Πέρα από τη γη των θεών

by Αντώνης Πάσχος

Στον κόσμο της Θλίβια η δύναμη της μαγείας ξεπερνά τη φύση. Οι μάγοι, αθάνατοι και παντοδύναμοι, κρατούν στα χέρια τους το μυστικό της ίδιας της ζωής. Τα όντα που δημιουργούν τους λατρεύουν σα θεούς. Τα κορυφαία όλων είναι πανίσχυροι πολεμιστές με θαυμαστές ικανότητες για καταστροφή.
Για χιλιάδες χρόνια τα πλάσματα των μάγων δουλεύουν και πολεμούν, ζουν και πεθαίνουν σύμφωνα με τις επιθυμίες τους. Όμως μπροστά στη χειρότερη απειλή που έχει αντιμετωπίσει η Θλίβια, η πίστη τους θα κλονιστεί, η δύναμη της μαγείας θα δοκιμαστεί κι οι θεοί θα αναγκαστούν να περπατήσουν στη γη.
Στη δύση ενός απάνθρωπου κόσμου, όπου η μαγεία ορίζει τη ζωή, γεννιέται ένα πλάσμα με ανθρώπινη ψυχή. Ο Ερού μέσα από αναταραχές, συνομωσίες και πολέμους θα χαράξει το δικό του μονοπάτι.

Genres: Fantasy

512 pages, Paperback

First published January 1, 2009

About the author

Ο Αντώνης Πάσχος γεννήθηκε το 1979, μεγάλωσε στις Σέρρες και ζει στην Αθήνα. Διηγήματά του έχουν δημοσιευτεί σε ιστοσελίδες, περιοδικά και ανθολογίες.

Reviews

[Petros · Rating 2 out of 5]

Η ιδέα του βιβλίου είναι αρκετά καλή. Τι θα γινόταν σε έναν κόσμο που μάγοι με θεϊκές δυνάμεις μπορούσανε να δημιουργήσουνε εκατομμύρια πλάσματα και να τα αφανίσουν το ίδιο εύκολα δίχως να τους δίνουν αξία. Ο πρωταγωνιστής είναι πρακτικά ένας ζωντανός δονητής για την μάγισσα που τον δημιούργησε και μας λέει πολλά για τις ερωτικές του περιπέτειες με γυναίκες όλων των ειδών.

Το μεγάλο μείον είναι ότι σχεδόν όλα είναι με μορφή αφήγησης, όπου ο μίστερ δονητής μας αφηγείται με μονόλογο την πλοκή, κάτι που γίνεται γρήγορα κουραστικό. Κανένας από τους χαρακτήρες δεν έχει ιδιαίτερη σκιαγράφηση γιατί όπως το παραδέχεται κι ο ίδιος, η ζωή δεν έχει αξία ή νόημα αν σε έφτιαξε ένας μάγος για την πλάκα του και θα σε αφανίσει όποτε του καπνίσει εξίσου εύκολα. Και κρίμα γιατί τα υπαρξιακά θέματα στα οποία αναφέρεται έχουνε πολύ ενδιαφέρον.

Ο κόσμος του βιβλίου επίσης πάσχει από λεπτομέρεια. Συνεχώς μας αραδιάζονται φυλές και παράξενα πλάσματα, χωρίς ποτέ να καταλαβαίνεις που βρίσκονται ή ποια είναι η ιστορία τους. Δεν υπάρχει χάρτης, ούτε ποτέ σου ξέρεις πόσο μακριά βρίσκεται το ένα μέρος από το άλλο. Είναι όλα ένας αόριστος αχταρμάς στο μυαλό σου.

Επίσης να έχετε κατά νου σας ότι ο ήρωας είναι υπερβολικά παθητικός. Ναι μεν αντιδρά σε ότι τον διατάζουνε αλλά ποτέ του δεν κατορθώνει κάτι από μόνος του. Όσο κι αν το παίζει ελεύθερο πνεύμα, στην τελική απλά πάει από το ένα μέρος στο άλλο όπου κάνει τα ερωτικά χατίρια καλλονών, πριν κάποια τραγωδία που είναι πέραν των δυνάμεών του τον αναγκάσει να φύγει και να επαναλάβει το ίδιο τροπάρι σε άλλο μέρος. Γίνεται εκνευριστικό μετά από λίγο.

Αν το βιβλίο είναι γεμάτο με επική φαντασία, πολέμους μεταξύ εκατομμυρίων στρατιωτών, και μαγείες που αλλάζουν την πραγματικότητα ολάκερου του κόσμου, τα βιώνουμε όλα παθητικά μέσω ενός παρατηρητή, χωρίς να μας δίδεται λόγος να νοιαστούμε για κάποιον χαρακτήρα. Να φανταστείς ότι οι κύριοι αντίπαλοι στην ιστορία είναι οι θαλάσσιοι δαίμονες που αν και αφάνισαν ολάκερο πολιτισμό δεν μας δόθηκε η παραμικρή εξήγηση για το τι είναι και τι θέλανε. Από τα μισά της ιστορίας και μετά μάλιστα εξαφανίζονται χωρίς να έχεις ιδέα για το τι στο κόρακα παιζόταν με αυτούς. Ή με τους δράκους πιο παλιά που συνεχώς τους αναφέρανε αλλά δεν έδειξε ποτέ τους ούτε έναν.

Είναι καλογραμμένο αλλά δεν σε τραβάει έτσι απόμακρα που τα προσπερνάει όλα. Πολύ ωραία η πλοκή αλλά χρειαζόταν περισσότερους διαλόγους, εμβάθυνση στους χαρακτήρες, και κάποιο χάρτη για να ξέρεις ποιος είναι που και πότε.