Een roos van vlees

by Jan Wolkers

Herinneringen aan het verleden en schuldgevoelens om de dood van zijn dochtertje beheersen het leven van Daniël. Indrukwekkend en aangrijpend is de manier waarop Jan Wolkers in Een roos van vlees de emoties van Daniël heeft weten te verwoorden.

Genres: Fiction, Literature, Dutch Literature, Classics, School

194 pages, Paperback

First published January 1, 1963

About the author

Jan Hendrik Wolkers was a Dutch author, sculptor and painter.

Wolkers is considered one of the "Great Four" writers of post-World War II Dutch literature, along with Willem Frederik Hermans, Harry Mulisch and Gerard Reve (the latter authors are also known as the "Great Three"). He became noted in the 1960s mainly for his strikingly direct descriptions of sex.

His 1969 novel Turks Fruit was translated into ten different languages and published in English as Turkish Delight. It was also made into a highly successful movie, the Paul Verhoeven-directed Turks Fruit (1972) which was nominated for an Academy Award for Best Foreign Language Film and in 1999 won the award for Best Dutch Film of the Century.

From 1980 until his death, Wolkers resided on the Dutch island of Texel. He died on October 19, 2007, age 81, at his Texel home and was cremated in Amsterdam at De Nieuwe Ooster cemetery.

A number of his outdoor sculptures in the Netherlands have been subject to vandalism, presumably due to his use of glass as a construction material. Some examples are the Auschwitz-monument in Amsterdam and the monument on the dike at Ceres on Texel. In reaction to the destruction of the monument in 2003, Wolkers announced that he would use less glass and more steel for such monuments in future. The Jac. P. Thijsse monument in the water at Elemert on Texel does contain more steel, but glass is still a substantial part of the artwork.

Wolkers refused to accept several literary awards. In 1982 he refused the Constantijn Huygensprijs, and in 1989 he refused the P.C. Hooftprijs.

Reviews

[PDW]

Meer dan 55 jaar oud intussen, maar geen haar verouderd: alsof het boek gisteren verscheen! In een uitgebeende stijl verwerkt Wolkers een traumatiserend ongeluk dat hij jaren eerder zelf had veroorzaakt. De plot is beperkt en behelst één dag in de winter waarin de mentale toestand van de hoofdfiguur bijna tastbaar wordt: in Daniël wintert het even hard als buiten. Een prachtige onsentimentele roman, waarmee Wolkers zijn debuutroman Kort Amerikaans -die ik vorig jaar ook al graag las - meteen overtrof.

[Chantal]

This could have been a good subject to write a book, but it felt really muddled. Maybe that was what it should be the mind of the main character in this book. I just wanted to read what happened and info was not really complete at the end. Could have been more!

[Marijn Schafer]

Grof en immens verdrietig, dit boek van Jan Wolkers, over het verlies van een kind. Wolkers heeft zo’n originele blik, en sommige absurde lijfelijke gedachten doen me erg denken aan de verhalen van Sayaka Murata die ik ook tussendoor lees.
(Net het geweldige Puzzle gelezen maar daarover een andere keer meer).
Hou ook erg van de idiote humor die af en toe opduikt.

[Zoe Borry]

Wtf…. Mentale stabiliteit vereist voor dit…..

[Jochem Bodewes]

Enerverend boek, niet ondanks maar dankzij de kille, droge toon. Het liet me daardoor een beetje hetzelfde voelen als De Avonden, wat ook komt door de situatieschets. Qua thema duikt Wolkers heel vernieuwend (voor mij als jongeman tenminste) in op het onderscheid tussen mens en dier, dood en leven, om zodoende tot Het Overlevingsrecht te komen. Na afloop walg je van mensen, maar besef je des te meer dat je er zelf ook eentje bent. De kunst is je tot die wetenschap zien te verhouden. In dit boek beschrijft Wolkers erg invoelbaar hoe het is om dat niet te kunnen.

[Nienke Toorneman]

⭐️3.5

[Joep Timmermans]

rouwen is ‘s nachts hele nare nachtmerries waarin mensen doodgaan en overdag uit het raam kijken

[Christe]

3,5
Begon niet zo sterk en vrij langdradig, vooral door de dromen die in dit boek beschreven worden. Dit blijkt een verwijzing naar de bijbel, dus waarschijnlijk gaat dit aan mij voorbij door mijn gebrek aan bijbelkennis (houd nooit zo van geloof in boeken :) ). Echter eindigt het echt super sterk en vooral de dood en het blijven hangen in het verleden wordt op het laatst erg naar voor gebracht.
Mooi geschreven.

[Bryan]

Cold atmosphere, like the meteorological conditions in Holland in the winter.

[Johanna]

gränslöst grotesk

[Cornelis Broekhof]

Wat een verrassing, dit boek. Ik kende van Wolkers alleen Turks fruit, dat ik in de vorige eeuw gelezen heb, en Terug naar Oegstgeest, dat ik enkele jaren geleden las en dat mij teleurstelde. Maar dit is een prachtig, aangrijpend boek. De thematiek en de uitwerking ervan doen sterk denken aan die van De avond is ongemak van Marieke Lucas Rijneveld:
• een kind dat door een ongeluk is overleden
• ouders die het verdriet niet kunnen verwerken en daardoor uit elkaar groeien
• een depressieve hoofdpersoon
• een gereformeerde opvoeding (inclusief citaten uit de bijbel)
• een generatiekloof
• een fascinatie van de hoofdpersoon voor de natuur
• muizen die op een bizarre manier aan hun einde komen
• een onsmakelijk verhaal over een anus
• en ... beeldspraak op vrijwel iedere pagina

Het boek van Wolkers overtuigt echter veel meer dan de roman van Rijneveld. Waar Rijnevelds karakters nogal eens bevreemding en zelfs lichte ergernis oproepen (althans bij deze lezer), voel je voor de personages van Wolkers begrip en mededogen. Al dateert het verhaal van Wolkers uit 1964, het doet verrassend eigentijds aan, ondanks een aantal praktische zaken ('Een mooie ruime woning. En je hebt hier zeker warm water ook', merkt bezoekster Emmy op) en de strenge winterkou die we sindsdien nauwelijks meer gekend hebben.

