Птиците идват да умрат в Перу

by Romain Gary, Зорница Китинска (translator), Ромен Гари

„Не е имало предумисъл от моя страна: докато пишех тези разкази, си въобразявах, че се отдавам единствено на удоволствието да разказвам. Чак когато препрочетох сборника, се усетих за единството на неговото вдъхновение: личните ми демони за пореден път ми бяха попречили да изляза в отпуск. Привидно ироничният ми и весел стил няма да подлъже никого: човекът като явление продължава да ме изумява и да ме кара да се люшкам между надеждата за някаква биологична революция или просто за някаква революция.” Ромен Гари

Филмът Птиците умират в Перу, в който участва съпругата на Гари Джийн Сийбърг (която се самоубива една година преди Гари), Морис Роне, Даниел Дарийо и Пиер Брасьор, разбунва духовете във Франция.

„Първият сценарий, който ще напишеш и който сам ще режисираш през 1968 г. е адаптация на Птиците да умрат самис Джийн Сийбърг в главната роля. Дали кинаджията се доближава до демиурга повече и от писателя? Във всеки случай зашеметяващата власт да манипулираш както си искаш истински тела и истински души, изважда на показ най-садистичните ти наклонности. Ти със сигурност не си нито първият, нито единственият режисьор, който кара Джийн да играе този тип роля, но дори най-благоразположените към теб критици смятат, че Птиците е непоносимо непристоен. (Нанси Хюстън, Надгробен камък за Ромен Гари, Леге Артис, 2006)

Genres: Short Stories, Fiction, France, French Literature, Literature, Novels, Classics

216 pages, Paperback

First published January 1, 1962

About the author

Romain Gary was a Jewish-French novelist, film director, World War II aviator and diplomat. He also wrote under the pen name Émile Ajar .

Born Roman Kacew (Yiddish: קצב, Russian: Кацев), Romain Gary grew up in Vilnius to a family of Lithuanian Jews. He changed his name to Romain Gary when he escaped occupied France to fight with Great Britain against Germany in WWII. His father, Arieh-Leib Kacew, abandoned his family in 1925 and remarried. From this time Gary was raised by his mother, Nina Owczinski. When he was fourteen, he and his mother moved to Nice, France. In his books and interviews, he presented many different versions of his father's origin, parents, occupation and childhood.

He later studied law, first in Aix-en-Provence and then in Paris. He learned to pilot an aircraft in the French Air Force in Salon-de-Provence and in Avord Air Base, near Bourges. Following the Nazi occupation of France in World War II, he fled to England and under Charles de Gaulle served with the Free French Forces in Europe and North Africa. As a pilot, he took part in over 25 successful offensives logging over 65 hours of air time.

He was greatly decorated for his bravery in the war, receiving many medals and honors.

After the war, he worked in the French diplomatic service and in 1945 published his first novel. He would become one of France's most popular and prolific writers, authoring more than thirty novels, essays and memoirs, some of which he wrote under the pseudonym of Émile Ajar. He also wrote one novel under the pseudonym of Fosco Sinibaldi and another as Shatan Bogat.

In 1952, he became secretary of the French Delegation to the United Nations in New York, and later in London (in 1955).

In 1956, he became Consul General of France in Los Angeles.

He is the only person to win the Prix Goncourt twice. This prize for French language literature is awarded only once to an author. Gary, who had already received the prize in 1956 for Les racines du ciel , published La vie devant soi under the pseudonym of Émile Ajar in 1975. The Académie Goncourt awarded the prize to the author of this book without knowing his real identity. A period of literary intrigue followed. Gary's little cousin Paul Pavlowitch posed as the author for a time. Gary later revealed the truth in his posthumous book Vie et mort d'Émile Ajar .

Gary's first wife was the British writer, journalist, and Vogue editor Lesley Blanch (author of The Wilder Shores of Love ). They married in 1944 and divorced in 1961. From 1962 to 1970, Gary was married to the American actress Jean Seberg, with whom he had a son, Alexandre Diego Gary.

He also co-wrote the screenplay for the motion picture, The Longest Day and co-wrote and directed the 1971 film Kill! , starring his now ex-wife Seberg.

Suffering from depression after Seberg's 1979 suicide, Gary died of a self-inflicted gunshot wound on December 2, 1980 in Paris, France though he left a note which said specifically that his death had no relation with Seberg's suicide.

