The Service: The Memoirs of General Reinhard Gehlen

by Reinhard Gehlen, David Irving (Translator), George Bailey (Introduction)

The personal revelations of the powerful, mysterious and controversial espionage figure who served the Nazis, the U. S. Army, the CIA and West Germany.

Genres: History, Military Fiction, Germany, Biography, World War II, Espionage

1972 pages, Hardcover

First published January 1, 1971

Reviews

[Bjorn Roose · Rating 3 out of 5]

Hoewel dit strikt genomen geen autobiografie is, toch niet van de auteur zelf, is het in dit geval toch zinnig even in te gaan op… de biografie van de auteur.

Van de Nederlandstalige Wikipedia zal u over hem niet veel leren, maar de Engelstalige versie is een stuk leerzamer. Ik vertaal vrij naar wat ik daar vind: “Reinhard Gehlen (3 april 1902 – 8 juni 1979) was een Duitse luitenant-generaal en inlichtingenofficier. Hij was hoofd van de militaire inlichtingendienst Fremde Heere Ost van de Wehrmacht aan het Oostfront gedurende de Tweede Wereldoorlog, spionnenbaas van de met de CIA geaffilieerde anticommunistische Organisation Gehlen (1946-56) en stichtend voorzitter van de Bundesnachrichtendienst van West-Duitsland (1956-68) tijdens de Koude Oorlog.”

Hij ging dus, althans volgens de hem vijandige (in niet onbelangrijke mate Oost-Duitse en/of communistische) pers, over van werken voor Adolf Hitler naar werken voor Harry S. Truman (en diens opvolger Dwight D. Eisenhower) en vervolgens voor Konrad Adenauer (en diens opvolgers Ludwig Erhard en Kurt Georg Kiesinger). Een idee dat uiteraard voor diezelfde pers mooie titels opleverde genre “How Reinhard Gehlen went from nazi general to CIA spy” of “spion van de eeuw” en van hem, nog steeds volgens diezelfde pers, onder andere de “ nazi father of the CIA ” en “ the ex-nazi who created the Cold War ” maakte.

Wikipedia, toch ook niet altijd een toonbeeld van objectiviteit, doet dan iéts harder zijn best om de feiten weer te geven. Ten eerste beweert de “online encyclopedie” nergens dat Gehlen een nationaal-socialist (ofte nazi) was. Dat was hij voor zover we weten ook niet. Hij was nooit lid van de NSDAP of de SS, en “begreep”, toen hij het commando over de militaire inlichtingendienst Fremde Heere Ost overnam in de lente van 1942, “dat de Fremde Heere Ost een fundamentele reorganisatie nodig had, en zorgde voor een staf van militaire taalkundigen en aardrijkskundigen, antropologisten, advocaten, en junior militaire officieren die de Fremde Heere Ost zouden verbeteren als militaire inlichtingendienst ondanks de nazi-ideologie van Slavische inferioriteit”. Ook andere mensen in de Duitse Wehrmacht begrepen duidelijk dat hij géén nazi was: “In de zomer van 1944 vroegen kolonel Henning von Tresckow, kolonel Claus von Stauffenberg, en generaal Adolf Heusingen Gehlen deel te nemen in hun plan om Adolf Hitler te vermoorden. Als hoofd van de Fremde Heere Ost liet Gehlen de militaire samenzweerders toe om onder zijn bescherming hun plannen uit te werken en was hij aanwezig bij hun samenkomsten in Berchtesgaden”. Hij wist na de mislukking van de aanslag van 20 juli 1944 echter uit beeld te blijven (en niemand van de anderen verried hem), waardoor het toch nog tot april 1945 zou duren vooraleer hij uit de genade van Hitler zou vallen: de Führer was namelijk van oordeel dat de accurate informatie over onder andere het Rode Leger die verzameld werd door de Fremde Heere Ost en regelmatig tegen de “perceptie” van, tegen dan, vooral hemzelf inging, “defaitistisch” was en schadelijk voor de nationaal-socialistische zaak tegen het “judeobolsjevisme” in Rusland. Wellicht omdat Hitler, ondanks zijn uiteraard rooskleuriger kijk op de zaak, tegen april 1945 het niet meer gedaan zou krijgen om iemand als Gehlen, kort voordien nog gepromoveerd tot majoor-generaal, te laten executeren, kwam de schrijver van voorliggend Der Dienst – Erinnerungen 1942-1971 er van af met ontslag.

