What do you think?
Rate this book
Σιωπή σαν όρκος
Η Έρρικα Όλσον και ο Πέτρος Μακρής, παρά τις διαφορές που τους χωρίζουν, ερωτεύονται αψηφώντας τις έντονες αντιρρήσεις της μητέρας του Πέτρου. Όμως, σύντομα η αγάπη τους τσαλακώνεται. Μετά τη γέννηση του γιου τους, η Έρρικα εξαφανίζεται από το νησί, χωρίς να αποκαλύψει τον λόγο, αφήνοντας πίσω της βαθιές πληγές και ένα γράμμα που στοιχειώνει τη ζωή των δικών της ανθρώπων... 37 χρόνια μετά, η εμφάνιση της μυστηριώδους Τζέιν στο νησί προκαλεί αναστάτωση. Ποιος θα πληρώσει το τίμημα για την αλήθεια που δεν πρέπει να αποκαλυφθεί με οποιοδήποτε κόστος; Με φόντο τα Κύθηρα, η ιστορία της Έρρικας ξετυλίγεται γεμάτη ψέματα, λάθη και ανατροπές πριν από την απέλπιδα εξιλέωση...
304 pages, Paperback
First published December 1, 2015
17 people want to read
About the author
Χριστίνα Πομόνη
3 books34 followersΗ Χριστίνα Πομόνη γεννήθηκε το 1970 στην Αθήνα, όπου ζει και εργάζεται ως οικονομολόγος. Παράλληλα, ασχολείται με το μεράκι της, να σκαρώνει ιστορίες με την ελπίδα να αγγίζουν κάποιους συνανθρώπους. Έχει ταξιδέψει σε πολλά μέρη του κόσμου, δεν ζει χωρίς μουσική, λατρεύει τη φωτογραφία, τους φίλους της, τον αθλητισμό και τα κατοικίδια της. Τα χρόνια παραμονής της στην Αμερική έγιναν αφορμή για τη γέννηση του πρώτου της μυθιστορήματος "Σιωπή Σαν Όρκος" που κυκλοφόρησε το 2015 από τις Εκδόσεις Μίνωας. Το 2018 εκδόθηκε το δεύτερο μυθιστόρημά της "Αντέχεις;" (Εκδόσεις Μίνωας), ενώ το 2019 το κοινό επέλεξε το «Αντέχεις;» για την βραχεία λίστα των βραβείων Public στην κατηγορία «Έκπληξη». Το τρίτο της μυθιστόρημα αναμένεται μέσα στο 2023.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
June 2, 2017
Όλο το βιβλίο είναι γραμμένο με τη μέθοδο του «λέω λέω λέω» και όχι του «δείχνω» όπως πρέπει να είναι η λογοτεχνία, και η βασική ηρωίδα η Βασιλική είναι μία ηρωίδα που δεν θα ήθελα να την γνωρίσω μιας και είναι μία μίζερη ανικανοποίητη γυναικούλα, που έβριζε χωρίς λόγο, που φοβόταν χωρίς λόγο, που κρατούσε ένα μυστικό που όταν έμαθα ποιο είναι, αν την είχα μπροστά μου θα την χαστούκιζα για το πώς μας παραπλανεί ως αναγνώστες να συνεχίσουμε να διαβάζουμε τόσες σελίδες για να μάθουμε αυτό το χαζό μυστικό που αυτή το έκανε τεράστιο λίγο πριν το τέλος. Αξιοσημείωτο είναι το wonder letter, του χάρτινου γράμματος που της έστειλε η Έρρικα το 1976, και επέζησε αναλλοίωτο, skin-to-skin, 37 χρόνια μέσα στο σουτιέν της.
Το σενάριο είναι ΜΗ πιστευτό από την αρχή έως το τέλος. Όλη η ιστορία βασίζεται σε ένα τραύμα από κάψιμο που προκλήθηκε επίτηδες, όταν το 1976 η μανιάτισσα πεθερά της σουηδέζας νύφης, κάρφωσε στον τοίχο το χέρι της νύφης της με αναμμένο ηλεκτρικό σίδερο σιδερώματος. Παρόλο που το κάρφωμα του χεριού κρατά όση ώρα χρειάστηκε η πεθερά να πει «Δεν καταλαβαίνεις μωρή, ε; Γρι ελληνικά δεν ξέρεις, αλλά κουβαλήθηκες εδώ να γκαστρωθείς καλά καλά για το επίδομα. Τι νόμισες; Πως θα τα χάψω εγώ σαν τον γιο μου το χαϊβάνι; Ουστ, ουστ απ’το σπίτι μας!» (σελ.197) αρκετός χρόνος να γίνει ένα έγκαυμα πρώτου βαθμού και να καεί μέχρι και το κόκκαλο, στο βιβλίο αυτό δεν έχει αποφασιστεί αν το κάψιμο ήταν σοβαρό, βαθύ, έντονο, κλπ γιατί όπως και σε μία άλλη παρωδία, η ηρωίδα ξεχνά το τραύμα της αμέσως μετά το κάψιμο της. Και όταν λέω αμέσως μετά δεν υπερβάλλω. Είναι δυνατόν ο Κυθήριος άνδρας της να μην καταλάβει ότι πονά η γυναίκα του; Κελεμπία στο κρεβάτι φορούσε; Μωρό παιδί είχαν. Δεν το πήρε αγκαλιά τη νύχτα; Δεν είδε ο άνδρας της ότι ήταν τραυματισμένη; Είναι δυνατόν να είσαι από τη Σουηδία και να μην καταγγείλεις αμέσως την πεθερά σου αλλά να ενδώσεις στην επιθυμία της να εξαφανιστείς από τη ζωή τους και να πεις στον άνδρα σου ότι την επομένη θα πάς στην Αθήνα για κανά δύο μέρες και θα επιστρέψεις για να εξαφανιστείς για πάντα χωρίς εξηγήσεις; Η μόνη που θυμήθηκε το τραύμα ήταν η Βασιλική και μάλιστα το θυμήθηκε 37 χρόνια αργότερα. Θυμήθηκε ότι όταν πήρε πίσω το σίδερο που είχε δανείσει στην μανιάτισσα πεθερά σ’ όλη την επιφάνειας της πλάκας υπήρχε ένα υλικό που δεν μπορούσε να καταλάβει τι είναι αλλά αναγούλιασε μόλις το μύρισε. Αλλά τότε δεν είχε δώσει σημασία.
