What do you think?
Rate this book
Ο κήπος της μοναξιάς
Μια συναρπαστική ιστορία έρωτα, προδοσίας και μυστικών γύρω από έναν αδιανόητο φόνο.
Τέσσερις γυναίκες που αναζητούν τη συγχώρεση, μα πάνω από όλα αναζητούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Η Αθηνά, η Ανθή, η Αλίκη και η Δόμνα. Η αρχή, η μέση και το τέλος μιας διαδρομής ατέλειωτης μέσα στο πέρασμα του χρόνου.
Η Αθηνά γεύεται τον παράνομο έρωτα… Το τέλος μιας αθωότητας, που γεννά στην ψυχή τις φλόγες μιας άσβεστης εκδίκησης.
Η Ανθή έζησε τον πόλεμο, το θάνατο, την ορφάνια και τον αλληλοσπαραγμό… Αλλά η ζωή πάντα πρέπει να παίρνει κάτι για να σου δώσει ό,τι περισσότερο ποθείς. Η Αλίκη θέλει να εκδικηθεί τη μάνα της για τον πόνο που της χάρισε τότε… Και πλάι σε όλες τους η Δόμνα, πιστός φύλακας-άγγελος και Ιούδας τους…
Ένας φόνος που συγκλονίζει, ένα γράμμα που πρέπει να βρει τον παραλήπτη του. Το κλάμα ενός μωρού που γεννιέται μόνο του στα σκοτάδια και μια παράνομη υιοθεσία. Ένας κύκλος που πρέπει να κλείσει…
Σήμερα, εβδομήντα χρόνια μετά, ο κήπος της μοναξιάς στέκει ολάνθιστος. Ο παράδεισος κρυμμένος σε μια χούφτα κόλαση.
Το παρελθόν και το παρόν συγκρούονται και τότε αναμετριέται ο πόνος με το ψέμα.
Τέσσερις γυναίκες που αναζητούν τη συγχώρεση, μα πάνω από όλα αναζητούν τον ίδιο τους τον εαυτό. Η Αθηνά, η Ανθή, η Αλίκη και η Δόμνα. Η αρχή, η μέση και το τέλος μιας διαδρομής ατέλειωτης μέσα στο πέρασμα του χρόνου.
Η Αθηνά γεύεται τον παράνομο έρωτα… Το τέλος μιας αθωότητας, που γεννά στην ψυχή τις φλόγες μιας άσβεστης εκδίκησης.
Η Ανθή έζησε τον πόλεμο, το θάνατο, την ορφάνια και τον αλληλοσπαραγμό… Αλλά η ζωή πάντα πρέπει να παίρνει κάτι για να σου δώσει ό,τι περισσότερο ποθείς. Η Αλίκη θέλει να εκδικηθεί τη μάνα της για τον πόνο που της χάρισε τότε… Και πλάι σε όλες τους η Δόμνα, πιστός φύλακας-άγγελος και Ιούδας τους…
Ένας φόνος που συγκλονίζει, ένα γράμμα που πρέπει να βρει τον παραλήπτη του. Το κλάμα ενός μωρού που γεννιέται μόνο του στα σκοτάδια και μια παράνομη υιοθεσία. Ένας κύκλος που πρέπει να κλείσει…
Σήμερα, εβδομήντα χρόνια μετά, ο κήπος της μοναξιάς στέκει ολάνθιστος. Ο παράδεισος κρυμμένος σε μια χούφτα κόλαση.
Το παρελθόν και το παρόν συγκρούονται και τότε αναμετριέται ο πόνος με το ψέμα.