Wat uiteraard niet belette dat Gehlen gelijk had: nationaal-socialistisch Duitsland kon de oorlog niet meer winnen en het Rode Leger zou een groot deel van Europa bezetten. En dat de Fremde Heere Ost bijgevolg een hoop informatie in bezit had die ook ná de oorlog nog z’n nut zou hebben, zij het niet meteen voor Duitsland. Hij zorgde er dus voor dat die info bewaard bleef (op microfilm), want hij wist ook dat de westerse geallieerden die info niet hadden.

Vanaf daar begint de geschiedenis die later tot eerder genoemde spectaculaire titels en andere “journalistieke” onzin zou leiden, maar in werkelijkheid vooral een kwestie van geduld, volharding, denkwerk en administratie was. Ja, Gehlen en een groot deel van z’n medewerkers maakten uiteindelijk de transfer van Fremde Heere Ost naar de zogenaamde Organisation Gehlen en vervolgens de Bundesnachrichtendienst, maar behalve dat dat gebeurd is, was daar – zo blijkt telkens weer uit dit boek – niks spectaculairs aan. Ook niet waar Wikipedia er alsnog iets spectaculairs van poogt te maken, genre “Op 20 september 1945 werden Gehlen en drie van zijn medewerkers van de Amerikaanse Bezettingszone in Duitsland naar de VS gevlogen om spionnen voor de Amerikaanse overheid te worden”.

Als er één ding klopt van de commentaren op Gehlen – je kan eigenlijk nauwelijks verwachten dat er over een volkomen gesloten wereld als de inlichtingendiensten objectieve commentaren geschreven worden -, dan is het wellicht wel die in een CIA-nota geschreven met betrekking tot zijn pensionering in 1968: dat hij “in essentie een militaire officier in gewoonten en houdingen” was (hij wás gewoon een militaire officier per slot van rekening), “een conservatief” (nogal wiedes), en dat hij zich onthield van feestjes en drank. De man die zijn beroepsloopbaan eindigde als hoofd van een civiele dienst, maar behalve dat ook nog luitenant-generaal bij de Reservekrachten van de Bundeswehr was (en daarmee de hoogste officier binnen die Reservekrachten van de Bundeswehr), en bij zijn afscheid het West-Duitse Groβes Verdienstkreuz kreeg, slaagde er dan ook in met Der Dienst – Erinnerungen 1942-1971 het saaiste boek ooit over spionnen te schrijven. Reken daarbij dat het boek in vrij moeilijk Duits geschreven is (het werd uitgegeven bij von Hase & Koehler Verlag in 1971) en meer dan 400 bladzijden telt en u zal begrijpen dat het me een paar maanden gekost heeft om het te lezen. Meer dan een tiental bladzijden per dag kreeg ik niet verteerd, dus voor de rest las ik al die andere boeken waarvan u de jongste maanden boekbesprekingen van mijn hand heeft zien verschijnen.

Nu, dat het boek saai geschreven is, belet niet dat het an sich interessant is. Ook al omdat het echt over Der Dienst gaat en niet over Gehlen zelve, zoals hij ook meegeeft in de inleiding: “Ich bin der Überzeugung, daβ das Exemplarische meines Lebens eine Veröffentlichung nicht rechtfertigt. Erziehung im Elternhaus, Abitur, Eintritt in die Reichswehr, Ende 1923 Leutnant, dann der Dienst in wechselnden Stellungen in Truppe und Stäben, alles dies entspricht dem Lebensgang jedes beliebigen Generalstabsoffiziers, ohne daβ dies allegemeines Interesse beanspruchen dürfte, bis ich am 1.4.1942 zum Chef der Abteilung Fremde Heere Ost im Generalstab des Heeres ernannt wurde. Dieser Einschnitt in meinem Leben ist es, der mich veranlaβt und, wie ich meine, auch berechtigt, meine Erinnerungen zu veröffentlichen. Denn ohne mein Zutun nahm von diesem Zeitpunkt an mein Leben eine Wendung zum Einmaligen und Auβergewöhnlichen. Vom 1.4.1942 an trug ich an wesentlicher Stelle Verantwortung und wirkte viele Jahre auf dem Gebiete des Nachrichtendienstes, das für die Sicherheit jedes Landes von auβerordentlicher Bedeutung ist.”