Αυτό που ξεπερνά κάθε φαντασία είναι όταν επιστρέφει η Σουηδέζα σύζυγος που έγινε στην πορεία Αμερικάνα, που παρεμπιπτόντως δεν άλλαξε καθόλου όλα αυτά τα χρόνια αφού ήταν διάσημη και καρακουκλάρα, ο Πέτρος ο άνδρας που άφησε πίσω δεν την αναγνώρισε ακόμα και όταν του μίλησε, ακόμα και όταν του είπε ότι του είπε. Είναι δυνατόν να είσαι καψούρης 37 ολόκληρα χρόνια και να μην αναγνωρίσεις ευθύς αμέσως τον έρωτα της ζωής σου που δεν έχει γεράσει;
Οι ήρωες σκέφτονται, νιώθουν και λειτουργούν αναιτιολόγητα σαν ήρωες που φοράνε οτοκιου. Καμία αντίδραση δεν είναι φυσιολογική ούτε αιτιολογημένη.
Κλείνοντας να αναφέρω μία τόσο δα μικρή τελευταία λεπτομέρεια. Η Σουηδέζα που ήταν 21 ετών όταν πρωτοπήγε στα Κύθηρα δεν ήξερε λέξη Ελληνικά, και μιλούσε τότε με τον άνδρα της στα αγγλικά, όταν όμως επέστρεψε 37 χρόνια αργότερα μιλούσε τη γλώσσα ροδάνι και την αργκό παρακαλώ βρίζοντας και απειλώντας χωρίς να έχει κάνει μαθήματα ελληνικών, και χωρίς να έχει χρειαστεί να μάθει τη γλώσσα και χωρίς να έχει καμία επαφή με κανέναν έλληνα, μιας και έκανε καριέρα σε άλλη ήπειρο και έζησε με ξένους άνδρες. Τι σου είναι βρε παιδί μου αυτός ο ελληνικός αέρας, τον εισπνέεις και μιλάς αυτόματα ελληικά που δεν ξέρεις.
Οι δε Σουηδέζες είναι σαν και εμάς βρε. Της οικογένειας. Δεν παρατούν ποτέ άνδρα και παιδιά. Ενώ μία μικρή Ολλανδέζα ναι. Τα παρατάει. Κρίμας που το team εκεί δεν ξέρει από χαρακτηριστικά λαών.
Το δε names dropping των Κυθήρων και του Σικάγο είναι για γέλια.
Το σενάριο είναι ΜΗ πιστευτό από την αρχή έως το τέλος. Όλη η ιστορία βασίζεται σε ένα τραύμα από κάψιμο που προκλήθηκε επίτηδες, όταν το 1976 η μανιάτισσα πεθερά της σουηδέζας νύφης, κάρφωσε στον τοίχο το χέρι της νύφης της με αναμμένο ηλεκτρικό σίδερο σιδερώματος. Παρόλο που το κάρφωμα του χεριού κρατά όση ώρα χρειάστηκε η πεθερά να πει «Δεν καταλαβαίνεις μωρή, ε; Γρι ελληνικά δεν ξέρεις, αλλά κουβαλήθηκες εδώ να γκαστρωθείς καλά καλά για το επίδομα. Τι νόμισες; Πως θα τα χάψω εγώ σαν τον γιο μου το χαϊβάνι; Ουστ, ουστ απ’το σπίτι μας!» (σελ.197) αρκετός χρόνος να γίνει ένα έγκαυμα πρώτου βαθμού και να καεί μέχρι και το κόκκαλο, στο βιβλίο αυτό δεν έχει αποφασιστεί αν το κάψιμο ήταν σοβαρό, βαθύ, έντονο, κλπ γιατί όπως και σε μία άλλη παρωδία, η ηρωίδα ξεχνά το τραύμα της αμέσως μετά το κάψιμο της. Και όταν λέω αμέσως μετά δεν υπερβάλλω. Είναι δυνατόν ο Κυθήριος άνδρας της να μην καταλάβει ότι πονά η γυναίκα του; Κελεμπία στο κρεβάτι φορούσε; Μωρό παιδί είχαν. Δεν το πήρε αγκαλιά τη νύχτα; Δεν είδε ο άνδρας της ότι ήταν τραυματισμένη; Είναι δυνατόν να είσαι από τη Σουηδία και να μην καταγγείλεις αμέσως την πεθερά σου αλλά να ενδώσεις στην επιθυμία της να εξαφανιστείς από τη ζωή τους και να πεις στον άνδρα σου ότι την επομένη θα πάς στην Αθήνα για κανά δύο μέρες και θα επιστρέψεις για να εξαφανιστείς για πάντα χωρίς εξηγήσεις; Η μόνη που θυμήθηκε το τραύμα ήταν η Βασιλική και μάλιστα το θυμήθηκε 37 χρόνια αργότερα. Θυμήθηκε ότι όταν πήρε πίσω το σίδερο που είχε δανείσει στην μανιάτισσα πεθερά σ’ όλη την επιφάνειας της πλάκας υπήρχε ένα υλικό που δεν μπορούσε να καταλάβει τι είναι αλλά αναγούλιασε μόλις το μύρισε. Αλλά τότε δεν είχε δώσει σημασία.
