In Zielsverwanten staat John Koopman, kok en eigenaar van een eetcafé centraal. Hij ontmoet Ageeth, directeur van een verzorgingstehuis, als hij zijn taakstraf in het verzorgingstehuis moet uitvoeren. Er gebeurt iets met ze, maar hun ongelijkwaardige posities tellen zwaar. Ze weten niet dat ze nauwlettend worden gevolgd door iemand die heel geïnteresseerd is in Ageeth. Iemand die bereid is alles op alles te zetten om haar te krijgen en nergens voor terugdeinst, zelfs niet voor moorden. Ook al zijn de slachtoffers kwetsbare oude mensen. Totdat er een slachtoffer valt dat niet oud is. Op dat moment komen John en Ageeth in een totaal onoverzichtelijke situatie terecht en lijkt de moordenaar vrij spel te hebben.
Loes den Hollander schrijft al vanaf het moment dat ze kon lezen. Aanvankelijk poëzie, later columns, daarna verhalen en ten slotte haar eerste boek. Toch kwam het nooit in haar op om van schrijven haar beroep te maken, omdat ze zich helemaal richtte op haar carrière in de gezondheidszorg. Dat veranderde toen ze in 2001 een verhalenwedstrijd won. Vanaf dat moment ging er voor haar gevoel een luik in haar hoofd open waar een onstuitbare lading teksten achter zit die zich allemaal verdringen om te worden opgeschreven. Toen ze in 2006 haar carrière als directeur van een gezondheidszorginstelling beëindigde, vond ze vrijwel tegelijk een uitgever voor Vrijdag, haar eerste literaire thriller. Daarna volgde al snel het zinderende Zwanenzang en sindsdien is schrijven haar voornaamste bezigheid.
Loes den Hollander schreef al eerder columns voor bekende vrouwenbladen. Zij was van 2002 tot 2009 hoofdredacteur van Denkbeeld, een vakblad voor de gezondheidszorg en is nu nog als gastredacteur aan het blad verbonden.
Een spannend boek dat je tot op het einde laat raden naar de dader. Ik had het door net iets voor de ontknoping. De enige reden waarom ik geen 5 sterren geef, is omdat er - volgens mij - hier en daar een kleinigheidje niet klopte.
Spannend, verveelt geen moment en pas tijdens de laatste pagina's besef je wie de dader is. De korte hoofdstukjes zorgen ervoor dat het zeer vlot leest. Aangename vertelstijl. Aanrader!
Hoe de chemie tussen John en Ageeth in het begin omschreven werd deed me soms een beetje denken aan een slecht stationsromannetje, maar het verhaal ernaast was zo spannend! Leest als een trein en had toch wel een onverwacht einde voor mij.
3,5* John Koopman, kok en eigenaar van een eetcafé centraal en Ageeth, directeur van een verzorgingstehuis staan centraal. Ze ontmoeten elkaar als John zijn taakstraf in het verzorgingstehuis moet uitvoeren waar Ageeth directrice is. Er ontstaat een romantische interesse in elkaar, maar hun ongelijkwaardige posities maken dat moeilijk. John is getrouwd met Kyra maar die gaat er vandoor met Piet, collega en goede vriend van John in het eetcafé.
Ze weten niet dat ze nauwlettend worden gevolgd door iemand die heel geïnteresseerd is in Ageeth. Iemand die bereid is alles op alles te zetten om haar te krijgen en nergens voor terugdeinst, zelfs niet voor moorden. Ook al zijn de slachtoffers kwetsbare oude mensen. Zij hebben elke keer gezien wie het kantoor van Ageeth binnen ging en ook de brieven schreef. (Totdat Judith, de secretaresse slachtoffer is). Op kerstavond zit ze dronken in het kantoor van Ageeth en verleidt John die mislukte seks heeft gehad met Nancy (vriendin en collega van Judith). Na de kerst wordt ze daar dood gevonden. Omdat John daar aanwezig was op die avond, wordt hij verdacht.
Door heel het boek wordt je op het verkeerde spoor gezet wie het zou kunnen zijn. Eerst denk je Judith of Guus. Maar zij zijn het beide niet. Het is uiteindelijk Gerlof. Die zag je niet aankomen. Aan het eind van het boek, voordat de nieuwjaarsborrel begint, probeert hij Ageeth nog te vermoorden met de gouden briefopener.
—
Kleine dingetjes in het boek kloppen volgens mij niet helemaal. Voordat tijd en datum stukjes. Dan was John thuis om half 12, gebeld met Ageeth omdat ze bang was, een uur door de sneeuw gereden naar haar toe, lang gekletst en uiteindelijk is het “na twaalven” dat Ageeth naar bed gaat en super moe is.
En de data tussen kerst en oud en nieuw kloppen ook niet. Dingen die eerder te leken zijn gebeurd, was dan toch op oudjaarsdag. En de loop naar 2 januari toe was ook niet altijd scherp.
—
Ik vind het een gekke toevoeging aan het verhaal dat John met Nancy naar bed is gegaan.
En hoe sommige stukjes zijn geschreven. “Dan bel je haar toch?”, “je hebt gelijk” —> John belt Kyra op en Kyra meteen “het klopt ik ben met Piet, doei”. Hier zit dan weer heel erg weinig emotie en diepgang in en andere stukjes wat langdradiger.
This entire review has been hidden because of spoilers.
Spannend verhaal, lekkere korte hoofdstukken. Ideaal om voor het slapengaan een paar hoofdstukken te lezen. En tot op het laatst was het gissen naar de dader.
Ook ik vond dit weer een heerlijk boek van Loes, inderdaad bloedstollend spannend is het niet maar toch broeit er iets waardoor je wilt blijven lezen. Ik vond wel dat het verhaal ietwat traag op gang komt maar als je er eenmaal inzit, wil je blijven lezen. Pas de laatste hoofdstukken had ik een vermoeden wie de dader was en dit bleek ook te kloppen. Maar dit heeft verder geen invloed gehad op mijn leesplezier. Niet het allerbeste boek van Loes, dat blijven voor mij toch nog steeds Vrijdag en Zwanenzang.
Ik lees heel graag de spannende en meeslepende boeken van deze auteur. Dit boek was zeker niet haar beste. Af en toe niet geloofwaardig zelfs. Dat ik het boek heb uitgelezen heeft te maken met de knappe wijze waardoor de auteur spanning weet op te bouwen.
Meeslepend verhaal. Ik vond het schrijfstijl zeer aangenaam. Het eind vond ik heel onverwachts en voor en reden of een andere, heb ik het gevoel dat het niet klopt (dat het niet bij het verhaal past). Maar goed, misschien als ik het ooit herlezen, vind ik het eind wel goed. Ik zal een andere boek van Den Hollander wel willen lezen.