453 pages, Paperback
Published January 1, 2017
1 person is currently reading
17 people want to read
About the author
Μαρία Χίου
5 booksΗ Μαρία Χίου γεννήθηκε το 1975 σε ένα προάστιο της Αθήνας. Από μικρή ηλικία έκρυβε μέσα της το μεράκι της συγγραφής και στο παιδικό της δωμάτιο σκαρφιζόταν παραμύθια. Την εποχή εκείνη, οι ήρωες που μαστόρευε δεν ήταν ρεαλιστικοί, αλλά εμπνευσμένοι από ιστορίες φαντασίας. Μετά μεγάλωσε και μαζί της μεγάλωσαν και εκείνοι. Απέκτησαν πιο στέρεα χαρακτηριστικά, αρετές και αδυναμίες. Ήταν πραγματικοί ήρωες -ήρωες της ζωής- που, όπως και εμείς, έκτιζαν τον εαυτό τους με κόπο. Λες και ήταν αγάλματα, παλαιά και σύγχρονα, σαγηνευτικά και αποτρόπαια, «ευανάγνωστα» και «δυσνόητα», αγάλματα που ωστόσο κρατούσαν τα ίδια το καλέμι και σμίλευαν, μέσα από τα πάθη, τη μορφή τους.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 5 of 5 reviews
March 30, 2017
Ένα ανεξάντλητο ψηφιδωτό συναισθημάτων, σχεδιάζει ανεξίτηλα τον καμβά της Μοναξιάς Τεσσάρων Γυναικών στο πέρασμα του Χρόνου. Σαν αλυσίδα των πράξεων τους, η αλληλουχία των άστοχων επιλογών τους θα δέσει σαν κόμπο τις ζωές τους και θα τις φέρει αντιμέτωπες με τα ίδια τους τα ανομολόγητα μυστικά και τα εγωιστικά τους απωθημένα. Κομμάτια όλες της ίδιας ιστορίας θα ψάξουν απεγνωσμένα να ενώσουν το Χάσμα που τις χωρίζει. Να βρουν την αυτοκάθαρση που θα τις λυτρώσει. Να βρούν την γενεσιουργός αιτία των πράξεων τους.
Η Αθηνά, η Ανθή, η Δόμνα και η Αλίκη, τόσο διαφορετικές μα και τόσο ίδιες. Μπλέκουν σε έναν ατέρμονο και αδιέξοδο πόλεμο που δημιουργούν άλλοτε οι μοιραίες καταστάσεις και άλλοτε οι εγωιστικές αποφάσεις τους. Ο παράνομος και δυνατός έρωτας της Αθηνάς για τον Λάσκαρη, θα ταράξει τις ζωές δυο οικογενειών. Η κόρη της Αθηνάς η Ανθή και η κόρη του Λάσκαρη η Δόμνα ακούσια θύματα αυτής της σχέσης. Ο παιδικός τους ψυχισμός και το πως θα αντιληφθούν το γεγονός. Ο πόλεμος που θα μεσολαβήσει και οι συνέπειες του στις ζωές τους, θα οδηγήσει την ψυχή και μυαλό σε πράξεις που θα καθορίσουν την μετέπειτα ζωή τους. Θα παλέψουν με τις Ερινύες. Θα δοκιμάσουν τις αντοχές τους. Θα περιπλανηθούν ενοχικά στους Κήπους της Μοναξιάς τους. Θα ψάξουν άλλοθι για τις πράξεις τους και θα ζητήσουν εξιλέωση για τα εκούσια ή ακούσια πεπραγμένα τους.
Η Αθηνά, η Ανθή, η Δόμνα και η Αλίκη. O Λάσκαρης, ο Ανδρέας, ο Φίλιππος, ο Παναγιώτης, η Δώρα, ο Στέλιος και η Αλεξία θύτες και θύματα σχέσεων που ξεφτίζουν στην ορμή των απωθημένων, του θυμού και της αδικίας. Συναισθήματα και μυστικά καλά κρυμμένα ψάχνουν μια χαραμάδα για να βγούν στο φώς και να δώσουν μορφή αλλιώτικη στην παραπλανητική μορφή των ηρώων.
Το Παρόν ανακυκλώνει το Παρελθόν με τα ίδια λάθη, τις ίδιες ενοχές, τις ίδιες λανθασμένες εντυπώσεις. Ένας κύκλος η ζωή που μέσα τους κλείνει ψυχές που αυτοκαταστρέφονται απο την ίδια φωτιά μιας επαναλαμβανόμενης εγωιστικής στάσης ζωής. Τις οδηγεί εκεί όπου όπου ο Παράδεισος κρύβεται σε μια χούφτα κόλασης.
