What do you think?
Rate this book
Πέτρινα πλοία
Σε κάποιους τόπους, οι άνθρωποι έστηναν γύρω από τους τάφους πέτρες σε σχήμα καραβιού, πέτρινα πλοία για να πάνε τους νεκρούς στον άλλο κόσμο. Για τους ζωντανούς, τα πλοία αυτά γίνονταν τόποι συνάντησης και τελετουργίας. Τα διηγήματα αυτής της συλλογής, δεκαπέντε ιστορίες για νησιά κυριολεκτικά ή μεταφορικά, σε θάλασσες πραγματικές ή φανταστικές, είναι πέτρινα πλοία με τον τρόπο τους: αφηγήσεις για ανθρώπους και τόπους που χάνονται, για τα ίχνη τους που κάποτε σβήνουν, και για όσους μένουν πίσω να θυμούνται.
168 pages, Paperback
Published February 1, 2021
2 people are currently reading
62 people want to read
About the author
Μαρία Ξυλούρη
19 books97 followersΗ Μαρία Ξυλούρη (English: Maria Xilouri) γεννήθηκε στην Κρήτη. Σπούδασε ψυχολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και συνέχισε με μεταπτυχιακές σπουδές (Ψυχολογία και ΜΜΕ).
Το πρώτο της μυθιστόρημα, Rewind, ήταν υποψήφιo για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω το 2010.
Τον Δεκέμβριο του 2011 τιμήθηκε με μία από τις τρεις υποτροφίες συγγραφής που απονεμήθηκαν κατά τη διάρκεια του 1ου Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, που διοργάνωσε το ΕΚΕΒΙ.
Δεύτερό της μυθιστόρημα το Πώς τελειώνει ο κόσμος, που ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών ΕΡΤ-ΕΚΕΒΙ το 2012 και κέρδισε το Athens Prize for Literature του περιοδικού (δε)κατα το 2013.
Το πρώτο της μυθιστόρημα, Rewind, ήταν υποψήφιo για το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου συγγραφέα του περιοδικού Διαβάζω το 2010.
Τον Δεκέμβριο του 2011 τιμήθηκε με μία από τις τρεις υποτροφίες συγγραφής που απονεμήθηκαν κατά τη διάρκεια του 1ου Φεστιβάλ Νέων Λογοτεχνών, που διοργάνωσε το ΕΚΕΒΙ.
Δεύτερό της μυθιστόρημα το Πώς τελειώνει ο κόσμος, που ήταν υποψήφιο για το Βραβείο Αναγνωστών ΕΡΤ-ΕΚΕΒΙ το 2012 και κέρδισε το Athens Prize for Literature του περιοδικού (δε)κατα το 2013.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 20 of 20 reviews
July 10, 2021
Πολύ καλό! Μικρές ιστορίες (κάποιες πολύ μικρές) για τον θάνατο και το μετά, την απώλεια, αυτούς που φεύγουν και αυτούς που μένουν πίσω, όχι τόσο βαρύ όσο ίσως το περίμενα και με πολύ ωραία ατμόσφαιρα. Κάποιες από τις ιστορίες θα μπορούσαν άνετα να κρύβουν πίσω τους ακόμη περισσότερες ιστορίες, να γεμίσουν ένα βιβλίο δικό τους!
July 11, 2023
Eνα υπεροχο βιβλιο που σκονταψα πανω του εντελως τυχαια. Ενα αλλο τυχαιο τριβια ηταν οτι το ακριβως προηγουμενο βιβλιο μου ηταν τα Κοκκαλινα Ρολογια του Μιτσελ, του οποιου η Ξυλουρη ειναι η μεταφραστρια - και μαλιστα σκεφτομουν τι ομορφα που ειναι μεταφρασμενο και ποσο αβιαστα και φυσικά ρεει το ελληνικό κειμενο, σαν να μην ειναι καν μεταφρασμένο. Ε βεβαια, χρειαζεται εναν συγγραφεα για να μεταφραστει ενας συγγραφεας.
Χθες που ξεκινησα αυτο το βιβλιο ενθουσιαστηκα, ισως γιατι μ επιασε εξ απινης, δεν περιμενα τοση ποιηση τοσο λυρισμο τοσο μαγικο ρεαλισμο μεσα σ ενα πεζό - μου θυμισε κατι απο το υφος του Παπαμαρκου (χωρις την ντοπιολαλιά) που συναντάει το Χαμένο Νησί του Καραγάτση. Α και λιγη Μικρα Αγγλια. Πολύ λιγη ομως.
Καποια σημεια τα διαβαζα δυο και τρεις φορες γιατι ηταν τοσο φανταστικά. Το επομενο πρωι που τελειωσα με το αλλο μισο του βιβλιου, δεν μου αρεσε πια τοσο πολύ, ισως γιατι ηταν ημερα, ισως γιατι ειχα βαλει ψηλα τον πηχυ απο χθες, ισως γιατι οι ιστοριες σα να ανακυκλωνονταν και να κατεληγαν στο ιδιο, ισως τα ωραιοτερα διηγηματα να ετυχαν στην αρχή ή ισως απλα εγω να μην ξυπνησα ο ιδιος ανθρωπος, δεν ξερω.
Όπως και να χει, με αυτη την πρωτη επαφή θα θεωρήσω την Μαρία Ξυλούρη απο τις σημαντικές φωνές της συγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, μια φωνή που για μενα ξεχώρισε μεσα στην γενική πολύφωνία και πολυέκδοση των ημερών μας, που προσωπικά μου φερνει πονοκέφαλο και μ εχει κανει και λιγο καχύποπτη.
