What do you think?
Rate this book
Geheime kamers
Geheime kamers is Brouwers' grote roman over geheime liefdes, huwelijksbedrog en -bederf, hypocrisie en verraad gevolgd door vergelding. In filmische scènes ontrolt zich een merkwaardig drama, waar aan het slot alle betrokkenen zich kunnen wat waren nu eigenlijk precies de gebeurtenissen die hiertoe geleid hebben? Is er in werkelijkheid eigenlijk wel 'iets' gebeurd?
488 pages, Hardcover
First published January 1, 2000
47 people are currently reading
1225 people want to read
About the author
Jeroen Brouwers
99 books222 followersJeroen Brouwers was a Dutch journalist and writer.
From 1964 to 1976 Brouwers worked as an editor at Manteau publishers in Brussels. In 1964 he made his literary debut with Het mes op de keel (The Knife to the Throat).
He won the Ferdinand Bordewijk Prijs in 1989 for De zondvloed, and in 1995 the Prix Femina for International works for his book Bezonken rood (Sunken Red). In 2007 he refused the Dutch Literature Prize (Prijs der Nederlandse Letteren) - the highest literary accolade in the Dutch-speaking world - because he considered the prize money of €16,000 too low for all his work.
From 1964 to 1976 Brouwers worked as an editor at Manteau publishers in Brussels. In 1964 he made his literary debut with Het mes op de keel (The Knife to the Throat).
He won the Ferdinand Bordewijk Prijs in 1989 for De zondvloed, and in 1995 the Prix Femina for International works for his book Bezonken rood (Sunken Red). In 2007 he refused the Dutch Literature Prize (Prijs der Nederlandse Letteren) - the highest literary accolade in the Dutch-speaking world - because he considered the prize money of €16,000 too low for all his work.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 111 reviews
February 16, 2019
Twaalf jaar na het formidabele De Zondvloed waagde Jeroen Brouwers zich met “Geheime Kamers” nog eens aan een echte roman. Het is maar gissen natuurlijk, maar terwijl ik dit las, had ik de indruk dat Brouwers een “light”-versie van zijn meesterwerk wilde brengen: minder barok en met een duidelijker verhaallijn, maar in essentie toch dezelfde boodschap, namelijk over hoe triest ons tranendal wel is. Opnieuw is een man van middelbare leeftijd de centrale figuur, Jelmer van Hoff, en opnieuw gaat het om een zielige mislukkeling die zich vastgereden heeft in het leven, zowel op persoonlijk als op professioneel vlak. En in de loop van het verhaal wordt het er niet beter op, integendeel.
Net als in “De Zondvloed” beschrijft Brouwers die neergang in zeer expressieve, barokke beelden, met mooie metaforen (zoals zijn verankerde woonboot die geleidelijk losgeraakt, waardoor een hoop stank en vuil bovenkomt), en ook andermaal met focus op de excrementele processen die daarmee gepaard gaan (ik vermoed dat er ongetwijfeld al studies zijn gepubliceerd over de anale fixatie van Brouwers). Dat levert weer aardige, intense passages op, maar – net als in de Zondvloed – durft dat ook wel eens overslaan in het wansmakelijke. Maar dan is er de verhaallijn, over de obsessie van Jelmer voor de nymfomane Daphne, die hem in haar web trekt: die centrale verhaallijn is zeker helderder en meer onderbouwd dan in het meesterwerk, met veel meer actie dus, maar toch ben ik niet overtuigd; zeker de figuur van Daphne is zo neurotisch getekend dat ze niet helemaal geloofwaardig overkomt.
Er is trouwens wat aan te merken op het vrouwbeeld van Brouwers: zijn vrouwelijke personages zijn altijd harteloze en vooral trouweloze krengen die mannen gebruiken voor eigen gerief. In dit boek is er maar 1 lichtpunt: Jelmer’s dochter Hanneke, die getroffen is door het syndroom van Down; de omgang van Jelmer met haar is ronduit vertederend, en het feit dat hij haar op het einde van het boek bij zich neemt op zijn appartementje duidt aan dat Brouwers toch wat menselijk licht ziet in deze poel van ellende. Kortom, een vlot leesbaar boek, maar geen hoogvlieger.
Net als in “De Zondvloed” beschrijft Brouwers die neergang in zeer expressieve, barokke beelden, met mooie metaforen (zoals zijn verankerde woonboot die geleidelijk losgeraakt, waardoor een hoop stank en vuil bovenkomt), en ook andermaal met focus op de excrementele processen die daarmee gepaard gaan (ik vermoed dat er ongetwijfeld al studies zijn gepubliceerd over de anale fixatie van Brouwers). Dat levert weer aardige, intense passages op, maar – net als in de Zondvloed – durft dat ook wel eens overslaan in het wansmakelijke. Maar dan is er de verhaallijn, over de obsessie van Jelmer voor de nymfomane Daphne, die hem in haar web trekt: die centrale verhaallijn is zeker helderder en meer onderbouwd dan in het meesterwerk, met veel meer actie dus, maar toch ben ik niet overtuigd; zeker de figuur van Daphne is zo neurotisch getekend dat ze niet helemaal geloofwaardig overkomt.
Er is trouwens wat aan te merken op het vrouwbeeld van Brouwers: zijn vrouwelijke personages zijn altijd harteloze en vooral trouweloze krengen die mannen gebruiken voor eigen gerief. In dit boek is er maar 1 lichtpunt: Jelmer’s dochter Hanneke, die getroffen is door het syndroom van Down; de omgang van Jelmer met haar is ronduit vertederend, en het feit dat hij haar op het einde van het boek bij zich neemt op zijn appartementje duidt aan dat Brouwers toch wat menselijk licht ziet in deze poel van ellende. Kortom, een vlot leesbaar boek, maar geen hoogvlieger.