Αυτό που ξεπερνά κάθε φαντασία είναι όταν επιστρέφει η Σουηδέζα σύζυγος που έγινε στην πορεία Αμερικάνα, που παρεμπιπτόντως δεν άλλαξε καθόλου όλα αυτά τα χρόνια αφού ήταν διάσημη και καρακουκλάρα, ο Πέτρος ο άνδρας που άφησε πίσω δεν την αναγνώρισε ακόμα και όταν του μίλησε, ακόμα και όταν του είπε ότι του είπε. Είναι δυνατόν να είσαι καψούρης 37 ολόκληρα χρόνια και να μην αναγνωρίσεις ευθύς αμέσως τον έρωτα της ζωής σου που δεν έχει γεράσει;
Οι ήρωες σκέφτονται, νιώθουν και λειτουργούν αναιτιολόγητα σαν ήρωες που φοράνε οτοκιου. Καμία αντίδραση δεν είναι φυσιολογική ούτε αιτιολογημένη.
Κλείνοντας να αναφέρω μία τόσο δα μικρή τελευταία λεπτομέρεια. Η Σουηδέζα που ήταν 21 ετών όταν πρωτοπήγε στα Κύθηρα δεν ήξερε λέξη Ελληνικά, και μιλούσε τότε με τον άνδρα της στα αγγλικά, όταν όμως επέστρεψε 37 χρόνια αργότερα μιλούσε τη γλώσσα ροδάνι και την αργκό παρακαλώ βρίζοντας και απειλώντας χωρίς να έχει κάνει μαθήματα ελληνικών, και χωρίς να έχει χρειαστεί να μάθει τη γλώσσα και χωρίς να έχει καμία επαφή με κανέναν έλληνα, μιας και έκανε καριέρα σε άλλη ήπειρο και έζησε με ξένους άνδρες. Τι σου είναι βρε παιδί μου αυτός ο ελληνικός αέρας, τον εισπνέεις και μιλάς αυτόματα ελληικά που δεν ξέρεις.
Οι δε Σουηδέζες είναι σαν και εμάς βρε. Της οικογένειας. Δεν παρατούν ποτέ άνδρα και παιδιά. Ενώ μία μικρή Ολλανδέζα ναι. Τα παρατάει. Κρίμας που το team εκεί δεν ξέρει από χαρακτηριστικά λαών.
Το δε names dropping των Κυθήρων και του Σικάγο είναι για γέλια.
May 22, 2015
Μια ξεχωριστή ιστορία με αγάπη και διεισδυτική ματιά στις ανθρώπινες σχέσεις. Μια ιστορία που τη λες ευθύγραμμη και τάσσεσαι σαφέστατα κατά της εγωίστριας πρωταγωνίστριας που παράτησε άντρα και παιδί κι εξαφανίστηκε πριν από τριάντα εφτά χρόνια. Η συγγραφέας όμως δεν έχει μονοδιάστατη γραφή. Σε παρασύρει στην ιστορία της, σου εμφανίζει τους χαρακτήρες όπως θέλει και από τη μέση και μετά σου τους πετά γυμνούς μπροστά σου και συντετριμμένους από το βάρος ανομολόγητων μυστικών που οδήγησαν σε πράξεις αρχικά παράλογες και αναίτιες.
Η Έρρικα Όλσεν, βορειοευρωπαία στην καταγωγή, φτάνει στα Κύθηρα για διακοπές, καλεσμένη της κολλητής της φίλης, Βάσως, και γνωρίζει τον έρωτα στα μάτια του Πέτρου. Μετά τον γάμο και το πρώτο τους παιδί, τον Δημήτρη, η Έρρικα εξαφανίζεται στιγματίζοντας για πάντα τη ζωή της οικογένειάς της στο νησί. Η Βάσω, κρυφά ερωτευμένη με τον Πέτρο, θα σταθεί σα μάνα δίπλα στους δύο άντρες, προσδοκώντας κάποια στιγμή να βρει τον τρόπο να τρυπώσει στην καρδιά του Πέτρου. Χρόνια μετά ο Δημήτρης έχει γίνει καταξιωμένος φωτογράφος και δέχεται πρόταση από τη μυστηριώδη διάσημη χορεύτρια Τζέιν Καρνόφσκι να τη φωτογραφίσει στην Επίδαυρο μετά την παράστασή της αλλά και στα Κύθηρα! Ποια είναι η Τζέιν Καρνόφσκι και γιατί θέλει τόσο πολύ να μεταβεί στα Κύθηρα; Ποιο μυστικό τη συνδέει με την οικογένεια του Πέτρου και τη Δημήτρη; Τι αποκαλύψεις θα γίνουν; Πόσο πολύ θα αναστατωθεί η ζωή των πρωταγωνιστών;
Μου άρεσε πολύ το στυλ της συγγραφέως. Γρήγορη γραφή, κινηματογραφικοί διάλογοι, ωραίες περιγραφές, πολύ ωραία σκιαγράφηση χαρακτήρων και ειδικά των γυναικών, ακόμη και οι δευτεραγωνίστριες έχουν τον ρόλο τους στο κείμενο και την προσωπικότητά τους. Η συγγραφέας αγάπησε τους χαρακτήρες της και τους έντυσε με σκέψεις και συναισθήματα καθημερινά, αναγνώρισα συμπεριφορές και καταστάσεις που έχω βιώσει κατά καιρούς. Ωραίος ο τρόπος χειρισμού της πλοκής και η αγωνία που δημιουργείται γύρω από το γράμμα που άφησε πίσω της η Έρρικα στη Βάσω, παγιδεύοντάς την σε όρκο σιωπής τόσα χρόνια, να κουβαλάει ένα βάρος ασήκωτο. Τι γράφει αυτό το γράμμα; Γιατί πραγματικά έφυγε η Έρρικα τότε; Ήταν τόσο άκαρδη και σκληρή κι εγωίστρια ή υπήρξε κάτι άλλο, κάτι απρόσμενο που δεν το χωράει ανθρώπινος νους; Τελικά πόσο υπεύθυνοι είναι οι άνθρωποι για τις πράξεις τους;
Μεστό, αληθινό, ανθρώπινο, τραγικό, με ανατροπές κι ελπίδες, το Σιωπή σαν όρκος είναι ένα μυθιστόρημα που θα προβληματίσει τον αναγνώστη για το πόσο ο άνθρωπος κρατά στα χέρια του τη μοίρα του και πόσο λάθος αποδεικνύεται αυτή η άποψη έτσι κι η μοίρα πάρει το πάνω χέρι. Καλειδοσκόπιο χαρακτήρων που κινούνται γύρω από τη μυστηριώδη εγκατάλειψη σα σε παρατημένο γαϊτανάκι και κάθε στροφή γίνεται όλο και πιο γρήγορη, οδηγώντας στην τελική αποκάλυψη και τις συνέπειές της χωρίς αερόσακο!