Μια εξαιρετικά δομημένη ιστορία με υπέροχα επιλεγμένο λεξιλόγιο που σε τραβάει σαν μαγνήτης να ακολουθήσεις τους ήρωες στα όσα ζούνε. Με καθήλωσε όχι μόνο η ιστορία, όχι μόνο η πλοκή αλλά κυρίως το υπέροχο στήσιμο του ξεδιπλώματος της μυθοπλασίας. Ο όμορφος λόγος. Η κάθε λέξη αυτόματα αποτυπώνει την εικόνα και γεννάει την αμφιβολία. Ξυπνάει το συναίσθημα, ένα συναίσθημα που διαρκώς μεταλλάσσεται και ισορροπεί οριακά ανάμεσα στους ήρωες ,τα διλήμματα τους και τις τελικές επιλογές τους.
Γνώρισα την Μαρία Χίου μέσα απο το βιβλίο της " Η Σιωπή του Ποταμού " ένα πολύ όμορφο βιβλίο. Νομίζω πως ο κάθε αναγνώστης όταν διαβάζει κάποιο επόμενο βιβλίο του ίδιου συγγραφέα, αυτό που περιμένει να δεί είναι καινούργια στοιχεία στην γραφή του και στους τρόπους που ο συγγραφέας εξελίσσει την ιστορία του. Εγώ σε αυτό το δεύτερο βιβλίο που διάβασα διαπίστωσα και τα δυο αυτά στοιχεία στον μέγιστο βαθμό. Εξαιρετική γραφή και εξαιρετικό δέσιμο της ιστορίας στο παρελθόν και στο παρόν. Σωστά τοποθετημένες Χρονικές αναδρομές. Εξαίσιος ο τρόπος με τον οποίο έδεσε τους ήρωες με τις παράλληλες ιστορίες τους. Ένα κείμενο που δεν έκανε σε κανένα σημείο κοιλιά. Που απέδωσε στον μέγιστο βαθμό τον ιδιαίτερο ψυχισμό του κάθε ήρωα. Γίνεται μέσα στο Βιβλίο ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα όλων των ηρώων πρωτευόντων και δευτερευόντων και περιγράφονται γεγονότα που περικλείουν πολλά συναισθήματα και κοινωνικά ζητήματα. Η απιστία, η συγχώρεση, η αυταπάρνηση, ο εγωισμός! Η άμβλωση, η υιοθεσία, η δωρεά οργάνων, η Προδοσία και το πως αυτή καμιά φορά μπορεί να έχει διπλή σημασία.
Ένα βιβλίο που το προτείνω ανεπιφύλαχτα απλά διαβάστε το....α και κάτι τελευταίο δώστε σημασία στην σελίδα 240-241 μια απο τις ωραιότερες σκηνές που έχω διαβάσει σε βιβλίο. Γιατί όλοι τελικά κρύβουμε ένα Προδότη μέσα μας!!!!
Η Αθηνά, η Ανθή, η Δόμνα και η Αλίκη, τόσο διαφορετικές μα και τόσο ίδιες. Μπλέκουν σε έναν ατέρμονο και αδιέξοδο πόλεμο που δημιουργούν άλλοτε οι μοιραίες καταστάσεις και άλλοτε οι εγωιστικές αποφάσεις τους. Ο παράνομος και δυνατός έρωτας της Αθηνάς για τον Λάσκαρη, θα ταράξει τις ζωές δυο οικογενειών. Η κόρη της Αθηνάς η Ανθή και η κόρη του Λάσκαρη η Δόμνα ακούσια θύματα αυτής της σχέσης. Ο παιδικός τους ψυχισμός και το πως θα αντιληφθούν το γεγονός. Ο πόλεμος που θα μεσολαβήσει και οι συνέπειες του στις ζωές τους, θα οδηγήσει την ψυχή και μυαλό σε πράξεις που θα καθορίσουν την μετέπειτα ζωή τους. Θα παλέψουν με τις Ερινύες. Θα δοκιμάσουν τις αντοχές τους. Θα περιπλανηθούν ενοχικά στους Κήπους της Μοναξιάς τους. Θα ψάξουν άλλοθι για τις πράξεις τους και θα ζητήσουν εξιλέωση για τα εκούσια ή ακούσια πεπραγμένα τους.
Η Αθηνά, η Ανθή, η Δόμνα και η Αλίκη. O Λάσκαρης, ο Ανδρέας, ο Φίλιππος, ο Παναγιώτης, η Δώρα, ο Στέλιος και η Αλεξία θύτες και θύματα σχέσεων που ξεφτίζουν στην ορμή των απωθημένων, του θυμού και της αδικίας. Συναισθήματα και μυστικά καλά κρυμμένα ψάχνουν μια χαραμάδα για να βγούν στο φώς και να δώσουν μορφή αλλιώτικη στην παραπλανητική μορφή των ηρώων.