January 16, 2015
Geheime kamers - Jeroen Brouwers (2000)
Gouden Uil in 2001
Het verhaal wordt verteld door Jelmer van Hoff, een veertiger die jarenlang les gegeven heeft maar met een burn-out sukkelt. Wanneer hij op een feestje uitgenodigd wordt door de succesvolle Nico, zijn medestudent die het wel gemaakt heeft, ontmoet hij zijn jeugdliefde Daphne, Nico's vrouw. Hierop volgt een briefwisseling die steeds intiemer wordt.
Meer vertel ik niet over de inhoud, anders geef ik te veel prijs. Het boek gaat vooral over huwelijksbedrog, verraad, hypocrisie en macht. Op het eerste zicht zware thema's maar Brouwers verwoordt het magistraal.
Tijdens het lezen stelde ik me meermaals de vraag waarom ik nooit eerder iets las van Jeroen Brouwers. Het verhaal is boeiend en hij slaagt erin om op het juiste moment een tip van de sluier te lichten zodat je nieuwsgierig bent naar de volgende gebeurtenissen. Ik ontdekte ook veel nieuwe woorden. Sommige zinnen zijn echt treffend geschreven, vooral wanneer hij lichaamsdelen of emoties beschrijft. Net zoals bij de vorige twee boeken heb ik vooral veel zin om meer van de auteur te lezen. Maakt het alleen maar makkelijk om mijn Goodreads 2016 Challenge op te stellen :-)
Gouden Uil in 2001
Het verhaal wordt verteld door Jelmer van Hoff, een veertiger die jarenlang les gegeven heeft maar met een burn-out sukkelt. Wanneer hij op een feestje uitgenodigd wordt door de succesvolle Nico, zijn medestudent die het wel gemaakt heeft, ontmoet hij zijn jeugdliefde Daphne, Nico's vrouw. Hierop volgt een briefwisseling die steeds intiemer wordt.
Meer vertel ik niet over de inhoud, anders geef ik te veel prijs. Het boek gaat vooral over huwelijksbedrog, verraad, hypocrisie en macht. Op het eerste zicht zware thema's maar Brouwers verwoordt het magistraal.
Tijdens het lezen stelde ik me meermaals de vraag waarom ik nooit eerder iets las van Jeroen Brouwers. Het verhaal is boeiend en hij slaagt erin om op het juiste moment een tip van de sluier te lichten zodat je nieuwsgierig bent naar de volgende gebeurtenissen. Ik ontdekte ook veel nieuwe woorden. Sommige zinnen zijn echt treffend geschreven, vooral wanneer hij lichaamsdelen of emoties beschrijft. Net zoals bij de vorige twee boeken heb ik vooral veel zin om meer van de auteur te lezen. Maakt het alleen maar makkelijk om mijn Goodreads 2016 Challenge op te stellen :-)
March 17, 2024
"We waren de duinen voorbij, waar niets er meer op wees dat het er had geregend. Op de boulevard flaneerden wandelaars, de terrassen zaten vol, uit zee, waar lichtjes pinkelden van schepen in de verte, kwam windloze zomeravondkoelte, als door de draaiende lichtarm van een vuurtoren aan land geschoven."
April 23, 2025
Ben de leeslijst helemaal beu, maar deze was TOP!
January 25, 2019
‘Honni soit qui mal y pense’ (Wee degene die er kwaad van denkt) zou een motief kunnen zijn van de roman ‘Geheime kamers’ van Jeroen Brouwers. Er is immers toch niets aan de hand in de contacten tussen de man van het ene echtpaar en de vrouw van het andere. Hoe anders is dat in de perceptie van velen. Hoe anders kun je het opvatten bij nadere beschouwing, waarvoor Brouwers ons uitvoerig gelegenheid geeft.
Jeroen Brouwers heeft met ‘Geheime kamers’ een veelzijdige roman geschreven. Er valt veel te genieten rondom de kern van relatieverwikkelingen, in veel subthema’s en motieven, metaforen, symboliek en in de genuanceerdheid van de karakters en in het taalgebruik met goed gedoseerde humor; het is mij allemaal goed bevallen. JM
Jeroen Brouwers heeft met ‘Geheime kamers’ een veelzijdige roman geschreven. Er valt veel te genieten rondom de kern van relatieverwikkelingen, in veel subthema’s en motieven, metaforen, symboliek en in de genuanceerdheid van de karakters en in het taalgebruik met goed gedoseerde humor; het is mij allemaal goed bevallen. JM
July 18, 2016
Alles hierna wordt teleurstellend
October 19, 2023
Zelden zo een slecht boek gelezen
March 29, 2018
Brouwers blijft me verbluffen. Zijn taal is bedwelmend en verslavend. Een aaneenschakeling van verpletterend proza. Tot de laatste bladzijde wordt men verrast door de sublieme woordkeuzes.
May 15, 2022
Ik heb de Nederlandse literatuur afgelopen jaren een beetje links laten liggen, want ja: de Britten, de Amerikanen, de Russen, de Zuid-Amerikanen en zelfs de Belgen, die durven allemaal toch zo veel meer, ze schrijven zo veel beter. Op een gegeven moment is in Nederland het misverstand ontstaan dat een droge hap gelijkstaat aan vakmanschap o.i.d., en het bevalt me niks, al die "zakelijke" taal zonder enige ambitie. Ambtenarenproza over een moeilijke jeugd, dan heb je al zo'n 80% van onze productie.