Gehlen is echter ook ná zijn pensionering nog een professional gebleven en praat nauwelijks “uit het bed”. Geheimen zal je in dit boek dus niet vinden. Wel rustige beschouwingen over hoe dingen precies verlopen zijn, hoe een geheime dienst werkelijk functioneert en hoe weinig er klopt van wat hem en z’n mensen allemaal werd aangewreven. Maar ook over het aan het Oostfront nauwelijks opgevolgde “Kommissar-Befehl” van Hitler, over de voordrachten die hij hield voor de Krijgsacademie (met een quasi volledige inhoud van die voordrachten), over Martin Bormann (“Zwei zuverlässige Informationen gaben mir in den 50er Jahren die Gewiβheit, daβ Martin Bormann perfekt abgeschirmt in der Sowjetunion lebte”), over Operatie Walküre, over het gebruik en het misbruik van de Russische vrijwilligers in de strijd tegen de Sovjets (met bijzondere aandacht voor Andrey Andreyevich Vlasov), of over zijn ontmoetingen met de Führer zelf: “Ich kann nur bestätigen, wie heftig meine Vorgesetzten immer wieder mit diesem Mann gerungen haben, um offensichtlich falsche Entschlüsse zu verhindern, die, wenn sie einmal gefallen waren, beim Starrsinn des Diktators oft nur durch die Ereignissen selbst geändert werden konnten. Die Feindlage war bei diesen Auseinandersetzungen oft das gewichtigste Argument. Die in ihrem Rahmen gewonnenen Erkentnisse wurden von Hitler immer wieder mit sich im Laufe der Jahre steigernder Heftigkeit als Defaitismus und sogar als Sabotage gegenüber seinen Intentionen bezeichnet, ein weiterer Grund, der meine Vorgesetzten veranlaβte, mich nach Möglichkeit vor den Ausbrüchen dieses Mannes zu bewahren und meine Ablösung nicht zu provozieren.”

Verder besteed Gehlen uitgebreid aandacht aan de “afmars” van het front, met verblijf in de Alpen, en verlate overgave aan de Amerikanen met als enig doel de Fremde Heere Ost een tweede leven te bezorgen als inlichtingendienst voor het Duitsland van na het nationaal-socialisme: “Es war klar, daβ, wenn der Faden erst einmal abgerissen war, der Wiederaufbau eines fundierten und leistungsfähigen Nachrichtendienstes Jahre danach sehr schwierig, wenn nicht unmöglich sein muβte. Hierbei fiel auch ins Gewicht, daβ der Ostgegener, je längere Zeit vergehen würde, um so bessere Möglichkeiten fände, um in breiter Front in einen neuen Dienst einzudringen. Hieraus ergab sich, so aussichtslos und widersinnig dies im Frühjahr 1945 auch erschien, daβ der Versuch gemacht werden müsse, – wenn möglich ohne wesentliche Unterbrechung – den Kern für einen neuen deutschen Nachrichtendienst zu schaffen. Denn daβ eine künftige deutsche Regierung einen Nachrichtendienst benötigen würde, war für mich selbstverständlich. Die Personallage würde es gestatten, wenn man sofort nach Kriegsende anknüpfen konnte, einen entsprechenden Personalstamm aus den bisher verfügbaren Nachrichtenleuten und meinen bewährten Mitarbeitern zusammenzustellen.” Daarvoor moest dan wel even langs de Amerikanen om gewerkt worden, maar “Wir erwarteten, daβ die Verteidigung der westlichen Völker gegen den Zugriff des Kommunismus diese nach dem Kriege früher oder später zu gemeinsamen Handeln führen müsse”, dus erg was dat niet. De Amerikanen waren – zeker na de omslag in de publieke opinie ten gevolge van de inval van de Sovjets in Iran in 1946 – ook maar al te blij met de aangeboden hulp, dus na een ontluizingsperiode, en steeds met een zekere mate van onafhankelijkheid konden Gehlen en zijn mensen weerom aan de slag onder de vleugels van de Amerikanen: de Organisation Gehlen, voor Gehlen een tussenstap naar een volwaardige Duitse inlichtingendienst, was geboren, de Fremde Heere Ost was uit zijn assen opgestaan.