Το Παρόν ανακυκλώνει το Παρελθόν με τα ίδια λάθη, τις ίδιες ενοχές, τις ίδιες λανθασμένες εντυπώσεις. Ένας κύκλος η ζωή που μέσα τους κλείνει ψυχές που αυτοκαταστρέφονται απο την ίδια φωτιά μιας επαναλαμβανόμενης εγωιστικής στάσης ζωής. Τις οδηγεί εκεί όπου όπου ο Παράδεισος κρύβεται σε μια χούφτα κόλασης.
Μια εξαιρετικά δομημένη ιστορία με υπέροχα επιλεγμένο λεξιλόγιο που σε τραβάει σαν μαγνήτης να ακολουθήσεις τους ήρωες στα όσα ζούνε. Με καθήλωσε όχι μόνο η ιστορία, όχι μόνο η πλοκή αλλά κυρίως το υπέροχο στήσιμο του ξεδιπλώματος της μυθοπλασίας. Ο όμορφος λόγος. Η κάθε λέξη αυτόματα αποτυπώνει την εικόνα και γεννάει την αμφιβολία. Ξυπνάει το συναίσθημα, ένα συναίσθημα που διαρκώς μεταλλάσσεται και ισορροπεί οριακά ανάμεσα στους ήρωες ,τα διλήμματα τους και τις τελικές επιλογές τους.
Γνώρισα την Μαρία Χίου μέσα απο το βιβλίο της " Η Σιωπή του Ποταμού " ένα πολύ όμορφο βιβλίο. Νομίζω πως ο κάθε αναγνώστης όταν διαβάζει κάποιο επόμενο βιβλίο του ίδιου συγγραφέα, αυτό που περιμένει να δεί είναι καινούργια στοιχεία στην γραφή του και στους τρόπους που ο συγγραφέας εξελίσσει την ιστορία του. Εγώ σε αυτό το δεύτερο βιβλίο που διάβασα διαπίστωσα και τα δυο αυτά στοιχεία στον μέγιστο βαθμό. Εξαιρετική γραφή και εξαιρετικό δέσιμο της ιστορίας στο παρελθόν και στο παρόν. Σωστά τοποθετημένες Χρονικές αναδρομές. Εξαίσιος ο τρόπος με τον οποίο έδεσε τους ήρωες με τις παράλληλες ιστορίες τους. Ένα κείμενο που δεν έκανε σε κανένα σημείο κοιλιά. Που απέδωσε στον μέγιστο βαθμό τον ιδιαίτερο ψυχισμό του κάθε ήρωα. Γίνεται μέσα στο Βιβλίο ένα εξαιρετικό ψυχογράφημα όλων των ηρώων πρωτευόντων και δευτερευόντων και περιγράφονται γεγονότα που περικλείουν πολλά συναισθήματα και κοινωνικά ζητήματα. Η απιστία, η συγχώρεση, η αυταπάρνηση, ο εγωισμός! Η άμβλωση, η υιοθεσία, η δωρεά οργάνων, η Προδοσία και το πως αυτή καμιά φορά μπορεί να έχει διπλή σημασία.
Ένα βιβλίο που το προτείνω ανεπιφύλαχτα απλά διαβάστε το....α και κάτι τελευταίο δώστε σημασία στην σελίδα 240-241 μια απο τις ωραιότερες σκηνές που έχω διαβάσει σε βιβλίο. Γιατί όλοι τελικά κρύβουμε ένα Προδότη μέσα μας!!!!