Dus wat een verademing, Jeroen Brouwers, die stilistisch in niets aan zijn nationale traditie doet denken; zijn zinnen, beelden, ritme en woordkeuze zijn geniaal, ik kan niet anders zeggen.
Dit boek is onderverdeeld in drie delen van gelijke lengte, en het eerste hoort bij het allerbeste dat ik in de Nederlandse literatuur ben tegengekomen. Van het openingshoofdstuk viel mijn mond open: zonder dat er concreet iets gebeurt, is álles in beweging, constant, alsof Brouwers de dynamiek van een snel gemonteerde film combineert met het associatieve van moderne literatuur. Ik denk dat ik die pagina's een paar keer in zijn geheel moet gaan overschrijven, in de hoop het zo zelf in de vingers te krijgen.
Ook deel II is erg goed, maar dan, in het derde deel, treedt het plot op de voorgrond. Helaas, al het moois verrafelt zomaar tot een derderangs film noir. Alle originaliteit is weg, het wordt zelfs ronduit saai. Die zichzelf bij herhaling aankondigende noodlotplotjes, tsja, wat moet je ermee? We weten al wat er gaat gebeuren, alle spanning ontbreekt, dus wat zit ik nou eigenlijk te lezen?
Ontzettend jammer, maar ik zal zeker meer van Brouwers gaan lezen. Veertig jaar na zijn doorbraak ben ik eindelijk op de hoogte; beter laat dan nooit.
Dus wat een verademing, Jeroen Brouwers, die stilistisch in niets aan zijn nationale traditie doet denken; zijn zinnen, beelden, ritme en woordkeuze zijn geniaal, ik kan niet anders zeggen.
Dit boek is onderverdeeld in drie delen van gelijke lengte, en het eerste hoort bij het allerbeste dat ik in de Nederlandse literatuur ben tegengekomen. Van het openingshoofdstuk viel mijn mond open: zonder dat er concreet iets gebeurt, is álles in beweging, constant, alsof Brouwers de dynamiek van een snel gemonteerde film combineert met het associatieve van moderne literatuur. Ik denk dat ik die pagina's een paar keer in zijn geheel moet gaan overschrijven, in de hoop het zo zelf in de vingers te krijgen.
Ook deel II is erg goed, maar dan, in het derde deel, treedt het plot op de voorgrond. Helaas, al het moois verrafelt zomaar tot een derderangs film noir. Alle originaliteit is weg, het wordt zelfs ronduit saai. Die zichzelf bij herhaling aankondigende noodlotplotjes, tsja, wat moet je ermee? We weten al wat er gaat gebeuren, alle spanning ontbreekt, dus wat zit ik nou eigenlijk te lezen?
Ontzettend jammer, maar ik zal zeker meer van Brouwers gaan lezen. Veertig jaar na zijn doorbraak ben ik eindelijk op de hoogte; beter laat dan nooit.
February 12, 2017
"Van welke substantie zijn dromen? Beelden en taferelen die tot het domein van de donkerte behoren, - daar gaat het mee zoals wanneer men het fotorolletje met de mooie opnamen in het volle daglicht uit het toestel trekt."
April 16, 2025
Geheime kamers is meeslepende roman. De roman onderzoekt het spanningsveld tussen herinnering en verbeelding, tussen het reële en het mogelijke, waarbij de innerlijke wereld van de hoofdfiguur Jelmer van Hoff in talloze lagen wordt ontleed.
Centraal staat Jelmer, een man van bijna vijftig, wiens leven wordt beheerst door gemiste kansen, in het bijzonder zijn liefde voor de sopraan Daphne – de vrouw van zijn vroegere studiegenoot Nico Sibelijn. Hun ontmoeting na jaren roept oude hartstocht op, en opent ook deuren naar ‘geheime kamers’ vol verdrongen herinneringen, schuldgevoelens en onuitgesproken verlangens. Het motief van de ‘verborgen deur’ (p.191) keert telkens terug: zowel letterlijk als figuurlijk weet Jelmer zich geen toegang te verschaffen tot zijn verleden, zijn dochter, of zelfs zijn ware verlangens.
Brouwers laat zien dat “geschiedenis is wat men zich herinnert” (p.37), en hij suggereert dat herinnering per definitie een bewerking is van de waarheid – of zelfs een fictie. Jelmer is een verteller die zich bewust is van zijn eigen onbetrouwbaarheid. Hij twijfelt of emoties, dromen of zelfs karakter “bestaan”. Dit maakt zijn verslag zowel filosofisch als ongrijpbaar: “Wie liegt, verandert zijn leven in fictie” (p.431).
De stijl van Brouwers is kenmerkend: gelaagd, muzikaal. Herhalende symboliek – zoals de jojo, de schommelstoel, en het aquarium – reflecteert de psychische beweging van Jelmer, hij blijft ‘heen en weer’ gaan tussen verleden en heden, verlangen en afwijzing. Zijn leven “zag eruit als een auto na een kettingbotsing” (p.445), verwrongen, versnipperd, en zonder overzicht.
Angst is een allesomvattend motief: “angst inademen, uitademen” (p.172), “angst is onzin” (p.85), en tegelijkertijd een bestaansvoorwaarde. Het cynisme van Jelmer is zijn enige verweer: “cynisme is een verweer tegen angst” (p.279). Liefde lijkt in deze roman eerder een biologische impuls dan een spirituele verheffing: “liefde leek biologisch” (p.172).
Ook de rol van taal wordt in twijfel getrokken. Taal liegt, verhult, verdraait – en zelfs foto’s zijn niet betrouwbaar, zoals blijkt wanneer gemanipuleerde beelden grote gevolgen hebben voor de levens van de personages. Alleen de spraakloze dochter Hanneke lijkt onbedorven door taal en samenleving, hoewel ze wordt weggestopt in een instelling – een schrijnend beeld van morele en sociale afwijzing.