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Παράξενο πράγμα οι συμπτώσεις. Κάποιοι τις ονομάζουν μοίρα, άλλοι κάρμα ή πεπρωμένο. Σημασία έχει ότι η ζωή κάνει κύκλους κι άνθρωποι από χρόνια χαμένοι ξαναβρίσκονται και προχωρούν από κει όπου είχαν σταματήσει. Μα δεν ισχύει για όλους τους κύκλους αυτό. Αν δεν είναι ομόκεντροι, αν τα όνειρα δεν αγκαλιάζονται, τίποτα δεν αλλάζει...Όμως αυτά που συνειδητά κάνεις κι έχουν συνέπειες είναι ελεύθερη βούληση. Τα λάθη σου λοιπόν μην τα λες μοίρα, επιλογές να τα λες, για να μπορείς να τ’ αφήσεις πίσω σου προτού σε τιμωρήσουν. Και προτού τιμωρήσουν κι άλλους» (σελ. 158).
«Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σαν το αιμοστατικό. Εκεί που αιμορραγείς, έρχεται το φιλί και η αγκαλιά να σε ισορροπήσουν. Μα συχνά συμβαίνει και το αντίθετο. Άμα ανοίγεις την πόρτα διάπλατα στο συναίσθημα και λες περάστε, φτάνει η μέρα που στο σαλόνι σου κάθεται ένας ξένος» (σελ. 224).
«Τίποτα δε γίνεται μάταια στη ζωή. Οτιδήποτε συμβαίνει μας μεταμορφώνει σε αυτό που οφείλουμε να είμαστε. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Και αν στην πορεία χάνονται πρόσωπα που αγαπήσαμε φωνάζοντας με κραυγαλέες πράξεις πως δεν αντέχουν τη μεταμόρφωση, είναι επειδή δε μας αγάπησαν το ίδιο δυνατά. Ανισόρροπη ισορροπία. Ώσπου έρχονται νέα πρόσωπα, που βαδίζουν στο πλάι μας έτσι απλά, όπως βράζει το νερό στο μπρίκι» (σελ. 279-280).
«Άκου λοιπόν τη διαφορά ανάμεσα στο γαζί και το τρύπωμα. Το τρύπωμα αφήνει αέρα, μπάζει κόσμο μέσα, γινόμαστε πολλλοί, καταλαβαίνεις; Αντιθέτως, το γαζί τσιτώνει τόσο πολύ το ύφασμα, που δεν χωράει ούτε κλωστούλα να περάσει. Άμα λοιπόν σου τελειώνει ο έρωτας, να πεις πως ήταν τρύπωμα και να πας παρακάτω. Και να μην πιεις, ούτε να μεθύσεις. Κράτα τον πόνο σου για έναν έρωτα που θα σε γαζώσει, για έναν έρωτα σαν τον δικό μας...» (σελ. 296).