Reviews

[Mohammad Hrabal]

مگر نه اینکه اقیانوس تصویر زندگی ابدی، وعده‌‌ی ادامه‌ی حیات و تسلای آخرین است؟ کمی شاعر، کمی... خدا کند که روح وجود نداشته باشد: این تنها راه است برای او که اغفال نشود، به دام نیفتد. دانشمندان به زودی وزن دقیق، درجه‌ی غلظت، سرعت عروج آن را اندازه خواهند گرفت... وقتی آدم فکر میلیاردها روح را می‌کند که از آغاز تاریخ تا امروز پریده و رفته‌اند گریه‌اش می‌گیرد: یک منبع عظیم نیرو که به هدر رفته است. اگر سدهایی ببندند تا آنها را هنگام عروج جذب کنند، نیرویی به دست می‌آید که با آن می‌توان سراسر زمین را روشن کرد. به زودی انسان تماما قابل استفاده خواهد شد. مگر نه اینکه از مدت‌ها پیش زیباترین رویاهایش را گرفته‌اند تا از آنها جنگ و زندان بسازند؟ ص 9 کتاب

[Peiman]

این کتاب شامل ۵ داستان کوتاه از رومن گاری هست که در گذشته با اسم «پرندگان میروند در پرو میمیرند» با ترجمه‌ی ابوالحسن نجفی چاپ شده بود. در هر پنج داستان مفاهیم تنهایی، امید، عشق و ... رو میشه حس کرد که با درون مایه‌ی طنز به رشته‌ی تحریر در اومدن. من خیلی طرفدار داستان کوتاه نیستم ولی میشه گفت این مجموعه داستانهای جالب و جذابی داشت مخصوصا داستان آدم پرست که من بیشتر از همه پسندیدم یا داستان همشهری کبوتر که طنز داستان جلوه‌ی بیشتری داشت.ه

[SARAH]

مانند سایر اثار گاری....توصیفاتی قوی و پایان بندی درخشان اما تم داستانی کمی کلیشه ای کمی شعار زده وقابل حدس....با تمام
این ها این مجموعه که شامل چند داستان کوتاه بود.... برایم جالب بود تنها یک داستان در این مجموعه انچنان قوی و محکم با توصیف‌های
درخشان و بیادماندنی شخصیت پردازی منحصر بفرد گاری بود که دوست دارم از آن یاد کنم. داستانی با عنوان پرندگان میروند در پرو بمیرند...
داستان با توصیف ساحلی پر از پرنده ک امده بودند در ساحل پرو لحظات احتضارشان را سر کنند شروع شدو.. با مردی از زندگی سیر شده مواجه شدیم ک در این ساحل کافه ای را اداره میکرد اینجا برایش همان غار و گوشه ی عزلت بود و زنی که درست مثل پرنده ای امده بود تا.....در این ساحل بمیرد...در میانه ای ماجرا و کتاب کسل کننده ی
شفاف اندیشیدن،خواندن این اثر غنیمتی بود این چند دقیقه درخشان..در کنار کتابی چنین بسر بردن....

[Emiliya Bozhilova]

Един много тъжен, много обезверен и иронично-поетичен Гари наднича от всеки разказ. Един Гари, който не може да се отърве от човечността си, но вече не вярва в целебната и сила. Разказите прекосяват култури и континенти, от Истанбул през Полинезия до Перу. Фантастични, сюрреалистични, саркастични, иронични, абсурдни или лирични, всяка от историите е сълза на гроба на някоя човешка душа, сама извършила собствената си екзекуция.

Слънчевите оптимисти с широки усмивки и светла вяра - тях Гари с особено ожесточение взема на мушка - да се пазят, ако не са готови да въртят дебелата сопа, защото или светът ще ги убие, или пък ще се лутат в ужас из лабиринта му. Но пък без тях светът ще е едно много пусто място.

Няма втори шанс в "Птиците умират в Перу." Няма искреност в "Лютнята". Няма здрав разум в "Един хуманист". Няма изкуство в "Декаданс". Няма съчувствие във "Фалшификат". Няма спасение от света в "Радостите на природата". Няма патриотизъм в "Благородство и величие". Няма разбиране в "Гражданинът гълъб". Няма грам историческо величие в "Една историческа страница". Няма весела Коледа в "Стената". Няма приключения в "На Килиманджаро всичко е спокойно". Няма герой в "Говоря за героизма". Няма милост за "Обитателите на земята". Няма непокварен рай в "Жадувам невинност". Няма сила и мъдрост в "Най-старата история на света". Няма вече и човечество в "Слава на нашите бележити пионери".

Има го само Гари, който отчаяно настоява, моли и крещи срещу всички тези липси. Има го човечният поглед на неизлечимия хуманист, за когото красивите каузи са обречени, но необходими, нежелаещ да се откаже от последното изкушение на надеждата.