De roman bevat tal van verwijzingen naar klassieke werken en figuren – Dante (p.215), Emma Bovary en Anna Karenina (p.409) – wat het boek een literaire gelaagdheid geeft. Brouwers is zichzelf: een meester in het verbinden van het verhevene met het banale, het sublieme met het tragikomische.
Het slot van de roman – waarin Nico zijn vrouw neerschiet – sluit aan bij het overkoepelende thema van vernietiging: “als de mens sterft, vallen al zijn talenten, wetenschap, kennis en filosofische inzichten ten prooi aan vernietiging, vergetelheid, vergeefheid” (p.242). Toch weet Brouwers in dit destructieve wereldbeeld een roman te scheppen vol leven, vol herinnering, en vol geheimen die – eenmaal ontsloten – hun werking blijven uitoefenen.
Over het verhaal
Jelmer van Hoff, een bijna vijftigjarige voormalig leraar geschiedenis, kijkt terug op zijn leven vol gemiste kansen. Centraal staat zijn oude liefde Daphne, een beroemde sopraan die getrouwd is met zijn vroegere studiegenoot, de prehistoricus Nico Sibelijn. Wanneer Jelmer en Daphne elkaar na jaren weer ontmoeten, laait zijn passie opnieuw op.
Ze beginnen een geheime correspondentie en ontmoeten elkaar enkele keren, maar telkens loopt het contact stuk. Ondertussen stort het leven van Jelmer in: zijn huwelijk strandt, zijn dochtertje Hanneke zit in een instelling, en zijn reputatie wordt aangetast door roddels en manipulatie. Daphne blijkt niet zijn enige liefde, maar ook een mysterie dat hij nooit volledig kan doorgronden.
Uiteindelijk raakt Nico, wiens wetenschappelijke werk onder vuur ligt, zo ontredderd dat hij in blinde woede op Jelmer en Daphne schiet. Jelmer overleeft, Daphne mogelijk ook. Of niet – dat blijft in het ongewisse. Jelmer sluit het verhaal af als een man die alles heeft verloren, behalve zijn herinneringen – en zelfs die zijn niet te vertrouwen. Het boek draait om verborgen verlangens, bedrog, angst en de vraag wat werkelijk is: verleden, droom of fictie.
Centraal staat Jelmer, een man van bijna vijftig, wiens leven wordt beheerst door gemiste kansen, in het bijzonder zijn liefde voor de sopraan Daphne – de vrouw van zijn vroegere studiegenoot Nico Sibelijn. Hun ontmoeting na jaren roept oude hartstocht op, en opent ook deuren naar ‘geheime kamers’ vol verdrongen herinneringen, schuldgevoelens en onuitgesproken verlangens. Het motief van de ‘verborgen deur’ (p.191) keert telkens terug: zowel letterlijk als figuurlijk weet Jelmer zich geen toegang te verschaffen tot zijn verleden, zijn dochter, of zelfs zijn ware verlangens.
Brouwers laat zien dat “geschiedenis is wat men zich herinnert” (p.37), en hij suggereert dat herinnering per definitie een bewerking is van de waarheid – of zelfs een fictie. Jelmer is een verteller die zich bewust is van zijn eigen onbetrouwbaarheid. Hij twijfelt of emoties, dromen of zelfs karakter “bestaan”. Dit maakt zijn verslag zowel filosofisch als ongrijpbaar: “Wie liegt, verandert zijn leven in fictie” (p.431).
De stijl van Brouwers is kenmerkend: gelaagd, muzikaal. Herhalende symboliek – zoals de jojo, de schommelstoel, en het aquarium – reflecteert de psychische beweging van Jelmer, hij blijft ‘heen en weer’ gaan tussen verleden en heden, verlangen en afwijzing. Zijn leven “zag eruit als een auto na een kettingbotsing” (p.445), verwrongen, versnipperd, en zonder overzicht.
Angst is een allesomvattend motief: “angst inademen, uitademen” (p.172), “angst is onzin” (p.85), en tegelijkertijd een bestaansvoorwaarde. Het cynisme van Jelmer is zijn enige verweer: “cynisme is een verweer tegen angst” (p.279). Liefde lijkt in deze roman eerder een biologische impuls dan een spirituele verheffing: “liefde leek biologisch” (p.172).
Ook de rol van taal wordt in twijfel getrokken. Taal liegt, verhult, verdraait – en zelfs foto’s zijn niet betrouwbaar, zoals blijkt wanneer gemanipuleerde beelden grote gevolgen hebben voor de levens van de personages. Alleen de spraakloze dochter Hanneke lijkt onbedorven door taal en samenleving, hoewel ze wordt weggestopt in een instelling – een schrijnend beeld van morele en sociale afwijzing.
De roman bevat tal van verwijzingen naar klassieke werken en figuren – Dante (p.215), Emma Bovary en Anna Karenina (p.409) – wat het boek een literaire gelaagdheid geeft. Brouwers is zichzelf: een meester in het verbinden van het verhevene met het banale, het sublieme met het tragikomische.
Het slot van de roman – waarin Nico zijn vrouw neerschiet – sluit aan bij het overkoepelende thema van vernietiging: “als de mens sterft, vallen al zijn talenten, wetenschap, kennis en filosofische inzichten ten prooi aan vernietiging, vergetelheid, vergeefheid” (p.242). Toch weet Brouwers in dit destructieve wereldbeeld een roman te scheppen vol leven, vol herinnering, en vol geheimen die – eenmaal ontsloten – hun werking blijven uitoefenen.
