Insan, insanda buyur. Insan, insanda dinlenir. Insan, insanda huzur bulur. Insan, insana tutunur. Insan, insanin umudu; insan, insanin sevgi topragidir. Vatan, gonullerdir. Vatan; gonullere ektigimizdir, gonullerdeki yerimizdir. Aidiyetimiz gonulleredir. Koklerimiz gonullerdir. Dogru gonlu bulamayan insan, kendine uygun topragi bulamamis bir tohum, surekli savrulan, kokunden koparilmis bir multecidir. Tohumumuz once anamizin topraginda hayat bulur. Var olmamiza bir iliski vasita olur. Iliskilerle dogar, iliskilerle yogrulur, iliskilerle birbirimize baglaniriz. Aile, arkadaslik, dostluk, es, cocuk, torun. Gonullere tohum eker, gonullerde boy verir, gonullere yaslaniriz. Iliskilerimiz isigini ahlaki degerlerden alip sevgiyle beslenmisse, gonlumuzde bahar boy verir. Varligimiz huzur ve esenligin vatani olur. Sevgisiz bir iliski icinde ekilmisse, sefkatle gozetilmemis, sevgiyle beslenmemisse, tohum hayata kok salamaz. Koklerini topraga derin salamadigi icin birilerinin ilgisine hep muhtac kalir. Bulmak icin once bilmek Kim oldugunu, ne aradigini, nereye gidecegini… Yonetmek icin once tanimlamak Degerleri, duygulari, kavramlari, sinirlari… Bu calismadaki amacimiz gonul topragini arayan insana, kendini tanimasi, dogru secimleri yapabilmesi ve iliskilerini yonetebilmesinde yardimci olmaktir. Cunku insanin isigi, insana yol gosterir. Cunku insan paylastikca, engelleri kaldirdikca, insan olur. (Tanitim Bulteninden)