***
🦅 “Единственото изкушение, което никой никога не е успял да победи, е надеждата.”

🦅 “Най-голямото му удоволствие бе да стои в дъното на своя сук и да се любува от сутрин до вечер на една неизчерпаема в своето гъмжило човешка фауна, на нейните дълбоки пукнатини, тайни или видими с просто око, на внезапните разкрития за нейната грозота или красота.”

🦅 “Хората...още не съществуват: трябва някой да ги измисли."

🦅 “-Той те измъчваше всеки ден повече от година! Изтезава те, разпна те! И вместо да извикаш полицията, ти му носиш храна всяка вечер? ...
По лицето на жертвата изражението на дълбоко лукавство стана още по-силно, и от дълбините на времето се надигна един хилядолетен глас, който смрази сърцето на шивача и накара косите му да настръхнат:
-Той ми обеща, че следващият път ще бъде по-мил!"

[Велислав Върбанов]

„Единственото нещо, което няма цена, е приятелството.“


Разказите на Ромен Гари са много хубави и човешки! Това беше първата ми среща с творчеството на този автор, но вече съм впечатлен от неговите силен хуманизъм и лиричен изказ, заради които определено бих искал да прочета и романите му.

Историите в „Птиците идват да умрат в Перу“ са разнообразни и интересни, обаче като цяло носят меланхолично настроение... Въпреки че е изградил тъжни сюжети, Гари същевременно чрез тях е подтикнал читателите към важни размисли, за да съхрани човечеството надеждите за по-добър и смислен живот. Много ми допаднаха иронията и самоиронията, които им придават допълнителен чар. Любимите ми разкази от сборника са „Лютнята“ и „Жадувам невинност“.




„В очите му имаше особена и постоянна искра на изумление, сякаш блещукането на скъпоценните камъни, сред които живееше, им бе придало малко от своя блясък, а месестите му черти носеха непрекъснато изражението на почти коленопреклонно благоговение, което изглежда отразяваше почудата и благодарността на истинския любител пред безкрайните съкровища на човешката душа в нейните безбройни и изумителни проявления. Най-голямото му удоволствие бе да стои в дъното на своя сук и да се любува от сутрин до вечер на една неизчерпаема в своето гъмжило човешка фауна, на нейните дълбоки пукнатини, тайни или видими с просто око, на внезапните разкрития за нейната грозота или красота.“

[Ali Np]

کتاب اصلی «پرندگان می‌روند در پرو می‌میرند» شامل ۱۶ داستان کوتاه از رومن گاری هست. قبل از اینکه این کتاب به طور کامل در ایران چاپ بشه، ابتدا به شکل سه کتاب مجزا چاپ شده. یک کتاب با ترجمهٔ ابوالحسن نجفی (۵ داستان) و دو کتاب با ترجمهٔ سمیه نوروزی ( مجموعاً ۱۱ داستان).
من ترجمهٔ آقای نجفی و یکی از کتاب‌های خانم نوروزی رو خوندم. لذا ۵ داستان آخر رو هنوز نخوندم و امیدوارم به‌زودی بتونم بخونم.

داستانی که اسمش هم روی کتابه می‌شه گفت بهترین داستان این مجموعه‌ست و چند مرتبه قوی‌تر از بقیه داستان‌هاست. اگر بخوام به کسی داستان کوتاه از رومن گاری پیشنهاد بدم، فقط همین رو می‌گم. چون بقیه‌ی داستان‌ها بنظرم متوسط بودن.

رومن گاری سعی کرده در تمام این داستان‌ها از عنصر «غافل‌گیری» استفاده کنه. حالا در بعضی‌هاش جواب داده و در بعضی دیگه (که تعدادشون بیشتره) جواب نداده و قبل از اینکه به انتهای داستان نزدیک بشی می‌تونستی پایان رو حدس بزنی.

خانم نوروزی در کتاب «مرگ و چند داستان دیگر» مقدمه‌ی کوتاهی راجب رومن گاری و اسم‌های مستعارش قرار داده که من خیلی دوستش داشتم.

[Shirin (unavailable) fictional men only]

مجموعه ای از داستانهای کوتاه سه کتاب...

رومن گاری: دانشمندان همان هیجانی را دارند که ژنرالها تجربه اش میکنند
تکنولوژی مخرج قضای حاجت علم است. در واقع نمیتوان علم را مسئول برخی عواقب نامعقول نشانه گیری تکنولوژی سمت کشفیات علمی دانست

پیری؟
فاجعه است. ولی دستش به من یکی نمیرسد. هرگز. بنظرم باید چیز دردناکی باشد. ولی درباره خودم باید بگویم من قادر به پیر شدن نیستم. من پیمانی بسته ام با آن خدای بالاسر، میفهمید؟ با او عهدی کرده ام که طبق قرارداد، هرگز پیر نخواهم شد.

