What do you think?
Πολυξένη
Η Πολυξένη άνοιξε τον φάκελο που κρατούσε στα χέρια της. Ένα εξώφυλλο περιοδικού πρόβαλε μπροστά στα μάτια της και της έκοψε την ανάσα. Ήταν η κοπέλα που την επισκεπτόταν στα όνειρά της. Η ομοιότητά τους ήταν συγκλονιστική! Αυτή είναι η μητέρα σου. Τα καλλιγραφικά γράμματα της γιαγιάς της έκαναν τις συστάσεις. Σε ένα άλλο εξώφυλλο χαμογελούσε παιχνιδιάρικα και πίσω της ήταν ένας άντρας· κάποιος είχε κυκλώσει τη μορφή του. Αυτός είναι ο πατέρας σου, διάβασε και αναρωτήθηκε γιατί δεν υπήρχε ούτε μια φωτογραφία του στο σπίτι όπου έμενε με την Ασημίνα. Ήταν ένας ωραίος άντρας, ένας άντρας που είχε το ερωτευμένο βλέμμα του καρφωμένο στη μάνα της. Τουλάχιστον γεννήθηκα από έρωτα, σκέφτηκε κι ευχήθηκε, αν κάποτε αποκτούσε ένα παιδί, να ήταν από έρωτα. Μια λευκή κόλα χαρτί, που από τα χρόνια είχε ελαφρώς κιτρινίσει στις άκρες, ήταν διπλωμένη στα δύο. Την άνοιξε σχεδόν ευλαβικά για να μην τη σκίσει και διάβασε μία και μόνο λέξη: ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Αυτή τη λέξη και μια απάντηση στο «γιατί», που της έτρωγε χρόνια την ψυχή, περίμενε η Πολυξένη από την Ασημίνα. Μα η συγγνώμη απαιτεί γενναιότητα και οι απαντήσεις αλήθεια, κι αυτή η γυναίκα δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτές τις αξίες. Καταχράστηκε καθετί δικό της –την ταυτότητά της, τα γνήσια έγγραφά της, την περιουσία της– κάνοντάς τη να νιώθει πως δεν ανήκει πουθενά· πως είναι… Πολύ-ξένη. Θα έρθει άραγε η λύτρωση; Και αν ναι, για ποια από τις δύο; Ψυχογιός, 2021 328σ. 21x14εκ. ISBN 9786180138108
328 pages, Paperback
Published March 1, 2021
About the author
Πένυ Παπαδάκη
8 books12 followersΗ ΠΕΝΥ ΠΑΠΑΔΑΚΗ γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη αλλά μεγάλωσε στον Πειραιά. Σπούδασε λογιστική και ασχολήθηκε με το αντικείμενο των σπουδών της για είκοσι πέντε χρόνια, δίχως να επιτρέψει στους αριθμούς να επηρεάσουν το ανήσυχο πνεύμα της. Εργάστηκε επίσης για επτά χρόνια στον τομέα του μάρκετινγκ, μέχρι το 2011, οπότε και συνταξιοδοτήθηκε. Μιλά αγγλικά και γερμανικά. Το 2007 έγινε μέλος της Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών. Τα τελευταία χρόνια καταπιάνεται και με τη στιχουργία. Στίχους της έχουν ερμηνεύσει η Λένα Αλκαίου και ο Θοδωρής Νικολάου. Ύστερα από αρκετά χρόνια που ασχολείται με τη συγγραφή εξακολουθεί να πιστεύει πως η μεγαλύτερη δημιουργία της ζωής της είναι τα δύο παιδιά της, στα οποία σχεδόν πάντα αφιερώνει τα βιβλία της.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 19 of 19 reviews
March 26, 2021
ΜΕ αρέσει το βιβλίο ΑΦΟΥ και το βιβλίο της Πένυς Παπαδάκη "Πολυξένη" με κέρδισε από το εξώφυλλο ακόμη, μια και με αιχμαλώτισε το θλιμμένο βλέμμα του μικρού αγγέλου που απεικονίζεται.
Η Πολυξένη γεννήθηκε από έναν δυνατό έρωτα, μια απρόσμενη αλλά μεγάλη αγάπη την οποία όμως δεν την έζησε. Στερήθηκε από τις πρώτες ώρες της ζωής της την ζεστή αγκαλιά, το χάδι, την αγάπη πληρώνοντας εν αγνοία της τον απαγορευμένο αυτό έρωτα, λάθος και αμάρτημα για κάποιους .
Άλλαζε σπίτια και οικογένειες και αισθανόταν πως δεν ανήκε πουθενά, αισθανόταν Πολυ-ξένη. Μέχρι τα εννιά της χρόνια ζούσε με την Ασημίνα, μία σκληρή και άκαρδη γυναίκα που δεν σεβάστηκε την αθώα ψυχή του κοριτσιού μια και για την ίδια η Πολυξένη ήταν η ενσάρκωση της προδοσίας που γεύτηκε.
Η Ασημίνα θα την στείλει στη Θεσσαλονίκη στο θείο της Γιάννη και θα μείνει ως τα δεκατρία της χρόνια, όταν ένα σοβαρό συμβάν θα ωθήσει τον θείο της να τη στείλει στον αδερφό του στο νησί των Φαιάκων.
Εκεί επιτέλους η Πολυξένη στην αγκαλιά του αγαπημένου ζευγαριού Ευθύμη-Άρετής θα μάθει το νόημα της αγάπης, την έννοια της οικογένειας και τι είναι αυτό που δένει κάποιους ανθρώπους.
Γιατί όπως θα της πει η αγαπημένη της Αρετή : "...Δεν κουμπώνουν οι άνθρωποι σε όλες τις αγκαλιές. Υπάρχει μόνο μία εκεί έξω που φτιάχτηκε για σένα και, όταν θα έρθει η ώρα, θα το καταλάβεις. Θα είναι μια αγκαλιά που κάποιες φορές θα γίνεται θηλιά, κάποιες φορές θα χαλαρώνει από τα χρόνια και τις σκοτούρες, μα κάθε βράδυ θα γίνεται λιμάνι να μπαίνει το σκαρί σου να βρίσκει απάγκιο.
.
Μπουγαρίνι μου, ο γάμος δεν είναι ένα ρομάντζο διαρκείας. Υπάρχουν οι καλές και οι κακές μέρες. Ξέρεις τι κάμω στις καλές; Αποταμίευση. Αυτό να κάμεις κι εσύ, να γεμίζεις τον κουμπαρά της καρδιάς σου για να έχεις απόθεμα στις κακές. Και να μάθεις να κουμαντάρεις καλά τη ζυγαριά. Από τη μια τα στραβά κι από την άλλη τα ίσια του. Όταν το ζύγι φτάνει στη μέση, τότενες είσαι καλά. Μα όταν τα ίσια του είναι παραπάνω, τότενες είσαι τυχερή. Σαν έρθει εκείνη η ώρα, να βρεις ένα καλό παλικάρι, που να θέλει να κρατήσει το χέρι σου γιατί σε αγάπησε κι όχι γιατί θέλει κάπου να στηριχτεί." (σελ.181)
Με τη βοήθεια της θείας της θα ρίξει φως στο σκοτεινό παρελθόν της, θα ανακαλύψει την πλεκτάνη που στήθηκε εις βάρος της πριν χρόνια και θα βρει τις απαντήσεις στα αναπάντητα γιατί που ήταν βαρίδια στην παιδική ψυχή της.
Ένα βιβλίο που θίγει πολλά κοινωνικά ερωτήματα και διλλήματα με κυρίαρχο το αν μία συγνώμη είναι αρκετή, αν δικαιούνται όλοι τη συγχώρεση και προβάλλει το μεγαλείο των ανθρώπων που ξέρουν να συγχωρούν παρά τις πληγές της ψυχής τους!!!
https://meareseitobiblioafou.blogspot...
Η Πολυξένη γεννήθηκε από έναν δυνατό έρωτα, μια απρόσμενη αλλά μεγάλη αγάπη την οποία όμως δεν την έζησε. Στερήθηκε από τις πρώτες ώρες της ζωής της την ζεστή αγκαλιά, το χάδι, την αγάπη πληρώνοντας εν αγνοία της τον απαγορευμένο αυτό έρωτα, λάθος και αμάρτημα για κάποιους .
Άλλαζε σπίτια και οικογένειες και αισθανόταν πως δεν ανήκε πουθενά, αισθανόταν Πολυ-ξένη. Μέχρι τα εννιά της χρόνια ζούσε με την Ασημίνα, μία σκληρή και άκαρδη γυναίκα που δεν σεβάστηκε την αθώα ψυχή του κοριτσιού μια και για την ίδια η Πολυξένη ήταν η ενσάρκωση της προδοσίας που γεύτηκε.
Η Ασημίνα θα την στείλει στη Θεσσαλονίκη στο θείο της Γιάννη και θα μείνει ως τα δεκατρία της χρόνια, όταν ένα σοβαρό συμβάν θα ωθήσει τον θείο της να τη στείλει στον αδερφό του στο νησί των Φαιάκων.
Εκεί επιτέλους η Πολυξένη στην αγκαλιά του αγαπημένου ζευγαριού Ευθύμη-Άρετής θα μάθει το νόημα της αγάπης, την έννοια της οικογένειας και τι είναι αυτό που δένει κάποιους ανθρώπους.
Γιατί όπως θα της πει η αγαπημένη της Αρετή : "...Δεν κουμπώνουν οι άνθρωποι σε όλες τις αγκαλιές. Υπάρχει μόνο μία εκεί έξω που φτιάχτηκε για σένα και, όταν θα έρθει η ώρα, θα το καταλάβεις. Θα είναι μια αγκαλιά που κάποιες φορές θα γίνεται θηλιά, κάποιες φορές θα χαλαρώνει από τα χρόνια και τις σκοτούρες, μα κάθε βράδυ θα γίνεται λιμάνι να μπαίνει το σκαρί σου να βρίσκει απάγκιο.
.
Μπουγαρίνι μου, ο γάμος δεν είναι ένα ρομάντζο διαρκείας. Υπάρχουν οι καλές και οι κακές μέρες. Ξέρεις τι κάμω στις καλές; Αποταμίευση. Αυτό να κάμεις κι εσύ, να γεμίζεις τον κουμπαρά της καρδιάς σου για να έχεις απόθεμα στις κακές. Και να μάθεις να κουμαντάρεις καλά τη ζυγαριά. Από τη μια τα στραβά κι από την άλλη τα ίσια του. Όταν το ζύγι φτάνει στη μέση, τότενες είσαι καλά. Μα όταν τα ίσια του είναι παραπάνω, τότενες είσαι τυχερή. Σαν έρθει εκείνη η ώρα, να βρεις ένα καλό παλικάρι, που να θέλει να κρατήσει το χέρι σου γιατί σε αγάπησε κι όχι γιατί θέλει κάπου να στηριχτεί." (σελ.181)
Με τη βοήθεια της θείας της θα ρίξει φως στο σκοτεινό παρελθόν της, θα ανακαλύψει την πλεκτάνη που στήθηκε εις βάρος της πριν χρόνια και θα βρει τις απαντήσεις στα αναπάντητα γιατί που ήταν βαρίδια στην παιδική ψυχή της.
Ένα βιβλίο που θίγει πολλά κοινωνικά ερωτήματα και διλλήματα με κυρίαρχο το αν μία συγνώμη είναι αρκετή, αν δικαιούνται όλοι τη συγχώρεση και προβάλλει το μεγαλείο των ανθρώπων που ξέρουν να συγχωρούν παρά τις πληγές της ψυχής τους!!!
https://meareseitobiblioafou.blogspot...
June 20, 2021
Κανονικά σε τέτοια βιβλία στο εξώφυλλο θα έπρεπε να είναι τυπωμένο με μεγάλα ευδιάκριτα γράμματα το προσοχή μελόδραμα. Να ξέρουμε να μην το αγοράζουμε
March 17, 2021
Διαβάστε το review στο site μας:
http://www.culture21century.gr/2021/0...
Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του τελευταίου της βιβλίου, "Αντίπαλοι στην αγάπη", η κυρία Πένυ Παπαδάκη επιστρέφει με ένα νέο μυθιστόρημα, η ιστορία του οποίου μοιάζει σαν να είναι βγαλμένη από παλιό σινεμά, τόσο όσον αφορά το κομμάτι της αισθητικής του όσο και της αφηγηματικής διάθεσής του, κάτι που προσθέτει μια νοσταλγική νότα κατά την ανάγνωσή του και που, άλλους λιγότερο άλλους περισσότερο, μας ταξιδεύει πίσω, σε άλλες εποχές, που μπορεί να μην χάνονται, αλλά κάπου ξεθωριάζουν μεσ' τις μνήμες μας με το πέρασμα του χρόνου.
