σπιτιού του, να ξεγυμνώσει την καρδιά και την ψυχή του και να συστήσει στο κοινό την Τασούλα του. Το όμορφο εκείνο κορίτσι με το καθάριο βλέμμα που γνώρισε στην Κομοτηνή, στο πανεπιστήμιο όταν σπούδαζαν και οι δυο Νομική. Το κορίτσι που ερωτεύτηκε, αγάπησε, παντρεύτηκε και δημιούργησε μαζί του οικογένεια.


Χρόνια αργότερα η Τασούλα θα διαγνωστεί με καρκίνο και αρχίζει ο Γολγοθάς, με το γενναίο αυτό κορίτσι να σηκώνει αγόγγυστα τον σταυρό του μαρτυρίου της. Η μάχη εξ’αρχής είναι άνιση. Η πλάστιγγα δεν γέρνει προς το μέρος της. Όμως δεν το βάζει κάτω. Ψηλά το κεφάλι. Υπερήφανα κοιτά το «Τέρας» κατάματα. Δεν φοβάται να αναμετρηθεί μαζί του. Δεν κάνει πίσω. Θαρρετά, ψύχραιμα, με στωικότητα και υπομονή δίνει την μάχη της. Με βαθιά πίστη στον Θεό και αξιοζήλευτη αξιοπρέπεια αντιμετωπίζει την κάθε δυσκολία, χωρίς να ακουστεί ούτε μια φορά από τα χείλη της: «Γιατί; Γιατί σε εμένα;»


✒️«Η πάλη με τον καρκίνο είναι μια πάλη μ’ένα θηρίο που δεν μπορείς να του κάνεις τον μάγκα. Μια ελπίδα έχεις μόνο. Να σε λυπηθεί το θηρίο και να σ’αφήσει.»(σελίδα 108)


Σε κάθε μάχη, ο Λάκης μαζί της, συμπαραστάτης και συναγωνιστής με οποιονδήποτε τρόπο. Τρία χρόνια πάλης, αγωνίας, λύπης, στεναχώριας, επίπονων θεραπειών και επεμβάσεων και εκείνος πάντα δίπλα της. Μαζί σε όλα.


✒️«Μοιράζεται η στεναχώρια; Ποτέ. Η στεναχώρια έχει μόνο έναν ιδιοκτήτη. Αυτόν που τη ζει ή όσους τη ζουν μαζί. Εξ αδιαιρέτου.» (σελίδα 61)


Και ο χρόνος από την κλεψύδρα της ζωής της Τασούλας αρχίζει με ταχύτατους ρυθμούς να σώνεται. Κουράστηκε, εξαντλήθηκε και το τρένο σφυρίζει δυνατά. Αναγγελία άμεσης αναχώρησης για έναν επιβάτη. Προορισμός κάπου ήσυχα και γαλήνια. Χωρίς την αποκρουστική μυρωδιά της σαπίλας, της σήψης, των νοσοκομείων και των φαρμάκων.


Η Τασούλα «έφυγε» στις 22 Αυγούστου 2019. Ένας άνθρωπος ξεχωριστός, μοναδικός, με τεράστιο εσωτερικό πλούτο και μεγαλείο ψυχής, χαμηλών τόνων. Μια γυναίκα που είχε να σου δείξει πολλά και να σου διδάξει ακόμη περισσότερα. Άνθρωπος σπάνιος, ανιδιοτελής, με αγάπη για τον συνάνθρωπο και με ανεπτυγμένο το αίσθημα της προσφοράς. Βοήθησε ανθρώπους που είχαν ανάγκη, αθόρυβα, χωρίς κανένας να γνωρίζει το παραμικρό. (Οι πράξεις της έγιναν γνωστές μετά τον θάνατό της). Γιατί οι σπουδαίες πράξεις δεν χρειάζονται μικρόφωνα, μεγάφωνα, ανακοινώσεις, αναγγελίες. Φωνάζουν δυνατά από μόνες τους.


Και τώρα που άλλες γυναίκες θα έχουν την χαρά και την τιμή να φοράνε τα φουστάνια σου, είμαι σίγουρη πως από εκεί ψηλά, τις βλέπεις και είσαι ευτυχισμένη και το γλυκύτατο πρόσωπό σου φωτίζεται από χαρά και το χαμόγελό σου αστράφτει σαν τον πιο δυνατό προβολέα.