Ondanks het feit dat de organisatie onder de vleugels van de Amerikanen opereerde (maar daar, zo moest Gehlen ook regelmatig duidelijk maken aan de eigenaars van de vleugels, géén eigendom van was) en Gehlen zelf een onbeschreven blad was wat sympathieën voor het nationaal-socialisme betrof, ontstonden toén ook al geruchten over het Duitse personeel dat de Organisation Gehlen aantrok: “Der Einwand (...) in der Organisation seien also mehr oder weniger lediglich Desperados und Abenteurer zusammengekommen, um einem finsteren Gewerbe zu dienen, zeugt von völliger Unkenntnis und falscher Einschätzung der Gegebenheiten und Zustände. Dieser Vorwurf ist übrigens seitens der SBZ-Propaganda [SBZ betekent Sovjet-Bezettingszone, noot van mij] bis zum Jahre 1954 immer wieder erhoben und in Einzelfällen von westlichen Presseorganen ungeprüft und damit zumindest fahrlässig übernommen worden.”

En dan moest nog de overgang naar ondergeschiktheid aan de West-Duitse regering volgen, een overgang die een aantal jaren zou duren, al zou dat in ieder geval niet aan Konrad Adenauer gelegen hebben: “Der Bundeskanzler empfing mich mit einer Herzlichkeit und Aufgeschlossenheit, die sofort alle Bedenken zerstreute. Ihm, der sich in fortgeschrittenem Alter zur Übernahme der höchsten Verantwortung in unserem Lande bereiterklärt hatte, brauchte ich die Notwendigkeit eines Auslandsnachrichtendienstes nicht besonders zu erklären. Er zeigte ebenso wie Globke ein ungewöhnliches Einfühlungsvermögen in den schwierigen Aufgabenbereich meiner Organisation und bewies für unsere Probleme besonderes Verständnis. Adenauer begriff sofort, welchen auβerordentlichen Wert dieses Instrument, das ihm angeboten wurde, für jede Regierung bedeutete, wenn man es richtig zu nutzen verstand.”

Hoe dan ook, ook los van het gedoe over zijn personeelsbestand (“sie entziehe ehemalige Nazis und SS-Leute bewuβt und planmäβig der Strafvervolgung”) en de financiële en administratieve hindernissen bij de werking onder Amerikaanse vleugels en de overstap naar werking onder Duitse vleugels – dingen waarvan je ook verder nog de indruk krijgt dat ze het overgrote deel van de tijd van Gehlen in beslag namen binnen zijn organisatie – waren er Rückschlage und Erfolge voor de Organisation Gehlen. In de volgorde waarin Gehlen ze aankaart: Der Fall Geyer, Die Entführung des Major a. D. Haase, Fall Höher und weitere Maβnahmen des SSD, Der Fall Brutus, Fall Gänseblümchen, Operation Uranus, Professor Kastner, Verhaftungsaktion in Rostock-Warnemünde, en Emil Bahr.

Maar over de operaties van ná de overgang naar Bundesnachrichtendienst is Gehlen minder uitgesproken. Vanaf zo ongeveer halverwege het boek beperkt hij zich tot algemene vertellingen over de geschiedenis van de inlichtingendiensten, over het profiel en de werving van de medewerkers (“Der Agent, der mit doppelbödigem Koffer, schallgedämpfter Pistole und kosmetischen Utensilien den »Superspion« darzustellen hat, gehört jedenfalls in das filmische und romanhafte fabelreich, in das immer wieder auch attraktive Agentinnen einbezogen wurden”), en over het wereldtoneel waarop de dienst speelde: Chili als ondersteuningspunt voor de Sovjets, de opstand in Hongarije, de “vredevolle coëxistentie” van Chroestsjov, het neerschieten van Powers’ U2 boven Rusland, de invasie van de Varkensbaai, de moord op Lev Rebet en Stefan Bandera, de oprichting van de Berlijnse Muur en de Luchtbrug, de Vietnamoorlog, de moord op John Fitzgerald Kennedy, het aan de kant schuiven van eerder genoemde Chroestsjov, de putsch tegen Soekarno, de Zesdaagse Oorlog. Allemaal niet echt nieuws voor mij, maar voor wie niet zo bekend is met die stukjes geschiedenis kan Der Dienst – Erinnerungen 1942-1971 een interessante manier zijn om daar naderhand uitgebreider kennis mee te maken.