Over het verhaal
Jelmer van Hoff, een bijna vijftigjarige voormalig leraar geschiedenis, kijkt terug op zijn leven vol gemiste kansen. Centraal staat zijn oude liefde Daphne, een beroemde sopraan die getrouwd is met zijn vroegere studiegenoot, de prehistoricus Nico Sibelijn. Wanneer Jelmer en Daphne elkaar na jaren weer ontmoeten, laait zijn passie opnieuw op.
Ze beginnen een geheime correspondentie en ontmoeten elkaar enkele keren, maar telkens loopt het contact stuk. Ondertussen stort het leven van Jelmer in: zijn huwelijk strandt, zijn dochtertje Hanneke zit in een instelling, en zijn reputatie wordt aangetast door roddels en manipulatie. Daphne blijkt niet zijn enige liefde, maar ook een mysterie dat hij nooit volledig kan doorgronden.
Uiteindelijk raakt Nico, wiens wetenschappelijke werk onder vuur ligt, zo ontredderd dat hij in blinde woede op Jelmer en Daphne schiet. Jelmer overleeft, Daphne mogelijk ook. Of niet – dat blijft in het ongewisse. Jelmer sluit het verhaal af als een man die alles heeft verloren, behalve zijn herinneringen – en zelfs die zijn niet te vertrouwen. Het boek draait om verborgen verlangens, bedrog, angst en de vraag wat werkelijk is: verleden, droom of fictie.
May 22, 2024
https://www.youtube.com/watch?v=2Tg5k...
In een nat land
Bij een bosrand
Heb ik hem ontmoet
In een huis vol fraaie schimmels
En vuil ondergoed
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij weet hoe dat moet
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij doet dat goed
Elke ochtend
Eet hij zwijgend
Een plak melancholie
En hij botert triest beschuiten
In dienst van het genie
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij weet hoe dat moet
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij doet dat goed
Men zegt dat schrijven genezend werkt
Ik weet het niet
Word je zelf niet verslaafd
Aan dat poëtisch verdriet
Een boek als doek voor het bloeden ha
Ik weet het niet
Zet je niet de dood op een kier
Of leef je ergens anders niet hier
Ben je er nog of besta je alleen op papier
Dorre takken
Dode blaren
De stilte van bet bos
En de schrijver stelt geen vragen
Hij weet hoeveel het kost
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij weet hoe dat moet
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij doet dat goed
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij weet hoe dat moet
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij doet dat goed
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij weet hoe het moet
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij doet dat goed
In een nat land
Bij een bosrand
Heb ik hem ontmoet
In een huis vol fraaie schimmels
En vuil ondergoed
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij weet hoe dat moet
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij doet dat goed
Elke ochtend
Eet hij zwijgend
Een plak melancholie
En hij botert triest beschuiten
In dienst van het genie
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij weet hoe dat moet
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij doet dat goed
Men zegt dat schrijven genezend werkt
Ik weet het niet
Word je zelf niet verslaafd
Aan dat poëtisch verdriet
Een boek als doek voor het bloeden ha
Ik weet het niet
Zet je niet de dood op een kier
Of leef je ergens anders niet hier
Ben je er nog of besta je alleen op papier
Dorre takken
Dode blaren
De stilte van bet bos
En de schrijver stelt geen vragen
Hij weet hoeveel het kost
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij weet hoe dat moet
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij doet dat goed
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij weet hoe dat moet
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij doet dat goed
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij weet hoe het moet
Jeroen brouwers schrijft een boek
En hij doet dat goed
March 16, 2025
Geheime Kamers is prachtig verwoord, complex in elkaar gepuzzeld, en oersaai.
December 2, 2023
Arme Nico Sibelijn. Schrijver Jeroen Brouwers (1940-2022) heeft geen mededogen met zijn hoogleraar archeologie, die in Geheime kamers (2000) veroordeeld is tot de rol van bedrogen echtgenoot en verguisd academicus. Dat hoofdpersoon Jelmer van Hoff – niet te verwarren met Jelmer Verhooff uit Joost Zwagermans
Duel
- nu niet bepaald een assertieve rivaal is, maakt de situatie niet beter. Verscholen in hun ‘geheime kamers’ kunnen Jelmer en Daphne de schone schijn ophouden, maar vanzelfsprekend staat Brouwers niet toe dat de deuren gesloten blijven.
Zoals ik kennismaakte met het werk van Brouwers in Cliënt E. Busken, is ook het taalgebruik in Geheime kamers van het hoogste niveau, zeker waar het aankomt op venijn: amfioenvedette, kwelekeeltje en albineus zangkonijn zijn slechts voorbeelden van het idioom van een bedrogen vrouw voor de bedriegende vrouw. Zodoende weet Brouwers – toch al een plastisch schrijver – de banaalste situaties met een aura te omgeven.
Daarentegen had ik moeite het verhaal te waarderen. Als vaker in de Nederlandse literatuur is echtelijk overspel het belangrijkste onderwerp, beschreven vanuit een conflictmijdende man die zelfs als het om zijn gehandicapte dochter – zijn ‘meisjesgibbon’ – gaat nog geen vinger uitsteekt. Verstoken van aanraking en verbannen naar een aparte slaapkamer blijft Jelmer zich achter zijn verloren huwelijk verschuilen. Het is een type verhaal dat mij niet aanspreekt, waardoor ik het met Brouwers taalgebruik moest doen. Daarentegen maakte het verrassende einde veel goed.
