De huilende libertijn

by Andreas Burnier

Dit boek gaat over het leven van een zekere Jean Brookman, Amsterdamse radicaal, Spaanse verzetsstrijdster, bekwaam doch ongeremd minnares, drinker, hasjrookster; in dit boek figureert tevens God als De Moeder en Christus als 'Haar Dochter, de Verlosser der vrouwen'.

Genres: Dutch Literature, Queer

143 pages, Paperback

First published January 1, 1970

About the author

Andreas Burnier, pseudoniem van Catharina Irma Dessaur, (Den Haag, 3 juli 1931 – Amsterdam, 18 september 2002) was een Nederlandse schrijfster. Onder haar eigen naam was ze van 1973 tot 1988 hoogleraar criminologie aan de Katholieke Universiteit Nijmegen.

Reviews

[Annefey · Rating 5 out of 5]

Ik lees alle boeken van Andreas Burnier opnieuw. Van deze zijn me na tientallen jaren sommige stukken nog letterlijk bijgebleven, zo subliem getaaljongleerd.

Vroeger smulde ik al van de virtuositeit, de duizelingwekkende achteloze gedachtensprongen en de heerlijke schelmsheid. Nu ik ouder ben zie ik de pijn en de eenzaamheid eronder duidelijker.

[Thijs Overpelt · Rating 4 out of 5]

Dit:

‘Nee, de litteratuur stroomt niet vanzelf, gelijk het water uit de neus van een door hooikoorts getroffen maaier. Ze dient gemaakt te worden: de taal getemd als een wilde, hoogmoedige maagd, de vorm bevochten als een weerbarstige eerste liefde.’

Maar vooral ook dit:

‘Corinne en ik waren er dol op gezamenlijk slumming, painting the town, brimming the broads, gauging the girls, whopping the wenches, fucking the femmes, bumping the butches, digging the dykes te beoefenen.’

[Lucy · Rating 4 out of 5]

Het verhaal lijkt wat meer afstand te hebben in het begin. Daardoor is het moeilijk inkomen maar desondanks zeer de moeite waard.

[WillemC · Rating 3 out of 5]

Een roman uit vroege jaren 70 over een protagoniste die zich tussen een hele reeks andere vrouwen bevindt en al vechtend tegen het "seksefascisme" een radicale, feministische academie opricht om zo minder mannen in maatschappelijke topposities te hebben. "De huilende libertijn" is voor een stuk een reisroman en door de inhoud echt wel een kind van zijn tijd. Mijn eerste kennismaking met Andreas Burnier (pseudoniem van Catharina Irma Dessaur), al bij al een vlot boek dat aan het einde wel een beetje in elkaar zakt en soms wat te voor de hand liggende absurde omkeringen bevat: de messias is een vrouw, het is de schuld van de man dat de eerste mensen het paradijs moesten verlaten en dat alles kan je in de "Lebijb" lezen.

"Ik ben Russisch, en dat betekent dat ik geloof dat je het allemaal uitgestippeld meekrijgt, bij je geboorte. Zodra ik ergens heenga, komt er oorlog of revolutie."

[Matthijs Kuipers · Rating 5 out of 5]

Beste schelmenroman ever.

[Els · Rating 4 out of 5]

De huilende libertijn. Door: Andreas Burnier.

Wat een geweldig boek (geen mooie cover maar laat dat je niet afschrikken)! Ik las De huilende libertijn omdat Nikki Dekker fan is van Andreas Burnier en ik ben fan van Dekker, dus…
De schrijfstijl van Burnier deed me trouwens een beetje denken aan die van Nicolien Mizee (die ik ook door Nikki leerde kennen) en waar ik ondertussen zelf een grote fan van ben.

Het boek verscheen voor het eerst in 1970 maar zou zo maar van nu kunnen zijn. Het sprankelt, bruist, is feministisch en activistisch én bevat best veel Engelse termen.

Burnier deelt sneren uit aan alles en iedereen maar ook aan zichzelf, via haar hoofdpersoon Jean Brookman. Zij is slim, intens eerlijk, sarcastisch en zit meer in haar hoofd dan in haar lichaam, terwijl ze eigenlijk immens gevoelig is. Ze heeft ook een geweldig idee om de wereld te ontdoen van het seksefacisme. Die Punners lijkt me wel wat, de hele academie en opleiding trouwens ook.

De 4de wand wordt vaak doorbroken de lezer wordt rechtsreeks aangesproken. Jean is trefzeker door haar rake observaties/typeringen/vragen. Wat ze bijvoorbeeld schrijft over kappers en g.g.’s (gevoelsgenote) heb ik me ook al afgevraagd…

De huilende libertijn is flitsend en avontuurlijk zoals Marty Supreme met een instinctieve ondertoon zoals in The Chronology of Water, gemengd met een visionaire blik zoals in The Handmaid’s Tale.

Super geweldig dat uitgeverij Kleine Uil dit boek opnieuw heeft uitgebracht!

[Karin · Rating 4 out of 5]

Een feministische klucht annex science fiction.
Héérlijk om te lezen. Tegelijk intellectueel uitdagend, studentikoos grappend en politiek relevant.

[Juliette Voorhoeve · Rating 5 out of 5]

burnier zo slim en grappig

[Anneke · Rating 3 out of 5]

Niet heel enthousiast, vernieuwend in zijn tijd, spitsvondig, absurdistisch soms, maar ook rommelig, de leegte die bestreden moet is inderdaad om te huilen.

[Ceren · Rating 5 out of 5]

enigszins verbazingwekkend dat het verschil tussen lot en toeval ontbreekt in de opsomming @ deel II sub IV

[Luna :) · Rating 4 out of 5]

De chaos is echt prachtig! (Jean is mijn spiritanimal)