September 27, 2017
Τρεις γυναίκες και τρεις διαφορετικές περίοδοι της Ελλάδας. Η γιαγιά Αθηνά, η μάνα Ανθή και η κόρη Αλίκη. Με επιθυμίες, προκαταλήψεις, φόβους και ανασφάλειες. Γεύονται τον έρωτα, στερούνται τον έρωτα, ξεκλέβουν απ’ τον έρωτα τα χρωστούμενα. Και η Δόμνα στο απέναντι σπίτι, εκεί στα Βίλια του Κιθαιρώνα όπου διαδραματίζεται κυρίως το μυθιστόρημα, να τις παρακολουθεί και να πετάγεται σα φίδι, για να δαγκώσει, να κλέψει, να στηρίξει. Τελικά, θα βρουν η καθεμιά τον δρόμο της, αυτόν που περνάει από την καρδιά; Πώς θα προχωρήσουν μπροστά και πώς θα αντιμετωπίσουν τις εκπλήξεις που σκορπίζει απλόχερα η ζωή;
Η κυρία Μαρία Χίου, η Αλκυόνη Παπαδάκη του 21ου αιώνα, είναι μια λογοτέχνις που δε χρειάζομαι δικαιολογίες για να την ακολουθήσω. Γράφει μια ιστορία κι εγώ δε θέλω την περίληψή της, δε θέλω τον ντετερμινισμό ενός κειμένου για να χαθώ στις σελίδες της. Έγραψε; Θα τη διαβάσω. Είναι από τις ελάχιστες συγγραφείς που δε χρειάζεται να παρακολουθήσεις μια ιστορία για να δεις τι θα γίνει παρακάτω αλλά να την ξεφυλλίσεις αργά αργά και διστακτικά σαν ευαίσθητο μίσχο ώστε να βρεις το επόμενο αγπαημένο σου σημείο, το επόμενο αγαπημένο σου περιστατικό.
Δε με ενδιαφέρει η εξέλιξη της υπόθεσης όταν διαβάζω για τον άντρα που κατέδιδε τους συμπατριώτες στους Γερμανούς κατά την Κατοχή ώστε να ταΐζει με τα τρόφιμα που του έδιναν οι κατακτητές τα πεινασμένα παιδιά του χωριού. Κι ας έχω καταλήξει μέσα μου ποια τιμωρία του αξίζει, η κυρία Χίου ξέρει πώς να με παρασύρει τήδε κακείσε, φωτίζοντας τα πάντα και τιμωρώντας αμείλικτα (είτε τον αναγνώστη είτε τον χαρακτήρα). «Και σκότωσε και έσωσε. Ήταν άνθρωπος με τα ούλα του, με τον Ιούδα και τον Χριστό του. Αλίμονο σε αυτόν που θαρρεί πως έχει μονάχα Χριστό. Πάει καλιά του» (σελ. 241).
Δε χρειάζεται να ξέρω τι θα γίνει παρακάτω όταν ένας άνθρωπος, βαθιά πληγωμένος από μια γυναίκα, δε διστάζει να κάνει κάτι πρωτόγνωρο, που δείχνει μεγαλείο ψυχής και ξεπερνάει κατά πολύ τη βαθιά του αγάπη απέναντί της. Δε θέλω να διαβάσω τις συνέπειες μιας δολοφονίας που παρουσιάστηκε ως αυτοκτονία αλλά ένας άντρας αποφάσισε να πάρει το κρίμα πάνω του για να ακολουθήσει σύντομα το θύμα στην αιώνια ζωή, νιώθοντας αβάσταχτη μοναξιά στην παρούσα, την επίγεια. Γυναίκες που δε θέλουν τα παιδιά τους και τα παρατάνε. Γυναίκες που υιοθετούν μόνο και μόνο για να αλλάξουν γνώμη και να κάνουν τον βίο της ανήλικης επιλογής τους αβίωτο. Δεν πρέπει. Απλώς κλείνω τη σελίδα και ξαναζώ τη σκηνή λέξη προς λέξη. Πιπιλάω την ποικιλία της εκφραστικότητας, αναμασώ την ένταση των σκηνών, ξεκουκίζω τις λέξεις που διάλεξε η κυρία Χίου ώστε να έχουμε το καλύτερο αισθητικά και μυθιστορικά αποτέλεσμα. «Λες και θέρισαν τις μέρες της ζωής τους και τις έφτιαξαν δεμάτια. Με τα χέρια τις θέρισαν κι έπειτα τις χώρισαν. Αυτές από εδώ, αυτές από εκεί. Μέρες κατήφειας, μέρες αναμονής. Μια ντουζίνα μέρες σε κάθε γωνιά της ύπαρξής τους. Όλες ίδιες, όλες δεμένες σφιχτά με σπάγγο» (σελ. 64).