__________
'Λενε κάποιοι πως η θάλασσα είναι απλώς ενας καθρεφτης. Τα νησιά δεν ειναι παρά αντανακλάσεις των αστεριών - ο ωκεανός, ο ουρανός αντιστροφα. Γι αυτο και οταν εχεις χαθεί στη θαλασσα, αρκει να σηκωσεις τα ματια στον ουρανό και τ αστερια θα σου δειξουν το δρομο"
Χθες που ξεκινησα αυτο το βιβλιο ενθουσιαστηκα, ισως γιατι μ επιασε εξ απινης, δεν περιμενα τοση ποιηση τοσο λυρισμο τοσο μαγικο ρεαλισμο μεσα σ ενα πεζό - μου θυμισε κατι απο το υφος του Παπαμαρκου (χωρις την ντοπιολαλιά) που συναντάει το Χαμένο Νησί του Καραγάτση. Α και λιγη Μικρα Αγγλια. Πολύ λιγη ομως.
Καποια σημεια τα διαβαζα δυο και τρεις φορες γιατι ηταν τοσο φανταστικά. Το επομενο πρωι που τελειωσα με το αλλο μισο του βιβλιου, δεν μου αρεσε πια τοσο πολύ, ισως γιατι ηταν ημερα, ισως γιατι ειχα βαλει ψηλα τον πηχυ απο χθες, ισως γιατι οι ιστοριες σα να ανακυκλωνονταν και να κατεληγαν στο ιδιο, ισως τα ωραιοτερα διηγηματα να ετυχαν στην αρχή ή ισως απλα εγω να μην ξυπνησα ο ιδιος ανθρωπος, δεν ξερω.
Όπως και να χει, με αυτη την πρωτη επαφή θα θεωρήσω την Μαρία Ξυλούρη απο τις σημαντικές φωνές της συγχρονης ελληνικής λογοτεχνίας, μια φωνή που για μενα ξεχώρισε μεσα στην γενική πολύφωνία και πολυέκδοση των ημερών μας, που προσωπικά μου φερνει πονοκέφαλο και μ εχει κανει και λιγο καχύποπτη.
__________
'Λενε κάποιοι πως η θάλασσα είναι απλώς ενας καθρεφτης. Τα νησιά δεν ειναι παρά αντανακλάσεις των αστεριών - ο ωκεανός, ο ουρανός αντιστροφα. Γι αυτο και οταν εχεις χαθεί στη θαλασσα, αρκει να σηκωσεις τα ματια στον ουρανό και τ αστερια θα σου δειξουν το δρομο"
August 26, 2021
Τα πέτρινα πλοία σε κάθε τους ταξίδι αφήνουν και μια πέτρα πίσω τους,σαν κακός οιωνός. Κάθε πλοίο και ένας προορισμός, με κύριο προορισμό τον θάνατο και την απώλεια. Ναυαγοί της ζωής οι περισσότεροι και ταξιδιώτες της θάλασσας,που χάνουν την πίστη τους και στο τέλος τους ξεβράζει το κύμα.
Παρόλο το μαύρο τοπίο που δημιουργεί αχνοφαίνεται το φωτεινό κομμάτι,αυτό της ζωής,της ζωντάνιας.
Μου άρεσε πολύ η συλλογή και πιστεύω θα αρέσει και σε εσάς!
"Μερικές φορές έρχεται ο θάνατος και σε παίρνει με ένα ψίθυρο.Μερικές φορές δεν έχει σκοπό να σε πάρει,αλλά όπως περνάει από δίπλα σου,σ’ αγγίζει ίσα με τον αγκώνα του και έτσι,από ένα λάθος,φεύγεις και πας."
Παρόλο το μαύρο τοπίο που δημιουργεί αχνοφαίνεται το φωτεινό κομμάτι,αυτό της ζωής,της ζωντάνιας.
Μου άρεσε πολύ η συλλογή και πιστεύω θα αρέσει και σε εσάς!
"Μερικές φορές έρχεται ο θάνατος και σε παίρνει με ένα ψίθυρο.Μερικές φορές δεν έχει σκοπό να σε πάρει,αλλά όπως περνάει από δίπλα σου,σ’ αγγίζει ίσα με τον αγκώνα του και έτσι,από ένα λάθος,φεύγεις και πας."
February 23, 2023
Στο εικονιζόμενο βιβλίο, με το εξαίρετο σχέδιο εξωφύλλου της Ελένης Κυριακίδου και τον εύστοχο τίτλο, φτιαγμένο από Πέτρα και Πλοία, γνωρίζουμε τη μοναδική γραφή της Μ. Ξυλούρη.
15 διηγήματα, μέσω των οποίων μας φέρνει αντιμέτωπα με ένα από τα δυσκολότερα ζητήματα που έχουν απασχολήσει ποτέ τον άνθρωπο, τον θάνατο.
Συνδυάζοντας λυρική γραφή με κοφτερή γλώσσα, ασύνδετο σχήμα με ελάχιστους διαλόγους μας χαρίζει μία μοναδική αναγνωστική εμπειρία.
Σε κάθε διήγημα πρωτοστατούν φυσικά στοιχεία και φαινόμενα, ενώ στην πρώτη γραμμή βρίσκεται πάντοτε ο άνθρωπος κι όλα όσα βιώνει•
το βάρος της πέτρας που καλείται να σηκώσει,
το όνομα αυτής...
απώλεια.
Και εφόσον ο θάνατος αποτελεί τη μετάβαση, ένα ταξίδι στο άπειρο,
πώς είναι δυνατόν αυτά τα διηγήματα να μη μιλούν για ταξίδια;
για ταξίδια που υπήρξαν όνειρο μέχρι που η φωτιά τους έκαψε τους ταξιδιώτες.