Αυτή είναι η ιστορία της Πολυξένης, μιας κοπέλας που η ζωή της σημαδεύτηκε από τη μοίρα πριν καν να προλάβει να γεννηθεί. Μια ζωή που ενώ θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική, πιο ευτυχισμένη ακόμα και αν έφερε το κοινωνικό στίγμα πάνω της, καταδικάστηκε σε μια χρόνια ταλαιπωρία, ένα συναισθηματικό και ψυχικό βάσανο, κυρίως επειδή πάντοτε κάπου ήθελε να ανήκει μα ποτέ δεν έβρισκε μέρος να ταιριάξει, όχι τουλάχιστον μέχρι τα εννιά της χρόνια, όπου για πρώτη φορά ένιωσε τρυφερότητα από κάποιον τρίτο και δέχτηκε το πρώτο της φιλί, εκείνο που της χρωστούσε η μάνα της. Αλλά κι επειδή είχε αγάπη στην καρδιά της να προσφέρει, αλλά δεν υπήρχε κανείς εκεί να τη δεχτεί. Επειδή είχε όνειρα κι ελπίδες, αλλά τα εμπόδια δεν έλειπαν απ' τον δρόμο της για να τα κυνηγήσει.
Η Πολυξένη ήταν καρπός έρωτα, το αποτέλεσμα μιας μεγάλης αγάπης που όμως δεν είχε την ευλογία κανενός. Μιας αγάπης που έληξε άδοξα πριν να προλάβει να διεκδικήσει το δικαίωμά της να ανθίσει. Και το αποτέλεσμα αυτού δεν ήταν άλλο απ' το να πέσει η Πολυξένη, μωρό ακόμα, στα χέρια της γυναίκας εκείνης που στο πρόσωπό της δεν έβλεπε τίποτα άλλο παρά τον λόγο της καταστροφής της δικής της τής ζωής. Πώς θα μπορούσε, λοιπόν, να αναθρέψει τούτο το παιδί χωρίς να το πονέσει, χωρίς να το πληγώνει κάθε μέρα, και μαζί με αυτό να πληγώνει και την ίδια της την ψυχή μην αφήνοντάς την να λυτρωθεί;
Μπορεί σήμερα να θεωρούμε δεδομένα ορισμένα πράγματα, όμως τη δεκαετία του '60 δεν ήταν, και ένα απ' τα πολλά αυτά, δεν ήταν άλλο απ' τη γέννηση ενός παιδιού εκτός γάμου, πόσο μάλλον προερχόμενο από μια σχέση παράνομη, μη ευλογημένη από Θεό κι ανθρώπους. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που παιδιά είχαν παρόμοια τύχη με αυτή της Πολυξένης, μεγαλώνοντας μακριά από τη μητρική αγκαλά και όλα όσα είχε αυτή να τους προσφέρει. Παιδιά που μεγάλωσαν απότομα και που χρειάστηκε να παλέψουν, όχι μόνο για να επιβιώσουν, αλλά για να ζήσουν πραγματικά, χωρίς να χάσουν την ψυχή τους στην προσπάθειά τους αυτή, αποκαρδιωμένοι από το σκληρό πρόσωπο της ζωής και των ανθρώπων, αναζητώντας πάντα εκείνο το άλλο, το φωτεινό, που θα τους έδινε δύναμη και κουράγιο να συνεχίσουν.
Η κυρία Παπαδάκη, με τη γνωστή πλέον σε όλους ευαισθησία της, προσεγγίζει την ιστορία της Πολυξένης με μεγάλη τρυφερότητα, ξεδιπλώνοντας το κουβάρι της ζωής της από πριν ακόμα η ίδια έρθει στη ζωή, μέχρι τη στιγμή που φτάνει η ώρα, μετά από πολλά βάσανα και δυσκολίες, να κατακτήσει όσα πόθησε και να επανακτήσει όλα όσα δικαιούταν και κάποιοι άλλοι, δίχως να ζυγίσουν τις αποφάσεις τους δεύτερη φορά, αποφάσισαν να της τα στερήσουν, όχι για να προστατεύσουν εκείνη, αλλά τους ίδιους τους εαυτούς τους. Κι όμως, καμιά φορά, ενώ προσπαθούσε να μας σώσουμε, τόσο περισσότερο μας καταδικάζουμε να ζήσουμε στην κόλαση, κι αν δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε, δεν μπορούμε και να συγχωρεθούμε, πόσο μάλλον να λυτρωθούμε.
http://www.culture21century.gr/2021/0...
Τέσσερα χρόνια μετά την κυκλοφορία του τελευταίου της βιβλίου, "Αντίπαλοι στην αγάπη", η κυρία Πένυ Παπαδάκη επιστρέφει με ένα νέο μυθιστόρημα, η ιστορία του οποίου μοιάζει σαν να είναι βγαλμένη από παλιό σινεμά, τόσο όσον αφορά το κομμάτι της αισθητικής του όσο και της αφηγηματικής διάθεσής του, κάτι που προσθέτει μια νοσταλγική νότα κατά την ανάγνωσή του και που, άλλους λιγότερο άλλους περισσότερο, μας ταξιδεύει πίσω, σε άλλες εποχές, που μπορεί να μην χάνονται, αλλά κάπου ξεθωριάζουν μεσ' τις μνήμες μας με το πέρασμα του χρόνου.
Αυτή είναι η ιστορία της Πολυξένης, μιας κοπέλας που η ζωή της σημαδεύτηκε από τη μοίρα πριν καν να προλάβει να γεννηθεί. Μια ζωή που ενώ θα μπορούσε να είναι πολύ διαφορετική, πιο ευτυχισμένη ακόμα και αν έφερε το κοινωνικό στίγμα πάνω της, καταδικάστηκε σε μια χρόνια ταλαιπωρία, ένα συναισθηματικό και ψυχικό βάσανο, κυρίως επειδή πάντοτε κάπου ήθελε να ανήκει μα ποτέ δεν έβρισκε μέρος να ταιριάξει, όχι τουλάχιστον μέχρι τα εννιά της χρόνια, όπου για πρώτη φορά ένιωσε τρυφερότητα από κάποιον τρίτο και δέχτηκε το πρώτο της φιλί, εκείνο που της χρωστούσε η μάνα της. Αλλά κι επειδή είχε αγάπη στην καρδιά της να προσφέρει, αλλά δεν υπήρχε κανείς εκεί να τη δεχτεί. Επειδή είχε όνειρα κι ελπίδες, αλλά τα εμπόδια δεν έλειπαν απ' τον δρόμο της για να τα κυνηγήσει.
Η Πολυξένη ήταν καρπός έρωτα, το αποτέλεσμα μιας μεγάλης αγάπης που όμως δεν είχε την ευλογία κανενός. Μιας αγάπης που έληξε άδοξα πριν να προλάβει να διεκδικήσει το δικαίωμά της να ανθίσει. Και το αποτέλεσμα αυτού δεν ήταν άλλο απ' το να πέσει η Πολυξένη, μωρό ακόμα, στα χέρια της γυναίκας εκείνης που στο πρόσωπό της δεν έβλεπε τίποτα άλλο παρά τον λόγο της καταστροφής της δικής της τής ζωής. Πώς θα μπορούσε, λοιπόν, να αναθρέψει τούτο το παιδί χωρίς να το πονέσει, χωρίς να το πληγώνει κάθε μέρα, και μαζί με αυτό να πληγώνει και την ίδια της την ψυχή μην αφήνοντάς την να λυτρωθεί;
Μπορεί σήμερα να θεωρούμε δεδομένα ορισμένα πράγματα, όμως τη δεκαετία του '60 δεν ήταν, και ένα απ' τα πολλά αυτά, δεν ήταν άλλο απ' τη γέννηση ενός παιδιού εκτός γάμου, πόσο μάλλον προερχόμενο από μια σχέση παράνομη, μη ευλογημένη από Θεό κι ανθρώπους. Και δεν ήταν λίγες οι φορές που παιδιά είχαν παρόμοια τύχη με αυτή της Πολυξένης, μεγαλώνοντας μακριά από τη μητρική αγκαλά και όλα όσα είχε αυτή να τους προσφέρει. Παιδιά που μεγάλωσαν απότομα και που χρειάστηκε να παλέψουν, όχι μόνο για να επιβιώσουν, αλλά για να ζήσουν πραγματικά, χωρίς να χάσουν την ψυχή τους στην προσπάθειά τους αυτή, αποκαρδιωμένοι από το σκληρό πρόσωπο της ζωής και των ανθρώπων, αναζητώντας πάντα εκείνο το άλλο, το φωτεινό, που θα τους έδινε δύναμη και κουράγιο να συνεχίσουν.
Η κυρία Παπαδάκη, με τη γνωστή πλέον σε όλους ευαισθησία της, προσεγγίζει την ιστορία της Πολυξένης με μεγάλη τρυφερότητα, ξεδιπλώνοντας το κουβάρι της ζωής της από πριν ακόμα η ίδια έρθει στη ζωή, μέχρι τη στιγμή που φτάνει η ώρα, μετά από πολλά βάσανα και δυσκολίες, να κατακτήσει όσα πόθησε και να επανακτήσει όλα όσα δικαιούταν και κάποιοι άλλοι, δίχως να ζυγίσουν τις αποφάσεις τους δεύτερη φορά, αποφάσισαν να της τα στερήσουν, όχι για να προστατεύσουν εκείνη, αλλά τους ίδιους τους εαυτούς τους. Κι όμως, καμιά φορά, ενώ προσπαθούσε να μας σώσουμε, τόσο περισσότερο μας καταδικάζουμε να ζήσουμε στην κόλαση, κι αν δεν μπορούμε να συγχωρήσουμε, δεν μπορούμε και να συγχωρεθούμε, πόσο μάλλον να λυτρωθούμε.
March 19, 2021
https://dominicamat.blogspot.com/2021...
Όταν διαβάζω ένα βιβλίο του οποίου η ιστορία δεν βασίζεται σε αληθινά γεγονότα,μπορώ να κρατώ τις όποιες συναισθηματικές μου ''αποστάσεις'' γνωρίζοντας πως πρόκειται για προϊόν μυθοπλασίας. Να,όμως,που υπάρχουν βιβλία που μου ξυπνούν έντονα συναισθήματα καί την βαθειά επιθυμία να ''μπώ'' μέσα τους ώστε να αποκαταστήσω τις ισορροπίες,να τιμωρηθούν οι όποιοι ένοχοι -αν υπάρχουν- καί να αποδοθεί κατά κάποιον τρόπο η δικαιοσύνη... Ξέρετε,δεν είναι εύκολο ένας,ή,μία συγγραφέας να ''γεννήσει'' στην ψυχή μας τόσο δυνατά συναισθήματα που μας συντροφεύουν καί ώρες μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης του βιβλίου. Είθισται η όποια συναισθηματική μας φόρτιση να γαληνεύει με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης... Να που μου συμβαίνει πάλι τώρα. Παρασύρθηκα από τις σκέψεις μου καί σας μιλάω τόση ώρα χωρίς να σας έχω αναφέρει τον τίτλο του βιβλίου που διάβασα καί σας προτείνω. Ο λόγος,λοιπόν,για το νέο κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Πένυς Παπαδάκη,με τίτλο ''ΠολυΞένη'' που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Το όνομα της συγγραφέως Πένυς Παπαδάκη είναι ευρέως γνωστό κι αγαπητό στους κύκλους των βιβλιόφιλων. Κι εγώ με την σειρά μου είχα γίνει πολλές φορές αυτήκοος μάρτυράς του σε συζητήσεις με άλλους αναγνώστες. Σήμερα,έμελλε να γίνει καί η πρώτη μου ''γνωριμία'' με την πένα της που οφείλω να ομολογήσω πως ήταν πιο ευχάριστη απ'ό,τι φανταζόμουν. Χαίρομα ιδιαίτερα όταν συμβαίνει αυτό. Για να μπορέσω να έρθω πιο κοντά της,αποφάσισα πως έπρεπε να ξεκινήσω διαβάζοντας το βιογραφικό της. Ξαφνιάστηκα ευχάριστα,δεν το κρύβω,όταν διάβασα πως έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από την έκδοση του προηγούμενου βιβλίου της. Ένιωσα λες κι όλο αυτό το διάστημα κατέβαλε προσπάθειες να μας δώσει ακόμη ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν δύναμαι να μιλήσω για τα άλλα της βιβλία,μα αυτό εδώ με ''άγγιξε'' βαθύτατα...
''ΠολυΞένη'' ο τίτλος του βιβλίου κι αμέσως αντιλαμβανόμαστε πως πρόκειται για το όνομα της κύριας πρωταγωνίστριας. Δεν έχω κρύψει ποτέ πως μου αρέσει να αναζητώ την πρόελευση καί την ιστορία,ή,τον μύθο που συντροφεύει ένα όνομα. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία η Πολυξένη η αγαπημένη του Αχιλλέα -καί στις δύο εκδοχές που υπάρχουν- βρίσκει τραγικό τέλος. Στην περίπτωση,όμως,της ηρωϊδας του βιβλίου τί θα γίνει; Αρχικα έπρεπε να μάθουμε ποια ήταν η Πολυξένη. Ποιά η μοίρα της; Γιατί οι προσωπικές εμπειρίες της ζωής της ήταν τόσο δυνατές που θα μπορούσαν να γίνουν αφορμή να γραφτεί ένα βιβλίο; Τί κοινό μπορεί να την συνέδεε με την συνονόματή της αρχαία Πολυξένη; Γιατί το γράμμα ''Ξ'' στο όνομά της ήταν κεφαλαίο κι όχι μικρό; Μήπως για να τονιστεί το γεγονός πως αισθανόταν πολύ ξένη από τους γύρω της; Πολλά ερωτήματα απαιτούσαν απαντήσεις καί το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να ξεκινήσω την ανάγνωση.