Οι γυναίκες ζουν τις ιστορίες τους, μετανιώνουν, αμαρτάνουν, προχωράνε, καθυστερούν, μαζί τους περνάνε οι καιροί και η Ιστορία. Η αφήγηση μεταφέρεται από τη δεκαετία του 1930 στο 1970 κι από κει στα τέλη του 20ού και αρχές 21ου αιώνα. Εναλλάξ. Με διακοπή της αφήγησης πάντα σε καίριο σημείο. Και δεν είναι μόνο αυτό αλλά η συγγραφέας φωτίζει τη μία πλευρά των γεγονότων ώστε να γυρίσει αρκετές σελίδες αργότερα στο ίδιο σημείο και να το φωτίσει ακόμη περισσότερο. Πολλές μικρές εικόνες που συνθέτουν μια μεγαλύτερη, κάθε κομμάτι κι ένα δάκρυ που δεν ήθελα να στάξει από τα μάτια μου είτε από φόβο για την αποκάλυψη είτε από δισταγμό να μην έρθω μια σελίδα πιο κοντά προς το τέλος. Κι η πένα της συγγραφέως κεντίδι: «Από κάθε άνθρωπο που έχουμε αντίκρυ μας κλέβουμε ένα κομμάτι, σε κάθε άνθρωπο που θα συναντήσουμε στο διάβα μας δίνουμε ένα κομμάτι. Έτσι φτιάχνονται οι ψυχές μας, κορίτσι μου. Από τέτοια κομμάτια» (σελ. 426).
Αν εξαιρέσουμε λοιπόν τη συνήθεια της συγγραφέως να δίνει ονόματα σχεδόν μόνο από Α στις πρωταγωνίστριές της (το διαπίστωσα στη «Σιωπή του ποταμού», το εντόπισα κι εδώ), κάτι που εμένα προσωπικά στην αρχή με μπερδεύει, ο «Κήπος της μοναξιάς» είναι ένα υπέροχο, καλογραμμένο, τρυφερό, συγκινητικό, ανθρώπινο, ανατρεπτικό μυθιστόρημα που με κέρδισε από την πρώτη ως την τελευταία λέξη. Πρόκειται για ένα άρτιο λογοτεχνικό δείγμα της εποχής μας που καταγράφει γυναικείους χαρακτήρες οικείους αλλά με μια νότα υπερβατικότητας, που χαρίζει αξέχαστες σκηνές και καταγράφει διαχρονικούς χαρακτήρες και οικείες συμπεριφορές, στολισμένα με ένα πανάκριβο και προσεκτικά επιλεγμένο περιδέραιο λέξεων και εκφράσεων.
Η κυρία Μαρία Χίου, η Αλκυόνη Παπαδάκη του 21ου αιώνα, είναι μια λογοτέχνις που δε χρειάζομαι δικαιολογίες για να την ακολουθήσω. Γράφει μια ιστορία κι εγώ δε θέλω την περίληψή της, δε θέλω τον ντετερμινισμό ενός κειμένου για να χαθώ στις σελίδες της. Έγραψε; Θα τη διαβάσω. Είναι από τις ελάχιστες συγγραφείς που δε χρειάζεται να παρακολουθήσεις μια ιστορία για να δεις τι θα γίνει παρακάτω αλλά να την ξεφυλλίσεις αργά αργά και διστακτικά σαν ευαίσθητο μίσχο ώστε να βρεις το επόμενο αγπαημένο σου σημείο, το επόμενο αγαπημένο σου περιστατικό.
Δε με ενδιαφέρει η εξέλιξη της υπόθεσης όταν διαβάζω για τον άντρα που κατέδιδε τους συμπατριώτες στους Γερμανούς κατά την Κατοχή ώστε να ταΐζει με τα τρόφιμα που του έδιναν οι κατακτητές τα πεινασμένα παιδιά του χωριού. Κι ας έχω καταλήξει μέσα μου ποια τιμωρία του αξίζει, η κυρία Χίου ξέρει πώς να με παρασύρει τήδε κακείσε, φωτίζοντας τα πάντα και τιμωρώντας αμείλικτα (είτε τον αναγνώστη είτε τον χαρακτήρα). «Και σκότωσε και έσωσε. Ήταν άνθρωπος με τα ούλα του, με τον Ιούδα και τον Χριστό του. Αλίμονο σε αυτόν που θαρρεί πως έχει μονάχα Χριστό. Πάει καλιά του» (σελ. 241).