Κι εφόσον ο πόλεμος σκορπά τον θάνατο, πώς θα ήταν δυνατόν η συγγραφέας να λησμονήσει την καταστροφή που προκαλεί το ανθρώπινο μίσος;
Μα ο θάνατος, όποια προέλευση κι αν έχει, είναι πάντα το ίδιο οδυνηρός, πετρώνει τις ψυχές, βαραίνει τα κορμιά κι ο άνθρωπος που μένει,
υπομένει,
υπομένει ;
Πρόκειται για ένα βιβλίο που θες πραγματικά να ρουφήξεις, ωστόσο κάνεις παύσεις καθώς φοβάσαι μήπως στο τέλος αυτό ρουφήξει εσένα.
Αισθάνθηκα πως κάποιες φορές σκόπιμα είχε επικρατήσει το μυστήριο, ώστε καθένα από μας, μέχρι να ολοκληρωθεί η αφήγηση, να έχει πλέον τα δικά του συμπεράσματα, να έχει ταυτίσει ηρωίδες και ήρωες με πρόσωπα που έτυχε κάποτε να γνωρίσει, με καταστάσεις που έτυχε κάποτε να ακούσει, με εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουμε κανένα σημείο ταύτισης
μα τελικά είναι πιο κοντά, απ' όσο είχαμε φανταστεί.
Είναι εμείς.
Καμιά φορά "τον θάνατο δεν ξέρουμε τι να τον κάνουμε"
κι ίσως η Μαρία Ξυλούρη να ξέρει τι,
δίνοντας "σχήμα στο μετά".
15 διηγήματα, μέσω των οποίων μας φέρνει αντιμέτωπα με ένα από τα δυσκολότερα ζητήματα που έχουν απασχολήσει ποτέ τον άνθρωπο, τον θάνατο.
Συνδυάζοντας λυρική γραφή με κοφτερή γλώσσα, ασύνδετο σχήμα με ελάχιστους διαλόγους μας χαρίζει μία μοναδική αναγνωστική εμπειρία.
Σε κάθε διήγημα πρωτοστατούν φυσικά στοιχεία και φαινόμενα, ενώ στην πρώτη γραμμή βρίσκεται πάντοτε ο άνθρωπος κι όλα όσα βιώνει•
το βάρος της πέτρας που καλείται να σηκώσει,
το όνομα αυτής...
απώλεια.
Και εφόσον ο θάνατος αποτελεί τη μετάβαση, ένα ταξίδι στο άπειρο,
πώς είναι δυνατόν αυτά τα διηγήματα να μη μιλούν για ταξίδια;
για ταξίδια που υπήρξαν όνειρο μέχρι που η φωτιά τους έκαψε τους ταξιδιώτες.
Κι εφόσον ο πόλεμος σκορπά τον θάνατο, πώς θα ήταν δυνατόν η συγγραφέας να λησμονήσει την καταστροφή που προκαλεί το ανθρώπινο μίσος;
Μα ο θάνατος, όποια προέλευση κι αν έχει, είναι πάντα το ίδιο οδυνηρός, πετρώνει τις ψυχές, βαραίνει τα κορμιά κι ο άνθρωπος που μένει,
υπομένει,
υπομένει ;
Πρόκειται για ένα βιβλίο που θες πραγματικά να ρουφήξεις, ωστόσο κάνεις παύσεις καθώς φοβάσαι μήπως στο τέλος αυτό ρουφήξει εσένα.
Αισθάνθηκα πως κάποιες φορές σκόπιμα είχε επικρατήσει το μυστήριο, ώστε καθένα από μας, μέχρι να ολοκληρωθεί η αφήγηση, να έχει πλέον τα δικά του συμπεράσματα, να έχει ταυτίσει ηρωίδες και ήρωες με πρόσωπα που έτυχε κάποτε να γνωρίσει, με καταστάσεις που έτυχε κάποτε να ακούσει, με εκείνους τους ανθρώπους που δεν έχουμε κανένα σημείο ταύτισης
μα τελικά είναι πιο κοντά, απ' όσο είχαμε φανταστεί.
Είναι εμείς.
Καμιά φορά "τον θάνατο δεν ξέρουμε τι να τον κάνουμε"
κι ίσως η Μαρία Ξυλούρη να ξέρει τι,
δίνοντας "σχήμα στο μετά".
March 30, 2021
Η κριτική μου θα είναι ένα απόσπασμα από το βιβλίο: " Λένε κάποιοι πως η θάλασσα είναι απλώς ένας καθρέπτης. Τα νησιά δεν είναι παρά αντανακλάσεις των αστεριών· ο ωκεανός, ο ουρανός αντίστροφα. Γι’ αυτό και,όταν έχεις χαθεί στη θάλασσα, αρκεί να σηκώσεις τα μάτια στον ουρανό και τ’ αστέρια θα σου δείξουν το δρόμο."
Εξαιρετικό βιβλίο! Μικρά διηγήματα, γεμάτα νόημα, με βασικό στοιχείο τα νησιά.
Εξαιρετικό βιβλίο! Μικρά διηγήματα, γεμάτα νόημα, με βασικό στοιχείο τα νησιά.
March 11, 2022
Η Μαρία Ξυλούρη μάς χαρίζει 16 διηγήματα που πραγματεύονται τον αποχαιρετισμό και τον θάνατο, το κάθε είδους ταξιδιού και τις συνέπειες σε όσους μένουν πίσω ή πιο πέρα. Γεμάτο «Πέτρινα πλοία» το βιβλίο, αφηγήσεις δηλαδή για ανθρώπους και τόπους που χάνονται, για τα ίχνη που σβήνουν αλλά και για όσους θυμούνται ακόμη.