Η συγγραφέας ξεκινά την αφήγηση από το παρόν,συνεχίζει στο παρελθόν καί καταλήγει πάλι στο τώρα. Ουσιαστικά είναι ένας κύκλος που άνοιξε παλιά καί ήρθε η στιγμή να κλείσει τώρα. Τοποθετημένο το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας,σε μία όχι καί τόσο μακρινή από εμάς εποχή,θα μας βοηθήσει να μάθουμε όσα δεν γνωρίζαμε για ήθη,έθιμα καί αντιλήψεις του τότε. Γιατί κακά τα ψέματα,τίποτα σχεδόν δεν ήταν ίδιο με σήμερα. Πολλά από αυτά που θεωρούμε δεδομένα κι αποδεκτά πλέον,τότε ήταν κατακριτέα από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Η συγγραφέας με πολλή προσοχή,σεβασμό καί ευαισθησία προσπαθεί να τα αναδείξει καί παράλληλα να αγκαλιάσει καί να προστατέψει την κύρια πρωταγωνίστριά της. Άλλωστε,πως γίνεται να φταίει ένα αθώο παιδί για τις επιλογές καί τις πράξεις των ενηλίκων;
''Η Πολυξένη άνοιξε τον φάκελο που κρατούσε στα χέρια της. Ένα εξώφυλλο περιοδικού πρόβαλε μπροστά στα μάτια της και της έκοψε την ανάσα. Ήταν η κοπέλα που την επισκεπτόταν στα όνειρά της. Η ομοιότητά τους ήταν συγκλονιστική!
Αυτή είναι η μητέρα σου.
Τα καλλιγραφικά γράμματα της γιαγιάς της έκαναν τις συστάσεις. Σε ένα άλλο εξώφυλλο χαμογελούσε παιχνιδιάρικα και πίσω της ήταν ένας άντρας· κάποιος είχε κυκλώσει τη μορφή του. Αυτός είναι ο πατέρας σου, διάβασε και αναρωτήθηκε γιατί δεν υπήρχε ούτε μια φωτογραφία του στο σπίτι όπου έμενε με την Ασημίνα. Ήταν ένας ωραίος άντρας, ένας άντρας που είχε το ερωτευμένο βλέμμα του καρφωμένο στη μάνα της.
Τουλάχιστον γεννήθηκα από έρωτα, σκέφτηκε κι ευχήθηκε, αν κάποτε αποκτούσε ένα παιδί, να ήταν από έρωτα.
Μια λευκή κόλα χαρτί, που από τα χρόνια είχε ελαφρώς κιτρινίσει στις άκρες, ήταν διπλωμένη στα δύο. Την άνοιξε σχεδόν ευλαβικά για να μην τη σκίσει και διάβασε μία και μόνο λέξη: ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Αυτή τη λέξη και μια απάντηση στο «γιατί», που της έτρωγε χρόνια την ψυχή, περίμενε η Πολυξένη από την Ασημίνα. Μα η συγγνώμη απαιτεί γενναιότητα και οι απαντήσεις αλήθεια, κι αυτή η γυναίκα δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτές τις αξίες. Καταχράστηκε καθετί δικό της –την ταυτότητά της, τα γνήσια έγγραφά της, την περιουσία της– κάνοντάς τη να νιώθει πως δεν ανήκει πουθενά· πως είναι… Πολύ-ξένη." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Από την μία μεριά ένα παιδί που γεννήθηκε από έναν έρωτα που δεν μπόρεσε να ευδοκιμήσει καί έληξε με τραγικό τρόπο κι από την άλλη μία γυναίκα που πληγώθηκε πολύ. Θα μου πείτε,εύλογα,πως αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να φέρεται με ανάλογο τρόπο. Ναι,συμφωνώ μαζί σας μα δεν ήταν η μοναδική. Όπως καί η Πολυξένη δεν ήταν το μόνο παιδί που έζησε όλα αυτά. Που δεν βίωσε ξένοιαστη παιδική ηλκία. Που έχασε την αθωότητά του απότομα καί βίαια. Που έπρεπε να βασιστεί στις δικές του δυνάμεις για να καταφέρει να επιβιώσει. Δύο κόσμοι σε σύγκρουση. Αδικία,ψέματα,πόνος,μίσος,βάσανα,δυσκολίες,προβλήματα καί πολλά ακόμη θα τις συντροφεύσουν. Όμως όλα εδώ πληρώνονται καί έρχεται αργά,ή,γρήγορα η στιγμή που τα πάντα βγαίνουν στο φως καί αποκαθίσταται η αλήθεια. Με ποιό κόστος; Η λύτρωση είναι μονόδρομος... Για ποιά από τις δύο θα έρθει;
Η συγγραφέας με λόγο καθαρό καί αισθαντικό μας προσφέρει ένα βιβλίο προσιτό καί άκρως ουσιαστικό. Χρησιμοποιεί άφθονο λεξιλόγιο καί αρκετούς ρεαλιστικούς διαλόγους ανάμεσα στους ήρωες. Δεν αφήνει ''κενά'' στην εξιστόρηση των γεγονότων καί δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με περιττές φιοριτούρες κι άλλους βερμπαλισμούς. Με την πένα της στοχεύει στο να πείσει τους αναγνώστες ότι όλοι κι όλες έχουμε ίδια δικαιώματα καί κανείς δεν μπορεί να μας τα στερήσει. Πάντα πρέπει να τα διεκδικούμε. Να μην γινόμαστε ίδιοι/ες με τους ''θύτες'' μας. Η συγχώρεση αποδεικνύεται πως λειτουργεί καταλυτικά τόσο σε εκείνους/ες που την ''προσφέρουμε'',όσο καί σε εμάς. Αφήνοντας πίσω όλα τα αρνητικά,απαλλαγόμαστε από τα βαρίδια στην πλάτη μας καί ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία χωρίς να μας κρατά κάτι πίσω. Αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα που θα κρατήσω από την ανάγνωση του βιβλίου. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Καλές σας αναγνώσεις!
Όταν διαβάζω ένα βιβλίο του οποίου η ιστορία δεν βασίζεται σε αληθινά γεγονότα,μπορώ να κρατώ τις όποιες συναισθηματικές μου ''αποστάσεις'' γνωρίζοντας πως πρόκειται για προϊόν μυθοπλασίας. Να,όμως,που υπάρχουν βιβλία που μου ξυπνούν έντονα συναισθήματα καί την βαθειά επιθυμία να ''μπώ'' μέσα τους ώστε να αποκαταστήσω τις ισορροπίες,να τιμωρηθούν οι όποιοι ένοχοι -αν υπάρχουν- καί να αποδοθεί κατά κάποιον τρόπο η δικαιοσύνη... Ξέρετε,δεν είναι εύκολο ένας,ή,μία συγγραφέας να ''γεννήσει'' στην ψυχή μας τόσο δυνατά συναισθήματα που μας συντροφεύουν καί ώρες μετά την ολοκλήρωση της ανάγνωσης του βιβλίου. Είθισται η όποια συναισθηματική μας φόρτιση να γαληνεύει με την ολοκλήρωση της ανάγνωσης... Να που μου συμβαίνει πάλι τώρα. Παρασύρθηκα από τις σκέψεις μου καί σας μιλάω τόση ώρα χωρίς να σας έχω αναφέρει τον τίτλο του βιβλίου που διάβασα καί σας προτείνω. Ο λόγος,λοιπόν,για το νέο κοινωνικό μυθιστόρημα της συγγραφέως Πένυς Παπαδάκη,με τίτλο ''ΠολυΞένη'' που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Ψυχογιός.
Το όνομα της συγγραφέως Πένυς Παπαδάκη είναι ευρέως γνωστό κι αγαπητό στους κύκλους των βιβλιόφιλων. Κι εγώ με την σειρά μου είχα γίνει πολλές φορές αυτήκοος μάρτυράς του σε συζητήσεις με άλλους αναγνώστες. Σήμερα,έμελλε να γίνει καί η πρώτη μου ''γνωριμία'' με την πένα της που οφείλω να ομολογήσω πως ήταν πιο ευχάριστη απ'ό,τι φανταζόμουν. Χαίρομα ιδιαίτερα όταν συμβαίνει αυτό. Για να μπορέσω να έρθω πιο κοντά της,αποφάσισα πως έπρεπε να ξεκινήσω διαβάζοντας το βιογραφικό της. Ξαφνιάστηκα ευχάριστα,δεν το κρύβω,όταν διάβασα πως έχουν περάσει τέσσερα χρόνια από την έκδοση του προηγούμενου βιβλίου της. Ένιωσα λες κι όλο αυτό το διάστημα κατέβαλε προσπάθειες να μας δώσει ακόμη ένα καλύτερο αποτέλεσμα. Δεν δύναμαι να μιλήσω για τα άλλα της βιβλία,μα αυτό εδώ με ''άγγιξε'' βαθύτατα...
''ΠολυΞένη'' ο τίτλος του βιβλίου κι αμέσως αντιλαμβανόμαστε πως πρόκειται για το όνομα της κύριας πρωταγωνίστριας. Δεν έχω κρύψει ποτέ πως μου αρέσει να αναζητώ την πρόελευση καί την ιστορία,ή,τον μύθο που συντροφεύει ένα όνομα. Στην αρχαία ελληνική μυθολογία η Πολυξένη η αγαπημένη του Αχιλλέα -καί στις δύο εκδοχές που υπάρχουν- βρίσκει τραγικό τέλος. Στην περίπτωση,όμως,της ηρωϊδας του βιβλίου τί θα γίνει; Αρχικα έπρεπε να μάθουμε ποια ήταν η Πολυξένη. Ποιά η μοίρα της; Γιατί οι προσωπικές εμπειρίες της ζωής της ήταν τόσο δυνατές που θα μπορούσαν να γίνουν αφορμή να γραφτεί ένα βιβλίο; Τί κοινό μπορεί να την συνέδεε με την συνονόματή της αρχαία Πολυξένη; Γιατί το γράμμα ''Ξ'' στο όνομά της ήταν κεφαλαίο κι όχι μικρό; Μήπως για να τονιστεί το γεγονός πως αισθανόταν πολύ ξένη από τους γύρω της; Πολλά ερωτήματα απαιτούσαν απαντήσεις καί το μόνο που έπρεπε να κάνω ήταν να ξεκινήσω την ανάγνωση.
Η συγγραφέας ξεκινά την αφήγηση από το παρόν,συνεχίζει στο παρελθόν καί καταλήγει πάλι στο τώρα. Ουσιαστικά είναι ένας κύκλος που άνοιξε παλιά καί ήρθε η στιγμή να κλείσει τώρα. Τοποθετημένο το μεγαλύτερο κομμάτι της ιστορίας,σε μία όχι καί τόσο μακρινή από εμάς εποχή,θα μας βοηθήσει να μάθουμε όσα δεν γνωρίζαμε για ήθη,έθιμα καί αντιλήψεις του τότε. Γιατί κακά τα ψέματα,τίποτα σχεδόν δεν ήταν ίδιο με σήμερα. Πολλά από αυτά που θεωρούμε δεδομένα κι αποδεκτά πλέον,τότε ήταν κατακριτέα από μεγάλη μερίδα του πληθυσμού. Η συγγραφέας με πολλή προσοχή,σεβασμό καί ευαισθησία προσπαθεί να τα αναδείξει καί παράλληλα να αγκαλιάσει καί να προστατέψει την κύρια πρωταγωνίστριά της. Άλλωστε,πως γίνεται να φταίει ένα αθώο παιδί για τις επιλογές καί τις πράξεις των ενηλίκων;
''Η Πολυξένη άνοιξε τον φάκελο που κρατούσε στα χέρια της. Ένα εξώφυλλο περιοδικού πρόβαλε μπροστά στα μάτια της και της έκοψε την ανάσα. Ήταν η κοπέλα που την επισκεπτόταν στα όνειρά της. Η ομοιότητά τους ήταν συγκλονιστική!
Αυτή είναι η μητέρα σου.
Τα καλλιγραφικά γράμματα της γιαγιάς της έκαναν τις συστάσεις. Σε ένα άλλο εξώφυλλο χαμογελούσε παιχνιδιάρικα και πίσω της ήταν ένας άντρας· κάποιος είχε κυκλώσει τη μορφή του. Αυτός είναι ο πατέρας σου, διάβασε και αναρωτήθηκε γιατί δεν υπήρχε ούτε μια φωτογραφία του στο σπίτι όπου έμενε με την Ασημίνα. Ήταν ένας ωραίος άντρας, ένας άντρας που είχε το ερωτευμένο βλέμμα του καρφωμένο στη μάνα της.
