Μακάριοι οι πενθούντες

by Maira Papathanasopoulou, Μάιρα Παπαθανασοπούλου

Ενώ ο επιθεωρητής Μακντάουαλ κάνει γερές προσπάθειες να ξεμπλέξει μυστήρια και φόνους στην πιο ενδιαφέρουσα υπόθεση της καριέρας του, η Κρίστι Δήμου, φτασμένη Ελληνοβρετανή συγγραφέας αστυνομικών περιπετειών με διεθνές κύρος, αγωνίζεται να συγκεντρωθεί στη συγγραφή του επόμενου μπεστ σέλλερ της, χωρίς να συνειδητοποιεί ότι αντιμετωπίζει τον κίνδυνο να πέσει η ίδια θύμα μιας ψυχρά υπολογισμένης δολοφονίας.
Ένα ανατρεπτικό μυθιστόρημα, όπου η αστυνομική πλοκή είναι μόνο η αφορμή να μιλήσει κανείς για όσα συνθέτουν την ίδια τη ζωή, τις σχέσεις και τις ανθρώπινες υπάρξεις συνολικά.

299 pages, Paperback

First published January 1, 2006

Reviews

[Μαρια Κουλουρη · Rating 4 out of 5]

Μετά τον Ιούδα η Παπαθανασοπούλου εξαφανίστηκε από το προσκήνιο... ή δεν προβλήθηκε όσο της άξιζε.
Διαβάζοντας το ΄΄μακάριοι οι πενθούντες ΄΄ - ευρηματικός ο τίτλος - διαπίστωσα πως είναι ένα χαριτωμένο ανάγνωσμα, που προχωρεί γρήγορα με καλή ιστορία και σωστή γραφή.
Ειλικρινά πιο καλό από πολλά ΄΄φωνασκούντα ΄΄ βιβλία!

[Fay · Rating 4 out of 5]

Είναι το δεύτερο βιβλίο της Μάιρας που διαβάζω το τελευταίο διάστημα (το άλλο ήταν το "εσύ γλυκιά μου εξουσία") κι αναρωτιέμαι, όπως και πολλοί άλλοι όπως διαπιστώνω, το λόγο που δεν είναι τόσο αναγνωρίσιμη πλέον. Τον περιβόητο Ιούδα που φιλούσε υπέροχα τον είχα διαβάσει πριν πολλά πολλά χρόνια (λογικά όταν κυκλοφόρησε). Δε θυμάμαι και πολλά από τότε, πάντως δεν νομίζω να ήταν το σκουπίδι όπως το παρουσιάζουν πλέον οι περισσότεροι...
Σχετικά με το "μακάριοι οι πενθούντες'', θα έλεγα πως πρόκειται για ένα αρκετά ευχάριστο και πρωτότυπο ανάγνωσμα. Ηρωίδα είναι μια ελληνοαγγλίδα διάσημη συγγραφέας αστυνομικών βιβλίων, η Κρίστι Δήμου, η οποία και πήρε το όνομά της από την Άγκαθα Κρίστι, αγαπημένη συγγραφέα της μητέρας της. Την παρακολουθούμε, λοιπόν, να προσπαθεί να γράψει το νέο της μυθιστόρημα με ήρωα τον επιθεωρητή Μακντάουαλ. Παράλληλα ενημερωνόμαστε τόσο για την καθημερινότητά της όσο και για το παρελθόν το δικό της και των γονιών της. Κι ενώ αρχικά οι ιστορίες μοιάζουν άσχετες μεταξύ τους, όσο προχωράνε οι σελίδες τόσο διαπιστώνουμε πως αυτές όλο και πιο πολύ αποκτούν ομοιότητες μεταξύ τους. Αλλά ας μην πω περισσότερα!

[Paola · Rating 2 out of 5]

Με κούρασε και βαρέθηκα. Του έλειπε ο προσανατολισμός: ένα μέρος αφορούσε την προσωπική ιστορία της ηρωίδας (οικογενειακά μυστικά, ενηλικίωση, αντίληψη του έρωτα κλπ), ένα μέρος αφορούσε την αστυνομική ιστορία που αυτή έγραφε και ένα άλλο μέρος αφορούσε μία δεύτερη αστυνομική ιστορία που εξελισσόταν στην πραγματική ζωή. Και τα τρία μέρη, όμως, αναπτύχθηκαν ημιτελώς. Η ηρωίδα δεν με κέρδισε ούτε μου κέντρισε το ενδιαφέρον τόσο ώστε να διαβάζω τις φλυαρίες της επί παντός επιστητού (για να μην πω κάποιες ηθικές ακροβασίες περί του αισθήματος της ζήλιας), το αστυνομικό μυθιστόρημα που έγραφε παραήταν απλοϊκό και συνεχώς διακόπτονταν οπότε έχανα τον ειρμό (στο τέλος χρειάστηκε να μας το ξαναπεί η συγγραφέας, όλο σε περίληψη) και το αστυνομικό της πραγματικής ζωής, που είχε ένα ενδιαφέρον, δόθηκε πολύ βιαστικά. Να πω, τέλος, ότι έλειπε το χαρακτηριστικό μπρίο και η σπιρτάδα της γραφής της συγγραφέως που την χαρακτήρισαν τόσο στο "Ο Ιούδας φιλούσε υπέροχα" όσο και στο "Εσύ, γλυκιά μου εξουσία".