«Καλή ήτανε η νύχτα» για τον Βαγγέλη που προσπαθεί να περάσει το βράδυ του με τη φοβισμένη από τη μοναξιά μα ανήμπορη να μιλήσει γυναίκα του. «Η καρακάξα» κοιτάζει τη νέα ζωή ενός πατέρα με δυο παιδιά μετά την αυτοκτονία της γυναίκας του. Στο «Νερό» μαθαίνουμε πόσο μεγάλη είναι η απόσταση από ένα ποτήρι νερό μέχρι μια πτώση! Στην «Πέτρα» η αδικία που εννιά αριστεροί είναι θαμμένοι χωρίς μνήμα εν αντιθέσει με τους εννιά δεξιούς πλάι τους που έχουν κάθε είδους περιποίηση εξοργίζει τον αφηγητή που παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. «Φεύγει το νησί» από την ημέρα που η Άννα έμαθε πως ο Ζαχαρίας που περίμενε από το Αμέρικα να την παντρευτεί έκανε εκεί την τύχη του κι έτσι μαζί με την καρδιά της κουνήθηκε και το έδαφος, με αποτέλεσμα τα πλοία να βρίσκουν το λιμάνι μόνο από τύχη. Τυχαία επέλεξα να αναφέρω μερικά, υπάρχουν όμως κι άλλα κείμενα, μικρά ή πιο εκτεταμένα, όλα καλογραμμένα και ατμοσφαιρικά.
Τα «Πέτρινα πλοία» έχουν μια εξαίσια γραφή, οικεία σε όσους έχουμε γνωρίσει το στυλ και το λεξιλόγιο της συγγραφέως. Η συλλογή χαρακτηρίζεται από αρμονικό ανακάτεμα ρεαλισμού και υπερφυσικού, ποιητικές εικόνες, ταχύτητα. Ποιος θα ενδιαφερόταν να αποτυπώσει την ύπαρξη μιας καλοκαιρινής μέρας μέσα στις τόσες και να την ντύσει τόσο κομψά όπως η Μαρία Ξυλούρη; «Έντεκα το πρωί μιας καλοκαιρινής μέρας που κανένας δεν θα σκεφτεί να καταγράψει στην ώρα της κι έτσι θα μείνει έρμαιο της μνήμης και των αφηγήσεων…» (σελ. 41). Μεταφορές και παρομοιώσεις («…τα ίδια αμπαρωμένα σπίτι μαζεμένα σαν γατιά να λιάζονται πίσω από την πλατεία…», σελ. 45), επαναλήψεις που δίνουν ένταση και δύναμη στις λέξεις, χαρίζοντας σε αρκετές από αυτές απρόσμενα πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρόταση, μετατοπίζοντας έξυπνα το νόημα ανάμεσα στις λέξεις. Ακόμη και μια περίληψη ή μια πρόταση δική μου μπορεί εύκολα να καταστρέψει την ατμόσφαιρα ή να απογυμνώσει την πλοκή από αυτά τα λυρικά και γεμάτα συναίσθημα και δύναμη κείμενα, γι’ αυτό προσέχω διπ��ά την κάθε μου λέξη.
Η πένα ης συγγραφέως με ταξίδεψε στο σήμερα, στο μακρινό ή πιο κοντινό χθες, σε μέρη και τόπους ακόμη και εκτός Ελλάδας ενώ στη μέση περίπου του βιβλίου υπάρχει μια σειρά κειμένων που συνδέονται μεταξύ τους γύρω από ένα μυστηριώδες νησί. Ακόμη κι ο Εμφύλιος αναφέρεται: «…είναι ωραίο μέρος ο κόσμος, είναι ωραίο μέρος, κι ας χάσαμε, και μια ζωή να χάνουμε, μια ζωή θα προσπαθούμε να ξανασηκωθούμε, τι άλλο να κάνουμε»; (σελ. 39). Άγνωστοι ή γνώριμοι τόποι, άνθρωποι με ονοματεπώνυμο ή αξεχώριστοι στον σωρό των περαστικών ζουν, περιγράφουν, βιώνουν, αποσύρονται, ξεπετάγονται σε κείμενα ποικίλης μορφολογίας και στυλ, με ανοιχτό ή ασφυκτικό τέλος. Ταξίδεψα με τα «Πέτρινα πλοία», αφέθηκα, ξεχάστηκα, συγκινήθηκα.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%ad%c...
«Καλή ήτανε η νύχτα» για τον Βαγγέλη που προσπαθεί να περάσει το βράδυ του με τη φοβισμένη από τη μοναξιά μα ανήμπορη να μιλήσει γυναίκα του. «Η καρακάξα» κοιτάζει τη νέα ζωή ενός πατέρα με δυο παιδιά μετά την αυτοκτονία της γυναίκας του. Στο «Νερό» μαθαίνουμε πόσο μεγάλη είναι η απόσταση από ένα ποτήρι νερό μέχρι μια πτώση! Στην «Πέτρα» η αδικία που εννιά αριστεροί είναι θαμμένοι χωρίς μνήμα εν αντιθέσει με τους εννιά δεξιούς πλάι τους που έχουν κάθε είδους περιποίηση εξοργίζει τον αφηγητή που παίρνει την κατάσταση στα χέρια του. «Φεύγει το νησί» από την ημέρα που η Άννα έμαθε πως ο Ζαχαρίας που περίμενε από το Αμέρικα να την παντρευτεί έκανε εκεί την τύχη του κι έτσι μαζί με την καρδιά της κουνήθηκε και το έδαφος, με αποτέλεσμα τα πλοία να βρίσκουν το λιμάνι μόνο από τύχη. Τυχαία επέλεξα να αναφέρω μερικά, υπάρχουν όμως κι άλλα κείμενα, μικρά ή πιο εκτεταμένα, όλα καλογραμμένα και ατμοσφαιρικά.