Δε χρειάζεται να ξέρω τι θα γίνει παρακάτω όταν ένας άνθρωπος, βαθιά πληγωμένος από μια γυναίκα, δε διστάζει να κάνει κάτι πρωτόγνωρο, που δείχνει μεγαλείο ψυχής και ξεπερνάει κατά πολύ τη βαθιά του αγάπη απέναντί της. Δε θέλω να διαβάσω τις συνέπειες μιας δολοφονίας που παρουσιάστηκε ως αυτοκτονία αλλά ένας άντρας αποφάσισε να πάρει το κρίμα πάνω του για να ακολουθήσει σύντομα το θύμα στην αιώνια ζωή, νιώθοντας αβάσταχτη μοναξιά στην παρούσα, την επίγεια. Γυναίκες που δε θέλουν τα παιδιά τους και τα παρατάνε. Γυναίκες που υιοθετούν μόνο και μόνο για να αλλάξουν γνώμη και να κάνουν τον βίο της ανήλικης επιλογής τους αβίωτο. Δεν πρέπει. Απλώς κλείνω τη σελίδα και ξαναζώ τη σκηνή λέξη προς λέξη. Πιπιλάω την ποικιλία της εκφραστικότητας, αναμασώ την ένταση των σκηνών, ξεκουκίζω τις λέξεις που διάλεξε η κυρία Χίου ώστε να έχουμε το καλύτερο αισθητικά και μυθιστορικά αποτέλεσμα. «Λες και θέρισαν τις μέρες της ζωής τους και τις έφτιαξαν δεμάτια. Με τα χέρια τις θέρισαν κι έπειτα τις χώρισαν. Αυτές από εδώ, αυτές από εκεί. Μέρες κατήφειας, μέρες αναμονής. Μια ντουζίνα μέρες σε κάθε γωνιά της ύπαρξής τους. Όλες ίδιες, όλες δεμένες σφιχτά με σπάγγο» (σελ. 64).
Οι γυναίκες ζουν τις ιστορίες τους, μετανιώνουν, αμαρτάνουν, προχωράνε, καθυστερούν, μαζί τους περνάνε οι καιροί και η Ιστορία. Η αφήγηση μεταφέρεται από τη δεκαετία του 1930 στο 1970 κι από κει στα τέλη του 20ού και αρχές 21ου αιώνα. Εναλλάξ. Με διακοπή της αφήγησης πάντα σε καίριο σημείο. Και δεν είναι μόνο αυτό αλλά η συγγραφέας φωτίζει τη μία πλευρά των γεγονότων ώστε να γυρίσει αρκετές σελίδες αργότερα στο ίδιο σημείο και να το φωτίσει ακόμη περισσότερο. Πολλές μικρές εικόνες που συνθέτουν μια μεγαλύτερη, κάθε κομμάτι κι ένα δάκρυ που δεν ήθελα να στάξει από τα μάτια μου είτε από φόβο για την αποκάλυψη είτε από δισταγμό να μην έρθω μια σελίδα πιο κοντά προς το τέλος. Κι η πένα της συγγραφέως κεντίδι: «Από κάθε άνθρωπο που έχουμε αντίκρυ μας κλέβουμε ένα κομμάτι, σε κάθε άνθρωπο που θα συναντήσουμε στο διάβα μας δίνουμε ένα κομμάτι. Έτσι φτιάχνονται οι ψυχές μας, κορίτσι μου. Από τέτοια κομμάτια» (σελ. 426).
Αν εξαιρέσουμε λοιπόν τη συνήθεια της συγγραφέως να δίνει ονόματα σχεδόν μόνο από Α στις πρωταγωνίστριές της (το διαπίστωσα στη «Σιωπή του ποταμού», το εντόπισα κι εδώ), κάτι που εμένα προσωπικά στην αρχή με μπερδεύει, ο «Κήπος της μοναξιάς» είναι ένα υπέροχο, καλογραμμένο, τρυφερό, συγκινητικό, ανθρώπινο, ανατρεπτικό μυθιστόρημα που με κέρδισε από την πρώτη ως την τελευταία λέξη. Πρόκειται για ένα άρτιο λογοτεχνικό δείγμα της εποχής μας που καταγράφει γυναικείους χαρακτήρες οικείους αλλά με μια νότα υπερβατικότητας, που χαρίζει αξέχαστες σκηνές και καταγράφει διαχρονικούς χαρακτήρες και οικείες συμπεριφορές, στολισμένα με ένα πανάκριβο και προσεκτικά επιλεγμένο περιδέραιο λέξεων και εκφράσεων.