Το βιβλίο αυτό είναι ένα συγκλονιστικό ανάγνωσμα, συγκινητικό, αληθινό, σπαρακτικό, ανθρώπινο, γεμάτο λυρισμό, μια κατάθεση ψυχής που ξεχειλίζει από πόνο, οδύνη αλλά και απέραντη αγάπη. Είναι το μέσο για να εκφραστούν όσα δεν ειπώθηκαν τις δύσκολες εκείνες ώρες. Μια συγγνώμη, ένας τρόπος εξιλέωσης, μια εξομολόγηση, ένα μεγάλο Σ’ΑΓΑΠΩ. Σου ματώνει την καρδιά και κάνει τα μάτια σου να γεμίζουν δάκρυα. Λόγια σταράτα, απογυμνωμένα από φτιασίδια, αλήθειες που πονάνε, συναισθήματα που συγκλονίζουν. Ό,τι και να πεις, ό,τι και να γράψεις γι’αυτό το βιβλίο θα είναι λίγο και πολύ μικρό. Θερμά συγχαρητήρια στον κ. Λαζόπουλο για το εξαιρετικό του πόνημα. 10 /10


✒️«Όσο τα πράγματα δυσκόλευαν, οι μέρες που είχαμε περάσει όμορφα έμοιαζαν σαν πολύτιμοι λίθοι στο περιδέραιο που μας είχε χαρίσει ο χρόνος.» (σελίδα 112)


✒️«Η λύπη είναι ένα συναίσθημα που λιώνει σαν παγωτό στις ψυχές των ανθρώπων.» (σελίδα 180)


✒️«Ο χαρακτήρας μας, οι λεπτομέρειές του, βάζουν τις συντεταγμένες για τον δρόμο προς τη ζωή και τον θάνατο. Ο χαρακτήρας είναι η μοίρα του καθενός, λέει ο Ηράκλειτος. Ξέρεις τον χαρακτήρα, ξέρεις τον δρόμο που θα ακολουθήσει.» (σελίδα 186)

[Alexandra Pavlou · Rating 5 out of 5]

Ίσως το ωραιότερο βιβλίο που έχω διαβάσει... βαθιά συγκινητικό, βαθιά αληθινό... κάθε λέξη, κάθε σκέψη, τόσο ατόφια, τόσο ξεχωριστή. Ένα βιβλίο που σίγουρα θα μείνει για πάντα στη ψυχή μου. Αγγίζει και αξίζει κάθε λέξη του...

[Elisavet · Rating 5 out of 5]

Στεναχώρια μεγάλη...

[Αφροδίτη Μανουσάκη · Rating 5 out of 5]

Είναι από εκείνα τα βιβλία που το μεγαλύτερο καλό το κάνουν σε αυτόν που το γράφει κι ίσως κάποιες φορές και σε εκείνον που το διαβάζει, όταν ταυτιστεί με τους πρωταγωνιστές του. Βιωματικό καθαρά. Αφήγηση της προσωπικής ιστορίας του και της γυναίκας του στην μάχη της με τον καρκίνο. Στην αρχή και στο περισσότερο μέρος του βιβλίου φαίνεται η δική του οπτική σε αυτόν τον αγώνα, η οπτική του ανθρώπου που συμπαραστέκεται στον ασθενή και νιώθει κάθε φορά ανήμπορος να βοηθήσει. Προς το τέλος, όμως, με τις προσωπικές επιστολές της γυναίκας του, τις οποίες επιλέγει να δημοσιοποιήσει, βλέπουμε μια τελείως διαφορετική οπτική. Η επιλογή του αυτή ίσως να βοηθήσει πολλούς ανθρώπους να κατανοήσουν πως όσα βλέπουν και πιστεύουν ότι συμβαίνουν στον άνθρωπό τους σε ένα τέτοιο άνισο αγώνα ίσως στην πραγματικότητα να διαφέρουν πολύ.
Ένα βιβλίο που θα το συνιστούσα σε όσους ανθρώπους θέλουν να κατανοήσουν περισσότερο τους δικούς τους ανθρώπους που δοκιμάζονται από μια ασθένεια.