Τα «Πέτρινα πλοία» έχουν μια εξαίσια γραφή, οικεία σε όσους έχουμε γνωρίσει το στυλ και το λεξιλόγιο της συγγραφέως. Η συλλογή χαρακτηρίζεται από αρμονικό ανακάτεμα ρεαλισμού και υπερφυσικού, ποιητικές εικόνες, ταχύτητα. Ποιος θα ενδιαφερόταν να αποτυπώσει την ύπαρξη μιας καλοκαιρινής μέρας μέσα στις τόσες και να την ντύσει τόσο κομψά όπως η Μαρία Ξυλούρη; «Έντεκα το πρωί μιας καλοκαιρινής μέρας που κανένας δεν θα σκεφτεί να καταγράψει στην ώρα της κι έτσι θα μείνει έρμαιο της μνήμης και των αφηγήσεων…» (σελ. 41). Μεταφορές και παρομοιώσεις («…τα ίδια αμπαρωμένα σπίτι μαζεμένα σαν γατιά να λιάζονται πίσω από την πλατεία…», σελ. 45), επαναλήψεις που δίνουν ένταση και δύναμη στις λέξεις, χαρίζοντας σε αρκετές από αυτές απρόσμενα πρωταγωνιστικό ρόλο στην πρόταση, μετατοπίζοντας έξυπνα το νόημα ανάμεσα στις λέξεις. Ακόμη και μια περίληψη ή μια πρόταση δική μου μπορεί εύκολα να καταστρέψει την ατμόσφαιρα ή να απογυμνώσει την πλοκή από αυτά τα λυρικά και γεμάτα συναίσθημα και δύναμη κείμενα, γι’ αυτό προσέχω διπ��ά την κάθε μου λέξη.
Η πένα ης συγγραφέως με ταξίδεψε στο σήμερα, στο μακρινό ή πιο κοντινό χθες, σε μέρη και τόπους ακόμη και εκτός Ελλάδας ενώ στη μέση περίπου του βιβλίου υπάρχει μια σειρά κειμένων που συνδέονται μεταξύ τους γύρω από ένα μυστηριώδες νησί. Ακόμη κι ο Εμφύλιος αναφέρεται: «…είναι ωραίο μέρος ο κόσμος, είναι ωραίο μέρος, κι ας χάσαμε, και μια ζωή να χάνουμε, μια ζωή θα προσπαθούμε να ξανασηκωθούμε, τι άλλο να κάνουμε»; (σελ. 39). Άγνωστοι ή γνώριμοι τόποι, άνθρωποι με ονοματεπώνυμο ή αξεχώριστοι στον σωρό των περαστικών ζουν, περιγράφουν, βιώνουν, αποσύρονται, ξεπετάγονται σε κείμενα ποικίλης μορφολογίας και στυλ, με ανοιχτό ή ασφυκτικό τέλος. Ταξίδεψα με τα «Πέτρινα πλοία», αφέθηκα, ξεχάστηκα, συγκινήθηκα.
Πρώτη δημοσίευση στο site μου: www.vivliokritikes.com/%cf%80%ce%ad%c...
April 8, 2021
Δεκαπέντε διηγήματα, μικρού μεγέθους τα περισσότερα, περιέχονται στο νέο βιβλίο της Μαρίας Ξυλούρη με τίτλο “Πέτρινα πλοία”, έναν τίτλο αινιγματικό για όσους τον πρωτακούν, αλλά αποκαλυπτικό σχετικά με τη θεματολογία του βιβλίου.
Πέτρινα πλοία αποκαλούσαν οι άνθρωποι σε πολλές χώρες τις πέτρες σε σχήμα καραβιού, τις οποίες έστηναν έξω από τους τάφους των αγαπημένων τους προσώπων, με σκοπό να ταξιδέψουν αυτές τους νεκρούς στον άλλο κόσμο.
Τέτοια πέτρινα πλοία είναι και τα διηγήματα του βιβλίου, τα οποία μας ταξιδεύουν σε άλλους κόσμους, σε νησιά, πέλαγα και θάλασσες, ακόμη και στον κόσμο των ψυχών.
Θέμα τους ο θάνατος,-τουλάχιστον σε αρκετά από αυτά- η απώλεια των αγαπημένων προσώπων και η θύμησή τους, καθώς και η αβάσταχτη απουσία τους για αυτούς που μένουν πίσω, τους ζωντανούς…
“Τι είναι ο θάνατος για κάποιον που ακόμη δεν ξέρει από θάνατο; Τι χρώμα έχει, ποια σύμφωνα βγαίνουν από το στόμα του, τι ίχνη αφήνει στο χώμα;” Αυτό αναρωτιέται η Μαρία Ξυλούρη ερευνώντας τις ψυχές των ζωντανών.
Άλλα διηγήματα μιλούν για ταξίδια σε μακρινά νησιά και αφρισμένες θάλασσες, για μεταναστεύσεις, ναυαγούς και ταξιδιώτες. Ο χώρος και ο χρόνος δεν κατονομάζεται στα περισσότερα από αυτά. Τρανταχτή εξαίρεση αποτελεί το διήγημα με τίτλο “Η μόνη στεριά”, το οποίο μιλάει για το αληθινό δράμα κάποιων Γάλλων ναυαγών εν έτει 1760, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού που είχε προορισμό τη Νήσο της Γαλλίας. Ακόμη κι εδώ, όμως, στην αληθινή αυτή ιστορία, την οποία η Μαρία Ξυλούρη μας διηγείται με τόσο μαεστρία, ο θάνατος θα βρει τρόπο να δηλώσει το παρόν του.
Το έτερο διήγημα που ξεχωρίζει στο βιβλίο είναι το “Ένας για έναν”, καθώς και τα πρώτα του βιβλίου στα οποία βιώνεται έντονα από τον αναγνώστη η απώλεια των αγαπημένων προσώπων. “Η πέτρα” μας φέρνει επίσης στον νου μνήμες του Εμφυλίου.