Dat is helaas veel minder het geval voor de drie hoofdstukken die daarna nog komen: Sowjetische Politik und kommunistische Ideologie, Weltkommunistische Aktivität und Infiltration, en 25 Jahre Sowjetische Machtpolitik und ihre Folgen. In wat heden ten dage nog bestaat qua communisme speelt de overleden Sovjet-unie geen rol meer en wat er nog overblijft aan wereldwijde organisaties (de Wereldvredesraad bijvoorbeeld) uit die tijd lijdt hoogstens nog een schimmig bestaan. En ook de prognoses van Gehlen met betrekking tot de toekomst van de Sovjet-Unie zijn helemaal de mist in gegaan: mensen die de Russische militaire operatie in Oekraïne vergelijken met de Sovjet-achtervolging van de nationaal-socialisten en vervolgens het bezet houden van de op hen veroverde gebieden had hij overigens naar alle waarschijnlijkheid (en volkomen terecht) gek verklaard.

Björn Roose

[David Hill · Rating 2 out of 5]

Sometimes I have to be careful that I'm writing a review of the book I just read, rather than a review of the subject. In the case of a memoir, it's a bit simpler. Here we have a book about a man, written by the man. I really dislike this man, and that flows through to the book.

I don't think Gehlen ever comes right out and says that he wasn't a Nazi. I've read several memoirs of German WWII officers. I'm pretty sure every one of them denied being a Nazi. They also all denied having anything to do with Nazi atrocities. "My unit didn't participate; we weren't there. I knew nothing about any atrocities. I'm innocent." There are no words like that in this book.

But you don't even need to read between the lines in this book. Gehlen was either a Nazi or Nazi adjacent. Some select quotes:

"We had realized that this vast country, rich in manpower and raw material resources, could in the final analysis only be conquered - or, rather, liberated from communism - with the help of the Russian peoples themselves ... [snip] We could have won the Russians over because of their instinct for national self-preservation alone"

"In retrospect we can only agree that it is a matter for regret that Hitler did not follow [Clausewitz'] teachings more closely and act accordingly."

"After twenty years of arbitrary injustice and terror, the reestablishment of elementary human rights such as the dignity of man, liberty, justice, and the sanctity of property united every inhabitant of the Soviet empire in a common readiness to support the Germans. What could be more natural for us than to exploit this readiness?"

"... Sefton Delmer had pumped out vitriolic propaganda against Hitler's Germany."

He complains at one point that he couldn't work with a German officer who broke his personal oath to Hitler. Gehlen couldn't trust such a disloyal man.

To suggest that readers of this book "can only agree that it is a matter of regret" that Hitler wasn't a better strategist is bizarre.

The book was written 25 years after the war. If he was unaware of the Nazi atrocities during the war, he certainly had ample time before writing the book to learn about them. And yet, he calls the Nazi attack on Soviet Russia "a war of liberation". To say that people liberated from the Soviet Communists would be granted by the Germans "dignity of man, liberty, justice, and the sanctity of property" is risible. The Nazis liberated 27 million Soviets from Communism. By killing them.

Does one need to "pump out vitriolic propaganda" against Nazi Germany? It seems to me that simply telling the truth is good enough.

Although nothing jumped out at me as anti-Semitic, Gehlen doesn't hide his racism.

On West German arms exports to Israel: "These exports provoked violent controversy and minatory reactions from the Arab states, and ignited a dangerous fanaticism which can only be explained by the Arab mentality."

On the anti-Communist purge in Indonesia: "the liquidization of the Communists, including Aidit himself, who was executed, was carried out with a harshness and thoroughness typical of the Asian mentality."

How do you suppose he would react if someone described the systematic slaughter of millions of innocents and the theft of their properties as "typical of the German mentality"? No doubt he'd make some hand-waving rationalization.

So much for the man. What about the book?