✔ داستانهای مجموعه ای با همین نام و ترجمه ابوالحسن نجفی
ملالی نیست جز دوری شما ✔ ؟؟

قلابی 🎨👃
عود 🎸🗿
قدرت و شرافت 🔫💣🕳
برگی از تاریخ 💂‍♂️🔫🏁🏴
زمینی‌ها ❄👮‍♂️👩‍🦯💄🚛
دکتر گفت کوریش روانیه. دختره چشماس رو بسته تا دنیا رو نبینه، همین...
بحث این نیست که خودش رو زده به ندیدن. دکترا بهش میگن حمله عصبی. دیگه دوست نداره چیزی ببینه. میگن پناه برده به ندیدن

مرگ ⚒👷‍♂️⚰🗿☠
موضوع سخنرانی: شجاعت 🤿🦈
تشنه‌ی سادگی‌ام 🎨🖼🏝
بازی سرنوشت 🎪 👨‍⚕️🩺😷
دیوار (داستانی ساده برای نوئل) 🧱🎧💀
به افتخار پیشتازان سرافرازمان 🐢🧬
... کشیش دیگر بهشان اجازه نمیداد بروند کلیسا، چون پاشان را کرده بودند توی یک کفش که کتابها را با دمشان نگه میدارند...
واقعا برای خیلی ها مهم نیست بدانند آنها کتاب را کجایشان گذاشته اند...

اوضاع در ارتفاعات کلیمانجارو رو به راه است 🚢📫📧
✔همشهری کبوتر ❄ 👬 🐎 🏥
✔(بشردوست) آدم‌پرست 🕳 👥 🍲
✔پرندگان می‌روند در پرو بمیرند 🌊 🏨
✔تاریخی‌ترین داستان تاریخ (کهن ترین داستان جهان) 🐪🌄
قول داده دفعه بعد باهام مهربون تر باشه

[Farina fere]

مجموعه پنج داستان کوتاه از رومن گاری که در واقع باید ۱۶ داستان باشه.
حالا یا اقای نجفی خوباشو گلچین کردن یا هر چی، من ترجیحم این بود که همه‌ی داستانارو بخونم.
داستان اول که اسم خود کتاب هم هست به تنهایی پنج ستاره داشت و بی‌نظیر بود.
نشر چشمه هم ترجمه کرده داستانارو اما دستشون درد نکنه توی سه تا جلد مختلف.
نشر اشیان اگه گیر بیاد کل داستانارو داره اما نمی‌دونم ترجمه‌ی خوبی داشته باشه یا نه.
این ترجمه خوب بود اما چون افست هست فونت خوبی نداشت و غلط املایی هم زیاد داشت.
این ریویویی که ریویی نیست رو از من بپذیرید. من معمولا نمی‌نویسم چیزی، اما این بار حذف ۱۱ تا داستان روی اعصابم بود😅
اپدیت: امروز تو کتاب ‌فروشی نسخه نشر چشمه رو دیدم و همه‌ی داستانارو کردن یه جلد👍🏽

[Paria]

داستان اخر یکی از شوکه‌کننده‌ترین چیزایی بود که اخیرا خوندم..

[Mahsa]

"این مرد یک سال تمام هرروز تو را شکنجه داده است. تو را زجرکش کرده و به صلابه کشیده است. و حالا به عوض اینکه پلیس را خبر کنی هرشب برایش غذا می بری؟ آیا ممکن است؟ آیا خواب نمی بینم؟ تو چطور می توانی این کار را بکنی؟"
بر چهره ی مرد قربانی حالت مکری پرمعنی آشکار شد و از ژرفای قرون صدایی چندین هزارساله برخاست که مو بر اندام خیاط راست کرد و قلبش از حرکت باز ماند:

"قول داده است که دفعه ی دیگر با من مهربان تر باشد!ا"

دی نود و شش...

[Roya]

این چند وقت هر کتابی که خوندم یا غم‌انگیز بود و یا به آشویتس ربط داشت. (و یا هر دو)
برای دور شدن از این فضا، اومدم این مجموعه داستان کوتاه رو بخونم که هم از اسارت غم فرار کنم و هم با رومن گاری آشنا بشم :)
و خب حتی توی این کتاب هم پای هیتلر وسط اومد😂🚶‍♀️💔
اما کتابِ دوست‌داشتنی بود برام🥹 توصیفاتِ ظریف و لطیف و زیبایی داشت که به دلم نشست.
مثل یه پتوی گرمِ بعد از خیس شدن زیر بارون بود.
قطعا بعد از این، سراغ کتاب‌های دیگه‌ی گاری خواهم رفت🤌😌

[Mohammad]