“Οι άνθρωποι ξεχνούν. Οι άνθρωποι χάνουν την πίστη τους. Οι άνθρωποι δίνουν υποσχέσεις που συνήθως δεν καταφέρνουν να κρατήσουν.” Έτσι μας λέει η Μαρία Ξυλούρη για τους ανθρώπους και καταλήγει για τον κόσμο τους: “Είναι ωραίο μέρος ο κόσμος, κι ας χάσαμε, και μια ζωή να χάνουμε, μια ζωή θα προσπαθούμε να ξεσηκωθούμε, τι άλλο να κάνουμε;”
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί η Μαρία Ξυλούρη είναι η κατεξοχήν διηγηματική γλώσσα, ρέει απλά και αβίαστα χωρίς αφηγηματικές υπερβολές, διατηρώντας όμως την ικανότητα να περιγράψει οτιδήποτε χρειάζεται και κυρίως τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Η Μαρία Ξυλούρη εναλλάσσει πολύ έξυπνα τον μακροπερίοδο λόγο με τα πολλά κόμματα με μικρές, κοφτές κύριες προτάσεις με συμπερασματικό χαρακτήρα όπου κρίνει απαραίτητο.
Ένα βιβλίο τόσο κοντά στον θάνατο, κι όμως, κατά περίεργο τρόπο, συγχρόνως και τόσο κοντά στην ίδια τη ζωή. Πέτρινα πλοία που μας ταξιδεύουν στις θάλασσες ενός άλλου κόσμου, φανταστικού και λογοτεχνικού.
Πέτρινα πλοία αποκαλούσαν οι άνθρωποι σε πολλές χώρες τις πέτρες σε σχήμα καραβιού, τις οποίες έστηναν έξω από τους τάφους των αγαπημένων τους προσώπων, με σκοπό να ταξιδέψουν αυτές τους νεκρούς στον άλλο κόσμο.
Τέτοια πέτρινα πλοία είναι και τα διηγήματα του βιβλίου, τα οποία μας ταξιδεύουν σε άλλους κόσμους, σε νησιά, πέλαγα και θάλασσες, ακόμη και στον κόσμο των ψυχών.
Θέμα τους ο θάνατος,-τουλάχιστον σε αρκετά από αυτά- η απώλεια των αγαπημένων προσώπων και η θύμησή τους, καθώς και η αβάσταχτη απουσία τους για αυτούς που μένουν πίσω, τους ζωντανούς…
“Τι είναι ο θάνατος για κάποιον που ακόμη δεν ξέρει από θάνατο; Τι χρώμα έχει, ποια σύμφωνα βγαίνουν από το στόμα του, τι ίχνη αφήνει στο χώμα;” Αυτό αναρωτιέται η Μαρία Ξυλούρη ερευνώντας τις ψυχές των ζωντανών.
Άλλα διηγήματα μιλούν για ταξίδια σε μακρινά νησιά και αφρισμένες θάλασσες, για μεταναστεύσεις, ναυαγούς και ταξιδιώτες. Ο χώρος και ο χρόνος δεν κατονομάζεται στα περισσότερα από αυτά. Τρανταχτή εξαίρεση αποτελεί το διήγημα με τίτλο “Η μόνη στεριά”, το οποίο μιλάει για το αληθινό δράμα κάποιων Γάλλων ναυαγών εν έτει 1760, κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού που είχε προορισμό τη Νήσο της Γαλλίας. Ακόμη κι εδώ, όμως, στην αληθινή αυτή ιστορία, την οποία η Μαρία Ξυλούρη μας διηγείται με τόσο μαεστρία, ο θάνατος θα βρει τρόπο να δηλώσει το παρόν του.
Το έτερο διήγημα που ξεχωρίζει στο βιβλίο είναι το “Ένας για έναν”, καθώς και τα πρώτα του βιβλίου στα οποία βιώνεται έντονα από τον αναγνώστη η απώλεια των αγαπημένων προσώπων. “Η πέτρα” μας φέρνει επίσης στον νου μνήμες του Εμφυλίου.
“Οι άνθρωποι ξεχνούν. Οι άνθρωποι χάνουν την πίστη τους. Οι άνθρωποι δίνουν υποσχέσεις που συνήθως δεν καταφέρνουν να κρατήσουν.” Έτσι μας λέει η Μαρία Ξυλούρη για τους ανθρώπους και καταλήγει για τον κόσμο τους: “Είναι ωραίο μέρος ο κόσμος, κι ας χάσαμε, και μια ζωή να χάνουμε, μια ζωή θα προσπαθούμε να ξεσηκωθούμε, τι άλλο να κάνουμε;”
Η γλώσσα που χρησιμοποιεί η Μαρία Ξυλούρη είναι η κατεξοχήν διηγηματική γλώσσα, ρέει απλά και αβίαστα χωρίς αφηγηματικές υπερβολές, διατηρώντας όμως την ικανότητα να περιγράψει οτιδήποτε χρειάζεται και κυρίως τα συναισθήματα των πρωταγωνιστών. Η Μαρία Ξυλούρη εναλλάσσει πολύ έξυπνα τον μακροπερίοδο λόγο με τα πολλά κόμματα με μικρές, κοφτές κύριες προτάσεις με συμπερασματικό χαρακτήρα όπου κρίνει απαραίτητο.
Ένα βιβλίο τόσο κοντά στον θάνατο, κι όμως, κατά περίεργο τρόπο, συγχρόνως και τόσο κοντά στην ίδια τη ζωή. Πέτρινα πλοία που μας ταξιδεύουν στις θάλασσες ενός άλλου κόσμου, φανταστικού και λογοτεχνικού.
February 28, 2022
Τα διηγήματα της Ξυλούρη ήταν μια πολύ ευχάριστη έκπληξη για μένα αφού πραγματικά είναι λογοτεχνία πρώτης τάξεως. Μακάρι να τα ανακαλύψουν πιο πολλοί αναγνώστες!