Zoals ik kennismaakte met het werk van Brouwers in Cliënt E. Busken, is ook het taalgebruik in Geheime kamers van het hoogste niveau, zeker waar het aankomt op venijn: amfioenvedette, kwelekeeltje en albineus zangkonijn zijn slechts voorbeelden van het idioom van een bedrogen vrouw voor de bedriegende vrouw. Zodoende weet Brouwers – toch al een plastisch schrijver – de banaalste situaties met een aura te omgeven.
Ik zit op het toilet en al moet ik nodig, het goud wil niet komen. Met gesperde cloaca en gonzend hoofd van het persen bevind ik me in uitputtende concentratie, als de deur van het privaat opeens wordt opengetrokken, geen slot of haakje op die deur. Daar staat met minachtende grijns iemand, niet altijd is dat Nico Sibelijn die de laatste maanden zo vaak in de krant staat, soms is het postbode Coolenbrander of nog een ander persoon of persoonachtig wezen, op mij neer te kijken. Wat ik, purper van het onmachtig drukken, nog het beschamendst vind van deze inbraak in mijn privacy, het vernederendst, het ergst van alles, is, dat de verschijning in de deurlijst ziet dat ik meisjeskniekousjes aanheb, witte met erdoorheen geweven traantjes van afwijkend wit, of dat ik een tot Napoleonsteek gevouwen krantenessay op mijn hoofd draag. Op datzelfde moment komt de lading los als een bombardement. Tussen mijn dijen door, kriebelend aan mijn testikels, stijgt een tyfoon van vliegen en andere insecten uit de zitdoos op. Als honderden partikeltjes stront verspreiden ze zich voordat ze op alles blijven vastplakken. Al vermoed ik dat ik droom, tegelijkertijd weet ik dat ik niet droom, want ik hoor de wekker klik! klik! klik! foto’s van mij maken.
Daarentegen had ik moeite het verhaal te waarderen. Als vaker in de Nederlandse literatuur is echtelijk overspel het belangrijkste onderwerp, beschreven vanuit een conflictmijdende man die zelfs als het om zijn gehandicapte dochter – zijn ‘meisjesgibbon’ – gaat nog geen vinger uitsteekt. Verstoken van aanraking en verbannen naar een aparte slaapkamer blijft Jelmer zich achter zijn verloren huwelijk verschuilen. Het is een type verhaal dat mij niet aanspreekt, waardoor ik het met Brouwers taalgebruik moest doen. Daarentegen maakte het verrassende einde veel goed.
March 28, 2021
Het taalgebruik van Brouwers is in 'Geheime Kamers' spetterend. Ritmisch proza dat bol staat van beelden. 'In feite hoeft er naast Brouwers niets anders te bestaan en is het enige dat mij tegenhoudt om niet heen te gaan het gegeven dat ik nog niet al zijn werk genoten heb' - zo schreef ik tijdens het lezen over dit boek. Later voegde ik daaraan toe: 'Wederom een Brouwers geschreven in basalten zinnen die zich als obelisken op de lezer neerwerpen en hem/haar/hen voortdurend verpletteren met hun prevalerende gewicht. Nederig laat ik mij tot moes stampen, heilige schrijver - uw almachtige kastijding doet mij pijn en deugd tegelijk.' Doch...echter... de klad kwam er toch langzaam enigszins in. Een latere aantekening: 'Hoewel de zinnen nog immer van gietijzer zijn, kabbelt het verhaal me iets te kabbelig en had er wat mij betreft wel meer geschrapt mogen worden. Maar hoe schrap je in het werk van Brouwers? Ik zou dat als redacteur niet aandurven, want waarschijnlijk valt de pen je na de eerste pennenstreek uit de tengels, terwijl je het uitschreeuwt van pijn - de poten gebrand aan een heilige tekst, blasfemisch rood in de Bijbel.'
Tja, hoe schrap je in het werk van Brouwers? De zinnen blijven donderen - en toch.... Dit boek is denderend geschreven, zoveel is inmiddels wel duidelijk. Het manco zit 'm in het verhaal, de personages, de diepgang die helaas niet heel veel dieper komt dan de sloot waar de woonboot van hoofdpersoon Jelmer Hoffman in ligt. Het verhaal van een manipulatieve vrijer en een cynische ex-geschiedenisleraar, eindigend in een lichtelijk clichématig einde. Waarom de dame in kwestie zich als zodanig gedraagt wordt mij slechts ten dele duidelijk. Daarnaast fungeert Jelmer Hoffman mij iets te veel als de rioolbuis waaruit Brouwers zijn eigen cynische visie over de lezer uitstort. Die visie - een stinkende soep van stront, huidschilfers en kwijl - lees ik dan wel graag, toch kwam Jelmer Hoffman mijns inziens nooit echt uit Brouwers schaduw. En dan de dialogen, de telefoongesprekken (soms wat te lang), die ook klinken alsof Brouwers ze hoogstpersoonlijk zelf uit had kunnen spreken. De personages leven niet in hun eigen woorden door, maar blijven verlengstukken van Brouwers behoefte om vooral klinkende donderzinnen en spitsvondige metaforen uit zijn pen te storten. Hier is het verhaal niet de kapstok waar het taalgebruik aan hangt, maar vice versa. Goddank schrijft Brouwers zo sterk, dat het hem vergeven is. De passages waarin Jelmer Hoffman zijn verstandelijk beperkte dochtertje Hanneke bezoekt zijn namelijk jankend goed en hebben precies die schurende combinatie van banale gehandicaptenkwijlbeschrijvingen en vertederende liefdesuitingen die de pijn van het hebben van zo'n kind blootlegt. Andere passages lieten mijn ogen ook driemaal in mijn kop ronddraaien en dat is eigenlijk al meer dan menig schrijver teweegbrengt - zelfs als deze in tegenstelling tot Brouwers met 'Geheime Kamers' een ijzersterk verhaal weet neer te pennen.