[Γιώργος Μαντάς · Rating 4 out of 5]

Η δημόσια εικόνα κάποιων ανθρώπων διαφέρει αρκετά από την ιδιωτική.
Τουλάχιστον εκείνη που τα media εχουν χτίσει γι' αυτούς.
Μια τέτοια περίπτωση είναι κι ο συγκεκριμένος άνθρωπος.
Όχι αλάνθαστος μα σίγουρα διαφορετικός από την τηλεοπτική του περσόνα κι αυτό είναι κάτι που αντιλήφθηκα αμέσως παρακολουθώντας τον στο θέατρο (από την ''κυριακή των παπουτσιών'', από το υπέροχο ''τα λέμε'', από το ''Hysteria'' οπου ενσάρκωνε τον Φρόυντ αλλά και από τις επιθεωρήσεις του).
Για μένα ο Λαζόπουλος είναι και ο ήρωας της τηλεταινίας του Νίκου Νικολαϊδη ''το κορίτσι με τις βαλίτσες'', ο σκοτεινός και μοναχικός Μιχάλης.
Ή ο loser της ταινίας ''ο καλύτερός μου φίλος'' (πρώτη κινηματογραφική συν-σκηνοθεσία του Λάνθιμου) όπου παρόλο που η ταινία δείχνει αρκετά mainstream, ίσως και λόγω των ηθοποιών που πρωταγωνιστούν (αναμφισβήτητα ταλαντούχων) ωστόσο στο κουκούτσι του σεναρίου της αυτή η ταινία κρύβει έναν βαθιά θλιμμένο κι αποτυχημένο ήρωα σε όλα τα επίπεδα. Πρόκειται για κατάμαυρη κωμωδία.
Στο συ��κεκριμένο βιβλίο ο Λαζόπουλος κάνει έναν απολογισμό ζωής. Σκληρό και σπαρακτικό.
Ειδικά όσοι έχουμε περάσει τέτοιες ασθένειες με δικούς μας ανθρώπους και στο τέλος φυσικά την απώλεια να κερδίζει πάντα.
Ένα σκοτεινό βιβλίο που κατά έναν παράδοξο τρόπο σε παίρνει από το χέρι και σε οδηγεί στο φως.
Αυτό που μου έδειξε το βιβλίο είναι ότι ο πραγματικός έρωτας (άλλο το πάθος, άλλο ο πόθος, άλλο η καύλα) έρχεται μόνο μια φορά στη ζωή μας. Κι είναι πάντα σαρωτικός.
Τασούλα+Λάκης= Love for ever.

[Alexandros · Rating 5 out of 5]

Εξαιρετικό βιβλίο, γραμμένο από την καρδιά, σου ανοίγει μια πόρτα και σου επιτρέπει να δεις από την χαραμάδα κάτι από την ζωή της Τασούλας και του Λάκη Λαζόπουλου. Ίσως ότι πιο ανθρώπινο έχω διαβάσει τελευταία. Συμπυκνωμένος πολλές φορές ποιητικός λόγος, μια κατάθεση ψυχής. Ένα βιβλίο που ίσως σου πει πολλά πράγματα και για την ίδια τη ζωή.

Ένας τρόπος να μοιραστεί τον πόνο και να μείνει κοντά στην Τασούλα λίγο παραπάνω. Μια προσπάθεια, εκτιμώ, να βοηθήσει και τον ίδιο του τον εαυτό, καθώς ο πόνος γίνεται λίγο πιο ελαφρύς όταν γράφεις και μοιράζεσαι όλα αυτά τα συναισθήματα και κομμάτι της ίδιας σου της ιστορίας και της αλήθειάς σου. Το audiobook είναι ακόμα πιο εξαιρετικό. Είμαι σίγουρος ότι έκλαψε πολύ μέχρι να καταφέρει να το τελειώσει, καθώς κάνει ο ίδιος την ανάγνωση. Σίγουρα με συγκίνησε και μου άλλαξε την άποψη για αυτόν, με ταξίδεψε και με βοήθησε να δω κομμάτι της ψυχής του.

[Eirini Karanastasi · Rating 5 out of 5]

Ένα πολύ στενάχωρο βιβλίο που αποκαλύπτει μια άλλη πλευρά του Λαζόπουλου.