July 18, 2024
Ένα αρκετά ενδιαφέρον βιβλίο, για τον θάνατο, την απώλεια, για αυτούς που φεύγουν και αυτούς που μένουν να θυμούνται.
Οι πρώτες δύο ιστορίες ήταν οι αγαπημένες μου, οι κορυφαίες στιγμές του βιβλίου, με αρκετές εκλάμψεις αργότερα, αλλά τίποτα εξίσου σκοτεινό και δυνατό.
Και αυτό το εξώφυλλο, πανέμορφο!
Οι πρώτες δύο ιστορίες ήταν οι αγαπημένες μου, οι κορυφαίες στιγμές του βιβλίου, με αρκετές εκλάμψεις αργότερα, αλλά τίποτα εξίσου σκοτεινό και δυνατό.
Και αυτό το εξώφυλλο, πανέμορφο!
This entire review has been hidden because of spoilers.
April 9, 2021
Παράξενα όμορφα, ιδιοσυγκρασιακα, ποιητικά τα διηγήματα της Ξυλουρη. Όπως και τα άλλα βιβλία της μας βάζουν σε ένα άλλο κόσμο, μας συγκινούν με ένταση, μας κάνουν να σκεφτόμαστε διαφορετικά.
October 15, 2021
Δυνατή και ιδιαίτερη γραφή.
February 28, 2022
Η Μαρία Ξυλούρη έχει τη σπάνια ικανότητα να μην γράφει λέξεις αλλά συναισθήματα. Κάθε σελίδα και μια τρύπα στην καρδιά. Πραγματικά ξεχωριστό βιβλίο, ένα κόσμημα της σύγχρονης ελληνικής πεζογραφίας.
March 25, 2021
Τι μπορώ να γράψω για τα Πέτρινα πλοία; Νομίζω όχι πολλά. Όχι γιατί δεν θέλω. Το αντίθετο. Όμως δεν νομίζω ότι μπορώ να μιλήσω για τον πλούτο αυτού του βιβλίου μέσα σε μια μικρή αναφορά. Έτσι, θα περιοριστώ σε αυτό : Η Μαρία Ξυλούρη συνεχίζει από το σημείο που σταμάτησε το προηγούμενο βιβλίο της, "Η νυχτερινή βάρδια του καλλιγράφου"και με κάθε διήγημα αυτής της συλλογής δημιουργεί έναν τόπο, συμπληρώνει με αυτούς σιγά - σιγά τον άτλαντα που σχεδιάζει χρόνια τώρα. Έναν άτλαντα από τόπους που, ενώ μοιάζουν παραδομένοι στον θάνατο, μέσα τους δεν υπάρχει τίποτα άλλο πέρα από ζωή.
December 12, 2021
Ιδιαίτερα όμορφη η γραφή της Ξυλούρη.Δεν θα υπάρξει αναγνώστης πιστεύω που να μην βρει σε κάποιο απο τα διηγήματα να καθρεφτίζεται λίγο απο το μέσα του.Τα βιβλία που φέρνουν κοντά τον αναγνώστη,ειδικά οταν πραγματεύονται δύσκολα θέματα όπως αυτό της απώλειας,και μας οδηγούν έστω σ' έναν προσωρινό συμβιβασμό,πρέπει να τ' αγαπάμε λίγο παραπάνω.Τα Πέτρινα πλοία θεωρώ οτι είναι ένα τέτοιο βιβλίο...
April 18, 2021
Πάντα ταξιδεύω με τα βιβλία της Μαρίας. Με 2 από τα διηγήματα έκλαψα χωρίς να με λυπούν αυτά που έλεγε. Σα να τρυπώνει στην καρδιά μου και να ξύνει παλιές πληγές.
December 31, 2022
Άλλο ένα βιβλίο της Μαρίας Ξυλούρη που διαβάζω , που το χαρακτηρίζει ένα αλλόκοτο σύμπαν, με νησιά, ανθρώπους - νησιά , πλοία που φεύγουν και ιπτάμενα πλάσματα. Κάθε διήγημα έχει κάτι ξεχωριστό να πει, ακουμπάει διαφορετικές χορδές του μυαλου. Ξεχώρισα ιδιαίτερα το "Ο τελευταίος" ένα διήγημα γραμμένο για τους φυγάδες σκλάβους σε ένα νησί: "Τότε προσευχήθηκε να είχε κι αυτός φτερά. Και τους είδε όλους να πετούν από πάνω του - όλους τους νεκρούς σκλάβους, ακόμη να ονειρεύονται την πατρίδα τους, ένα κύμα του ωκεανού, ένα κύμα που φώλιαζε στα βάθη πολύ πριν το φέρουν οι άνεμοι στην επιφάνεια, ένα κύμα που θα παραμείνει καιρό αφότου πάψει να φαίνεται, γιατί όλα τα κύματα είναι νερό, όλα τα κύματα είναι ένα κύμα, ένα κύμα που δεν ξέρει από αρχές και τέλη, από γεωγραφία, από χρόνο και από χώρο, απόψε είναι, εδώ, εκεί, παντού και ταυτόχρονα." Το διήγημα, ωστόσο, που με περίμενε στη γωνία, ήταν το προτελευταίο του βιβλίου, το "Μαύρο μελάνι" . Με τάραξε, από την αρχή ως το τέλος. Μαρία Ξυλούρη, με αιφνιδίασες χτυπώντας φλέβα στους φόβους μου , δεν μπορούσα όμως να μην το διαβάσω ξανά και ξανά, κάτι με τραβούσε.
March 3, 2023
Παρουσία. Το να βρίσκεται κάποιος/α κάπου. Να είναι παρών. Στη μάχη μεταξύ παρουσίας και απουσίας, ποια θα κέρδιζε; Και η απουσία καμιά φορά είναι πανταχού παρούσα.