Τουλάχιστον γεννήθηκα από έρωτα, σκέφτηκε κι ευχήθηκε, αν κάποτε αποκτούσε ένα παιδί, να ήταν από έρωτα.
Μια λευκή κόλα χαρτί, που από τα χρόνια είχε ελαφρώς κιτρινίσει στις άκρες, ήταν διπλωμένη στα δύο. Την άνοιξε σχεδόν ευλαβικά για να μην τη σκίσει και διάβασε μία και μόνο λέξη: ΣΥΓΓΝΩΜΗ. Αυτή τη λέξη και μια απάντηση στο «γιατί», που της έτρωγε χρόνια την ψυχή, περίμενε η Πολυξένη από την Ασημίνα. Μα η συγγνώμη απαιτεί γενναιότητα και οι απαντήσεις αλήθεια, κι αυτή η γυναίκα δεν είχε καμία σχέση μ’ αυτές τις αξίες. Καταχράστηκε καθετί δικό της –την ταυτότητά της, τα γνήσια έγγραφά της, την περιουσία της– κάνοντάς τη να νιώθει πως δεν ανήκει πουθενά· πως είναι… Πολύ-ξένη." (Περίληψη οπισθοφύλλου)
Από την μία μεριά ένα παιδί που γεννήθηκε από έναν έρωτα που δεν μπόρεσε να ευδοκιμήσει καί έληξε με τραγικό τρόπο κι από την άλλη μία γυναίκα που πληγώθηκε πολύ. Θα μου πείτε,εύλογα,πως αυτό δεν σημαίνει πως πρέπει να φέρεται με ανάλογο τρόπο. Ναι,συμφωνώ μαζί σας μα δεν ήταν η μοναδική. Όπως καί η Πολυξένη δεν ήταν το μόνο παιδί που έζησε όλα αυτά. Που δεν βίωσε ξένοιαστη παιδική ηλκία. Που έχασε την αθωότητά του απότομα καί βίαια. Που έπρεπε να βασιστεί στις δικές του δυνάμεις για να καταφέρει να επιβιώσει. Δύο κόσμοι σε σύγκρουση. Αδικία,ψέματα,πόνος,μίσος,βάσανα,δυσκολίες,προβλήματα καί πολλά ακόμη θα τις συντροφεύσουν. Όμως όλα εδώ πληρώνονται καί έρχεται αργά,ή,γρήγορα η στιγμή που τα πάντα βγαίνουν στο φως καί αποκαθίσταται η αλήθεια. Με ποιό κόστος; Η λύτρωση είναι μονόδρομος... Για ποιά από τις δύο θα έρθει;
Η συγγραφέας με λόγο καθαρό καί αισθαντικό μας προσφέρει ένα βιβλίο προσιτό καί άκρως ουσιαστικό. Χρησιμοποιεί άφθονο λεξιλόγιο καί αρκετούς ρεαλιστικούς διαλόγους ανάμεσα στους ήρωες. Δεν αφήνει ''κενά'' στην εξιστόρηση των γεγονότων καί δεν προσπαθεί να εντυπωσιάσει με περιττές φιοριτούρες κι άλλους βερμπαλισμούς. Με την πένα της στοχεύει στο να πείσει τους αναγνώστες ότι όλοι κι όλες έχουμε ίδια δικαιώματα καί κανείς δεν μπορεί να μας τα στερήσει. Πάντα πρέπει να τα διεκδικούμε. Να μην γινόμαστε ίδιοι/ες με τους ''θύτες'' μας. Η συγχώρεση αποδεικνύεται πως λειτουργεί καταλυτικά τόσο σε εκείνους/ες που την ''προσφέρουμε'',όσο καί σε εμάς. Αφήνοντας πίσω όλα τα αρνητικά,απαλλαγόμαστε από τα βαρίδια στην πλάτη μας καί ατενίζουμε το μέλλον με αισιοδοξία χωρίς να μας κρατά κάτι πίσω. Αυτό είναι το ηθικό δίδαγμα που θα κρατήσω από την ανάγνωση του βιβλίου. Σας το προτείνω ανεπιφύλακτα.
Καλές σας αναγνώσεις!
March 21, 2021
Η κριτική μου για το βιβλίο
Πολυξένη – Πένυ Παπαδάκη – Εκδόσεις Ψυχογιός
Η κυρία Πένυ Παπαδάκη για άλλη μια φορά μας χάρισε όμορφες αναγνωστικές στιγμές.
4 χρόνια αποχής δική της 4 χρόνια αναμονής δική μας! Είναι μία συγγραφέας που κάνει βουτιά στη ψυχή των ηρώων της και τολμά να θίξει κοινωνικά θέματα με έναν τρόπο αιχμηρό αλλά και τρυφερό συνάμα. Δείχνει να γνωρίζει καλά τους ανθρώπους και τα πάθη τους κι όπως η ίδια έχει δηλώσει, μέσω της συγγραφής αποδίδει την δικαιοσύνη που θα ήθελε να υπάρχει. Σ'αυτό το βιβλίο η δικαιοσύνη πρωταγωνιστεί με έναν ευφυή τρόπο και η Πολυξένη μέσω της συγγραφέως, θα την αποδώσει όπως της αρμόζει.
Ένα βιβλίο συναρπαστικό, συγκινητικό, η λιτότητα της έκφρασης, υπάρχει σε όλη την ανάπτυξη της ιστορίας, μπορεί να οδηγήσει τους αναγνώστες σε αλυσιδωτές σκέψεις με πολλαπλά νοήματα. ευθύνη όλων μας οι επιλογές μας.
Τα λάθη για τα οποία είμαστε υπαίτιοι ή ακόμα κι εκείνα που πληρώνουμε γιατί αφεθήκαμε με όλη μας την ψυχή σε κάτι. Γρήγορες εναλλαγές, έντονες περιγραφές!! Μια ιστορία γεμάτη αποχωρισμούς, δάκρυα, θλίψη και συναίσθημα, όμως τόσο ελπιδοφόρα και αισιόδοξη!
Παρακολουθούμε την ιστορία του βιβλίου μέσα από τα μάτια της Πολυξένης. Το παράθυρο της ψυχής της που ανοίγεται μπροστά μας είναι το δικό της παράθυρο βλέπει από μέσα, από το εσωτερικό της, ως έγκλειστη, απομονωμένη. Η Οδύσσεια της Πολυξένης είναι μια γυναικεία Οδύσσεια και δεν αναζητά το κλέος σε αυτήν. Η Οδύσσεια της είναι προσωπική, συναισθηματική, υποκειμενική, καθώς αυτό που αναζητά να της χαρίσει είναι η ανακάλυψη και οικοδόμηση του εαυτού της.
Η Πολυξένη, σε όποιο χρώμα και φυλή και αν ανήκει, μαθαίνει πως δικαιούται να πλέει στη θάλασσα της γνώσης, της εμπειρίας, της δημιουργίας, όσο μικρή ή όσο μεγάλη κι αν αισθάνεται πως είναι.
Συμπορεύεσαι σε όλες τις δυσκολίες που συναντά και δένεσαι!!, διαβάζοντας ανακαλύπτεις ακόμα και συναισθήματα που θεωρούσες πως δεν υπήρχαν και όμως γεννήθηκαν συναρπάζοντάς μας! με έκαναν να αγωνιώ και να περιμένω με ανυπομονησία να ανακαλύψω την τελική έκβαση των γεγονότων που συγκλόνιζαν τη ζωή της! μετά από κάθε κεφάλαιο ένοιωθα αυτό το αίσθημα ικανοποίησης, της ζεστασιάς και της λύτρωσης όταν όλα καταλήγουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν, εκεί που η οικογένεια κλείνει όλες τις πληγές της ζωής !!
Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση απορρέοντας όμως μια αγνή τρυφερότητα, ενώ συνάμα μου περνούσε και διδακτικά μηνύματα! Όλα αυτά πραγματικά με μάγεψαν και μπορώ να πω πλέον με βεβαιότητα ότι η ζωή κυλάει, παρασύροντας ότι βρει μπροστά της συγχωρεί εξαγνίζει, ξεπλένει παλιά κρίματα αλλά ποτέ δεν γυρνάει πίσω!
Εύχομαι αυτή η συγγραφική ψυχή να αντέχει.. πάντα να μας ταξιδεύει. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα μας !!
Πένυ Παπαδάκη, άξιζε η αναμονή!
Πολυξένη – Πένυ Παπαδάκη – Εκδόσεις Ψυχογιός
Η κυρία Πένυ Παπαδάκη για άλλη μια φορά μας χάρισε όμορφες αναγνωστικές στιγμές.
4 χρόνια αποχής δική της 4 χρόνια αναμονής δική μας! Είναι μία συγγραφέας που κάνει βουτιά στη ψυχή των ηρώων της και τολμά να θίξει κοινωνικά θέματα με έναν τρόπο αιχμηρό αλλά και τρυφερό συνάμα. Δείχνει να γνωρίζει καλά τους ανθρώπους και τα πάθη τους κι όπως η ίδια έχει δηλώσει, μέσω της συγγραφής αποδίδει την δικαιοσύνη που θα ήθελε να υπάρχει. Σ'αυτό το βιβλίο η δικαιοσύνη πρωταγωνιστεί με έναν ευφυή τρόπο και η Πολυξένη μέσω της συγγραφέως, θα την αποδώσει όπως της αρμόζει.
Ένα βιβλίο συναρπαστικό, συγκινητικό, η λιτότητα της έκφρασης, υπάρχει σε όλη την ανάπτυξη της ιστορίας, μπορεί να οδηγήσει τους αναγνώστες σε αλυσιδωτές σκέψεις με πολλαπλά νοήματα. ευθύνη όλων μας οι επιλογές μας.
Τα λάθη για τα οποία είμαστε υπαίτιοι ή ακόμα κι εκείνα που πληρώνουμε γιατί αφεθήκαμε με όλη μας την ψυχή σε κάτι. Γρήγορες εναλλαγές, έντονες περιγραφές!! Μια ιστορία γεμάτη αποχωρισμούς, δάκρυα, θλίψη και συναίσθημα, όμως τόσο ελπιδοφόρα και αισιόδοξη!
Παρακολουθούμε την ιστορία του βιβλίου μέσα από τα μάτια της Πολυξένης. Το παράθυρο της ψυχής της που ανοίγεται μπροστά μας είναι το δικό της παράθυρο βλέπει από μέσα, από το εσωτερικό της, ως έγκλειστη, απομονωμένη. Η Οδύσσεια της Πολυξένης είναι μια γυναικεία Οδύσσεια και δεν αναζητά το κλέος σε αυτήν. Η Οδύσσεια της είναι προσωπική, συναισθηματική, υποκειμενική, καθώς αυτό που αναζητά να της χαρίσει είναι η ανακάλυψη και οικοδόμηση του εαυτού της.
Η Πολυξένη, σε όποιο χρώμα και φυλή και αν ανήκει, μαθαίνει πως δικαιούται να πλέει στη θάλασσα της γνώσης, της εμπειρίας, της δημιουργίας, όσο μικρή ή όσο μεγάλη κι αν αισθάνεται πως είναι.
Συμπορεύεσαι σε όλες τις δυσκολίες που συναντά και δένεσαι!!, διαβάζοντας ανακαλύπτεις ακόμα και συναισθήματα που θεωρούσες πως δεν υπήρχαν και όμως γεννήθηκαν συναρπάζοντάς μας! με έκαναν να αγωνιώ και να περιμένω με ανυπομονησία να ανακαλύψω την τελική έκβαση των γεγονότων που συγκλόνιζαν τη ζωή της! μετά από κάθε κεφάλαιο ένοιωθα αυτό το αίσθημα ικανοποίησης, της ζεστασιάς και της λύτρωσης όταν όλα καταλήγουν εκεί απ’ όπου ξεκίνησαν, εκεί που η οικογένεια κλείνει όλες τις πληγές της ζωής !!
Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου μου άφησε μια γλυκόπικρη γεύση απορρέοντας όμως μια αγνή τρυφερότητα, ενώ συνάμα μου περνούσε και διδακτικά μηνύματα! Όλα αυτά πραγματικά με μάγεψαν και μπορώ να πω πλέον με βεβαιότητα ότι η ζωή κυλάει, παρασύροντας ότι βρει μπροστά της συγχωρεί εξαγνίζει, ξεπλένει παλιά κρίματα αλλά ποτέ δεν γυρνάει πίσω!
Εύχομαι αυτή η συγγραφική ψυχή να αντέχει.. πάντα να μας ταξιδεύει. Συγχαρητήρια στη συγγραφέα μας !!
Πένυ Παπαδάκη, άξιζε η αναμονή!