Ετούτο το βιβλίο είναι ιδιαίτερο. Και πολύπλευρο. Πέρα από την αφήγηση για μια μεγάλη αγάπη, βλέπεις τι μπορεί να συμβεί στο μυαλό ακόμα κι αν αγαπάς ολοκληρωτικά. Μα και το πώς η αληθινή αγάπη είναι αυτό που μένει τελικά....

Διαβάζεις και για τα κακώς κείμενα του ιατροφαρμακευτικου συστήματος. Πολύ τροφή για σκέψη εδώ... Και μπορείς να διακρίνεις πόσο δύσκολο είναι για μικρομεσαιους και κάτω να προσφέρουν στον εαυτό ή τους δικούς τους μια επαρκή (;;;;) νοσηλεία και ανακούφιση...

Επίσης για τα κακώς κείμενα στο επάγγελμα της δημοσιογραφίας... Κι άλλη τροφή για σκέψη... Μην καταπινετε αμασητο ό,τι σας δίνετε στο πιάτο...

[Varvara Nikolaidou · Rating 4 out of 5]

Δύσκολο να κρίνεις τόσο προσωπικές σκέψεις και βιώματα ενός ανθρώπου που έζησε στο πετσί του την απώλεια. Η μάχη με το «θηρίο» ήταν και πάντα θα είναι σκληρή και άνιση. Συγκινήθηκα αρκετά με τις εξομολογήσεις του Λάκη Λαζόπουλου, σε κάποια σημεία βούρκωσα και άλλες φορές θαύμασα την ειλικρίνεια του. Δεν φαίνεται άνθρωπος που αποποιείται τις ευθύνες και τα λάθη του, ζει και πορεύεται με αυτά και αναγνωρίζει πόσο έχουν επηρεάσει τη ζωή των αγαπημένων του ανθρώπων.
Μου άρεσε ο αρκετά ποιητικός του λόγος, η έκδηλη συγκίνηση του ενώ διάβαζε το audiobook, το πόσο ευάλωτος παρουσιάζεται στους αναγνώστες του.

«Είναι όμως η μνήμη αυτή που καθορίζει την αίσθηση του χρόνου μέσα μας πάντα. […] Η μνήμη είναι που κάνει τη ζωή μικρή. Αν θυμόμασταν όλες τις μέρες ακριβώς η ζωή μας θα ήταν μεγάλη.»

[Chichi Mdou · Rating 4 out of 5]

Διάβασα αυτό το βιβλίο σαν να το είχε γράψει κάποιος άγνωστος σε εμένα.
Και σκέφτομαι, ότι δεν χρειάζεται το “σαν”, γιατί, ο Λάκης Λαζόπουλος μπορεί να είναι πασίγνωστος δημιουργός και ηθοποιός, αλλά δεν είναι γνωστός μου. Δεν γνώριζα πράγματα για τη ζωή του και την οικογένειά του.
Διαβάζοντας το “Άλλες γυναίκες φοράνε τα φουστάνια σου”, είδα την ψυχή του να ξεγυμνώνεται μπροστά στις σελίδες του βιβλίου.
Μην περιμένετε, ότι θα διαβάσετε ένα χιουμοριστικό καυστικό κείμενο, μέσα από τα οποία οι περισσότεροι τον έχουμε γνωρίσει.
Μάλλον…καυστικό είναι, αλλά για τον ίδιο.

Διαβάστε περισσότερα εδώ : https://bit.ly/3CKwDZQ

[Nita · Rating 4 out of 5]

Ο συγγραφέας έχει καταφέρει να αποκρυσταλλώσει με τρόπο γλαφυρό και ακριβή τον σπαρακτικό αγώνα απέναντι σε έναν ανίκητο αντίπαλο - την αρρώστια- όπως και όλα όσα ο αγώνας αυτός περιλαμβάνει.
Κάποια εκφραστικά μειονεκτήματα και αδυναμίες (οι διάλογοι ενδεχομένως ή και κάποιες περιγραφές δεν μου φάνηκαν αρκετά ρεαλιστικοί) δεν με εμπόδισαν να διαβάσω το βιβλίο αυτό μέσα σε ένα Σαββατοκύριακο και η ανάγνωση αυτή να μου ξυπνά αναμνήσεις οδυνηρά νωπές και πολύπλοκες.

Να είμαστε καλά και να θυμόμαστε.