[Michael van Dijk]

Een voorbeeld van wat W.F. Hermans de klassieke roman noemt: het boek is een echte eenheidsworst dat cirkelt rondom de thema's verval en dood. Het boek speelt zich grotendeels af in één ruimte, de tijdsspanne is nog geen vierentwintig uur, en alle gebeurtenissen draaien enkel om die twee eerdergenoemde thema's. Zelfs in het beeldend taalgebruik van Wolkers draait het dikwijls om verval en somberte, bijvoorbeeld in de volgende zin: 'De rivier is bijna alleen nog te onderscheiden van het omringende polderland aan de weer dichtgevroren vaargeul die een litteken rijt in de witte vlakte.' Je ziet het voor je, zo'n somber, eentonig winters landschap met een vaargeul als litteken daar middenin.

Soms wilde ik ontsnappen uit de trage eentonigheid; het verteltempo wat opschroeven, een andere kant leren kennen van de hoofdpersoon, juist wat lucht tussen al het verderf inademen, maar Wolkers houdt helaas voet bij stuk

[Jeroen de Baaij]

Nadat ik laatst de doodshoofdvlinder had gelezen, tref ik hier weer een boek van Wolkers over verlies. Ook eenzaamheid is een belangrijk thema dat nog eens versterkt wordt door de benauwdheid van de hoofdpersoon, Daniel, en de hulpeloosheid die hij daarbij ervaart.

Het verhaal wordt echter erg matig verteld. Er moeten steeds allerlei kunstgrepen aan te pas komen om verder te komen in het verhaal (bijvoorbeeld het lezen van de brieven van Sonja, het poeziealbum en de dromen).
'Een Roos van Vlees' weet te boeien, maar niet te raken.

[Michel Verdonck]

8/10
Klassieker en schandaalroman van begin jaren '60. Zo zie je maar hoe normen en waarden veranderen. Amper 2 decennia later zou een zekere Herman Brusselmans boeken beginnen te schrijven waarbij critici in de sixties van de brug zouden zijn gesprongen. Maar wat een goeie schrijfstijl, wat een goeie portrettering van een geslagen, depressieve man die ten onder gaat onder zelfverwijt en gebukt gaat onder het leven en de dood. Terecht een klassieker.

[Jan Mars]

Een dag en een nacht in het leven van Daniël, die alleen woont maar wel zijn zoontje lunch geeft, en die een akelig verleden met zich meetorst, akelig qua ouderlijk huis en qua wat hij met zijn toenmalige vrouw beleefde. Bij alle onsmakelijke details en gruwelijke gedachtenstromen: wat een intens verdrietig boek.

[War De]

Had nooit verwacht dat een roos van vlees, oftewel de uitstulping van de darm bij een stoma, zo fascinerend zou zijn. Daar ging het verder niet over trouwens, maar het illustreert wel het macabere karakter van het boek. De relatie van de mens tot de dood staat centraal en Wolkers draait er niet omheen dat de dood bij ons leven hoort. Tegelijkertijd worstelen we er ook mee.

[D-Vid]

3,5 ster. Verrassende roman. Ik vraag me of het soms irrationele gedrag van Daniel komt door de gemoedstoestand of door het middelengebruik. Ik ga uit van een combinatie. Ik had soms moeite om de delirische dromen te kunnen volgen. Wolkers weet goed spanning op te bouwen die verder niet direct ingelost wordt. Dat zie ik niet als een probleem omdat het mij vooral om die opbouw gaat.

[Thingdong]

tijdens het lezen vond ik het afgrijselijk, maar heb het sindsdien niet meer uit mijn hoofd kunnen zetten dus hij heeft toch wel iets goed gedaan. zou het 4 sterren hebben gegeven als het niet zo gruwelijk was

[Miray]

Pfff. Ik hou van Jan Wolkers, maar dit boek was toch apart. Minder expliciet maar toch heel doordringend. En heftig. Heel veel symboliek, maar soms ook heel direct. Het was snel te lezen, en het lezen waard.

[Chan]

Onwijs goed geschreven dat ik hem in 1x uit heb gelezen. Daarnaast hielp het ook dat er geen hoofdstukken zijn, maar dat dit een doorlopend verhaal is over een gescheiden man die verlangt naar zijn ex vrouw. Sommige dromen/nachtmerries heb ik overgeslagen omdat ik er moeilijk doorheen kwam

[Robert van Hees]

45 jaar geleden gelezen, nu weer. Prachtige roman, één van de beste van Wolkers. Ik ben voornemens zijn hele oeuvre nogmaals te lezen, thans verhalenbundel 'De hond met de blauwe tong'.

[Eliška Šrubařová]

nejhorší příběh ever.

[Ben]

Goed boek. Goed verteller. Vreemd plot en denkbeelden naar het einde.

[Adam Ignasse]

Mooi, in 1 ochtend uitgelezen

[Bert Huisman]

15 boekw.

[Bluk]

en de prijs voor de meest ranzige titel gaat naar:

[Joost]

Een verschrikkelijk boek

[Dax De Decker]

Een man die zijn kind heeft verloren en dood en verderf ziet in alles.

[Jonna van Tuil]

3.75⭐️

[Tobias De]

Een tijdsbeeld met het cynisch perspectief waar is zo veel van houd