Η απώλεια, ο πόνος, η ανάγκη, η μνήμη, το βάρος του θανάτου. Η πέτρα που πλακώνει όσους μένουν, και όχι όσους θάβονται από κάτω.
Αγωνία. Απόγνωση.
Κύκλοι που κλείνουν και άλλοι που μένουν ανοιχτοί. Φαύλοι κύκλοι.
Γραμμές, πορείες πάνω σε χάρτες.
Φτιάχνουμε τον χάρτη της ζωής μας από όσα μαθαίνουμε και από όσα αισθανόμαστε. Από τους ανθρώπους μας. Οι άνθρωποί μας είναι οι χάρτες μας. Κυκλώνουμε, τραβάμε βέλη, να θυμόμαστε, να μην ξεχνάμε. Τους μαθαίνουμε λίγο λίγο. Ξεκινάμε από τις ηπείρους και τους ωκεανούς τους, και σιγά σιγά μαθαίνουμε κάθε παραμικρό τους νησάκι.
Και ξαφνικά, όταν τους χάνουμε, ο χάρτης μας ερημώνει.
Λες κι έμεινε ένα μονάχα νησί, κι εμείς πάνω του ναυαγοί, να παλεύουμε να επιβιώσουμε.
15 διηγήματα υπό το βάρος του θανάτου και προς αναζήτηση ευνοϊκού ανέμου για χαμηλές πτήσεις...
Η απώλεια, ο πόνος, η ανάγκη, η μνήμη, το βάρος του θανάτου. Η πέτρα που πλακώνει όσους μένουν, και όχι όσους θάβονται από κάτω.
Αγωνία. Απόγνωση.
Κύκλοι που κλείνουν και άλλοι που μένουν ανοιχτοί. Φαύλοι κύκλοι.
Γραμμές, πορείες πάνω σε χάρτες.
Φτιάχνουμε τον χάρτη της ζωής μας από όσα μαθαίνουμε και από όσα αισθανόμαστε. Από τους ανθρώπους μας. Οι άνθρωποί μας είναι οι χάρτες μας. Κυκλώνουμε, τραβάμε βέλη, να θυμόμαστε, να μην ξεχνάμε. Τους μαθαίνουμε λίγο λίγο. Ξεκινάμε από τις ηπείρους και τους ωκεανούς τους, και σιγά σιγά μαθαίνουμε κάθε παραμικρό τους νησάκι.
Και ξαφνικά, όταν τους χάνουμε, ο χάρτης μας ερημώνει.
Λες κι έμεινε ένα μονάχα νησί, κι εμείς πάνω του ναυαγοί, να παλεύουμε να επιβιώσουμε.
15 διηγήματα υπό το βάρος του θανάτου και προς αναζήτηση ευνοϊκού ανέμου για χαμηλές πτήσεις...
March 30, 2022
Παρότι η θεματική με αγγίζει και οι ιδέες είναι καλές το βρήκα τελικά κάπως άνισο.
Υπάρχουν εδώ διηγήματα που πραγματικά με ταρακούνησαν (π.χ. "Καρακάξα", "Νερό") αλλά από ένα σημείο και μετά δεν μπόρεσα να μπω πολύ στη λογική των πολύ αφηρημένων ιστοριών που θύμιζαν κάτι από Ζυράνα Ζατέλη χωρίς όμως την πυκνότητα και το βάρος που έχουν αναπόφευκτα μόνο οι χαρακτήρες στα μυθιστορήματα.
Το ζήλεψα σε πολλές φάσεις πάντως.
Υπάρχουν εδώ διηγήματα που πραγματικά με ταρακούνησαν (π.χ. "Καρακάξα", "Νερό") αλλά από ένα σημείο και μετά δεν μπόρεσα να μπω πολύ στη λογική των πολύ αφηρημένων ιστοριών που θύμιζαν κάτι από Ζυράνα Ζατέλη χωρίς όμως την πυκνότητα και το βάρος που έχουν αναπόφευκτα μόνο οι χαρακτήρες στα μυθιστορήματα.
Το ζήλεψα σε πολλές φάσεις πάντως.
May 22, 2023
«…είναι ωραίο μέρος ο κόσμος, είναι ωραίο μέρος, κι ας χάσαμε, και μια ζωή να χάνουμε, μια ζωή θα προσπαθούμε να ξανασηκωθούμε, τι άλλο να κάνουμε;»
15 μικρές ιστορίες με πρωταγωνιστή ή αφορμή τον θάνατο, την απώλεια, τα ταξίδια (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Οι πρώτες ιστορίες με τράβηξαν πολύ όμως στη συνέχεια κάπου χάθηκα, ίσως δεν κατάλαβα όλους τους συμβολισμούς του βιβλίου. Η γραφή είναι πολύ όμορφη και σε συνεπαίρνει όμως μέχρι εκεί.
15 μικρές ιστορίες με πρωταγωνιστή ή αφορμή τον θάνατο, την απώλεια, τα ταξίδια (κυριολεκτικά και μεταφορικά). Οι πρώτες ιστορίες με τράβηξαν πολύ όμως στη συνέχεια κάπου χάθηκα, ίσως δεν κατάλαβα όλους τους συμβολισμούς του βιβλίου. Η γραφή είναι πολύ όμορφη και σε συνεπαίρνει όμως μέχρι εκεί.
August 12, 2022
Εξαιρετική η Ξυλούρη, τα διηγήματα καρφώνονται στη σκέψη και σε γεμίζουν εικόνες απώλειας. Πώς να περπατήσεις σ' αυτό το μονοπάτι του πένθους και του αποχαιρετισμού; Πώς να γιατρευτείς ;
Displaying 1 - 20 of 20 reviews