پرندگان میروند در پرو بمیرند ، ترجمه ی مرحوم ابوالحسن نجفی

[مجید اسطیری]

چقدر این مجموعه کم حجم و جمع و جور رومن گاری را دوست دارم. فکر کنم بیش از هر کتابیش این را دوست داشته باشم
و یک نکته جالب
کم پیش می آید اسم یک کتاب اینقدر من را جذب کند. اصلا انگار این اسم برای فارسی انتخاب شده
من را یاد مهاجرت بزرگ پروانه های مونارک می اندازد که می روند در مکزیک بمیرند

[Pooya Kiani]

چند داستان خواندنی. به غیر از داستان اول، بقیه‌ی داستانها به عقیده‌ی من خوبند اما شاهکار نیستند.

[Mohajerino]

تنها وسوسه‌ای که کس هرگز نتوانسته است بر آن غالب شود:
وسوسهٔ امید.

« امید » رو یجورایی در همه‌ی داستان‌ها حس کردم
شروع نسبتاً خوبی بود با رومن گاری

[Кремена Михайлова]

Роман Кацев сякаш не е бил само Ромен Гари и Емил Ажар. А още двама-трима. Всяка негова книга ми се струва различна. „Сияние на жена“ най-много ми напомня на любимия ми разказ от този сборник (едноименния) – тип „романтичен, ефирен“. В „Билетът нататък не важи“ видях друг автор, написал книга „злободневен проблем“. В биографичната „Обещанието на зората“ – познатият „малко поет, малко мечтател“ (дори за мен беше повече патетичен, отколкото ми е по вкуса, а и с майката трудно се разбирахме). Но най-любим ми е този автор, когато пише за деца. И „Големият дрешник“ донякъде ми хареса, но „Животът пред теб“ директно се изстреля не в моите топ 10, а някъде още по-нагоре.

В настоящия сборник само „Птиците идват да умрат в Перу“ и „Един хуманист“ да бяха, пак щеше да ми стига. В първия от тези два разказа познах мъжа, който е прекалено чувствителен, чак раним; във втория – има връзка пак с чувствителната чиста душа, но бих издала съдържанието с по-конкретен коментар. На фона на тези отличаващи се според мен разкази повечето от другите пак ми харесаха, но не чак с толкова огромен възторг. Доста се бях настроила за романтика в целия сборник заради Перу; много силен старт даде Хуманистът. Но после намерих тази романтика само на едно място, а типът „разкази с неочакван край“ вече ми се струваха „с очакван край“.

Все пак другите силни за мен: „Стената“, „Лютнята“, „Гражданинът гълъб“, „На Килиманджаро всичко е спокойно“, „Най-старата история на света“.

Тези, които не ми харесаха, ми се сториха леко наивни като стил и с предполагаем край или другата крайност - прекалено бодливи, създаващи дискомфорт (в тях сякаш Борис Виан четях - харесвам го). Не ми допадат много и истории от средите на аристократи, дипломати и подобни „висши общества“. Понякога на разказите тип „ирония на съдбата“ (май това е по-точно от „неочакван край“) се обърквах, че чета Ерик-Еманюел Шмит. Нали признава, че творчеството на Гари е пример за него.

„Жадувам невинност“ ме „измами“, че е онзи любим тип романтика, макар че пак се очакваше намигване заради дочуващата се ирония. Тук обаче видях мястото, където и аз си фантазирам, че бих живяла чудно и сигурно с това ще го запомня (плюс т.нар. поука):

„… да изоставя цивилизацията и нейните лъжливи ценности и да се оттегля на остров в Тихия океан, сред кораловите рифове, на брега на синя лагуна, възможно най-далеч от меркантилния, изцяло обърнат към материалните блага свят…“

„…красота на полинезийския пейзаж се разкри пред мен от първата стъпка, която направих по плажа: главоломният порой на палмите от планината към морето, невъзмутимият покой на лагуната, пазена от вси страни от рифовете, селцето със сламените колибки, чиято лекота сякаш сама по себе си бе израз на безгрижие и откъдето вече тичаха с протегнати към мен ръце хора, от които, веднага усетих това, можех да получа всичко с приятелство и благина.“

Може би и в разказа „Птиците идват да умрат в Перу“ ме завладя по-скоро атмосферата, отколкото самата история. Но и това лице на автора: „Малко поет, малко мечтател…“

Още от този любим разказ:

“Някаква божествена глупост живееше в него, една чистосърдечност, която никакъв провал и никой цинизъм не бе успял да убие, такава сила на илюзиите…“

„Пейзажите рядко ни предават…“

„Да се надяваме, че душата не съществува – това е единственият начин да не я изловят.“