Η Έρρικα Όλσεν, βορειοευρωπαία στην καταγωγή, φτάνει στα Κύθηρα για διακοπές, καλεσμένη της κολλητής της φίλης, Βάσως, και γνωρίζει τον έρωτα στα μάτια του Πέτρου. Μετά τον γάμο και το πρώτο τους παιδί, τον Δημήτρη, η Έρρικα εξαφανίζεται στιγματίζοντας για πάντα τη ζωή της οικογένειάς της στο νησί. Η Βάσω, κρυφά ερωτευμένη με τον Πέτρο, θα σταθεί σα μάνα δίπλα στους δύο άντρες, προσδοκώντας κάποια στιγμή να βρει τον τρόπο να τρυπώσει στην καρδιά του Πέτρου. Χρόνια μετά ο Δημήτρης έχει γίνει καταξιωμένος φωτογράφος και δέχεται πρόταση από τη μυστηριώδη διάσημη χορεύτρια Τζέιν Καρνόφσκι να τη φωτογραφίσει στην Επίδαυρο μετά την παράστασή της αλλά και στα Κύθηρα! Ποια είναι η Τζέιν Καρνόφσκι και γιατί θέλει τόσο πολύ να μεταβεί στα Κύθηρα; Ποιο μυστικό τη συνδέει με την οικογένεια του Πέτρου και τη Δημήτρη; Τι αποκαλύψεις θα γίνουν; Πόσο πολύ θα αναστατωθεί η ζωή των πρωταγωνιστών;
Μου άρεσε πολύ το στυλ της συγγραφέως. Γρήγορη γραφή, κινηματογραφικοί διάλογοι, ωραίες περιγραφές, πολύ ωραία σκιαγράφηση χαρακτήρων και ειδικά των γυναικών, ακόμη και οι δευτεραγωνίστριες έχουν τον ρόλο τους στο κείμενο και την προσωπικότητά τους. Η συγγραφέας αγάπησε τους χαρακτήρες της και τους έντυσε με σκέψεις και συναισθήματα καθημερινά, αναγνώρισα συμπεριφορές και καταστάσεις που έχω βιώσει κατά καιρούς. Ωραίος ο τρόπος χειρισμού της πλοκής και η αγωνία που δημιουργείται γύρω από το γράμμα που άφησε πίσω της η Έρρικα στη Βάσω, παγιδεύοντάς την σε όρκο σιωπής τόσα χρόνια, να κουβαλάει ένα βάρος ασήκωτο. Τι γράφει αυτό το γράμμα; Γιατί πραγματικά έφυγε η Έρρικα τότε; Ήταν τόσο άκαρδη και σκληρή κι εγωίστρια ή υπήρξε κάτι άλλο, κάτι απρόσμενο που δεν το χωράει ανθρώπινος νους; Τελικά πόσο υπεύθυνοι είναι οι άνθρωποι για τις πράξεις τους;
Μεστό, αληθινό, ανθρώπινο, τραγικό, με ανατροπές κι ελπίδες, το Σιωπή σαν όρκος είναι ένα μυθιστόρημα που θα προβληματίσει τον αναγνώστη για το πόσο ο άνθρωπος κρατά στα χέρια του τη μοίρα του και πόσο λάθος αποδεικνύεται αυτή η άποψη έτσι κι η μοίρα πάρει το πάνω χέρι. Καλειδοσκόπιο χαρακτήρων που κινούνται γύρω από τη μυστηριώδη εγκατάλειψη σα σε παρατημένο γαϊτανάκι και κάθε στροφή γίνεται όλο και πιο γρήγορη, οδηγώντας στην τελική αποκάλυψη και τις συνέπειές της χωρίς αερόσακο!
Χαρακτηριστικά αποσπάσματα:
«Παράξενο πράγμα οι συμπτώσεις. Κάποιοι τις ονομάζουν μοίρα, άλλοι κάρμα ή πεπρωμένο. Σημασία έχει ότι η ζωή κάνει κύκλους κι άνθρωποι από χρόνια χαμένοι ξαναβρίσκονται και προχωρούν από κει όπου είχαν σταματήσει. Μα δεν ισχύει για όλους τους κύκλους αυτό. Αν δεν είναι ομόκεντροι, αν τα όνειρα δεν αγκαλιάζονται, τίποτα δεν αλλάζει...Όμως αυτά που συνειδητά κάνεις κι έχουν συνέπειες είναι ελεύθερη βούληση. Τα λάθη σου λοιπόν μην τα λες μοίρα, επιλογές να τα λες, για να μπορείς να τ’ αφήσεις πίσω σου προτού σε τιμωρήσουν. Και προτού τιμωρήσουν κι άλλους» (σελ. 158).
«Οι ανθρώπινες σχέσεις είναι σαν το αιμοστατικό. Εκεί που αιμορραγείς, έρχεται το φιλί και η αγκαλιά να σε ισορροπήσουν. Μα συχνά συμβαίνει και το αντίθετο. Άμα ανοίγεις την πόρτα διάπλατα στο συναίσθημα και λες περάστε, φτάνει η μέρα που στο σαλόνι σου κάθεται ένας ξένος» (σελ. 224).
«Τίποτα δε γίνεται μάταια στη ζωή. Οτιδήποτε συμβαίνει μας μεταμορφώνει σε αυτό που οφείλουμε να είμαστε. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία. Και αν στην πορεία χάνονται πρόσωπα που αγαπήσαμε φωνάζοντας με κραυγαλέες πράξεις πως δεν αντέχουν τη μεταμόρφωση, είναι επειδή δε μας αγάπησαν το ίδιο δυνατά. Ανισόρροπη ισορροπία. Ώσπου έρχονται νέα πρόσωπα, που βαδίζουν στο πλάι μας έτσι απλά, όπως βράζει το νερό στο μπρίκι» (σελ. 279-280).
«Άκου λοιπόν τη διαφορά ανάμεσα στο γαζί και το τρύπωμα. Το τρύπωμα αφήνει αέρα, μπάζει κόσμο μέσα, γινόμαστε πολλλοί, καταλαβαίνεις; Αντιθέτως, το γαζί τσιτώνει τόσο πολύ το ύφασμα, που δεν χωράει ούτε κλωστούλα να περάσει. Άμα λοιπόν σου τελειώνει ο έρωτας, να πεις πως ήταν τρύπωμα και να πας παρακάτω. Και να μην πιεις, ούτε να μεθύσεις. Κράτα τον πόνο σου για έναν έρωτα που θα σε γαζώσει, για έναν έρωτα σαν τον δικό μας...» (σελ. 296).
January 30, 2016
Να γράψω ότι τρελάθηκα? Θα ήταν ψέμα εδώ έχουμε καλή γραφή αλλά αναμενόμενη πλοκή.Οι ήρωες δεν είχαν βάθος δε κατάφεραν να με πείσουν ούτε και να με συγκινήσουν .Λυπάμαι...