Tja, hoe schrap je in het werk van Brouwers? De zinnen blijven donderen - en toch.... Dit boek is denderend geschreven, zoveel is inmiddels wel duidelijk. Het manco zit 'm in het verhaal, de personages, de diepgang die helaas niet heel veel dieper komt dan de sloot waar de woonboot van hoofdpersoon Jelmer Hoffman in ligt. Het verhaal van een manipulatieve vrijer en een cynische ex-geschiedenisleraar, eindigend in een lichtelijk clichématig einde. Waarom de dame in kwestie zich als zodanig gedraagt wordt mij slechts ten dele duidelijk. Daarnaast fungeert Jelmer Hoffman mij iets te veel als de rioolbuis waaruit Brouwers zijn eigen cynische visie over de lezer uitstort. Die visie - een stinkende soep van stront, huidschilfers en kwijl - lees ik dan wel graag, toch kwam Jelmer Hoffman mijns inziens nooit echt uit Brouwers schaduw. En dan de dialogen, de telefoongesprekken (soms wat te lang), die ook klinken alsof Brouwers ze hoogstpersoonlijk zelf uit had kunnen spreken. De personages leven niet in hun eigen woorden door, maar blijven verlengstukken van Brouwers behoefte om vooral klinkende donderzinnen en spitsvondige metaforen uit zijn pen te storten. Hier is het verhaal niet de kapstok waar het taalgebruik aan hangt, maar vice versa. Goddank schrijft Brouwers zo sterk, dat het hem vergeven is. De passages waarin Jelmer Hoffman zijn verstandelijk beperkte dochtertje Hanneke bezoekt zijn namelijk jankend goed en hebben precies die schurende combinatie van banale gehandicaptenkwijlbeschrijvingen en vertederende liefdesuitingen die de pijn van het hebben van zo'n kind blootlegt. Andere passages lieten mijn ogen ook driemaal in mijn kop ronddraaien en dat is eigenlijk al meer dan menig schrijver teweegbrengt - zelfs als deze in tegenstelling tot Brouwers met 'Geheime Kamers' een ijzersterk verhaal weet neer te pennen.
December 10, 2013
Jeroen Brouwers schreef een boek, en hij deed dat goed.
Ik althans ben er danig van onder de indruk.
Van de elegante precisie van de beschrijvingen, van het meeslepende verhaal over niet-kinderachtige thema’s (verliefdheid en bedrog zijn de twee belangrijkste, maar stront is er ook een), van de meesterhand waarmee de hele constructie in elkaar is gezet.
Nabokov definieerde wat voor hem een goed boek was als volgt:
“For me a work of fiction exists only insofar as it affords me what I shall bluntly call aesthetic bliss, that is a sense of being somehow, somewhere, connected with other states of being where art (curiosity, tenderness, kindness, ecstasy) is the norm.”
Dat is exact wat Brouwers levert: esthetische vervoering.
Dit boek heeft zowat alle literaire prijzen die er in deze contreien te krijgen zijn gewonnen. Terecht.
En ik durf nog meer te beweren. Ik lees al vele jaren voornamelijk Engelse en Amerikaanse literatuur, omdat ik ervan uitging dat de toppers van aldaar toch ver boven onze Laaglandse coryfeeën zouden uitsteken. Dat was onterecht. Brouwers is wereldklasse.
Dames en Heren leden van de Zweedse Academie der Letteren die het Nederlands machtig zijn en toevallig deze recensie lezen, ik bezweer u: geef deze man zijn Nobelprijs!
October 20, 2011
A book on secrets, lies, hidden parts of your life. The story revolves around a woman with the power to captivate every man she meets, twisting them around her little finger and locking them away - figuratively - in her 'secret rooms', where she hides her affairs from her gullible husband. But where the secrets of normal people (like the one her son is trying to hide) are simply uncovered, dealt with, and go away, hers explode like wounds bursting open and covering everyone around her in poisonous pus.
The book deserves maybe 3.5 stars, but due to the plot being rather tenuous and some large parts of the text being quite boring, I decided to round it off downwards. The most impressive element is the mesmerizing and diverse vocabulary, the - often hidden - metaphores, the little details popping up once in a while like a musical motif. Beautifully written, but a pretty dull plot.
The book deserves maybe 3.5 stars, but due to the plot being rather tenuous and some large parts of the text being quite boring, I decided to round it off downwards. The most impressive element is the mesmerizing and diverse vocabulary, the - often hidden - metaphores, the little details popping up once in a while like a musical motif. Beautifully written, but a pretty dull plot.
October 14, 2015
Jeroen Brouwers in zijn eigen onnavolgbare, complex-fantastische stijl!
Bangelijk accuraat alweer.
Dat Brouwers zijn neus niet ophaalt voor een flinke portie sarcasme is niets nieuws. Zijn fijn gevoel voor humor zorgt ervoor dat hetgeen hij de lezer voorschotelt nog net binnen de grenzen van het verteerbare blijft.
Groot compliment voor de manier waarop hij de figuur van Hanneke, zijn dochter met het syndroom van Down, neerzet.
Jeroen Brouwers: ofwel houd je ervan, of je verfoeit hem maar onverschillig blijf je nooit.
Bangelijk accuraat alweer.
Dat Brouwers zijn neus niet ophaalt voor een flinke portie sarcasme is niets nieuws. Zijn fijn gevoel voor humor zorgt ervoor dat hetgeen hij de lezer voorschotelt nog net binnen de grenzen van het verteerbare blijft.