It is broken down into four parts: his time running Foreign Armies East (the intelligence unit operating on the Eastern front), setting up and running the Gehlen Organization with the Americans on behalf of West Germany, converting that organization into the BND, and finally, some predictions of the future.

The first part is somewhat interesting. The second and third parts don't go into enough detail to be very fulfilling. He basically tells us that he made no mistakes and his team predicted all the major worldwide events of the time. In the fourth part, he manages to get every prediction wrong. (In his defense, it is really hard to predict the future.)

[Διόνυσος Ελευθέριος · Rating 2 out of 5]

In The Service, Reinhard Gehlen gives an account of his role in the nascent intelligence service first of allied-occupied West Germany, then of the Bundesrepublik Deutschland. The "service" began as the Abteilung Fremde Heere Ost, an organization that would later become the Bundesnachrichtendienst. Gehlen, of course, was a Major General in Nazi Germany's Fremde Heere Ost, the military intelligence organization tasked with gathering intelligence on the Soviet Union during World War II. As the war came to a close, Gehlen sought the means of ensuring that he would end up in allied, rather than soviet, hands. The book itself is interesting for those drawn to the dramatic transformation of the Second World War into the Cold War, for in Gehlen's account, the transformation is particularly fluid: in his case, though his supporters changed, his enemy remained always the same. On the other hand, the fluidity of that transformation serves another end, one which it seems to me was very deliberately—if only very quietly—incorporated: Gehlen's account serves as a kind of apology (and I mean that in the strictest, original sense). In portraying his work as essentially and unwaveringly focused on the enemy of the rise of totalitarian communism, Gehlen downplays his role in the past threat of totalitarian Nazism. The "enemy" of Nazi Germany becomes, by his account, a merely mitigated threat when compared to the even greater threat after the war. The real threat does not come from the right, he seems to frequently be suggesting, but from the left. His role as a Nazi, it seems to be implied, should be weighed only after his service in The Service is considered. Is National Socialism to be measured in relation to its opposition to communism? That seems to me to be among his insinuations, for he depicts himself as the indispensable asset needed by his new American handlers to confront the new and now far greater threat. "We should be grateful for Herr Gehlen's services." Almost underlining this point is this strange fact: who could a once Nazi foe of the United States/now turned friend by means of the new mutual enemy of the Soviet Union, possibly turn to to translate his memoirs, memoirs which promise to show the nature of the real war going on, the real war for which the Second World War was only the dangerous foreplay? David Irving. Yes, that David Irving. David Irving the notorious holocaust denier David Irving. In reading this book about friends and enemies, we have a responsibility of keeping in mind, just that.

[Morten Borge · Rating 5 out of 5]

Boka kom ut i 1972. Han var en høytstående etterretningsoffiser for nazi Tyskland under krigen og begynte å arbeide for amerikanerne etter krigen for å bygge opp etterretning i Vest Tyskland. Hans profetier mår det gjaldt Sovjetsamveldet (nå Russland higen etter å vinne territorier), konflikten i midt-østen og Kinas framvekst rundt om i verden var helt spot on. En interressang bok.

[Philip S · Rating 1 out of 5]

Very disappointing as the information about Borman was proven wrong. He also travels very lightly over his service. You will find much more from other books on the subject.

[Jill Craven · Rating 3 out of 5]

Post-WWII Europe was basically the Wild West. Gehlen describes, in transactional terms, the switching of the West’s alliances, from Russia to Germany. Towards the end of the war, he calculated that Hitler would lose and that West Germany would need an intelligence service. He was able to position himself and his inner circle as the obvious candidates for this role by exploiting their knowledge of the Soviets, gathered during his time as head of all Eastern intelligence operations during the war. He used this knowledge to build strategic relationships with the US military intelligence and subsequently the CIA, and eventually set up and became head of the West German intelligence service.

Displaying strikingly arrogance, Gehlen criticises Hitler, not for his rank ideology or war crimes, but for his leadership failures and not taking his advice during the German campaigns on the eastern front. For example: “I still believe that we could have achieved our 1941 campaign objectives had it not been for the pernicious interventions of Adolf Hitler.” Indeed, chapters two and three read as if Gehlen wanted Germany to win the war. At the same time, he tries to distance himself and the Wehrmacht from Nazism. While the Wehrmacht was been described as operating as a ‘State within a State’, it shared the view of the National Socialists that post-WWI, Germany should be remade into a militarised Volksgemeinschaft, purged of those deemed as ‘internal enemies’, such as the Jews who were believed to betrayed Germany in 1918. So Gehlen’s account, through his assumptions and omissions, perpetuates the myth of the ‘clean Wehrmacht’.