June 15, 2021
Με δάκρυα στα μάτια αναρωτιέμαι πως μπορώ να γράψω κάτι για αυτό το βιβλίο και να μην φανεί φτωχό.Μια δύναμη με τράβηξε να το διαβάσω σήμερα στη γιορτή της μητέρας,άγνωστη λέξη για την Πολυξένη μιας και δεν ένιωσε ποτέ ένα χάδι δεν άκουσε ποτέ μια καλή κουβέντα.Η Πολυξένη καρπός ενός μεγάλου έρωτα και..από τα παιχνίδια της ζωής που λέμε καταλήγει στα χέρια της γυναίκας που η ύπαρξη της,της κατέστρεφε τη ζωή της.Το δεύτερο της σπιτι στάθηκε ακόμα πιο σκληρό στη πορεία της ζωής της Ξένη ένιωθε και εκεί..
Θα καταφέρει άραγε να συγχωρέσει και να έρθει στο τέλος η Λύτρωση στη ψυχή της Πολυξένης ;
Θα καταφέρει άραγε να συγχωρέσει και να έρθει στο τέλος η Λύτρωση στη ψυχή της Πολυξένης ;
November 23, 2024
Μόλις τελείωσα αυτό το υπέροχο βιβλίο που απο την πρώτη στιγμή με ρούφηξε και δεν μπόρεσα να το αφήσω καλογραμμένο και εύκολο διάβαστο..... Στιγμές πού με άγγιξαν καί έκλαιγα για την αδικία και στιγμές χαράς....
Η αλήθεια είναι ότι το τέλος ήρθε λίγο απότομο θα μπορούσε να τραβήξει και λίγο ακόμα με πιο πολλές λεπτομέρειες.....
Αφήνω εδώ μια έκφραση που με άγγιξε,
"Πόσα θέλω χωράνε σε αυτή την μικρή βαλίτσα με τα μεγάλα όνειρα, αλλά είναι δικά μου και θα τα κυνηγήσω "
Για να θυμόμαστε η ζωή πολλές φορές είναι ένα ταξίδι και πρέπει να κυνηγάμε και να εκπληρώνουμε τα θέλω μάς χωρίς να σταματάμε να ονειρευόμαστε!!!!
Η αλήθεια είναι ότι το τέλος ήρθε λίγο απότομο θα μπορούσε να τραβήξει και λίγο ακόμα με πιο πολλές λεπτομέρειες.....
Αφήνω εδώ μια έκφραση που με άγγιξε,
"Πόσα θέλω χωράνε σε αυτή την μικρή βαλίτσα με τα μεγάλα όνειρα, αλλά είναι δικά μου και θα τα κυνηγήσω "
Για να θυμόμαστε η ζωή πολλές φορές είναι ένα ταξίδι και πρέπει να κυνηγάμε και να εκπληρώνουμε τα θέλω μάς χωρίς να σταματάμε να ονειρευόμαστε!!!!
June 27, 2021
Το βιβλίο αυτό το αγάπησα αρχικά από το εξώφυλλο, όταν η ματιά μου συναντήθηκε με αυτή του μικρού κοριτσιού και ένιωσα μια αδιόρατη θλίψη. Δεν ξέρω γιατί, ίσως μου την προκάλεσαν οι αντιθέσεις στην εικόνα. Συνήθως τα παιδιά αυτής της ηλικίας είναι χαρούμενα, χαμογελαστά, λάμπουν τα ματάκια τους, ενώ το κοριτσάκι είναι σοβαρό και συγκρατημένο.
Πολυξένη. Ένα μωρό, που πριν ακόμη γεννηθεί, η τύχη της ήταν προδιαγεγραμμένη και χρωματισμένη με τα πιο μελανά χρώματα, καταδικάζοντάς τη στη δυστυχία. Η ζωή της ήταν γεμάτη μόνο από σκληρές δοκιμασίες. ΠΟΛΥ-ΞΕΝΗ. Ξένη παντού. Παρείσακτη. Ένα βάρος. Ένα εμπόδιο. Στερήθηκε τα πάντα, μα το πιο σημαντικό, αυτό που λαχταρούσε η παιδική και αθώα της ψυχούλα ήταν το μητρικό χάδι, την ζεστή αγκαλιά, ένα φιλί. Δυστυχώς όμως, το μόνο που εισέπραττε από παντού ήταν περιφρόνηση, απαξίωση, ταπείνωση και απόρριψη. Ένα 9χρονο παιδί που «διψούσε» μόνο για αγάπη, φροντίδα και ενδιαφέρον, πράγματα που για τα περισσότερα παιδιά είναι δεδομένα, για την Πολυξένη ήταν άγνωστα μονοπάτια.
Γιατί;;; Αυτή ήταν η μοναδική λέξη που σκάλωνε στα χείλη της και γέμιζε τα ματάκια της με δάκρυα.
Γιατί της φέρονταν όλοι άσχημα;
Τι είχε κάνει; Ή τι δεν είχε κάνει σωστά;
Γιατί η μάνα της δεν την αγαπούσε; Γιατί ήταν σκληρή μαζί της;
Γιατί όλοι οι άνθρωποι της κατασπάραζαν την ψυχή;
Γιατί να μην είναι και αυτή σαν όλα τα παιδιά της ηλικίας της;
Γιατί πάντα εκείνη έπρεπε να φταίει για όλα και να πληρώνει για λάθη που δεν έκανε;
Αμέτρητα τα «γιατί» χωρίς απαντήσεις. Πόσο πολύ την πλήγωσαν οι άνθρωποι. Κάθε πράξη τους άλλη μια καυτή πρόκα που την έμπηγαν στην καρδιά της. Και η Πολυξένη αγόγγυστα τα υπέμενε όλα αυτά. Ένας άνθρωπος με ήθος, ευγένεια ψυχής και αξιοπρέπεια.
Δεν το έβαλε κάτω, οπλίστηκε με δύναμη και θάρρος και πολέμησε, αντιτάχθηκε στην μοίρα της. Άραγε η Πολυξένη θα βρει στο τέλος τις απαντήσεις που ζητούσε μια ζωή στα χιλιάδες «γιατί» της; Θα γνωρίσει την άδολη και ανιδιοτελή αγάπη; Θα καταφέρει να συγχωρήσει όλους εκείνους που την πλήγωσαν και τσαλαπάτησαν την ψυχή της; Θα συναντήσει την πολυπόθητη λύτρωση που γυρεύει;
Ένα υπέροχο βιβλίο που ξεχειλίζει από συναίσθημα και τρυφερότητα. Μια ιστορία γλυκόπικρη που έχει πολλά μηνύματα να δώσει στους αναγνώστες.
~ Η ζωή ρόδα είναι και γυρίζει. Η αδικία δεν ευλογείται , αλλά πληρώνεται και τιμωρείται. Όλοι στο τέλος παίρνουν αυτό που τους αναλογεί και τους αξίζει, είτε είναι καλό ή κακό.
~Η αλήθεια και θαμμένη να είναι στα έγκατα της γης, κάποια στιγμή θα βρει τρόπο να βγει στην επιφάνεια και να λάμψει.
~ Είναι κάποια πράγματα που δεν μπορούν να εξαγοραστούν ούτε με όλο το χρυσάφι του κόσμου και ένα από αυτά είναι η ευτυχία.
Πρώτη μου επαφή με την γραφή της κ. Πένυς Παπαδάκη και δηλώνω καταγοητευμένη. Τα θερμά μου συγχαρητήρια και εύχομαι το βιβλίο σας να είναι καλοτάξιδο και να αγαπηθεί από όλους!!!
* Σ’αυτή τη ζωή κάθε άνθρωπος διαλέγει έναν σταυρό ανάλογα με το φιλότιμό του, δίδασκε ο όσιος Παΐσιος. (σελίδα 51)
** Μην περνάς από τη ζωή δίχως νόημα! Η ίδια η ζωή είναι το νόημα. Κάθε μέρα και μια κενή σελίδα στο τεφτέρι της ζωής μας, που στο τέλος της μετράνε οι πράξεις της. Και να αγαπάς, ακούς; Χωρίς ζύγι. Δεν έχει ζύγι η αγάπη. Δεν είναι κιλό, χρήμα, πράγμα, για να βγάλεις κέρδος. Η αγάπη είναι το κέρδος, η αγάπη είναι ιδέα. Πάλεψε γι’αυτήν. Υπηρέτησέ τη και δε θα χάσεις. (σελίδα 129)
*** Τίποτα δεν συγκρίνεται με τη δύναμη της αγάπης που δεν μπορείς να αγγίξεις. (σελίδα 151)
**** Γιατί να είναι έτσι η αγάπη; Όχι, δεν τη θέλω πια. Προτιμώ το μίσος… Είναι πιο ξεκάθαρο, πιο τίμιο, δεν σε πληγώνει. (σελίδα 164)
Πολυξένη. Ένα μωρό, που πριν ακόμη γεννηθεί, η τύχη της ήταν προδιαγεγραμμένη και χρωματισμένη με τα πιο μελανά χρώματα, καταδικάζοντάς τη στη δυστυχία. Η ζωή της ήταν γεμάτη μόνο από σκληρές δοκιμασίες. ΠΟΛΥ-ΞΕΝΗ. Ξένη παντού. Παρείσακτη. Ένα βάρος. Ένα εμπόδιο. Στερήθηκε τα πάντα, μα το πιο σημαντικό, αυτό που λαχταρούσε η παιδική και αθώα της ψυχούλα ήταν το μητρικό χάδι, την ζεστή αγκαλιά, ένα φιλί. Δυστυχώς όμως, το μόνο που εισέπραττε από παντού ήταν περιφρόνηση, απαξίωση, ταπείνωση και απόρριψη. Ένα 9χρονο παιδί που «διψούσε» μόνο για αγάπη, φροντίδα και ενδιαφέρον, πράγματα που για τα περισσότερα παιδιά είναι δεδομένα, για την Πολυξένη ήταν άγνωστα μονοπάτια.
Γιατί;;; Αυτή ήταν η μοναδική λέξη που σκάλωνε στα χείλη της και γέμιζε τα ματάκια της με δάκρυα.
Γιατί της φέρονταν όλοι άσχημα;
Τι είχε κάνει; Ή τι δεν είχε κάνει σωστά;
Γιατί η μάνα της δεν την αγαπούσε; Γιατί ήταν σκληρή μαζί της;
Γιατί όλοι οι άνθρωποι της κατασπάραζαν την ψυχή;
Γιατί να μην είναι και αυτή σαν όλα τα παιδιά της ηλικίας της;
Γιατί πάντα εκείνη έπρεπε να φταίει για όλα και να πληρώνει για λάθη που δεν έκανε;
Αμέτρητα τα «γιατί» χωρίς απαντήσεις. Πόσο πολύ την πλήγωσαν οι άνθρωποι. Κάθε πράξη τους άλλη μια καυτή πρόκα που την έμπηγαν στην καρδιά της. Και η Πολυξένη αγόγγυστα τα υπέμενε όλα αυτά. Ένας άνθρωπος με ήθος, ευγένεια ψυχής και αξιοπρέπεια.
Δεν το έβαλε κάτω, οπλίστηκε με δύναμη και θάρρος και πολέμησε, αντιτάχθηκε στην μοίρα της. Άραγε η Πολυξένη θα βρει στο τέλος τις απαντήσεις που ζητούσε μια ζωή στα χιλιάδες «γιατί» της; Θα γνωρίσει την άδολη και ανιδιοτελή αγάπη; Θα καταφέρει να συγχωρήσει όλους εκείνους που την πλήγωσαν και τσαλαπάτησαν την ψυχή της; Θα συναντήσει την πολυπόθητη λύτρωση που γυρεύει;
Ένα υπέροχο βιβλίο που ξεχειλίζει από συναίσθημα και τρυφερότητα. Μια ιστορία γλυκόπικρη που έχει πολλά μηνύματα να δώσει στους αναγνώστες.
~ Η ζωή ρόδα είναι και γυρίζει. Η αδικία δεν ευλογείται , αλλά πληρώνεται και τιμωρείται. Όλοι στο τέλος παίρνουν αυτό που τους αναλογεί και τους αξίζει, είτε είναι καλό ή κακό.
~Η αλήθεια και θαμμένη να είναι στα έγκατα της γης, κάποια στιγμή θα βρει τρόπο να βγει στην επιφάνεια και να λάμψει.
~ Είναι κάποια πράγματα που δεν μπορούν να εξαγοραστούν ούτε με όλο το χρυσάφι του κόσμου και ένα από αυτά είναι η ευτυχία.
Πρώτη μου επαφή με την γραφή της κ. Πένυς Παπαδάκη και δηλώνω καταγοητευμένη. Τα θερμά μου συγχαρητήρια και εύχομαι το βιβλίο σας να είναι καλοτάξιδο και να αγαπηθεί από όλους!!!