„Единственото изкушение, което никой никога не е успял да победи, е надеждата.“

„Тъй понякога го прихващаше сутрин самотата, лошата самота, онази, която смазва човека, вместо да му помогне да диша.“

„Лицето му бе дълго и тясно, с уморени очи и иронична усмивка, която правеше каквото може. Вече не пишеше на никого и не получаваше писма, не познаваше никого – бе скъсал с другите, както винаги когато човек иска да скъса със себе си.“

„Скоро човекът ще бъде безостатъчно използваем. Вече му отнеха най-красивите мечти, за да ги превърнат във войни и затвори.“

„Всъщност поезията един ден ще бъде научно обяснена и изследвана като най-обикновено явление, свързано със секрецията. Науката победоносно настъпва към човека от всички страни.“

Поредицата „Безкрайна проза“ на Lege Artis отдавна ми е любима. Харесвам рисуваните корици, удобно ми е с този шрифт. А Зорница Китинска е в компанията най-малко на трима нежнѝци – Ромен Гари, Ерик-Еманюел Шмит, Андрей Макин.

[محمد یوسفی‌شیرازی]

درون‌مایه‌ی بنیادی پنج داستان این مجموعه سرخوردگی و یأس‌زدگی پس از جنگ جهانی دوم است. همگی هم با روایتی ساده و خطی و زاویه‌ی دید دانای کل روایت می‌شود. جز داستان نخست که بیش از دیگر داستان‌ها توصیف و شخصیت‌پردازی و گفت‌وگو در آن مشهود است، باقی داستان‌ها حالتی شعارزده دارند و از شرح‌وبسط داستانی چندان در آن‌ها خبری نیست. بااین‌همه، نمی‌توان طنز تلخ و تلنگرزننده‌ای را که در داستان‌های «بشردوست» و «هم‌شهری کبوتر» و «کهن‌ترین داستان جهان» است، نادیده گرفت و در زیبایی و گیراییِ دست‌کم پیام و محتوای داستان‌ها تردید کرد. با تمام این اوصاف، من درخشان‌ترین داستان این کتاب را همان داستان نخست می‌دانم که عنوان کتاب برگرفته از آن است. این داستان با فضاسازی‌های قوی و توصیف‌های پرمایه، زندگی پرملال صاحب‌کافه‌ای را به‌نمایش می‌گذارد که گمان می‌رود تنهایی عمیقش برطرف‌شدنی است؛ اما کمی که می‌گذرد، این خیالِ واهی، مثل پرندگانی که برای جان‌سپردن به حوالی آن کافه‌ی ساحلی می‌آیند، جان می‌سپارد و او دوباره با تنهایی چاره‌ناپذیرش وانهاده می‌شود. بخشی از متن شاعرانه‌ی این داستان:
«همیشه موجِ نهم تنهایی، قوی‌ترین موج، همان که از دورترین نقطه می‌آید، از دورترین جای دریا، همان است که تو را سرنگون می‌کند و از سرت می‌گذرد و تو را به اعماق می‌کشاند و سپس ناگهان رهایت می‌کند؛ همان‌قدر که فرصت کنی تا به سطح آب بیایی، دست‌هایت را بالا ببری، بازوهایت را بگشایی و بکوشی تا به نخستین پرِ کاه بچسبی. تنها وسوسه‌ای که کس هرگز نتوانسته است بر آن غالب شود: وسوسه‌ی امید.»

[Boshra Rahmaty]

هرچند علاقه‌ای به داستان کوتاه ندارم، اما این مجموعه‌ی پنج‌داستانی خوب بود، به‌ویژه داستان دوم با عنوان «بشردوست».

[Desislava Filipova]

"Птиците идват да умрат в Перу" е първият ми досег до Ромен Гари.
Много харесах целия сборник, но имаше и няколко разказа, които се открояват особено. Гари е лиричен,изненадващ и малко тъжен, сякаш във всяка дума се усеща, че идеалите и стремежите към красотата са илюзия, външността е бляскава, но съдържанието е фалшификат. В няколко разказа има един особен стремеж към изкуството, към намирането на съвършенството. Но истинската красота е в благородството на постъпките.
Дългът, честта и идеалите не винаги са толкова благородни, колкото изглеждат, заслепението често отвежда на погрешен път. Много по-лесно е да разказваш за героизъм, отколкото да се изправиш пред неизвестното и да дадеш най-доброто от себе си.
Понякога човек е толкова уморен от цивилизацията с нейните материални ценности, че иска да избяга на самотен остров, но всъщност всичко, което тежи, е онова, което човек носи вътре в себе си и мечтата за едно безметежно пребиваване се оказва разочарование, но неосъзнато, защото собствените пороци нарушават хармонията на един идеалистичен и нематериален свят, с тънка ирония е описан крахът на тази илюзия.
А понякога можем да се вживеем толкова силно в представата за жаления образ, че да изгубим връзка с реалния живот. Нещата изглеждат различно от другата страна на стената и понякога търсеното щастие, бягството от самотата е близко, но героите са ограничени в собствения си свят и се разминават.
Вълните се разбиват в бреговете на Перу до хилядите мъртви птици по плажа, така започва първият и заглавен разказ и задава едно особено настроение.