June 1, 2015
Χριστίνα, σ' ευχαριστώ για το αντίτυπο του βιβλίου σου, με την ιδιόχειρη μάλιστα αφιέρωση(το υπογραμμίζω γιατί το βρίσκω ιδιαιτέρως τιμητικό). Το διάβασα & το ευχαριστήθηκα, γιατί είναι ένα βιβλίο που σε κερδίζει πολύ γρήγορα. Η πρώτη διαπίστωση μου έχει να κάνει με τον λόγο σου, που είναι ρέων, άμεσος κι ωστόσο προσεγμένος μέχρι λεπτομέρειας, κάτι που μαρτυρά πόσο έχεις βασανίσει πρώτα τον εαυτό σου & μετά το κείμενο, για να πετύχεις το τελικό αποτέλεσμα. Ακολούθως, η πλοκή είναι ευφάνταστη γι΄αυτό & κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον μου, ενώ ομολογώ πως μ' έκανε να αναζητώ με ανυπομονησία τη συνέχεια της αφήγησης, στο γύρισμα της κάθε σελίδας. Αιτία είναι ο αριστοτεχνικός τρόπος με τον οποίο έπλεξες τις ζωές & τις τροχιές ανθρώπων από διαφορετικά μήκη & πλάτη.'Ενοιωσα ξέρεις, δικούς μου τους ήρωες σου, σε σημείο που προσπάθησα να μπω & στη θέση τους. Να αισθανθώ κάτι από τον τρόπο που βιώνουν τον έρωτα, την απόγνωση, τη νοσταλγία, την ενοχή. Τέλος, το σκηνικό της δράσης ζωντάνεψε δίχως κόπο, μπροστά στα μάτια μου, είτε πρόκειται για το γραφικό νησιώτικο τοπίο, είτε για τη μουντή αμερικάνικη Πολιτεία & με γέμισε χρώματα κι εικόνες. Και μπορεί να μη τα πηγαίνω καλά με τα happy endings, ωστόσο το βρήκα απολύτως δικαιολογημένο, τουλάχιστον για το νεαρό ζευγάρι. Επομένως μόνο καλά λόγια μπορώ να πω γι αυτό που μου δόθηκε να διαβάσω. Και να σε συγχαρώ θερμά. Ανυπομονώ για το επόμενο σου "πόνημα".
April 1, 2016
Άμεση και εξαιρετικά δομημένη γραφή, ζωντανός λόγος, καθαρά ψυχογραφήματα και έντονος ρεαλισμός είναι τα στοιχεία που με κράτησαν από το χέρι σε αυτό το βιβλίο. Αγάπησα πραγματικά τους εσωτερικούς μονόλογους, τον τρόπο με τον οποίο κάθε ήρωας προσπαθεί να ερμηνεύσει/δικαιολογήσει/εξηγήσει τις πράξεις και τις αποφάσεις ζωής, τις παραλείψεις και τα λάθη, τις συνέπειες όλων των παραπάνω. Έχει όλα εκείνα τα στοιχεία της εσωτερικότητας, την αναγκαστική ματιά εντός για να βρεις το κομμάτι εκείνο της αλήθειας που σου λείπει, ακόμα και αν γύρω σου επικρατεί σιωπή και εκείνο το κομμάτι της δύναμης όταν πιστεύεις πως όλα γύρω σου έχουν εξαντληθεί.
June 4, 2015
Ένα εξαιρετικο βιβλίο που σε κερδίζει αμέσως. Άμεσος λόγος, δημιουργική πλοκή, ανατρεπτική, κρατάει αμείωτο το ενδιαφέρον.Μελετημένο κείμενο, χωρίς υπερβολές, καθημερινοί διάλογοι, γρήγοροι, κάτι που λείπει από τη συγχρονη Ελληνική λογοτεχνία. Παρά τις δυσάρεστες καταστάσεις, ο τρόπος γραφης, που είναι εκπληκτικός και ιδιαίτερος, σου αφήνει μια γλυκιά γεύση στα χείλη σε κάθε σημείο του βιβλίου. Οι εσωτερικοί μονόλογοι είναι η επιτομή του βιβλίου.
April 15, 2015
Το πρώτο βιβλίο της Χριστίνας Πομόνη “Σιωπή σαν Όρκος” κυκλοφορεί εδώ και λίγο καιρό από τις εκδόσεις Μίνωας. Η περίληψη αποτελεί πόλο έλξης, καθώς προμηνύει μια ιστορία γεμάτη μυστήριο και έρωτα.
Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες νωρίτερα, στα Κύθηρα, ο νεαρός Πέτρος Μακρής γνωρίζει και ερωτεύεται την Σουηδέζα Έρρικα Όλσον. Πολύ γρήγορα παντρεύονται και αποκτούν το πρώτο τους παιδί. Ξαφνικά η Έρικα εξαφανίζεται, όντας έγκυος στο δεύτερο παιδί τους. Τριάντα εφτά χρόνια αργότερα ο Δημήτρης, ο γιος του Πέτρου και της Έρρικα, παλεύοντας με την αναπηρία καλείται να φωτογραφίσει τη διάσημη Αμερικανίδα χορεύτρια Τζέιν, η οποία έρχεται για να αναστατώσει τη ζωή της οικογένειας Μακρή.
Ομολογώ πως είναι από τις φορές που έχω ειλικρινά ενθουσιαστεί με ένα βιβλίο. Βρίσκω ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα την ιστορία, η οποία αν και μοιάζει με οικογενειακό δράμα μυστηρίου, στον πυρήνα της είναι ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα χαρακτήρων και μια βαθιά ανάλυση των ανθρωπίνων σχέσεων.
