Το βράδυ της ίδιας μέρας ο Δημήτρης Λιαντίνης αποκάλυψε το μεγάλο μυστικό στη μητέρα του. Μίλησαν για αρκετή ώρα οι δυο τους. Η ίδια μού μετέφερε αποσπάσματα από αυτή τη συνομιλία:
- Μάνα, άκου. Σύντομα θα λάβεις μια μαχαιριά, όχι στην πλάτη, αλλά στην καρδιά. Θέλω να φανείς γενναία, σαν αρχαία Σπαρτιάτισσα, που έχανε το γιο της, αλλά έστεκε περήφανη. Η μάνα κατάλαβε αμέσως και αντέδρασε: - Όχι, παιδί μου, όχι, εγώ πρέπει να φύγω πρώτη... Της έπιασε το χέρι: - Μανούλα, ηρέμησε. Νιώθω ότι έχω ζήσει πέντε ζωές. Ήρθε η ώρα να φύγω. - Παιδί μου, σπλάχνο μου, πάντα πίστευα σε σένα. Ας γίνει αυτό που θέλεις. Τον αγκάλιασε και τον φίλησε. Και εκεί ο Λιαντίνης της είπε τα στερνά του λόγια... Για πρώτη φορά στο φως η ζωή του πιο πολυσυζητημένου νεοέλληνα στοχαστή, που η εξαφάνισή του συγκλόνισε το πανελλήνιο το καλοκαίρι του 1998. Ανέκδοτες προσωπικές επιστολές που φανερώνουν μια σπάνια στάση ζωής, συνεντεύξεις με ανθρώπους που τον γνώρισαν, σημειώσεις του, προσωπικά ημερολόγια, φωτογραφίες, ντοκουμέντα και μία μαρτυρία-αποκάλυψη φωτίζουν το χρονικό ενός σχεδίου που ξεπερνά κάθε φαντασία. Η δημοσιογραφική έρευνα του Δημήτρη Αλικάκου για τον καθηγητή Δημήτρη Λιαντίνη συνιστά ένα αληθινό μυθιστόρημα.
Ο Δημήτρης Αλικάκος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967. Σπούδασε δημοσιογραφία στο Εργαστήρι Επαγγελματικής Δημοσιογραφίας. Είναι απόφοιτος του τμήματος του "Ελληνικού Πολιτισμού" του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου. Εργάστηκε ως ρεπόρτερ σε ηλεκτρονικά και έντυπα ΜΜΕ. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται με τον έλεγχο των ειδήσεων και την παραπληροφόρηση στον χώρο της ενημέρωσης.
Ικανοποιεί μια εγωϊστική αν και κάπως ανήθικη ματιά στη ζωή του Λιαντίνη. Ενδιαφέροντα τα στοιχεία για την παιδική και εφηβική του ηλικία, όπως και ιστορίες μαθητών που τον έζησαν.
Αξιζει! Απο οταν ακουσα για τον Λιαντινη (οταν εξαφανισθηκε) τον συμπαθουσα. Αλλα δεν ηξερα πολλα για εκεινον περα απο τις διαλεξεις του που ειδα μετεπειτα στο youtube. Η βιογραφια του Αλικακου ειναι ενα ιδιαιτερα καλογραμμενο βιβλιο που με εκανε να καταλαβω καλυτερα τον Λιαντινη και επισης με εκανε να σκεφτω και να επαναπροσδιορισω καποια πραγματα ως προς την δικη μου ζωη. Ανεξαρτητα απο το τι πιστευει ο καθενας για τον τροπο που διαλεξε να πεθανει, θεωρω οτι ειχε πολλα να πει και να διδαξει ως ανθρωπος και αρα αξιζει να τον γνωρισουν ολοι μεσα απο τη βιογραφια του αυτη.
Το μονο που εχω να πω που με ενοχλησε, οχι με το βιβλιο, ειναι που καποιοι πανε και σπανε την μαρμαρινη πλακα πανω απο την σπηλια που πεθανε. Λιγος σεβασμος σε εναν συνανθρωπο (ιδιαιτερα ξεχωριστο) δεν βλαπτει.
Ως δημοσιογραφική έρευνα άψογη και ως ιχνηλάτηση του Πνεύματος ειλικρινής και συγκινητική. Η μόνη ένσταση αν ο ίδιος θα επιθυμούσε να δημοσιευτεί η προσωπική του ζωή εκτός απο τη σκέψη του. Και το μόνο ερώτημα πώς αυτός ο σπουδαστής της ανθρώπινης φύσης δεν προέβλεψε την διαστρέβλωση. Να είναι η "φιλόστοργη λογική"; Ή στον "άνθρωπο που πιστεύει και δεν πιστεύει και έχει μέσα του το φυσικό νόμο" να έρχεται η φυσική-θεία πρόνοια ώστε αυτό το βιβλίο δικαίωσης να σταθεί εφαλτήριο για τη διάδοση του Πνεύματος σε όσους δεν πρόφτασαν αλλά λαχταράνε; Όχι μόνο έζησε "ζωή ατέλειωτη σε μια στιγμή" αλλά αγωνίστηκε να ζήσει "μια ζωή στη διάσταση της στιγμής" σε μια "αγρυπνία θανάτου". Το τέρμα και η δόξα της προσωπικής αναζήτησης.
Εξαιρετική απεικόνιση της ζωής και του έργου του Δημήτρη Λιαντίνη - μίας προσωπικότητας ξεχωριστής τόσο στη ζωή όσο και στο θάνατο. Το βιβλίο αποτελεί καρπό έρευνας ετών και περιλαμβάνει επιστολές, μαρτυρίες και συνεντέυξεις ανθρώπων που βρέθηκαν κοντά στον Δημήτρη Λιαντίνη, διδάχθηκαν από αυτόν και επηρέασε την ζωή τους σε μεγάλο βαθμό.
Στα συν του έτσι και αλλιώς πλήρους βιβλίου, το εκτενές φωτογραφικό υλικό που καλύπτει από τα πρώτα χρόνια της ζωής του Λιαντίνη έως και την τελευταία φωτογραφία του τον Μάιο του 1998 αλλά και την ομολογουμένως ανατριχιαστική φωτογραφία από τον τάφο-σπηλιά όταν αποκαλύφθηκε η τοποθεσία το 2005.