[Negin]

کتاب شامل مجموعه ای از داستان های کوتاه است که در هر داستان موضوعی قابل توجه است اما در هر پنج داستان مفاهیم امید، تنهایی، عشق و...  را می شود حس کرد و درون مایه ی همه آنها سرخوردگی بعد از جنگ جهانی دوم وجود دارد.
در داستان اول نسبت به داستان های دیگر توصیفات، شخصیت پردازی و گفت و گو های زیبای بیشتری وجود دارد که داستان اول را تمایز می کند. در همه داستان ها شعارهایی وجود دارد که پیام داستان را می سازد. طنز تلخ موجود در داستان های "بشر دوست" و " همشهری کبوتر" و "کهن ترین داستان جهان" را نمی توان نادیده گرفت که از تبعات جنگ، پیشرفت ها و اقدامات کشور های مختلف در زمان جنگ جهانی را نشان داده بود.
داستان ها به دلیل کوتاه بودنشان به گونه ای بود که انگار نویسنده از تمام ماجرای داستان با قاطعیت نگفته و امکان تخیل در همان فضا را به مخاطب می دهد‌.
در هرقسمتی از داستان ها، یهودی را در جاهای مختلفی و با ماجرای غریبِ تازه ای می بینیم که این می توان نشان دهنده آسیبی باشد که به آنها وارد شده است.
پایان بندی های داستان ها هم به جذابیت و درخشانی کار افزوده بود.
در آخر از بین تمام داستان ها، من داستان اول یعنی پرندگان میروند در پرو میمیرند را بیشتر دوست داشتم به دلیل توصیفات و گیرایی بالا داستان...
در کل، در همه داستان های کتاب، انسان ها چیزی را از دست داده اند! گاهی گذشته، عشق،آزادی و اعتماد..
اما در همه آنها امید وجود داشت..
و بنظرم این بهترین جمله کتاب بود: "تنها وسوسه ای که کس هرگز نتوانسته است بر آن غالب شود: وسوسه امید."

[Христо Блажев]

Литературата, не красотата, ще спаси света: http://knigolandia.info/book-review/p...
След “Голям гальовник”, “Животът пред теб” и “Лейди Л.” уверено поставях Ромен Гари сред любимите си писатели. Сега е различно. Четейки “Птиците идват да умрат в Перу”, усетих как отвътре ми нещо се обръща, пренарежда, настройва различному… имаше го оня невероятен, неописуем момент, в който един автор толкова ти приляга, толкова те обгръща, че на съзнателно ниво разбираш, че може би е станал най-любимият. 10 кратки разказа, след които светът просто не е същият, това е.
Издателство "Леге Артис"
http://knigolandia.info/book-review/p...

[Mehrzad]

کتاب فوق العاده ای نبود . اول از همه چیز باید به خانم نوروزی بابت ترجمه ی خوب شون دست مریزاد گفت .

دوم این که کتاب ی بالا پایین داشته باشه ، خیلی جذب م نمی کنه . این کتاب داستان های مسخره داشت و داستان های واقعاً خوب . خودِ داستانِ مرگ ، به تنهایی شاید سه ستاره رو بتونه بگیره . از خودِ داستان ها مثل همیشه چیزی نمی گم . ولی خب اگه کل کتاب رو هم نخونید چیز خاصی از دست ندادید . دو تا داستانِش رو واقعاً دوست داشتم ، در حد سه یا حتی چهار تا ستاره دادن براشون . تشنه ی سادگی ام ، و ، دیوار . این دو تا حجم چندانی نداشتن ، ولی موضوعی که راجع بهشون صحبت می شد جالب بود . اگه تو کتاب فروشی یا شهر کتاب دیدید ، چند دقیقه مطالعه ش بیشتر طول نمی کشه .

اونقدر ها دیگه جذبِ رومن گاری نشدم که انتظارش رو داشتم . نمی دونم با مطالعه ی خداحاقظ گاری کوپر حسم نسبت بهش تغییری می کنه یا نه ... با این حال امیدوارم جواب مثبت باشه :) .

