3⭐️
Παρά το γεγονός ότι δεν προτιμώ το συγκεκριμένο είδος βιβλίων, ξεκίνησα να το διαβάζω με θετική ματιά και χωρίς να προδιατίθεμαι αρνητικά. Αρχικά, δεν μπορώ να μην αναγνωρίσω το ταλέντο της κυρίας Ζαΐρη στην συγγραφή· όμορφος τρόπος γραφής και περιγραφές που συνεπαίρνουν και ταξιδεύουν τον αναγνώστη. Επιπλέον, λόγω και της ιδιότητας της ως παιδαγωγός, η συγγραφέας με λεπτούς χειρισμούς και όμορφο τρόπο αναφέρεται στα παιδιά και την ψυχοσύνθεσης τους, αλλά και στα τραύματα που αποκτούν από τα παιδικά τους χρόνια και τα συντροφεύουν στην μετέπειτα ζωή τους.
Ωστόσο, ένιωσα ότι το βιβλίο από αλλού ξεκίνησε και αλλού κατέληξε, σαν η συγγραφέας να είχε πολλές διαφορετικές ιδέες και να ήθελε να τις εντάξει στο ίδιο μυθιστόρημα. Η πλοκή είναι αρκετά τραβηγμένη για τα γούστα μου, με την πρωταγωνίστρια να παθαίνει τις 10 πληγές του Φαραώ και να βρίσκεται συχνά σε αδιέξοδο.
Κατά την ταπεινή μου άποψη, πρωταγωνιστής εν προκειμένω έπρεπε να είναι ο μικρός Τζαμάλ-Ορέστης, ενώ θα μου άρεσε η προσφυγιά να αποτελεί τον κύριο άξονα του βιβλίου (από την στιγμή μάλιστα που και ο ίδιος ο τίτλος αναφέρεται σε αυτήν).
Εν κατακλείδι, σίγουρα ένα βιβλίο που με κούρασε σε ένα μεγάλο μέρος του, αλλά σίγουρα ένα βιβλίο που δεν μου πέρασε αδιάφορο. Αν επικεντρωνόταν στην ιστορία του Τζαμάλ, με τον όμορφο τρόπο που αυτή παρουσιάζεται, και παραλείπονταν αρκετά γεγονότα, υπερβολικά για εμένα, θα έπαιρνε πολύ καλύτερη βαθμολογία.