Η πένα της κυρίας Πομόνη είναι ιδιαιτέρως αξιοπρόσεκτη, καθώς διαθέτει όλα τα στοιχεία της σύγχρονης γραφής σε συνδυασμό με τις αφηγηματικές τεχνικές της κλασσικής λογοτεχνίας. Γλαφυρές περιγραφές, αλλά και γλώσσα στακάτη όπου χρειάζεται. Έκπληξη προκαλεί ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο καταφέρνει να χτίσει το ψυχογράφημα των ηρώων της πάνω στην ίδια την ιστορία. Η συγγραφέας, με μαθηματική ακρίβεια, αναλύει τις κινήσεις, τις αποφάσεις και τις σκέψεις των χαρακτήρων του βιβλίου ταυτόχρονα με τις εξελίξεις της ιστορίας. Επιλέγει να προσφέρει στον αναγνώστη μόνο όσα η ίδια επιθυμεί και τον προκαλεί να ανακαλύψει τις αλήθειες στις ζωές των ηρώων της μόνος του.
Ένα βιβλίο γεμάτο λυρισμό και ψυχαναλυτική διάθεση. Ένα ταξίδι στο άγνωστο της ψυχής μιας γυναίκας η οποία προσπάθησε να συνδυάσει όλες τις ταυτότητες που καλείται κάθε γυναίκα, αναγκαζόμενη από την κοινωνία, να υπηρετήσει. Το ζήτημα είναι όταν οι ιδιότητες τις οποίες υποτίθεται γεννήθηκες για να υπηρετήσεις, τα στερεότυπα που γενετικά σε ορίζουν δεν συμβαδίζουν με την προσωπική σου επιθυμία και τις κοινωνικές αναπαραστάσεις που στοχεύεις να ακολουθήσεις. Ένας ύμνος στον πόλεμο ενάντια στα γυναικεία κανονιστικά πρότυπα, τα οποία δεν πηγάζουν από την όποια ουσιοκρατία αλλά από την κοινωνική κατασκευή και την επιτελεστικότητά της.
Το βιβλίο “Σιωπή σαν Όρκος” είναι ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό κείμενο, που δεν στερείται σε τίποτα. Ανάμεσα στα τόσα νοήματά του καταφέρνει να μας μιλήσει για έναν μεγάλο και όμορφο έρωτα ο οποίος προσπαθεί να ξεπεράσει τα τραύματα και τα ψέματα του παρελθόντος. Μια πορεία εσωτερικής αναζήτησης με στόχο την ευτυχία, αλλά και την αλήθεια.
Σχεδόν τέσσερις δεκαετίες νωρίτερα, στα Κύθηρα, ο νεαρός Πέτρος Μακρής γνωρίζει και ερωτεύεται την Σουηδέζα Έρρικα Όλσον. Πολύ γρήγορα παντρεύονται και αποκτούν το πρώτο τους παιδί. Ξαφνικά η Έρικα εξαφανίζεται, όντας έγκυος στο δεύτερο παιδί τους. Τριάντα εφτά χρόνια αργότερα ο Δημήτρης, ο γιος του Πέτρου και της Έρρικα, παλεύοντας με την αναπηρία καλείται να φωτογραφίσει τη διάσημη Αμερικανίδα χορεύτρια Τζέιν, η οποία έρχεται για να αναστατώσει τη ζωή της οικογένειας Μακρή.
Ομολογώ πως είναι από τις φορές που έχω ειλικρινά ενθουσιαστεί με ένα βιβλίο. Βρίσκω ιδιαιτέρως ενδιαφέρουσα την ιστορία, η οποία αν και μοιάζει με οικογενειακό δράμα μυστηρίου, στον πυρήνα της είναι ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα χαρακτήρων και μια βαθιά ανάλυση των ανθρωπίνων σχέσεων.
Η πένα της κυρίας Πομόνη είναι ιδιαιτέρως αξιοπρόσεκτη, καθώς διαθέτει όλα τα στοιχεία της σύγχρονης γραφής σε συνδυασμό με τις αφηγηματικές τεχνικές της κλασσικής λογοτεχνίας. Γλαφυρές περιγραφές, αλλά και γλώσσα στακάτη όπου χρειάζεται. Έκπληξη προκαλεί ο ιδιαίτερος τρόπος με τον οποίο καταφέρνει να χτίσει το ψυχογράφημα των ηρώων της πάνω στην ίδια την ιστορία. Η συγγραφέας, με μαθηματική ακρίβεια, αναλύει τις κινήσεις, τις αποφάσεις και τις σκέψεις των χαρακτήρων του βιβλίου ταυτόχρονα με τις εξελίξεις της ιστορίας. Επιλέγει να προσφέρει στον αναγνώστη μόνο όσα η ίδια επιθυμεί και τον προκαλεί να ανακαλύψει τις αλήθειες στις ζωές των ηρώων της μόνος του.
Ένα βιβλίο γεμάτο λυρισμό και ψυχαναλυτική διάθεση. Ένα ταξίδι στο άγνωστο της ψυχής μιας γυναίκας η οποία προσπάθησε να συνδυάσει όλες τις ταυτότητες που καλείται κάθε γυναίκα, αναγκαζόμενη από την κοινωνία, να υπηρετήσει. Το ζήτημα είναι όταν οι ιδιότητες τις οποίες υποτίθεται γεννήθηκες για να υπηρετήσεις, τα στερεότυπα που γενετικά σε ορίζουν δεν συμβαδίζουν με την προσωπική σου επιθυμία και τις κοινωνικές αναπαραστάσεις που στοχεύεις να ακολουθήσεις. Ένας ύμνος στον πόλεμο ενάντια στα γυναικεία κανονιστικά πρότυπα, τα οποία δεν πηγάζουν από την όποια ουσιοκρατία αλλά από την κοινωνική κατασκευή και την επιτελεστικότητά της.