* Σ’αυτή τη ζωή κάθε άνθρωπος διαλέγει έναν σταυρό ανάλογα με το φιλότιμό του, δίδασκε ο όσιος Παΐσιος. (σελίδα 51)
** Μην περνάς από τη ζωή δίχως νόημα! Η ίδια η ζωή είναι το νόημα. Κάθε μέρα και μια κενή σελίδα στο τεφτέρι της ζωής μας, που στο τέλος της μετράνε οι πράξεις της. Και να αγαπάς, ακούς; Χωρίς ζύγι. Δεν έχει ζύγι η αγάπη. Δεν είναι κιλό, χρήμα, πράγμα, για να βγάλεις κέρδος. Η αγάπη είναι το κέρδος, η αγάπη είναι ιδέα. Πάλεψε γι’αυτήν. Υπηρέτησέ τη και δε θα χάσεις. (σελίδα 129)
*** Τίποτα δεν συγκρίνεται με τη δύναμη της αγάπης που δεν μπορείς να αγγίξεις. (σελίδα 151)
**** Γιατί να είναι έτσι η αγάπη; Όχι, δεν τη θέλω πια. Προτιμώ το μίσος… Είναι πιο ξεκάθαρο, πιο τίμιο, δεν σε πληγώνει. (σελίδα 164)
May 15, 2021
"ΠΟΛΥΞΈΝΗ"
Συγγραφέας: Πένυ Παπαδάκη
💗 Η άποψη μου 💗
Καλησπέρα σας , πριν λίγες μέρες διάβασα αυτό το καταπληκτικό βιβλίο.
Άφησα να περάσουν λίγες μέρες για να γράψω την άποψη μου γιατί μου είναι δύσκολο να πω με λέξεις όσα ένιωσα.
Συνήθως στο τέλος σας γράφω ότι σας το προτείνω αλλά σε αυτό το βιβλίο θα σας το πω από την αρχή γιατί μου άρεσε πάρα πολύ και είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία για το 2021.
Πρώτη φορά διαβάζω την συγκεκριμένη συγγραφέα και θέλω πάρα πολύ να διαβάσω κι άλλα δικά της η " Πολυξένη" ήτανε η αρχή.
Το εξώφυλλο του μου τράβηξε το ενδιαφέρον αλλά αυτό που με έκανε να θέλω να το διαβάσω ήτανε τα πολύ καλά λόγια που έβλεπα στις βιβλιο- ομάδες αλλά πιο πολύ της φίλης μου Anna Karemani σε ευχαριστώ πολύ Αννούλα μου που μου το πρότεινες είχες δίκιο, πραγματικά είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί και εγώ με την σειρά μου σας το προτείνω.
Ο τρόπος γραφής της συγγραφέας αγγίζει τον αναγνώστη στην ψυχή και την καρδιά του .Με έκανε να νιώσω πολύ έντονα συναισθήματα, να θυμώσω, να συγκινηθώ και να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου .
Από την πρώτη έως την τελευταία του σελίδα καταπληκτικό!!!!
Αγάπησα πολύ τους ήρωες του : Την γλυκιά μου Πολυξένη , την Αρετή, τον Ευθύμη ,τον Μιχάλη και τον Αριστείδη.
Όσο για την Ασημίνα δεν μπορώ να δικαιολογήσω όλη την συμπεριφορά της με έβγαλε πολλές φορές εκτός εαυτού.
Της Πολυξένης η μοίρα της γύρισε την πλάτη και της φέρθηκε πολύ σκληρά λες κι έφταιγε εκείνη για τα λάθη που είχαν κάνει οι άλλοι.
Από πολύ μικρή κατάλαβε ότι για την Ασημίνα ήταν σαν να μην υπήρχε καν , ήτανε
αδιάφορη απέναντι της και έβλεπε ότι
τίποτα δεν της ανήκε.
Μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα δικά τους μέτρα η οποία δεν χωρούσαν συναισθηματισμοί , χωρίς να σκέφτονται το μετά και ποιες συνέπειες θα έχουν όλα αυτά για την ζωή της Πολυξένης.
{Όλη η ζωή της ήταν ένα ψέμα,μια απάτη, μια κτηνωδία ψυχής πάνω σε ένα αθώο παιδί που πλήρωνε τις αμαρτίες αλλονών}
{ Ο καιρός, αμείλικτος, κυλούσε γρήγορα παίρνοντας μαζί του τη ζωή της. Τη ζωή της, που να πάρει,τη δική της,όχι τη δική τους. Πόσα χρέη έπρεπε να πληρώσει ακόμη για να μηδενίσει το κοντέρ της ευθύνης που της φόρτωσαν από παιδί?}
Μια συγνώμη και μια απάντηση στο "γιατί" που της έτρωγε χρόνια την ψυχή περίμενε η Πολυξένη από την Ασημίνα. Που καταχράστηκε καθετί δικό της.
{ Ήρθα να πάρω αυτό που μου χρωστάς...
Ούτε τώρα, είπε από μέσα της η Πολυξένη και αναστέναξε.}
Θα έρθει άραγε η λύτρωση?
Και εάν ναι , για ποια από τις δύο?
Συγγραφέας: Πένυ Παπαδάκη
💗 Η άποψη μου 💗
Καλησπέρα σας , πριν λίγες μέρες διάβασα αυτό το καταπληκτικό βιβλίο.
Άφησα να περάσουν λίγες μέρες για να γράψω την άποψη μου γιατί μου είναι δύσκολο να πω με λέξεις όσα ένιωσα.
Συνήθως στο τέλος σας γράφω ότι σας το προτείνω αλλά σε αυτό το βιβλίο θα σας το πω από την αρχή γιατί μου άρεσε πάρα πολύ και είναι ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία για το 2021.
Πρώτη φορά διαβάζω την συγκεκριμένη συγγραφέα και θέλω πάρα πολύ να διαβάσω κι άλλα δικά της η " Πολυξένη" ήτανε η αρχή.
Το εξώφυλλο του μου τράβηξε το ενδιαφέρον αλλά αυτό που με έκανε να θέλω να το διαβάσω ήτανε τα πολύ καλά λόγια που έβλεπα στις βιβλιο- ομάδες αλλά πιο πολύ της φίλης μου Anna Karemani σε ευχαριστώ πολύ Αννούλα μου που μου το πρότεινες είχες δίκιο, πραγματικά είναι ένα βιβλίο που αξίζει να διαβαστεί και εγώ με την σειρά μου σας το προτείνω.
Ο τρόπος γραφής της συγγραφέας αγγίζει τον αναγνώστη στην ψυχή και την καρδιά του .Με έκανε να νιώσω πολύ έντονα συναισθήματα, να θυμώσω, να συγκινηθώ και να μην μπορώ να το αφήσω από τα χέρια μου .
Από την πρώτη έως την τελευταία του σελίδα καταπληκτικό!!!!
Αγάπησα πολύ τους ήρωες του : Την γλυκιά μου Πολυξένη , την Αρετή, τον Ευθύμη ,τον Μιχάλη και τον Αριστείδη.
Όσο για την Ασημίνα δεν μπορώ να δικαιολογήσω όλη την συμπεριφορά της με έβγαλε πολλές φορές εκτός εαυτού.
Της Πολυξένης η μοίρα της γύρισε την πλάτη και της φέρθηκε πολύ σκληρά λες κι έφταιγε εκείνη για τα λάθη που είχαν κάνει οι άλλοι.
Από πολύ μικρή κατάλαβε ότι για την Ασημίνα ήταν σαν να μην υπήρχε καν , ήτανε
αδιάφορη απέναντι της και έβλεπε ότι
τίποτα δεν της ανήκε.
Μια συμφωνία κομμένη και ραμμένη στα δικά τους μέτρα η οποία δεν χωρούσαν συναισθηματισμοί , χωρίς να σκέφτονται το μετά και ποιες συνέπειες θα έχουν όλα αυτά για την ζωή της Πολυξένης.
{Όλη η ζωή της ήταν ένα ψέμα,μια απάτη, μια κτηνωδία ψυχής πάνω σε ένα αθώο παιδί που πλήρωνε τις αμαρτίες αλλονών}
{ Ο καιρός, αμείλικτος, κυλούσε γρήγορα παίρνοντας μαζί του τη ζωή της. Τη ζωή της, που να πάρει,τη δική της,όχι τη δική τους. Πόσα χρέη έπρεπε να πληρώσει ακόμη για να μηδενίσει το κοντέρ της ευθύνης που της φόρτωσαν από παιδί?}
Μια συγνώμη και μια απάντηση στο "γιατί" που της έτρωγε χρόνια την ψυχή περίμενε η Πολυξένη από την Ασημίνα. Που καταχράστηκε καθετί δικό της.
{ Ήρθα να πάρω αυτό που μου χρωστάς...
Ούτε τώρα, είπε από μέσα της η Πολυξένη και αναστέναξε.}
Θα έρθει άραγε η λύτρωση?
Και εάν ναι , για ποια από τις δύο?
This entire review has been hidden because of spoilers.
May 16, 2021
Ένα βιβλίο που σε κερδίζει από το εξώφυλλο.
Η ιστορία της Πολυξένης, ενός παιδιού που στο πρώτο του κλάμα αποχαιρέτησε και τους δύο γονείς του. Θύμα καταστάσεων που αγνοεί θα πονέσει από την απουσία της αγάπης. Μια μάνα που δεν της δίνει ούτε ένα χάδι και μια γιαγιά που έχει ήσυχη την συνείδηση της αφού της εξασφαλίζει τα πάντα. Η Πολυξένη όμως δεν έχει τίποτα πέρα από μοναξιά και τιμωρία. Θα διεκδικήσει την ζωή που της στέρησαν; Θα δικαιωθεί; Θα συγχωρήσει;
Η Πενυ Παπαδάκη περιγράφει με μεγάλη ευαισθησία κοινωνικά θέματα μιας εποχής που οι άνθρωποι έπασχαν από "το τι θα πει ο κόσμος".
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που ξυπνά έντονα συναισθήματα δικαιοσύνης και όχι μόνο.
Η ιστορία της Πολυξένης, ενός παιδιού που στο πρώτο του κλάμα αποχαιρέτησε και τους δύο γονείς του. Θύμα καταστάσεων που αγνοεί θα πονέσει από την απουσία της αγάπης. Μια μάνα που δεν της δίνει ούτε ένα χάδι και μια γιαγιά που έχει ήσυχη την συνείδηση της αφού της εξασφαλίζει τα πάντα. Η Πολυξένη όμως δεν έχει τίποτα πέρα από μοναξιά και τιμωρία. Θα διεκδικήσει την ζωή που της στέρησαν; Θα δικαιωθεί; Θα συγχωρήσει;
Η Πενυ Παπαδάκη περιγράφει με μεγάλη ευαισθησία κοινωνικά θέματα μιας εποχής που οι άνθρωποι έπασχαν από "το τι θα πει ο κόσμος".
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που ξυπνά έντονα συναισθήματα δικαιοσύνης και όχι μόνο.
July 7, 2025
Ένα κορίτσι με βλέμμα γεμάτο σιωπηλή θλίψη γίνεται η ηρωίδα μιας ιστορίας που συγκλονίζει. Η Πολυξένη, ένα παιδί ανεπιθύμητο και μόνο, μεγαλώνει στερημένη από αγάπη και στοργή, διψώντας για ένα χάδι, μια αγκαλιά. Όπου κι αν βρέθηκε ένιωθε ξένη, ένα βάρος. Παρά τις πληγές και τα αμέτρητα «γιατί» που κουβαλούσε, πάλεψε με δύναμη και αξιοπρέπεια. Ένα συγκινητικό μυθιστόρημα γεμάτο συναίσθημα και αλήθειες που μιλούν στην καρδιά.
July 24, 2025
Αρκετός πόνος… μου άρεσε!
November 15, 2021
«Ζήσε ρε! Μην υπάρχεις απλά! Μην περνάς από τη ζωή δίχως νόημα! Η ίδια η ζωή είναι το νόημα. Κάθε μέρα και μια κενή σελίδα στο τεφτέρι της ζωής μας, που στο τέλος της μετράνε οι πράξεις της. Και να αγαπάς, ακούς; Χωρίς ζύγι. Δεν έχει ζύγι η αγάπη. Δεν είναι κιλό, χρήμα, πράγμα, για να βγάλεις το κέρδος. Η αγάπη είναι το κέρδος, η αγάπη είναι ιδέα. Πάλεψε γι’ αυτήν. Υπηρέτησέ την και δε θα χάσεις».
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που μας ταξιδεύει στον Πειραιά, την Θεσσαλονίκη και την Κέρκυρα. Η ιστορία ξεκινά στα τέλη του 1960 και εξελίσσεται έως το 2000.
Η Πένυ Παπαδάκη μας συστήνει την μικρή της ηρωίδα, την Πολυξένη. Ένα παιδί που γνωρίζει το σκληρό πρόσωπο της ζωής από νωρίς, από την ημέρα που γεννιέται. Η ίδια από μικρή μαθαίνει ότι τίποτε δεν της ανήκει, ούτε καν η αγάπη της μάνας . Η απόρριψη και ο φόβος γίνονται συνοδοιπόροι της στο δύσκολο μονοπάτι της ζωής. Προσπαθεί να μην προκαλέσει την οργή της μητέρας της, μην κάνει κάτι που δεν πρέπει, μην κάνει κάτι και της φωνάξει «η μαμά».
Ένα αθώο παιδί που γεννιέται και το μόνο που μαθαίνει από την πρώτη κιόλας στιγμή είναι η σκληρότητα των πιο δικών της ανθρώπων.