Groot compliment voor de manier waarop hij de figuur van Hanneke, zijn dochter met het syndroom van Down, neerzet.
Jeroen Brouwers: ofwel houd je ervan, of je verfoeit hem maar onverschillig blijf je nooit.
January 1, 2018
Fe-no-me-naal, op die manier herdefinieerde Jeroen Brouwers wat romanschrijven betekent. Geen wonder dat hij daar zo'n jaar of vijf aan gewerkt heeft. En wat een stijl, tientallen metaforen vliegen je rond de oren, en de meesten zijn fenomenaal sterk. Jaloers ben ik op zo'n schrijftalent. Maar ondertussen weet ik ook wel: talent én discipline, heel veel discipline
October 2, 2018
Houd je van opera? Van het gezongen melodrama? Lees dan dit boek. Jeroen Brouwers op zijn hoogtepunt als schrijver en onweerstaanbaar grappig in zijn cynische formuleringen. Het verhal van twee voormalige studievrienden en hun bleke, zingende muze is van alle tijden.
August 4, 2020
Brouwers weet de aandacht van begin tot eind vast te houden in een meeslepende grote roman over bedrog, overspel en hypocrisie. Een labyrintisch boek met veel ‘geheime kamers’ waar je de aandacht bij moet houden. De stijl is ronduit subliem!
Read
October 6, 2024In Jeroen Brouwers zitten twee schrijvers: een die een verhaal vol hartstocht en geheimen bedenkt, en een die het in wellustige en barokke taalslingers vertolkt. De scheve relaties en de van liefde of weerzin vervulde dialogen zijn met voelbaar plezier geschreven, terwijl de onderhuidse pijn, de schaamte, de vreugde en de verrotting de lezer helder voor ogen staan. Inhoud en stijl lijken bijna aparte disciplines, maar hun samenspel is harmonieus en meeslepend.
Brouwers laat de lezer meelezen over zijn schouder, terwijl hij “dit allemaal aan het opschrijven is”. Dat geeft hem de gelegenheid om twee perspectieven tegelijk te hanteren: dat van Jelmer Van Hoff en zijn hopeloze en pijnlijke verliefdheid, en dat van de verteller (Jelmer/Jeroen) die het met voelbaar plezier neerschrijft. Hij doet het met zoveel flair dat hij (de schrijver Brouwers) nooit tussen het verhaal en de lezer in gaat staan, of toch niet in die mate dat het stoort.
February 18, 2025
Jelmer Van Hoff, ex-historicus wordt tijdens de studententijd verliefd op Daphne , de vrouw die trouwt met de succesvolle Nico Sibelijn die gevierde historicus is en Jelmer’s studievriend is. Over verlangen maar ook over bedrog. Conflict tussen opvattingen Daphne (wat niet weet, niet deert) en de rest van de betrokkenen. En Daphne die niet eens verliefd is op Jelmer maar op de oude zangleraar die vrouwenversierder is.
Eindigt met roddelpers en een moord op Daphne.
Graag gelezen omdat Brouwers zo goed schrijft. Medelijden met Jelmer die uiteindelijk geen affectie gekregen had van
Daphne, een liefdeloos huwelijk had met Paula en een gehandicapte dochter waar zijn vrouw niet meer naar omkeek :)
Eindigt met roddelpers en een moord op Daphne.
Graag gelezen omdat Brouwers zo goed schrijft. Medelijden met Jelmer die uiteindelijk geen affectie gekregen had van
Daphne, een liefdeloos huwelijk had met Paula en een gehandicapte dochter waar zijn vrouw niet meer naar omkeek :)
June 17, 2025
Durven he, een klassieker 2 sterren geven. Maar echt man, wat een ongelooflijk saai verhaal. Tuurlijk kan de man schrijven. Maar zelfs de beste schrijver zou dan toch een interessanter personage moeten kunnen bedenken. Nu, ik kan me voorstellen dat in linkse intellectuele middens dit verhaal helemaal aanslaat. Maar ik kon de man op een gegeven moment niet meer uitstaan. Wat een vod, een oetlul die zich als een slak door vrouwen in het slijk laat sleuren en daar dan ook niet uit wil.
Om dan op de laatste pagina wat actie erin te gooien? Had dan ook de saaiheid doorgetrokken tot aan het einde denk ik dan maar.
Om dan op de laatste pagina wat actie erin te gooien? Had dan ook de saaiheid doorgetrokken tot aan het einde denk ik dan maar.
February 16, 2019
Uitstekende schrijfstijl maar de plot is zwak en de personages een beetje te stereotiep. Jammer!
January 8, 2022
Geen seconde verveeld en leest als een trein. Zeker dikke aanrader voor liefhebbers van lange romans.
October 5, 2022
Zoals altijd bij Brouwers mooie taal, maar net iets te veel geil gekweil naar mijn goesting deze keer. Op het einde begon het ook echt wel wat aan te slepen.
April 5, 2025
Stuitend saai.
August 6, 2022
Goed boek van een meesterlijke schrijver. "Het hout" vond ik toch nog beter.
4sterren
4sterren
April 7, 2019
Ik heb echt een hekel aan deze mensen gekregen. Ik dacht een flink deel van het boek: “stik er maar in met je persoonlijke shit”, maar stoppen met lezen kon ik toch niet. Echte hekel aan deze mensen kan toch alleen maar betekenen dat ze goed uitgewerkt zijn als personages maar om nou te roepen “gaat dat lezen”, tja, het is een dilemma.
Displaying 1 - 30 of 111 reviews