What do you think?
Rate this book
De klas
'De klas' blijft zo dicht mogelijk bij het echte leven van een vijfde klas van het middelbaar onderwijs in een Parijse banlieue. Een jonge leraar literatuur probeert aan een groep studenten van diverse komaf een Frans aan te leren dat heel ver van hun eigen taaltje staat. Bégaudeau inspireert zich op het dagelijkse tragikomische in het leven van een leraar en zijn klas. Hij laat de ruigheid van een levende taal weerklinken, waarvan de klas de meest getrouwe echokamer is. François Bégaudeau gaf zelf les in het middelbaar onderwijs toen hij dit boek schreef. Hij speelde later ook zichzelf in de Franse verfilming van 'Entre les murs'. Tegenwoordig is hij fulltime schrijver en levert hij bijdragen aan magazines en kranten.
186 pages
Published September 1, 2017
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 of 1 review
February 19, 2023
Citaat :
Het grootste deel van de troep stond voor het natuurkundelokaal te wachten. Frida vertelde druppelsgewijs een verhaal, dat ingedronken werd door een halve kring meisjes.
Review :
In ‘De klas’ geeft François les aan een groep leerlingen van het vierde middelbaar van diverse komaf. De verschillen tussen culturen zorgen vaak zorgen voor tragikomische taferelen in het klaslokaal. De klas is een afspiegeling van de hedendaagse maatschappij in Frankrijk en eigenlijk elke West-Europese stad.
Het boek gunt ons ook een unieke blik in het leven van een jonge leraar. François Bégaudeau spreekt dan ook uit eigen ervaring. François Bégaudeau (Luçon, 1971) gaf zelf les in het middelbaar onderwijs toen hij dit boek schreef. Hij speelde later ook zichzelf in de verfilming van Entre les murs. Tegenwoordig is hij fulltime schrijver en levert hij bijdragen aan kranten en tijdschriften. In 2006 won hij de Prix Franse Culture-Télérama en de verfilming van Entre les murs werd bekroond met de Gouden Palm in 2008.
De tekst heeft ritme, muzikaal bijna. De scholieren in het boek spreken een taal die vaak hun moedertaal niet is en daardoor houden ze er een eigen woordgebruik op na. Zo laat Bégaudeau de ruigheid en muzikaliteit van een levende taal weerklinken, waarvan de klas de beste echokamer is.
De goed bedoelde lessen van de jonge leraar Frans over de taal lopen vaak uit op discussies, en ook ruzies, die hij dan weer in goede banen moet zien te leiden. Er zijn stukjes vanuit meerdere klasniveaus maar vooral van de klas waarvan hij klassenleraar is.
Tussen de verhalen over en met leerlingen staan ook stukjes over hoe het er in de lerarenkamer aan toe gaat, en dat getuigt ook niet bepaald van hoog niveau. De docenten zijn nauwelijks gemotiveerd, zuchten en steunen over het gebrek aan interesse en vooral het gedrag van hun leerlingen.
Dat François soms wanhopig en woedend wordt door het brutale gedrag van zijn leerlingen, is te begrijpen, maar het blijft vreemd dat hij zichzelf niet iets meer in vraag stelt. Wat ook van het lerarenkorps gezegd kan worden. De roman bestaat grotendeels uit dialogen, wat natuurlijk de perfecte keuze is voor dit soort verhaal. Alleen jammer dat de dialogen soms mank lopen of stroef klinken.
Toch blijft het in zijn geheel een bijzonder boek dat ik heel graag gelezen heb en waarvan ik de verfilming ook heel geslaagd vond.
Het grootste deel van de troep stond voor het natuurkundelokaal te wachten. Frida vertelde druppelsgewijs een verhaal, dat ingedronken werd door een halve kring meisjes.
Review :
In ‘De klas’ geeft François les aan een groep leerlingen van het vierde middelbaar van diverse komaf. De verschillen tussen culturen zorgen vaak zorgen voor tragikomische taferelen in het klaslokaal. De klas is een afspiegeling van de hedendaagse maatschappij in Frankrijk en eigenlijk elke West-Europese stad.
Het boek gunt ons ook een unieke blik in het leven van een jonge leraar. François Bégaudeau spreekt dan ook uit eigen ervaring. François Bégaudeau (Luçon, 1971) gaf zelf les in het middelbaar onderwijs toen hij dit boek schreef. Hij speelde later ook zichzelf in de verfilming van Entre les murs. Tegenwoordig is hij fulltime schrijver en levert hij bijdragen aan kranten en tijdschriften. In 2006 won hij de Prix Franse Culture-Télérama en de verfilming van Entre les murs werd bekroond met de Gouden Palm in 2008.
De tekst heeft ritme, muzikaal bijna. De scholieren in het boek spreken een taal die vaak hun moedertaal niet is en daardoor houden ze er een eigen woordgebruik op na. Zo laat Bégaudeau de ruigheid en muzikaliteit van een levende taal weerklinken, waarvan de klas de beste echokamer is.
De goed bedoelde lessen van de jonge leraar Frans over de taal lopen vaak uit op discussies, en ook ruzies, die hij dan weer in goede banen moet zien te leiden. Er zijn stukjes vanuit meerdere klasniveaus maar vooral van de klas waarvan hij klassenleraar is.
Tussen de verhalen over en met leerlingen staan ook stukjes over hoe het er in de lerarenkamer aan toe gaat, en dat getuigt ook niet bepaald van hoog niveau. De docenten zijn nauwelijks gemotiveerd, zuchten en steunen over het gebrek aan interesse en vooral het gedrag van hun leerlingen.
Dat François soms wanhopig en woedend wordt door het brutale gedrag van zijn leerlingen, is te begrijpen, maar het blijft vreemd dat hij zichzelf niet iets meer in vraag stelt. Wat ook van het lerarenkorps gezegd kan worden. De roman bestaat grotendeels uit dialogen, wat natuurlijk de perfecte keuze is voor dit soort verhaal. Alleen jammer dat de dialogen soms mank lopen of stroef klinken.
Toch blijft het in zijn geheel een bijzonder boek dat ik heel graag gelezen heb en waarvan ik de verfilming ook heel geslaagd vond.
Displaying 1 of 1 review