peşpeşe okuduğum diğer celil oker romanları gibi gayet akıcı bir polisiye romandı. bunun diğerlerinden farkı, ilk beş on sayfadaki mizahtı. okurken kıkırdadığım cümleler vardı. celil bey rahmetli, güzel ve olduğundan daha az görünen kitaplar yazmış. kurguya çok emek vermiş, gereksiz gördüğü her şeyi ayıklamaya gayret etmiş ve dolayısıyla sade, süssüz bir dille, hızlı okunan kitaplar yazmış. ama bilmiyorum bana mı öyle geldi, mizah duygusu pek gelişmemiş bir adammış. romanlarının en zayıf yönü remzi ünal'ın cool espri girişimleri. reklamcı arkadaşı ile arasındaki güya samimi şakalaşmalardaki mizahın kalitesi çok düşük. olsun, çok önemli değil. güzel romandı. türkçe polisiye için önemli.