At any rate, Gehlen’s memoir provides fascinating albeit terrifying insights into the ice cold pragmatism of post-WWII international relations.

[Bernardas Gailius · Rating 3 out of 5]

Negaliu pasakyti, kad tai patys įdomiausi iš mano skaitytų žvalgų atsiminimų. Labai taupiai pasakojami konkretūs įvykiai ar nuotykiai ir, bent mano skoniui, kiek per daug savimeilės. Tai nestebina: Gehlenas buvo keistoka asmenybė ir net kitų žvalgų kontekste jis atrodo šiek tiek susireikšminęs ir paranojiškas. Kai ką apie jį pasako tas faktas (kuriuo jis didžiuojasi), kad jo - žvalgybos tarnybos vadovo, iš veido negalėjo atpažinti daugelis įstaigos darbuotojų.

Nepaisant to, yra dvi priežastys, dėl kurių verta skaityti Gehleno atsiminimus. Pirma, tai unikali žvalgybos pajėgumų "konservavimo" ir atkūrimo istorija. Gehlenas sukūrė savo tinklą dar tarnaudamas Hitlerio kariuomenėje, paskui laiku paslėpė visus dokumentus, pasidavė amerikiečiams ir jų padedamas atkūrė organizaciją, galiausiai tapusią Vakarų Vokietijos žvalgyba - iki šiol veikiančia BND. Nemanykite, kad tai labai lengva: jam reikėjo daug gudrauti ir kietai derėtis - tiek su amerikiečiais, tiek su pačiu Konradu Adenaueriu.

Antra priežastis: labai blaivus Gehleno požiūris į Sovietų Sąjungą ir pasaulinį komunizmą. Iš visų mano skaitytų autorių, jis geriausiai paaiškino, kaip puikiai sovietų politikoje dera idealistinis tikėjimas galutine komunizmo pergale ir "realpolitik". Vienas kitam nė kiek neprieštarauja, kaip visuomet ir įtariau.

Tiems, kurie domisi žvalgybos ir Šaltojo karo istorija, verta iškęsti švelnų generolišką Gehleno pasipūtimą ir perskaityti visą knyga.

[Ebbe Negenman · Rating 2 out of 5]

A smart man can solve a problem, a wise man can avoid it. Gehlen was responsible for the army intelligence of the German army against the Sovjets during the Hitler period. That Gehlen was allowed to continue his intelligence work against the Sovjets after WO 2, was putting oil on the fire of the Cold War, in a time when water needed. However, I found it still an interesting historical read. Mainly due to the first part. In the first part, Gehlen is downplaying his relation with Hitler like a child downplaying his master. But only because it did not work out as planned.
Personal reflection is not in Gehlen’s mind.
Neither does he takes responsibility for the team he was (a not trivial) part of. In the remaining of the book he is conforming himself that the communists are still the evil empire and so he is on the good side. Gehlen has not a growth mindset. But he who does not change his mind, is not learning.

[tbt · Rating 1 out of 5]

An atrocious book. Gehlen provides practically no interesting information. Obviously he sidesteps his Nazi past, but he brushes over huge amounts of the Cold War. He includes the ludicrous deal he signed with the US, which proves Dulles and other such ppl disobeyed FDR’s direct orders for unconditional surrender, but other than that it’s a waste of time.

My copy was translated by David Irving. I assume he took the job to finally be part of something where nobody could call him the biggest Nazi involved.

[Stephen Curran · Rating 3 out of 5]

Seems very dated but I am sure was a very relevant book when it was published

[Haydar · Rating 5 out of 5]

According to sayings about this book i understand that a history researcher must read it İ really wonder this book but couldnt found anywhere yet

[John · Rating 4 out of 5]

Although a touch self-serving, and by no means completely revealing, for obvious reasons, this is a fascinating look into cold war espionage.

[Ronald Dahle · Rating 4 out of 5]

Been a long tome, but I remember it to be very interesting. May dust it off and re-read it.