Πολύ- Ξένη για όλους, για τα αδέρφια της, τα ξαδέρφια της, την θεία της, ακόμη και για την μάνα της… είναι μία ξένη. Όλοι της συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει, απαξιωτικά, απάνθρωπα.
Της λείπει το ενδιαφέρον, η αγάπη, η φροντίδα, ένα τρυφερό χάδι, όλα όσα δίνει μια μάνα στα παιδιά της. Εκείνη όμως δεν έχει τίποτα.
Ποιος συνωμότησε με την μοίρα και συμβαίνουν όλα αυτά στην ζωή της Πολυξένης;
Ποιος την αδίκησε τόσο;
Οπλίζει την ψυχή της με δύναμη για να αντέξει τα χτυπήματα της ζωής.
Είναι τόσο μικρή κι όμως μεγαλώνει μέσα στο ψέμα. Πληρώνει για μια προδοσία που δεν ευθύνεται.
Γιατί η μάνα δεν την αγαπάει, αλλά γεμάτη αγάπη κανακεύει τα εγγόνια της; Τι λάθος έχει κάνει η Πολυξένη; Πόσο να προσπαθήσει για να κλέψει ένα μητρικό χάδι, ένα άγγιγμα, μία αγκαλιά;
Στην τρυφερή ηλικία των εννέα χρόνων η ψυχούλα της δέχεται το πιο μεγάλο πλήγμα. Η μάνα την διώχνει από το σπίτι. Στο νέο περιβάλλον που βρίσκεται αντιμετωπίζει την αντιζηλία, την μοχθηρία, την αδικία.
Φτάνει όμως η στιγμή, η ζωή να της γυρίσει πίσω λίγη από την αγάπη που τόσο έχει στερηθεί. Θα νοιώσει θαλπωρή και στοργή δίπλα στους θείους της τον Ευθύμη και την Αρετή. Φτάνοντας στην εφηβεία, ερωτεύεται και πληγώνεται. Όμως σε όλη αυτή τη διαδρομή, η ζωή της χρωστά… Της χρωστά το κομμάτι που μόνο μία μάνα μπορεί να προσφέρει απλόχερα στο παιδί της. Στην αγκαλιά της Αρετής, η Πολυξένη θα συναντήσει για πρώτη φορά το μέγεθος της μητρικής αγάπης και στοργής. Η Αρετή αποκτά ξαφνικά μία κόρη, την κόρη της καρδιάς της. Της προσφέρει απλόχερα όλα όσα έχει στερηθεί. Τόση η αγάπη της, που νιώθει πως πρέπει να μάθει πλέον την αλήθεια…
Ένα πολυπρόσωπο κοινωνικό μυθιστόρημα με κοινωνικές προεκτάσεις που βυθίζεται στην άβυσσο της παιδικής ψυχής στις οικογενειακές σχέσεις, στις κρυμμένες αλήθειες. Στις σελίδες του ξεδιπλώνονται οι συνέπειες της βίας κάθε μορφής , η αγωνία για την λύτρωση των ενοχών που κυριεύουν το παιδικό μυαλό και γιγαντώνονται.
Όμως ποτέ δεν είναι αργά για μια ψυχούλα να θεραπευτεί…
Αρκεί αργά ή γρήγορα να συναντήσει την «Αγάπη»!
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που μας ταξιδεύει στον Πειραιά, την Θεσσαλονίκη και την Κέρκυρα. Η ιστορία ξεκινά στα τέλη του 1960 και εξελίσσεται έως το 2000.
Η Πένυ Παπαδάκη μας συστήνει την μικρή της ηρωίδα, την Πολυξένη. Ένα παιδί που γνωρίζει το σκληρό πρόσωπο της ζωής από νωρίς, από την ημέρα που γεννιέται. Η ίδια από μικρή μαθαίνει ότι τίποτε δεν της ανήκει, ούτε καν η αγάπη της μάνας . Η απόρριψη και ο φόβος γίνονται συνοδοιπόροι της στο δύσκολο μονοπάτι της ζωής. Προσπαθεί να μην προκαλέσει την οργή της μητέρας της, μην κάνει κάτι που δεν πρέπει, μην κάνει κάτι και της φωνάξει «η μαμά».
Ένα αθώο παιδί που γεννιέται και το μόνο που μαθαίνει από την πρώτη κιόλας στιγμή είναι η σκληρότητα των πιο δικών της ανθρώπων.
Πολύ- Ξένη για όλους, για τα αδέρφια της, τα ξαδέρφια της, την θεία της, ακόμη και για την μάνα της… είναι μία ξένη. Όλοι της συμπεριφέρονται σαν να μην υπάρχει, απαξιωτικά, απάνθρωπα.
Της λείπει το ενδιαφέρον, η αγάπη, η φροντίδα, ένα τρυφερό χάδι, όλα όσα δίνει μια μάνα στα παιδιά της. Εκείνη όμως δεν έχει τίποτα.
Ποιος συνωμότησε με την μοίρα και συμβαίνουν όλα αυτά στην ζωή της Πολυξένης;
Ποιος την αδίκησε τόσο;
Οπλίζει την ψυχή της με δύναμη για να αντέξει τα χτυπήματα της ζωής.
Είναι τόσο μικρή κι όμως μεγαλώνει μέσα στο ψέμα. Πληρώνει για μια προδοσία που δεν ευθύνεται.
Γιατί η μάνα δεν την αγαπάει, αλλά γεμάτη αγάπη κανακεύει τα εγγόνια της; Τι λάθος έχει κάνει η Πολυξένη; Πόσο να προσπαθήσει για να κλέψει ένα μητρικό χάδι, ένα άγγιγμα, μία αγκαλιά;
Στην τρυφερή ηλικία των εννέα χρόνων η ψυχούλα της δέχεται το πιο μεγάλο πλήγμα. Η μάνα την διώχνει από το σπίτι. Στο νέο περιβάλλον που βρίσκεται αντιμετωπίζει την αντιζηλία, την μοχθηρία, την αδικία.
Φτάνει όμως η στιγμή, η ζωή να της γυρίσει πίσω λίγη από την αγάπη που τόσο έχει στερηθεί. Θα νοιώσει θαλπωρή και στοργή δίπλα στους θείους της τον Ευθύμη και την Αρετή. Φτάνοντας στην εφηβεία, ερωτεύεται και πληγώνεται. Όμως σε όλη αυτή τη διαδρομή, η ζωή της χρωστά… Της χρωστά το κομμάτι που μόνο μία μάνα μπορεί να προσφέρει απλόχερα στο παιδί της. Στην αγκαλιά της Αρετής, η Πολυξένη θα συναντήσει για πρώτη φορά το μέγεθος της μητρικής αγάπης και στοργής. Η Αρετή αποκτά ξαφνικά μία κόρη, την κόρη της καρδιάς της. Της προσφέρει απλόχερα όλα όσα έχει στερηθεί. Τόση η αγάπη της, που νιώθει πως πρέπει να μάθει πλέον την αλήθεια…
Ένα πολυπρόσωπο κοινωνικό μυθιστόρημα με κοινωνικές προεκτάσεις που βυθίζεται στην άβυσσο της παιδικής ψυχής στις οικογενειακές σχέσεις, στις κρυμμένες αλήθειες. Στις σελίδες του ξεδιπλώνονται οι συνέπειες της βίας κάθε μορφής , η αγωνία για την λύτρωση των ενοχών που κυριεύουν το παιδικό μυαλό και γιγαντώνονται.
Όμως ποτέ δεν είναι αργά για μια ψυχούλα να θεραπευτεί…
Αρκεί αργά ή γρήγορα να συναντήσει την «Αγάπη»!
July 3, 2022
Είναι από τις σπάνιες φορές που κάνω τόσο πολύ καιρό να γράψω άποψη για ένα βιβλίο.
Αυτό μου συμβαίνει επειδή δεν βρίσκω τα σωστά λόγια,ο,τι και να σκεφτώ μου φαίνεται ελλιπές.
Νομίζω όμως ότι ήρθε η ώρα.
Οι λέξεις μπήκαν στη θέση τους, ελπίζω.
Θα αναφερθώ ελάχιστα στην υπόθεση.
Από τον τίτλο καταλαβαίνουμε ότι αφορά την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού.
Ευχάριστη ή δυσάρεστη.
Επιθυμώ μόνο να αναλύσω, όσο πιο εύστοχα γίνεται, αυτό που συνέβη στην ψυχή μου μετά το κλείσιμο της τελευταίας σελίδας.
Και κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.
Πώς γίνεται και η συγγραφέας καταφέρνει να καταπιάνεται με διαφορετικά θέματα σε κάθε βιβλίο της κι όμως,το βάθος των συναισθημάτων που μεταφέρει να με αφήνει πάντα έκπληκτη.
Η ενσυναίσθηση της απαράμιλλη.
Η λέξη "μάνα"αποκτά διττή σημασία.
Τα εισαγωγικά είναι απαραίτητα.
Όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο ξέρετε το λόγο.
Το εντυπωσιακό είναι ότι η ίδια η συγγραφέας δεν έχει ζήσει τα βιώματα της Πολυξένης.
Όσοι έχουμε διαβάσει Το ζεϊμπέκικο της Κατίνας ξέρουμε ότι μεγάλωσε έχοντας μια εκπληκτική γυναίκα για μητερα που της προσέφερε αγάπη, στοργή, αξίες.
Κι όμως, εδώ, καταφέρνει να μπει στην ψυχολογία ενός παιδιού που περνά δύσκολα, πολύ!!
Μας μεταφέρει συναισθήματα, αντιδράσεις, σκέψεις και αποφάσεις.
Μας κάνει να συμπάσχουμε,να θλιβομαστε,να εξοργιζομαστε.
Να θαυμάζουμε και να έχουμε ελπίδα, από την άλλη.
Ότι ενίοτε ,και ευτυχώς , ίσως θα υπάρξουν κάποιοι που θα σταθουν δίπλα σου παρ'ολο που δεν υπάρχει δεσμός αίματος.
Υπάρχει όμως καλοσύνη, ανθρωπιά.
Θαύμασα τον χαρακτήρα που έπλασε σε τούτο το μικρό κοριτσάκι.
Γεμάτο απορίες και αμφιβολίες.
Άδικες ενοχές.
Που μεγαλώνοντας αποκτά δύναμη και αξιοπρέπεια .
Οι πληγές γίνονται όπλα που την κάνουν περισσότερο αποφασισμένη να ζήσει μία ζωή αντάξια των προσδοκιών της.
Αρωγοί της άνθρωποι υπέροχοι, σπάνιοι, χαρακτήρες αξέχαστοι.
Και το πλήρωμα του χρόνου θα βάλει τον καθένα στη θέση που του αξίζει.
Διαβάζοντας την Πολυξένη μου ήρθαν στο μυαλό ένα τραγούδι και δύο ήρωες μυθιστορημάτων μου αγαπημένων.
Το τραγούδι είναι"Τα ξένα χέρια".
Οι ήρωες είναι ο Δαυίδ Κόπερφιλντ και ο Σμαικυ από το Νίκολας Νικλεμπυ, ένας χαρακτήρας που με έχει συνταράξει κι έχω κλάψει πολύ και στο βιβλίο και στην ταινία.
Και τα δύο έργα του σπουδαίου Καρόλου Ντίκενς.
Μπορεί η μικρή μας ηρωίδα να μην βίωσε τη σωματική κακοποίηση των προαναφερθέντων.
Τα τραύματα της ψυχής της όμως είναι εξίσου εφάμιλλα.(Το περιστατικό με την κούκλα μου ράγισε την καρδιά)
Μοιάζουν ετουτοι οι τρεις.
Γιατί μέσα στον κυκλώνα της ζωής κράτησαν την αθωότητα της ψυχής τους ως οδηγό και συνοδοιπόρο.
Ως πολύτιμο σύμμαχο ώστε να αντισταθούν στην κακία,την αδικία και να αποκτήσουν θάρρος και μια στάση ζωής αξιοζήλευτη.
Και η ζωή ανταποδίδει τα ίσα.
Θέλω για ακόμη μια φορά να ευχαριστήσω την κυρία Peny Papadaki .
Για λόγους αμέτρητους.
Θέλω να πιστεύω ότι τους ξέρει πια.
Αυτό μου συμβαίνει επειδή δεν βρίσκω τα σωστά λόγια,ο,τι και να σκεφτώ μου φαίνεται ελλιπές.
Νομίζω όμως ότι ήρθε η ώρα.
Οι λέξεις μπήκαν στη θέση τους, ελπίζω.
Θα αναφερθώ ελάχιστα στην υπόθεση.
Από τον τίτλο καταλαβαίνουμε ότι αφορά την ιστορία ενός μικρού κοριτσιού.
Ευχάριστη ή δυσάρεστη.
Επιθυμώ μόνο να αναλύσω, όσο πιο εύστοχα γίνεται, αυτό που συνέβη στην ψυχή μου μετά το κλείσιμο της τελευταίας σελίδας.
