Από ένα αθέατο τίποτα, λέγεται, πλάστηκε το σύμπαν και η γη που ιππεύουμε. Και η ζωή από ένα τίποτα. Από μια αόρατη σκόνη αστεριών. Και εδώ, πίσω απ αυτή την ιστορία, ένα τίποτα υπήρξε. Ένα όνειρο. Και ύστερα ένα τηλεφώνημα μ ένα μήνυμα που πολλαπλασιάστηκε από δεκάδες ανθρώπους, με συμπτώσεις πολλές που γεννάει η ζωή, η ανάγκη, η τύχη, η αγάπη και ο έρωτας. Η φωτιά και η τρέλα. Ένα τηλεφώνημα λοιπόν που έγινε από την Αγγελίνα στον ηθοποιό Άγγελο Φιλοκτήτη, προαναγγέλλοντας σ αυτόν το θάνατό της, προκάλεσε όχι μόνο τη δική του μνήμη και πολλών άλλων αλλά και εκατοντάδες τηλεφωνήματα, που ακολούθησαν το δικό της το πρώτο, προς όλες σχεδόν τις χώρες της γης. Σπινθήρας αυτό για ν αλλάξει η ζωή του Άγγελου Φιλοκτήτη και η ζωή πολλών άλλων. Μόνο που συγχρόνως μ αυτές τις τηλεφωνικές επικοινωνίες (που πλήθαιναν όλο και πιο πολύ, όσο πλησίαζαν οι μέρες και οι ώρες που θα πέθαινε η Αγγελίνα και θ ανοιγόταν η διαθήκη της) γίνονταν και άλλες, ασύρματες αυτές. Μυστικές, μαντικές, μυστηριώδεις. Προκαλώντας επιθυμίες, όνειρα, συμφέροντα, συγκρούσεις, αποκαλύψεις, και σφοδρούς έρωτες, με πλαίσιο την Ελλάδα του χτες, του σήμερα κυρίως.
Η ιστορία της σούπερ υπερήλικης γιαγιάς Αγγελίνας, με τα πολλά παιδιά κι εγγόνια. Η γιαγιά διέπρεψε στο χωριό Δερβέκιστα αλλά η χάρη της έφτασε κι αλλού. Μέχρι στην Αμερική πήγε! Προαισθανόμενη το τέλος της, περασμένα τα 100, ειδοποιεί τον αγαπημένο της εγγονό Άγγελο, ηθοποιό του θεάτρου, να ετοιμάσει το ξόδι. Ένα ξόδι όπως το ήθελε εκείνη, τέλεια σκηνοθετημένο. Στη διάρκεια των προετοιμασιών, όλα της τα αγαπημένα (και κάποια μη αγαπημένα) πρόσωπα συρρέουν στη μνήμη της και όταν η ίδια αποχωρεί συρρέουν και κατακλύζουν το χωριό για τον τελευταίο χαιρετισμό. Κατακλύζουν επίσης τον αναγνώστη με τις ιστορίες τους. Σε αρκετά σημεία η αφήγηση γίνεται κουραστική και κάπως χαοτική. Είναι πολλά τα ονόματα, οι συγγένειες και οι ιστορίες. Εύκολα όμως ο αναγνώστης τα συγχωρεί όλα, ακόμα και τα κλισέ που ξεμυτίζουν εδώ κι εκεί. Μου άρεσαν πολύ τα λαογραφικά στοιχεία της μεταπολεμικής εποχής. Ξεχασμένα από τους μεγαλύτερους, άγνωστα στους νεώτερους! Στο εσώφυλλο του βιβλίου ο συγγραφέας αυτοπαρουσιάζεται και αυτοσαρκάζεται με αφορμή τη φωτογραφία του. Πολύ όμορφο εξώφυλλο : "Γυναίκα με κοσμήματα" του Γ. Γουναρόπουλου.
πλοκή με γρήγορη ροή,απλή ευχάριστη γραφή. Μερικούς διαλόγους δεν τους κατάλαβα και χρειάστηκε να τους διαβάζω ξανά αλλά η απλότητα της ιστορίας και η πληθωρικά συγκινησιακή απόδοση με λυρισμό της ζωής των ηρώων μου κράτησε αμείωτο το ενδιαφέρον και ήθελα αν ήταν δυνατό να το τελειώσω μονομιάς.