November 20, 2017
Ο κήπος της μοναξιάς είναι ένα πολυπρόσωπο μυθιστόρημα που για εμένα έχει μια ξεκάθαρη κεντρική ιδέα. Αυτό μου έδειξε η συγγραφέας με τον στρωτό, ορθολογικό τρόπο της, χωρίς να με κουράσει με ατελείωτες περιγραφές, λιτά, τονίζοντας τα συναισθήματα και το βάθος το ανθρώπινο με το στοιχείο της προσωποποίησης, που δίνει πνοή στο κείμενο. Με έκανε φτάνοντας στο τέλος, να κλείσω το βιβλίο και να σκεφτώ αυτά που βρήκα στις σελίδες, να συναισθανθώ τους ήρωες. Και θαύμασα τον τρόπο που η Μαρία Χίου έστησε αυτό το δύσκολο έργο που η ραχοκοκαλιά του είναι οι δανεικές ταυτότητες, και κατ’ επέκταση οι δανεικές ζωές. Γιατί δεν είναι εύκολο να μιλήσεις για την ψυχή, αν δεν μπορείς να δεις με την ψυχή. Μα δεν είναι εύκολο να δεις με την ψυχή αν δεν την έχεις ήδη ντύσει με αγάπη. Και ό,τι δώσεις, αυτό θα πάρεις. Αυτά τα απλά αλλά βαθιά νοήματα δένουν όλο το μυθιστόρημα, σαν τα λουλούδια που φυτρώνουν σε έναν κήπο, άλλα ευωδιαστά, άλλα όμορφα, άλλα ασήμαντα, κι όμως όλα φτιάχνουν την εικόνα, όλα μπορούν να φυτρώσουν, να αναπτυχθούν, να μαραθούν. Τα λουλούδια εξάλλου έχουν την πρώτη θέση σε αυτό το μυθιστόρημα. Μια γαρδένια θα προσφέρει ο Λάσκαρης και θα πυροδοτήσει δεινά που κανένας δεν περίμενε. Αυτές τις γαρδένιες θα ποτίζει η Αθηνά, γαρδένιες πάλλευκες μέχρι η πνοή τους να γίνει πίκρα, σπαραγμός και θάνατος για την ίδια. Ένα κλαδί βασιλικό θα απιθώνει ο Φίλιππος στα πόδια της Ανθής δυο τριαντάφυλλα θα λαχταράει σε όλη της τη ζωή η Δόμνα. Τον κήπο της Δόμνας θα φροντίσει η Αλίκη από εγωισμό και για να εκδικηθεί τη δική της μητέρα, μα μόνο τα χέρια της Αλεξίας θα ποτίσουν αγάπη το διψασμένο χώμα. http://evriam.blogspot.gr/2017/05/blo...
July 19, 2020
Για κάποιον που θέλει να περάσει ευχάριστα την ώρα του, διαβάζοντας ένα βιβλίο με πλοκή, διαλόγους, ιστορία, χαρακτήρες, δε συνιστάται. Για κάποιον που ενδιαφέρεται περισσότερο να διαβάσει λέξεις όμορφα συνδυασμένες και ατελείωτες περιγραφές σκέψεων, συναισθημάτων είναι το ιδανικό. Και το εννοω. Προσπερνουσα πολλές παραγράφους για να τελειώσω το βιβλίο και πάλι δεν τελείωνε. Για να είμαι όμως δίκαιη με την συγγραφέα, το βιβλίο είναι πραγματικά πολύ όμορφα γραμμένο, αν έχεις την υπομονή να διαβάζεις λέξεις κι όχι υπόθεση.
March 27, 2019
Αν και σαν ιστορία και πλοκή δεν μπορώ να πω ότι με ενθουσίασε, η ποιητική γλώσσα, οι περιγραφές, τα φιλοσοφικά μηνύματα κάνουν το μυθιστόρημα αυτό να ξεχωρίζει!
Displaying 1 - 5 of 5 reviews