Και κατά τη διάρκεια της ανάγνωσης.
Πώς γίνεται και η συγγραφέας καταφέρνει να καταπιάνεται με διαφορετικά θέματα σε κάθε βιβλίο της κι όμως,το βάθος των συναισθημάτων που μεταφέρει να με αφήνει πάντα έκπληκτη.
Η ενσυναίσθηση της απαράμιλλη.
Η λέξη "μάνα"αποκτά διττή σημασία.
Τα εισαγωγικά είναι απαραίτητα.
Όσοι έχετε διαβάσει το βιβλίο ξέρετε το λόγο.
Το εντυπωσιακό είναι ότι η ίδια η συγγραφέας δεν έχει ζήσει τα βιώματα της Πολυξένης.
Όσοι έχουμε διαβάσει Το ζεϊμπέκικο της Κατίνας ξέρουμε ότι μεγάλωσε έχοντας μια εκπληκτική γυναίκα για μητερα που της προσέφερε αγάπη, στοργή, αξίες.
Κι όμως, εδώ, καταφέρνει να μπει στην ψυχολογία ενός παιδιού που περνά δύσκολα, πολύ!!
Μας μεταφέρει συναισθήματα, αντιδράσεις, σκέψεις και αποφάσεις.
Μας κάνει να συμπάσχουμε,να θλιβομαστε,να εξοργιζομαστε.
Να θαυμάζουμε και να έχουμε ελπίδα, από την άλλη.
Ότι ενίοτε ,και ευτυχώς , ίσως θα υπάρξουν κάποιοι που θα σταθουν δίπλα σου παρ'ολο που δεν υπάρχει δεσμός αίματος.
Υπάρχει όμως καλοσύνη, ανθρωπιά.
Θαύμασα τον χαρακτήρα που έπλασε σε τούτο το μικρό κοριτσάκι.
Γεμάτο απορίες και αμφιβολίες.
Άδικες ενοχές.
Που μεγαλώνοντας αποκτά δύναμη και αξιοπρέπεια .
Οι πληγές γίνονται όπλα που την κάνουν περισσότερο αποφασισμένη να ζήσει μία ζωή αντάξια των προσδοκιών της.
Αρωγοί της άνθρωποι υπέροχοι, σπάνιοι, χαρακτήρες αξέχαστοι.
Και το πλήρωμα του χρόνου θα βάλει τον καθένα στη θέση που του αξίζει.
Διαβάζοντας την Πολυξένη μου ήρθαν στο μυαλό ένα τραγούδι και δύο ήρωες μυθιστορημάτων μου αγαπημένων.
Το τραγούδι είναι"Τα ξένα χέρια".
Οι ήρωες είναι ο Δαυίδ Κόπερφιλντ και ο Σμαικυ από το Νίκολας Νικλεμπυ, ένας χαρακτήρας που με έχει συνταράξει κι έχω κλάψει πολύ και στο βιβλίο και στην ταινία.
Και τα δύο έργα του σπουδαίου Καρόλου Ντίκενς.
Μπορεί η μικρή μας ηρωίδα να μην βίωσε τη σωματική κακοποίηση των προαναφερθέντων.
Τα τραύματα της ψυχής της όμως είναι εξίσου εφάμιλλα.(Το περιστατικό με την κούκλα μου ράγισε την καρδιά)
Μοιάζουν ετουτοι οι τρεις.
Γιατί μέσα στον κυκλώνα της ζωής κράτησαν την αθωότητα της ψυχής τους ως οδηγό και συνοδοιπόρο.
Ως πολύτιμο σύμμαχο ώστε να αντισταθούν στην κακία,την αδικία και να αποκτήσουν θάρρος και μια στάση ζωής αξιοζήλευτη.
Και η ζωή ανταποδίδει τα ίσα.
Θέλω για ακόμη μια φορά να ευχαριστήσω την κυρία Peny Papadaki .
Για λόγους αμέτρητους.
Θέλω να πιστεύω ότι τους ξέρει πια.
November 12, 2021
ΜΕΣΟ ΤΕΧΝΗΣ!!! Λίτσα Κοντογιάννη
Η γραφή της κυρίας Παπαδάκη πάντα μου άρεσε πολύ, για έναν κύριο λόγο, γιατί είναι πολύ προσγειωμένη και παρουσιάζει τα προβλήματα όπως ακριβώς είναι, χωρίς φανφαρολογίες και ωραιοποιήσεις.
Και σε αυτό της το βιβλίο το συναντάμε αυτό, αλλά παράλληλα με την ευαισθησία της αγκαλιάζει τους ήρωές με απόλυτο σεβασμό και τρυφερότητα.
Η συγγραφέας μας, με τη γνωστή πλέον σε όλους ευαισθησία της, προσεγγίζει την ιστορία της Πολυξένης με μεγάλη τρυφερότητα. Καταδικάστηκε πριν ακόμα γεννηθεί, να μη νιώσει τη μητρική αγάπη, και μεγαλώνοντας να μη μπορεί να «κουμπώσει» συναισθηματικά πουθενά, για να νιώσει πραγματικά, σαν στο σπίτι της. Η ίδια να νιώθει απέραντη αγάπη, αλλά κανένας να μη μπορεί ή να μη θέλει να τη δεχθεί. Και όλο αυτό είναι κάτι παραπάνω από αρκετό να γεμίζει με θλίψη και απορία τα μάτια της, και τη ψυχή της με ένα τεράστιο «Γιατί;».
Πολλοί από μας κάνουμε το σφάλμα να πιστεύουμε ακράδαντα, πως όχι μόνο έχουμε το ακαταλόγιστο σε ό,τι κάνουμε, αλλά είμαστε απόλυτα δικαιολογημένοι σε όσα πράττουμε, κι ας καταδικάζουμε τους άλλους να ζουν στην κόλαση της απόλυτης μοναξιάς. Έτσι, παιδιά σαν τη Πολυξένη μεγαλώνουν έχοντας μόνιμα την αίσθηση πως κανείς, μα κανείς δεν τους αποδέχεται και δεν έχουν κανένα δικαίωμα στην αγάπη.
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που θίγει το ζήτημα για το αν μια απλή συγνώμη από αυτούς που μας έχουν φέρει στη ζωή μπορεί να διορθώσει όλα τα δεινά και τις περιπέτειες τις οποίες υπομείναμε με την άρνησή τους να μας αναθρέψουν στην αυτονόητη για τους περισσότερους, οικογενειακή εστία.
Βέβαια την εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία αυτή, η δεκαετία του εξήντα, οι συνθήκες ήσαν πολύ δύσκολες και οι κοινωνικές αξίες πολύ αυστηρές για τις γυναίκες, και πολλά νεογέννητα μωρά, κατέληγαν κάπως έτσι, όπως η ηρωίδα μας.
Η συγγραφέας μας καταφέρνει να μας μεταδώσει πολύ έντονα συναισθήματα διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, τα οποία όμως μας συντροφεύουν ακόμα κι όταν το έχουμε τελειώσει.
Η μόνη αλήθεια είναι, πως μόνο η συγχώρεση μπορεί να μας λυτρώσει, όσο δύσκολο κι αν ακούγεται αυτό, μόνο αυτή μπορεί να μας φιλιώσει με το παρελθόν και να μας δώσει τη δύναμη να προχωρήσουμε μπροστά στη ζωή.
Η γραφή της κυρίας Παπαδάκη πάντα μου άρεσε πολύ, για έναν κύριο λόγο, γιατί είναι πολύ προσγειωμένη και παρουσιάζει τα προβλήματα όπως ακριβώς είναι, χωρίς φανφαρολογίες και ωραιοποιήσεις.
Και σε αυτό της το βιβλίο το συναντάμε αυτό, αλλά παράλληλα με την ευαισθησία της αγκαλιάζει τους ήρωές με απόλυτο σεβασμό και τρυφερότητα.
Η συγγραφέας μας, με τη γνωστή πλέον σε όλους ευαισθησία της, προσεγγίζει την ιστορία της Πολυξένης με μεγάλη τρυφερότητα. Καταδικάστηκε πριν ακόμα γεννηθεί, να μη νιώσει τη μητρική αγάπη, και μεγαλώνοντας να μη μπορεί να «κουμπώσει» συναισθηματικά πουθενά, για να νιώσει πραγματικά, σαν στο σπίτι της. Η ίδια να νιώθει απέραντη αγάπη, αλλά κανένας να μη μπορεί ή να μη θέλει να τη δεχθεί. Και όλο αυτό είναι κάτι παραπάνω από αρκετό να γεμίζει με θλίψη και απορία τα μάτια της, και τη ψυχή της με ένα τεράστιο «Γιατί;».
Πολλοί από μας κάνουμε το σφάλμα να πιστεύουμε ακράδαντα, πως όχι μόνο έχουμε το ακαταλόγιστο σε ό,τι κάνουμε, αλλά είμαστε απόλυτα δικαιολογημένοι σε όσα πράττουμε, κι ας καταδικάζουμε τους άλλους να ζουν στην κόλαση της απόλυτης μοναξιάς. Έτσι, παιδιά σαν τη Πολυξένη μεγαλώνουν έχοντας μόνιμα την αίσθηση πως κανείς, μα κανείς δεν τους αποδέχεται και δεν έχουν κανένα δικαίωμα στην αγάπη.
Ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που θίγει το ζήτημα για το αν μια απλή συγνώμη από αυτούς που μας έχουν φέρει στη ζωή μπορεί να διορθώσει όλα τα δεινά και τις περιπέτειες τις οποίες υπομείναμε με την άρνησή τους να μας αναθρέψουν στην αυτονόητη για τους περισσότερους, οικογενειακή εστία.
Βέβαια την εποχή που διαδραματίζεται η ιστορία αυτή, η δεκαετία του εξήντα, οι συνθήκες ήσαν πολύ δύσκολες και οι κοινωνικές αξίες πολύ αυστηρές για τις γυναίκες, και πολλά νεογέννητα μωρά, κατέληγαν κάπως έτσι, όπως η ηρωίδα μας.
Η συγγραφέας μας καταφέρνει να μας μεταδώσει πολύ έντονα συναισθήματα διαβάζοντας το βιβλίο αυτό, τα οποία όμως μας συντροφεύουν ακόμα κι όταν το έχουμε τελειώσει.
Η μόνη αλήθεια είναι, πως μόνο η συγχώρεση μπορεί να μας λυτρώσει, όσο δύσκολο κι αν ακούγεται αυτό, μόνο αυτή μπορεί να μας φιλιώσει με το παρελθόν και να μας δώσει τη δύναμη να προχωρήσουμε μπροστά στη ζωή.
June 30, 2021
Καλογραμμένο το βιβλίο της κυρίας Παπαδάκη αλλά με μια ιστορία χιλιοειπωμένη και τετριμμένη! Λες και έβλεπα ταινία του 60 με τον Βασιλάκη Καΐλα! Μυστικά, βιασμοί, απιστίες, θάνατοι, κλάμα, ψέματα…αυτά και άλλα πολλά γεμίζουν τις σελίδες αυτού του «μελό» θα έλεγα βιβλίου! Οφείλω όμως να αναγνωρίσω πως καταφέρνει να σου δημιουργήσει πολλά και έντονα συναισθήματα! Κυρίως οργή! Οργή για τις αδικίες που γίνονται σε βάρος ενός αθώου παιδιού!
Δυστυχώς 3,5 αστεράκια από μένα γιατί αν και καλογραμμένο, όπως προείπα, είναι κάτι που έχω ξαναδιαβάσει από πολλούς άλλους συγγραφείς!
Δυστυχώς 3,5 αστεράκια από μένα γιατί αν και καλογραμμένο, όπως προείπα, είναι κάτι που έχω ξαναδιαβάσει από πολλούς άλλους συγγραφείς!
Read
March 13, 2022Ένα υπέροχο βιβλίο που το διάβασα πολύ γρήγορα δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου με συγκίνησε με θύμωσε με πόνεσε και στο τέλος λυτρωθηκα όπως η Πολυξένη! Συγχαρητήρια Πενυ μου έγραψες ένα υπέροχο βιβλίο με ταξίδεψε μίλησε στη καρδιά μου η Πολυξένη και της έδωσες ένα τέλος που έτσι το ήθελα!
July 14, 2021
Ένα από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει. Η Πολυξένη έζησε μια ζωή που δεν της άξιζε. Δεν ρωτάμε για να έρθουμε σε αυτόν τον κόσμο αλλά έχουμε το δικαίωμα στην αγάπη. Την αγάπη που δεν έλαβε ποτέ. Ένα δύσκολο βιβλίο για την ψυχή , που θα συνιστούσα όμως σε όλους.
January 4, 2022
Τρυφερό και σκληρό ταυτόχρονα, χάδι και μαχαίρι. ήρεμη δύναμη η κυρία Παπαδάκη, ξέρει πολύ καλά να διατηρεί ζωντανό το ενδιαφέρον του αναγνώστη, χωρίς να εκβιάζει το συναίσθημά του.
Displaying 1 - 19 of 19 reviews