//

[Mehrnoosh]

نوعی حماقت مقدس در او بود، نوعی معصومیت که هیچ شکستی، هیچ خطای منکری، هرگز نتوانسته بود آن‌را از میان بردارد، نیرویی از امید، امید واهی، که او را از میدان‌های جنگ در اسپانیا تا نهانگاههای‌"ورکور" در فرانسه و کوه‌های "سیرا‌ مادره" در کوبا کشانده بود و نیز به طرف دو سه زن که همیشه، در لحظات بزرگِ ترک و تسلیم، آنگاه که هر امیدی باطل می‌نماید، می‌آیند تا تو را وسوسه کنند و به زندگی بازگردانند. با اینهمه، سرانجام گریخته و به این ساحل‌ پرو آمده بود، همچنانکه دیگران به صومعه می‌روند یا روزگار خود را در غاری از جبال(هیمالیا) به‌سر می‌آورند. او در کنار اقیانوس می‌زیست. همچنانکه دیگران در کنار آسمان: یک ماوراالطبیعه‌ی زنده، هم متلاطم و هم آرام، فراخنای سکون بخشی که هربار نگاهت برآن بیفتد تو را از تو می‌رهاند. بینهایتی در دسترس، که زخمهایت‌ را می‌لیسد و یاری‌ات می‌کند تا از جهان دست بشویی.

[Mojgan]

یکی از زیباترین داستان هایی که خوندم حتا عنوانش رو خیلی دوست دارم انگار همه داستان توی عنوانش تعریف میشه محشره محشر

[мohsen mzr]

مجموعه داستان خوب از رومن گاری. برای کسایی که به قلم گاری علاقه دارن کتابِ نسبتاً جذابی میتونه باشه، ولی برای دیگران شاید خیلی به دل نشینه. البته یه سری از داستان هاش هم به کل جالب نبودن، ولی چند تاییشون جالب بودن.
رمان های گاری رو به داستان کوتاهاش ترجیح میدم.

[Behdad Ahmadi]

مجموعه‌ای از چند داستان بسیار آماتور و ضدحال زن. بهترین داستان، شاید همین داستانِ "مرگ" باشه که باز هم پایانش اون ضدحال لازم رو میزنه.

اگر نخونید، به هیچ عنوان چیزی از دست ندادید. قول می‌دم.

[Navid Taghavi]

بیرون آمد، روی ایوان ایستاد و دوباره مالک تنهایی خود شد.
چند باری سراغ رومن گاری رفتم اما ارتباطی برقرار نشد. با قلمِ ابوالحسن خان نجفی، خواندن رومن گاری هم برایم خواندنی می‌شود. (گهگاهی البته) از جمله همین بخش گزیده که داستان "پرندگان می‌روند در پرو بمیرند" با آن شروع می‌شود.

[Симеон Трифонов]

Титулният разказ е един от най-добрите, които изобщо някога съм чел. Всяка една дума, всеки един образ, всичко, всичко е толкова на място, че се наложи да го препрочета отново веднага след като го завърших. Година по-късно препрочетох сборника и "Птиците..." отново ме отвяха. Не с размаха на епичността си, тъкмо напротив. Толкова камерен, толкова тих текст... Като пробляснал за минута сноп лъчи в надвисналия коридор на изоставен дом.

Сред останалите разкази вътре определено има бисери, но нищо не може дори да се доближи до съвършеното ноктюрно на умиращите птици.
Когато един ден дойде време да се местим към Марс, сред задлъжителното литературно наследство трябва да бъде и Гари с тези няколко страници.

[Amir]

داستانهای "عود"، "نابودی"، "قلابی" و "قدیمی ترین داستان های جهان" رو دوست داشتم ولی بقیه داستانها اصلا چنگی به دل نمیزنن.

محور این چند تا داستانش نقش محیط و اجتماع رو سرنوشت آدماستغ یا بواسطه اتفاقات یا بواسطه تاثیر عمیقی که رو روان بشر میذاره.
شخصیت شرقی زن سفیر داستان "عود" خوب دراومده بود
نهادینه شدن ترس و رقم خوردن رابطه ای عجیب و طولانی میان قربانی و جلاد حتی پس از به هم خوردن مناسبات قدرت و همچنین تغییرات صورت گرفته در شخصیت داستان "قلابی" هم جالب بود.

[LostMim]

بسم الله الرحمن الرحیم

کتاب حاضر مجموعه ای از داستانهای کوتاه است. داستان هایی چند صفحه ای اما گاهی پر از مفهوم و معنا. بعضی از داستان های این مجموعه بسیار زیبا و دلنشین هستند ولی بعضی دیگه ملال آور یا معمولی اند. میشه از داستان های کوتاه این مجموعه ایده گرفت برای ساخت مینی سریالی کوتاه با موضوعات متفاوت. ممنون آقای رومن گاری.