Το βιβλίο “Σιωπή σαν Όρκος” είναι ένα εξαιρετικό λογοτεχνικό κείμενο, που δεν στερείται σε τίποτα. Ανάμεσα στα τόσα νοήματά του καταφέρνει να μας μιλήσει για έναν μεγάλο και όμορφο έρωτα ο οποίος προσπαθεί να ξεπεράσει τα τραύματα και τα ψέματα του παρελθόντος. Μια πορεία εσωτερικής αναζήτησης με στόχο την ευτυχία, αλλά και την αλήθεια.
June 17, 2015
realistikoi dialogoi alla logotehnikes skepseis twn protagwnistwn , anatropes , vathos haraktirwn , poly kales perigrafes gia to pou vriskondai kai to ti kanoun pws niwthoun alla katholou kourastiko, eihe roi , rythmo , kai diarkws exelissotan se kati pou itheles na prohwriseis na deis pws tha paei....! para poly kalo, axizei na to agorasete !
June 6, 2016
Έχω την αίσθηση ότι η Χριστίνα Πομόνη μπαίνει πολύ δυναμικά στο χώρο της λογοτεχνίας με το πρώτο της μυθιστόρημα. Η συγγραφέας μας διηγείται την ιστορία του Πέτρου και της Έρρικα, αυτός Έλληνας από τα Κύθηρα, αυτή Σουηδέζα που έρχεται στην Ελλάδα για διακοπές και ερωτεύεται. Δύο διαφορετικοί κόσμοι και δυο διαφορετικά θέλω. Αυτός θέλει οικογένεια και ηρεμία, να εργάζεται στην ταβέρνα του και να χαίρεται τη γυναίκα του και τα παιδιά του. Αυτή θέλει τον έρωτα, την τέχνη, την ελευθερία. Και η μητέρα του Πέτρου θέλει τον γιο της μόνο για τον εαυτό της! Ο Πέτρος αδύναμος, δεν ξέρει να κρατά ισσοροπίες ανάμεσα στις δύο γυναίκες της ζωής του. Η Έρρικα βορειοευρωπαία, ελεύθερο πνεύμα. Τελικά δεν είναι όλοι οι άνθρωποι φτιαγμένοι για γονείς. Και αυτό δεν είναι κακό, είναι καλό όμως να το συνειδητοποιείς νωρίς. Πόσο καλά μπορούν να συμβαδίσουν η τέχνη και η καριέρα με την προσωπική ζωή; Πόσο μοναχική μπορεί να είναι η ζωή ενός καλλιτέχνη; Πόσο δυνατός μπορεί να είναι ένας άνθρωπος και να παλέψει με μια ασθένεια που του τρώει τις δυνάμεις του: Όπως πολύ όμορφα τονίζει και η συγγραφέας: αθένεια είναι η έλλειψη σθένους. Είναι δυνατόν μια γυναίκα, ένας άνθρωπος γενικά να μείνει ερωτευμένος μια ολόκληρη ζωή με τον ίδιο άνθρωπο και να χαραμίσει τη ζωή του περιμένοντάς τον ατελείωτα; Δυστυχώς ή ευτυχώς είναι! Όλα αυτά είναι λίγα από τα ερωτήματα που θα συναντήσετε σε αυτό το βιβλίο. Πολύ χάρηκα που το ανακάλυψα και περιμένω πλέον το επόμενο.
November 14, 2016
Τρυφερό και ανθρώπινο. Μυστικά, ψεμάτα, αγάπη, μίσος και πάθη ή αναζητώντας την αλήθεια του εαυτού μας και του περιβάλλοντος που μας περιβάλλει. Νιώθω ότι η Χριστίνα έχει δυναμική και εξέλιξη και μπορεί να δώσει πιο πολλά. Το κείμενο έχει δουλευτεί με αγάπη και πολύ κόπο και πάθος. Γεγονός είναι ότι η πλοκή είναι αναμενόμενη. Η Βασιλική και η Αλεξία όπως και η Έρρικα αποδεικνύουν ότι η συγγραφέας σκιαγραφεί και περιγράφει άριστα τον γυναικείο ψυχισμό από όλες του τις όψεις. Ναι, το λες και "ροζ λογοτεχνία", αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα διαπράξεις ένα έγκλημα. Θέλω να δω κι άλλο την Χριστίνα, αλλά να αφεθεί πιο πολύ σ'αυτό που κρύβει μέσα της και είναι ηφαίστειο!
May 31, 2016
Μεστός λόγος, εξαιρετική γραφή, λογοτεχνικά στοιχεία, χρήση σωστών Ελληνικών, ιδιαίτερων λέξεων, βάθος χαρακτήρων, ανατροπές δίχως υπερβολές, όλα εξηγούνται και όλα στοιχειοθετούνται με έναν τρόπο που εναλλάσσει το τραγικό με το κωμικό στοιχείο. Από τα καλύτερα βιβλία που έχω διαβάσει ποτέ και το καλύτερο είναι πως προέρχεται από έναν άνθρωπο που τώρα μπαίνει στον χώρο. Θερμά συγχαρητήρια!! Συνεχίστε! Έχουμε ανάγκη από γραφές σαν την δική σας!
Displaying 1 - 11 of 11 reviews