[Anastasia Spanopoulou · Rating 5 out of 5]

Ως συμφοιτήτρια τους και καταγόμενη από τον ίδιο τόπο με την Τασούλα, έζησα από την αρχή την σχέση τους,την ιστορία τους,
Το 2014 στην μεγάλη επέτειο της ίδρυσης της Νομικής σχολής ήταν παρόντες και οι δύο,θαύμασα τη δύναμη και τη θέληση της Τασούλας για ζωή,χαμογελούσε συνεχώς,παρά το υπάρχον ήδη πρόβλημα.
Ήταν η τελευταία φορά που την συνάντησα.
Το ανάγνωσμα είναι γροθιά στο στομάχι,για εμένα το μήνυμα είναι σαφές:
Αγωνιζόμαστε μέχρι τέλους,δεν παραδίδουμε τα όπλα,αφήνουμε παρακαταθήκη την αξιοπρεπή στάση μας απέναντι στην ζωή.

[Mary · Rating 3 out of 5]

Το "θηρίο¨είναι πάντα σκληρό και αμείλικτο. Όσοι το πάλεψαν ή είδαν δικούς τους ανθρώπους να το παλεύουν το γνωρίζουν. Βγαίνουν στην επιφάνεια συναισθήματα βαθιά καταχωνιασμένα και δεν μπορείς να είσαι ο ίδιος άνθρωπος μετά (ανεξάρτητα από την εξέλιξη).
Τυχεροί αυτοί που είχαν τη δυνατότητα να αποθέσουν ελπίδες σε λύσεις που οι πολλοί δεν μπορούν ούτε να σκεφτούν. Ακόμη και μ αυτούς είναι σκληρό ανεξαρτήτως τελικής έκβασης

[Searchingthemeaningoflife Greece · Rating 5 out of 5]

[...]Ο άνθρωπος εντολές εκτελούσε, μόνο που εγώ έχω την εσφαλμένη αντίληψη ότι και αυτοί που εκτελούν τις εντολές δεν είναι καλύτεροι από αυτούς που τις δίνουν. Γιατί, αν δεν το σηκώνει κάτι τέτοιο ο χαρακτήρας σου, δεν σε επιλέγουν κιόλας. [...]

[...]Εμένα δεν με πείθουν ποτέ τα λόγια των άλλων. Πώς πίστεψα ότι τα δικά μου θα την έπειθαν; [...]

[ΦΩΤΕΙΝΗ ΚΑΛΛΙΩΡΑ · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που υμνεί την αγάπη μεταξύ δύο ανθρώπων που ερωτεύτηκαν βαθιά, κάπου χάθηκαν στο χάος της καθημερινότητας και της ανασφάλειας αλλά στο τέλος, στην τελική μάχη απέναντι στον καρκίνο ενώθηκαν και έγιναν ένα. Σπουδαία γυναίκα η Τασούλα και ας μην την ήξερα, τη θαύμασα μέσα από τις σελίδες του βιβλίου και την αγάπησα.

[Vasiliki Klisari · Rating 5 out of 5]

Συγκλονιστικό, αληθινό, συγκινητικό, με εξαιρετική γραφή του Λαζόπουλου! Ένα βιβλίο που με άγγιξε, όχι μόνο γιατί μιλάει για την αρρώστια της γυναίκας του, αλλά γιατί ξεγυμνώνει και τον εαυτό του, που θέλει θάρρος να το κάνεις σε τόσο μεγάλο κοινό! Αξίζει να το διαβάσετε!

[Ελένη Κιουσέ · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο σοκ. Ξεγυμνώνει όλες τις αλήθειες σχετικά με τον καρκίνο και καθηλώνει! Πολλές φορές έκλαψα, καμία δεν κουράστηκα, αξίζει τον κόπο για αμέτρητους λόγους μα πιο πολύ για την αμεσότητα και την ειλικρίνειά του. Συγχαρητήρια

[Malliou Georgia · Rating 4 out of 5]

Πολύ δυνατό βιβλίο στο οποίο καταγράφονται τα συναισθήματα αυτών που βιώνουν μια επερχόμενη απώλεια αγαπημένων προσώπων, τόσο κατά τη διάρκεια αυτής της δυσάρεστης περιπέτειας όσο και μετά το τέλος αυτής.

[Andri Laouri · Rating 4 out of 5]

Αληθινό, ανθρώπινο, υπέροχο…