М-р Жарко Кујунџиски (Скопје, 1980) – македонски романсиер, есеист, раскажувач, драмски автор, поет, филмски критичар и преведувач. Дипломирал во 2003, а подоцна и магистрирал на катедрата за Општа и компаративна книжевност на Филолошкиот факултет „Блаже Конески“.
Бил неделен колумнист во дневните весници „Утрински весник“ (2004) и „Дневник“ (2008-2013), основач и уредник на електронското списание „Репер“ (www.reper.net.mk), копирајтер во маркетинг-агенција и прес-координатор на Филмскиот фестивал „Браќа Манаки“ од Битола. Сопственик е на издавачката куќа „Антолог“ од Скопје.
Автор е на 11 книги. Негови дела се преведени на англиски, српски, хрватски, словенечки, полски, германски, турски, бугарски, италијански, украински, албански и на други јазици. Застапен е во голем број антологии на македонската проза и поезија. Неговиот расказ „Кога се губат очилата“ е дел од реномираната антологија The Best European Fiction 2013.
Добитник е на наградите „13 Ноември“, „11 март 1943“, „Бели мугри“, „Студентски збор“, како и на награди за сценарио и глума на Фестивалот „Лица без маски“. Член е на Друштвото на писатели на Македонија и на македонскиот ПЕН-центар.
Приредувач е на Јас имам сон (2010), антологија на најзначајните светски и македонски говори на сите времиња и коприредувач на Дај две, љубовни! (2015), антологија на европската љубовна лирика. Ги превел од англиски на македонски јазик култниот роман Појадок кај Тифани од Труман Капоти (2006) и сценариото за филмот Евтини приказни (2008).
Романот Spectator е прв дебитантски роман во современата македонска книжевност со седум изданија и досега е преведен на полски и на англиски јазик.
Од 1997 година активно пишува и објавува текстови на литературни, филмски, културолошки и општествени теми, во речиси сите поважни македонски весници и списанија, како и во странство.
Авторски книги:
Spectator (роман 2003, прво издание) Ендрју, љубов и други непогоди (драми 2004) Америка (роман 2006, прво издание) Сузан (песни 2008, како Џеси Блејз) Најдено-загубено (роман 2008, прво издание) 13 (раскази 2010) Мојата Сузан повторно девојка (песни 2011, како Џеси Блејз) Најкраткото долго (студија, 2012) Скопје и сè е можно (роман, 2013) Тино од мојот влез, (сликовница за деца, 2015) Ние предметите, (песни, 2016)
Нелинеарно раскажан во три делови, романот започнува “од средина”, дел што најверојатно би бил најпогоден за заинтересирување и задржување на вниманието на читателот, за подоцна да “почне” од детството на главниот лик, па да скокне до крајот…
Америка е името на главниот (машки) лик, а дејството се случува во мало гратче (или големо село) на источниот брег на Италија во првата половина на 20-тиот век. Америка е навидум обичен, едноставен човек, грижлив сопруг и татко на едно негово и две деца од претходниот брак на сопругата. Единствено таинствено нешто за него е тоа што постојано добива писма (од “непознато другарче” од детството) за кои никој не знае точно од каде доаѓаат и што содржат, а ги отвора сам, скриен во визбата… Неговата мистериозност кулминира кога еден ден заминува на пат без никакво дополнително објаснување, а сопругата е оставена да раководи со огромната куќа која ја претвориле во еден вид на хотел. После тоа претставена е посветеноста и издржливоста на една жена оставена да чека, без да знае дали сопругот е воопшто жив, а годините само минуваат носејќи со себе и војни и разни несреќи, како и озборувањата на жителите на малото место, но и појава на нови ликови спремни за пополнување на празнината во нејзиниот живот… ✨
Начинот на раскажување е мошне оригинален, дури и “филмски” со одредени делови кои (мене лично) ме потсеќаа на моменти на влијанија од други автори (што воопшто не мора да е случај), како еден вид на магловита инспирација од Хемингвеј (особено во првиот дел), за потоа да “забега” во стил близок на писателите од beat-генерацијата од Америка (како Керуак и Бароуз) или Барико, на пример, од Европа (или можеби ме потсетува на него само затоа што е Италијанец?) и до одреден степен чувствував потсвесно влијание на егзистенцијалистичките теми на Ками и Кафка… И покрај сите овие споредби со сѐ друго што имам читано досега, романот дополнително има свој индивидуален стил (а ми е прв прочитан од него), што ме води единствено кон желба за истражување на остатокот од творештвото на авторот… 🙌🏻
Америка, но како лик, и тоа машки, во Италија... Ама, лик-лик. Невообичаен, таинствен, нежен, грижлив и полн со љубов... но и нешто што го мачи. А во неговиот живот уште еден грст ликови, различни, интересни, несекојдневни, посебно женските... Сите тие го прават Америка.
Стилот на Жарко ме изненади, ме потсети на Гејман на пати, повремено со директно обраќање, некогаш со кратки реченици, друг пат со компарации... Разиграно, забавно, емотивно.
Не би знаел во кој жанр да ја сместам книгава. Комедија? Психологија? Драма? Нема да згрешам ако речам дека е „сите жанрови“.
Инвентивниот начин на кој се опишани сцените и околината во која се одвива дејствието, некогаш дури и акциите на самите ликови многу ме потсети на некои од најдобрите европски филмови.
Интересен и верувам не случаен е и изборот на имињата на некои од карактерите (Америка, Венеција, Рома...). Романот е преполн со метафори.